songsamsee
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[กระทิงxไดม่อน] 02

ชื่อตอน : [กระทิงxไดม่อน] 02

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.4k

ความคิดเห็น : 75

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2561 19:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[กระทิงxไดม่อน] 02
แบบอักษร

[กระทิงxไดม่อน] 02​

ร่างของหญิงวัยกลางคนผมสั้นหยักศกสีเข้ม ดวงตาทอประกายวาววับภายใต้กรอบแว่นทรงเรียว รูปร่างผอม ตัวเล็ก ทว่าดูแข็งแรงแม้วัยจะไม่น้อยแล้วด้วยออกกำลังกายและเล่นโยคะเป็นประจำ งานหลักคือการจับกลุ่มตั้งแก๊งเป็นหัวหน้าบริจาคเงินทำทานสร้างวัดโดยอ้างว่าเสริมบุญบารมีให้ชีวิต ชอบเชิญชวนคนไปนั่งสมาธิราวกับการขายตรง งานรองคือการหาเมียให้ลูกชายทั้งคนใหญ่และคนเล็ก อยากได้หลานจนตัวสั่นเพราะเพื่อนหลายคนได้หลานไปไม่รู้กี่คนต่อกี่คนกันแล้ว 

ตอนนี้ในมือหล่อนถือกระเช้าผลไม้และอาหารบำรุงมากมาย อีกทั้งคนข้างกายยังใส่ชุทสูทเนี๊ยบที่ดูๆ ไปแล้วเหมือนพวกบอร์ดี้การ์ดในหนังแอคชั่นไม่มีผิด อา....ผู้หญิงคนนี้คือ 'คุณนายอรนิภา โสภันศราทิวัฒน์' เป็นลูกสาวคนโตของอดีตนักการเมืองคนหนึ่งที่ได้แต่งงานกับนักธุรกิจพันล้านอย่างเจ้าของกิจการผลิตวัศดุก่อสร้างรายใหญ่ของทวีปเอเชีย มีลูกชายด้วยกันสองคน ชีวิตหล่อนมีแบบแผนมาเสมอ ทุกอย่างต้องเป๊ะ และต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของหล่อน 

จะเป็นใครที่ไหนได้ล่ะ ก็คุณนายอรนิภาเนี่ย คือแม่ของไดม่อน!

"แม่อร....รอม่อนแปปนะแม่" 

ไดม่อนว่าจบก็รีบร้อนจัดข้าวจัดของให้เข้าที่เข้าทาง ที่สำคัญคือคนที่นอนอยู่ในห้องเขาตอนนี้ตั้งหาก กระทิงน้อยของเขายังไม่ตื่นเลยด้วยซ้ำ 

"แม่งเอ๊ย กูจะบ้าตาย"

ร่างสูงวิ่งวุ่นชุลมุนแบบสุดๆ ไม่วายล็อกห้องนอนไว้ก่อนจะบิดดู และตรวจสอบอีกหลายครั้งหลายหนว่าปิดสนิทแน่นแล้วจริงๆ ก่อนที่ตัวเขาจะรีบไปเปิดประตูให้ผู้เป็นแม่เพราะคุณนายแกเริ่มกดกริ่งรัวๆ อีกแล้ว

"ลูกม่อนของแม่อร!"


'ฟอดดดดดดดดด!~'


"ทำไมเปิดประตูช้านักล่ะลูก เนี่ยให้แม่ยืนรอตั้งนาน"

ไม่ว่าเปล่าหล่อนยังเอาของไปวางและเดินสำรวจภายในห้องของลูกชายคนเล็กทันที "อยู่ยังไงลูกม่อน ได้ให้แม่บ้านมาทำความสะอาดบ้างหรือเปล่า ทำไมข้าวของรกรุงรังแบบนี้"

ที่ห้องนั่งเล่นมีเศษซากของเปลือกห่อขนมอยู่บ้างที่ไดม่อนเก็บไม่หมด โซฟาหนังตัวยาวยังมีร่องรอยสีขุ่นแปลกๆ ที่คุณนายอรนิภาดูไม่ออกว่าเป็นรอยอะไร (คราบอสุจิที่เช็ดไม่ออก) 

ร่างผอมเดินสำรวจไปก่อนจะตั้งท่าเดินไปทางห้องนอน

"เฮ้ยแม่อร!"

"คะลูก"

ไดม่อนเลิ่กลั่กก่อนจะรีบโอบร่างผู้เป็นแม่ไว้แล้วพาไปที่โซฟาทันที "มาเหนื่อยๆ นั่งก่อนสิครับ" 

"หืม....ลูกชายแม่ทำไมน่ารักแบบนี้ครับ"

ใบหน้าที่ไปฉีดโบท็อกมาฉีกยิ้มหวานด้วยความดีใจ "กินอะไรหรือยัง วันนี้ออกไปกินกับแม่หรือจะสั่งมากินดี" 

"โอ้ยแม่ม่อนยังไม่หิว.....แล้วทำไมแม่ไม่โทรมาบอกม่อนก่อนว่าแม่จะมาอ่ะครับ"

"เอ้า ทำไมลูกพูดอย่างนี้ แม่คิดถึงทำไมแม่จะมาหาไม่ได้!"

คุณนายอรนิภาเริ่มเสียงดังแล้วด้วยความน้อยใจ "แม่ต้องรายงานลูกม่อนตลอดเลยเหรอ แต่ก่อนไม่เห็นลูกว่าอะไรแม่ ทั้งที่ลูกพาแม่ผู้หญิงพวกนั้นมานอนกก ลูกยังไม่ว่าแม่แบบนี้เลยนะ" 

"แม่ใจเย็นๆ สิครับ ม่อนไม่ได้ว่าแม่" 

ชายหนุ่มน่ะปวดหัวที่สุดเลย ยิ่งโตมาเขายิ่งคุยกับแม่ไม่รู้เรื่อง แต่เขาก็ไม่เคยด่าหรือไม่พอใจผู้หญิงตรงหน้าที่ให้กำเนิดเขาคนนี้หรอกนะ รู้อยู่หรอกว่านิสัยของคุณแม่ตนเองเป็นยังไง อีกอย่างแม่เขาก็ทำไปเพราะเป็นห่วงเขา ถึงแม้บางทีจะดูเกินไป (มาก) ก็ตาม

"ไม่ได้ว่าแม่แล้วที่พูดมาหมายความว่าไงครับลูกม่อน! หรือลูก...."

คนวัยกลางคนลอบมองไปที่ประตูห้องนอนทันที "ลูกซ่อนใครไว้ในห้อง"

"แม่! จะไปกันใหญ่แล้วม่อนเคยซ่อนใครที่ไหน แม่ก็รู้ว่าม่อนเปิดเผยตลอด" 

คุณนายอรนิภาคิดตามลูกชายว่าทันที จริงของไดม่อนที่เขาไม่เคยปิดบังหล่อนเลยเรื่องผู้หญิงพวกนั้นที่เขาซื้อกิน อดเป็นห่วงไม่ได้เหมือนกันว่าลูกชายจะติดโรคหรืออะไรแบบนั้นจากผู้หญิงขายบริการพวกนี้ มันจะปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ได้ที่ไหนกันล่ะ แม้จะป้องกันก็ตามเถอะ

"ลูกม่อน เมื่อไหร่ลูกจะจริงจังกับเรื่องแต่งงานสักทีครับ" 

"......"

อีกละ....แม่เขาพูดเรื่องนี้อีกละ

ไดม่อนถอนหายใจพลางนั่งแหงนหน้าขึ้นมองเพดานขาวตรงหน้าทันที ต่อไปคงไม่ต้องเดาว่าแม่แขาจะเอ่ยอะไร สรรพคุณของแม่ผู้หญิงพวกนั้นยังไงล่ะ....ไม่เชื่อก็คอยดู

"น้องฟ้า ลูกเจ้าสัวบดินทร์ลูกไม่สนใจเหรอ งานเลี้ยงรอบที่แล้วลูกได้เจอน้องแล้วใช่มั้ย น้องน่ะน่ารักเพิ่งเรียนจบก็รู้จักทำมาหากินเลย เปิดร้านอาหารจีนอยู่ตรงหัวมุมซอยบ้านเรา ว่างๆ ลูกแวะไปดูสิ

หรือถ้าลูกไม่ชอบหมวยๆ ก็น้องลิซ่าเป็นไง น้องเพิ่งกลับมาจากเมืองนอกเคยอยู่บ้านข้างๆ เรา ตอนนี้น้องโตเป็นสาวแล้วนะ"

"แม่ครับ"

น้ำเสียงขี้เล่นและอ่อนโยนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที คุณนายอรนิภากระแอมไอเพราะท่าทีของไดม่อน ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นด้วยความไม่ยอมแพ้ 

"ลูกจะอายุสามสิบสองแล้วนะม่อน จะครองโสดทำตัวเจ้าชู้เปลี่ยนผู้หญิงไปเรื่อยแบบนี้ไปถึงไหน"

"ผมพร้อมเมื่อไหร่ผมจะแต่งเองครับแม่"

สรรพนามที่เรียกแทนตัวเองจาก 'ม่อน' เปลี่ยนเป็น 'ผม' อรนิภาก็รู้ได้ทันทีว่าลูกชายตัวเองเริ่มไม่พอใจขึ้นมา แต่ตัวหล่อนต้องการให้ลูกปักหลักตั้งฐานเสียทีนี่ผิดเหรอ หล่อนต้องการหาสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกชาย หล่อนเชื่อว่าหล่อนไม่ผิด อายุปูนนี้แล้วแต่ยังไม่เคยคบใครเป็นจริงเป็นจังเสียที

"แม่ยังมีพี่อีก ถ้าแม่ต้องการหลานมากนักก็ไปบอกพี่เดฟสิครับ"

"ม่อน! ทำไมพูดกับแม่แบบนี้ แม่อยากได้หลานก็จริง แต่แม่เป็นห่วงม่อนนะแม่อยากให้มีคนมาดูแลม่อน" 

"ผมดูแลตัวเองได้แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

ถึงตอนนี้น้ำตาของหญิงร่างเล็กเริ่มคลอเบ้าขึ้นมาแล้ว ไดม่อนเห็นอย่างนั้นก็ใจอ่อนขึ้นมา ดวงตาตี่ๆ มองผู้เป็นแม่ก่อนที่จะใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาวาวใสออกไป เขาเริ่มเสียงอ่อนลงอีกครั้ง

"เอาเป็นว่าม่อนพร้อมเมื่อไหร่ ม่อนจะบอกแม่เองนะครับ" 

ผู้เป็นแม่เออออตามลูกชายไปก่อนจะอยู่คุยอีกสักพัก 

"ไปพักเถอะลูกไป ว่างๆ แม่จะมาเยี่ยมใหม่" 


เอาไว้ให้ว่างจริงๆ ค่อยมาเถอะครับ....


ถ้าไม่อ้างว่ามีเอกสารต้องเคลียร์ รับรองแม่ของเขายังไม่ลุกออกไปจากห้องจนกว่าจะเย็นแน่ 

แต่ระหว่างที่เขากำลังโบกมือลาแม่อยู่หน้าห้องนั้น เสียงก็อกแก็กที่ประตูห้องนอนก็ดังขึ้น ไดม่อนเบิกตากว้างก่อนจะหันไปมองทางประตูสลับกับทางมารดาทันที 

คุณนายอรนิภาเองก็จ้องไปที่ประตูนั่นไม่วางตา

โธ่.....แม่เขาจะไปอยู่แล้ว อย่าเพิ่งออกมาเชียวนะกระทิง


อย่าเพิ่งนะน้องทิง.....

อย่าเพิ่ง......

รอให้แม่พี่ไปก่อน.....

นะโมตัสสะ นะโมตัสสะ


'ทำอะไรไม่ได้กูสวดมนต์ไว้ก่อนเลย'


ขอร้องแหละโว้ย ให้คุณนายอรนิภากลับไปก่อนเถอะกระทิงน้อยของเขาค่อยออกมา ถ้าออกมาวันนี้มีหวังกว่าแม่ของเขาจะไปคงไม่วายค่ำมือ เผลอๆ ยังซักไซร้ถามนู่นนี่นั่นอีกแน่


"พี่ม่อนนนนน~"

กระทิงออกมจากห้องนอนด้วยสภาพเสื้อผ้าหลุดรุ่ย ชุดนอนสีชมพูบานเย็นแบบเรียบหลุดออกจากไหล่ลาด แถมผมเพ่ายุ่งเหยิง เอ่ยเรียกชื่อ 'พี่ม่อน' ด้วยน้ำเสียงออดอ้อน หากเป็นปกติมันคือส่วนหนึ่งในกิจวัตรประจำวันของไดม่อนและกระทิง แต่ที่วันนี้มันไม่ปกติเพราะแม่ของไดม่อนอยู่ที่นี่ด้วยไงล่ะ!

กระทิงปรือตาขึ้นมองไปทางประตูด้วยความสงสัย

ไดม่อนกับ.....มนุษย์ป้าคนหนึ่งกำลังยืนจ้องเขามาด้วยใบหน้าตื่นตกใจ ทั้งคู่มีสีหน้าไม่ต่างกันเลย ทำหน้าทำตาอย่างกับเห็นผี 

คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรได้แต่หันไปมองด้านหลังเพราะไม่นึกว่าคนทั้งสองจะตกใจตัวเอง แต่เขาก็ต้องคิดผิดและตั้งสติอีกครั้งเมื่อได้ยินคำถามของยัยมนุษย์ป้าหน้าห้อง

"นี่มันอะไรกันลูกม่อน! ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน!"

'ลูกม่อน' งั้นเหรอ....


แม่พี่ไดม่อนเหรอ!?


ใบหน้าของมนุษย์ป้า ไม่สิ.....แม่พี่ไดม่อนของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความฉงนและโกรธแค้น ดูเหมือนแม่พี่แกจะผิดหวังมาก ในใจคงสวดมนต์ภาวนาอยู่แน่ๆ ว่าขอให้สิ่งที่หล่อนคิดไม่เป็นจริง 

ด้านไดม่อนเองก็เหงื่อตกทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกจนกระทิงใจแป้วไปด้วย 

จริงสิ.....ไดม่อนจะเปิดเผยตัวเองว่าเป็นพวกชายรักชายต่อครอบครัวไม่ได้ แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้บอกเขาโดยตรง แต่เขาก็พอจะเดาออกอยู่หรอก ก็อย่างที่บอกว่าบ้านไดม่อนมีเชื้อสายจีน เขาไม่ได้เหมารวมนะว่าคนจีนเป็นพวกรับไม่ได้กับพวกไม้ป่าเดียวกัน ส่วนมากน่ะส่วนมาก ไม่ใช่ทุกบ้านที่จะรับไม่ได้ 

เจ้าของผิวสีแทนกัดฟันกรอดอย่างหาวิธีที่จะ 'เอาตัวรอด' 

"เฮ้ยไอ้ม่อน! ไงวะมึงตื่นเช้าชิบหาย ขากกกกกกก ถุย!"

'!!!!!!!!'

กระทิงเอ่ยเสียงเข้มก่อนจะแยกขา ทำท่าทางราวกับผู้ชาย 'ห่ามๆ' ที่ค่อนจะไปทาง 'เถื่อน' เสียมากกว่า เขายักคิ้วข้างหนึ่งส่งไปให้คุณนายอรนิภาที่กำลังยืนอึ้งอยู่หน้าประตู

"อะ....นี่แม่พะ....แม่กูเอง!"

ไดม่อนเมื่อจับประเด็นได้แล้วว่ากระทิงจะเอายังไงจึงไหลตามน้ำไปก่อน "นี่เพื่อนผมครับเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ แม่คงไม่รู้จัก" 

"ต๊ายยยย จริงเหรอจ๊ะ"

สภาพที่มาดแมนมากขึ้นทำให้คุณนายอรนิภาโล่งใจขึ้นมาก่อนจะเดินกลับเข้ามาในห้องใหม่ "ไปอยู่ประเทศอะไรมาล่ะหืม"


ชิบหาย! ทั้งชีวิตยังไม่เคยออกนอกประเทศจะไปอ้างประเทศอะไรได้วะ!

กระทิงหันขวับไปทางไดม่อนเพื่อขอความช่วยเหลือทันที

"อเมริกาน่ะครับ!"

"จริงเหรอลูก ว่าแล้วทำไมสีผิวสวยขนาดนี้ คงมีเวลาไปอาบแดดที่ทะเลสินะ"


แดดน่ะอาบมันทุกวันอยู่แล้วไม่ต้องที่ทะเลอเมริกา หน้าปากซอยนี่เขาก็เขียวแล้วถ้าไม่ทากันแดด....กว่าจะเนียนได้ขนาดนี้ต้องดูแลตัวเองอย่างดีเลยล่ะ


แม้ในใจจะคิดแบบนั้นแต่กระทิงก็ยิ้มและเออออไปตามคุณนายอรนิภา

"ชื่ออะไรล่ะลูก แม่จะได้เรียกถูก"

"กระทิงครับ"

"แหม ชื่อยังแมน นิสัยก็แมน....." สายตาคมภายใต้กรอบแว่นจ้องมองเสื้อผ้าที่กระทิงสวมอย่างพิจารณา

ไดม่อนเองก็มองตามสายตามารดาไปด้วย "ไอ้ทิง! กูบอกแล้วใช่มั้ยไม่ให้เอาเสื้อผ้าเมียมาใส่!"

"อะ.....เออ มันใส่สบายดี กูชอบ"

ว่าจบคนทั้งสามก็หัวเราะกันออกมาเสียงดังลั่น 

สรุปวันนี้แม่ของไดม่อนอยู่กินข้าวเช้ากับพวกเรา ไม่สิ....ข้าวเที่ยง เพราะตอนนี้เกือบจะบ่ายโมงอยู่แล้ว พวกเขาตัดสินใจให้คนไปสั่งกับข้าวข้างล่างคอนโดมาให้ เป็นกับข้าวธรรมดาที่ตอนแรกกระทิงนึกว่าแม่ของไดม่อนจะกินไม่ได้ แต่สรุปเจ๊แกฟาดเรียบ แถมยังกินไม่เหลือสักเม็ด จริงๆ

แม่ของไดม่อนชอบกระทิงมาก เพราะความแมนล้วนๆ 

คุณนายอรนิภามักจะติดนิสัยตีสนิทเพื่อนของลูกชายทุกคนอยู่แล้ว ทั้งภูริศ ริวกิ และกาย 

"ลูกได้ข่าวหรือยังที่หนูน้ำตั้งท้องน่ะ เห็นบ้านนู้นบอกยังไงก็ลูกสาว" 

"ครับ ม่อนก็อยากให้ไอ้ภูมีลูกสาวนะ คราวนี้มันคงปลื้ม"​

"แล้วเราล่ะ ไม่อยากมีกับเขาบ้างเหรอ"

เข้าเรื่องเดิมอีกละ.....

"กระทิงล่ะพักอยู่ไหน มีแฟนหรือยังลูก"

"เอ่อ....พักอยู่ซอยถัดไปเนี่ยครับ ผมยังไม่มีแฟน"

ไดม่อนมองไปทางกระทิงอย่างเห็นใจ เป็นใครก็ต้องไม่ชอบใช่มั้ยล่ะ หากแม่ของกระทิงมาพูดแบบนี้ เขาเองก็ไม่พอใจ เผลอๆ ได้แสดงความเป็น 'ผัว' ต่อหน้าแม่ยายไปด้วย 

กระทิงน้อยของเขา.....พี่จะไถ่โทษให้นะ

"ผมยังต้องเคลียร์เอกสาร แม่กลับไปก่อนนะครับ" 

"อะไรกัน แม่ยังไม่ทันจะคุยกับกระทิงให้ชื่นใจเลย"​

"แม่มาหาม่อนหรือมาหาทิงกันแน่ครับ" 

"หืม....เรียกกันน่ารักดีนะลูก แม่ขอเรียกแค่ทิงบ้างได้มั้ยจ๊ะ" 

"อะ.....แหะๆ ได้สิครับ"

"เอาเถอะ แม่กลับก็ได้ แต่ลูกทิงไปส่งแม่หน่อยสิ"

"แม่! จะให้เพื่อนผมไปส่งทำไมครับ" 

ไดม่อนขมวดคิ้วมองผู้เป็นแม่ทันที "ผมไปส่งเองก็ได้ครับ"

"พอเลยเรา แค่ข้างล่างที่ล็อบบี้" 

กระทิงรีบจับแขนคนรักไว้ก่อนจะส่งสายตาให้ว่าไม่เป็นไร

สุดท้ายเจ้าของเอวคอดก็ต้องลงมาส่งคุณนายอรนิภาข้างล่าง หญิงร่างเล็กส่งยิ้มให้กระทิงก่อนจะจับมือใหญ่มากุมไว้ และเอ่ยเสียงนุ่ม

"แม่ฝากดูลูกม่อนของแม่ด้วยนะ แม่ไม่อยากให้ไปมั่วผู้หญิงอีก"

"ได้ครับ" 

"แม่ขอเบอร์ทิงหน่อยสิ แม่อยากให้ทิงช่วยอะไรบางอย่างหน่อย" 

คุณนายอรนิภายื่นโทรศัพท์เครื่องหรูไปต่อหน้ากระทิง ชายหนุ่มเองก็ทำตามที่ผู้ใหญ่บอกอย่างว่าง่าย โดยที่ไม่รู้เลยว่าเรื่องที่แม่ของไดม่อนขอคืออะไร 

"ขอบใจนะลูก"

.

ว่าจบหล่อนก็เดินจากไป ตอนอยู่บนรถคุณนายอรนิภาไม่วายโทรศัพท์ไปหาเพื่อนสนิททันที

"อื้ม....ตามนั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้เลยแล้วกันให้หนูฟ้าเข้ามาหาไดม่อน.....อืม ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจะบอกให้เด็กคนนั้นออกจากห้องไปก่อน ยังไงก็ต้องหนูฟ้านี่แหละ.....ได้.......ได้" 

.

.

.

.

แม่ผัวมหาประลัยสุดๆ จ้า เนี่ยใครได้แม่ผัวดีถือว่าประเสริฐยิ่งนักแม่ผัวอย่างยัยคุณนายนี่เป็นอะไรที่น่าขนลุกที่สุด

ไดม่อนเองก็ดูจะตามใจแม่นะแต่นางดื้อพอสมควร จะเห็นได้ว่าเวลานางเอาจริงแม่นางหยุดนะค้า //ไรท์จะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรหนูทิงแน่นวลลลล ทุกคนช่วยกันปกป้องกระทิงน้อยโด้ยยยย ToT

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}