Castle-G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ZAC STYLE | 00 : บทนำ [100%]

ชื่อตอน : ZAC STYLE | 00 : บทนำ [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2561 15:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ZAC STYLE | 00 : บทนำ [100%]
แบบอักษร

ZAC STYLE

[ZAC x OBCHEUI]

บทนำ

ตอนนี้ฉันกำลังทำสงครามเย็นอยู่กับร่างสูงตรงหน้าราวกับย้อนไปในสมัยหลังสงครามโลกครั้งที่สองตอนที่อเมริกากับสหภาพโซเวียตขัดแย้งกัน...แต่เดี๋ยวก่อน ฉันจะเล่าประวัติศาสตร์ทำไมวะ กลับมาที่ปัจจุบันกันเถอะ ฉันกำลังเล่นเกมจ้องตากับผู้ชายคนหนึ่งอยู่ และดูเหมือนว่าฉันจะเป็นฝ่ายแพ้

“พี่เป็นใครอะ” เป็นฉันที่เริ่มพูดขึ้นคนแรก

“ไม่รู้จัก? แม่ไม่ได้บอกเหรอไง” ใบหน้านิ่งแต่ดูหาเรื่องนั้นทำสันหลังฉันเย็นวาบเป็นระยะ แอบคิดในใจอยู่หลายครั้งถ้าฉันเผลอไปเดินชนไหล่พี่มันเข้าจะโดนไม้หน้าสามแสกกลับมาไหม?

แต่ว่าเขาพูดถึงแม่อย่างนั้นเหรอ....อย่าบอกนะว่า

“พี่คือพี่แซคเหรอ?” ฉันเอ่ยถามด้วยความตกใจเล็กน้อย เพราะคนตรงหน้าแตกต่างจากภาพในหัวของฉันไปเยอะมากชนิดที่ว่าคนละฟากฝั่ง คือตอนแรกฉันคิดอีกฝ่ายจะเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีแต่งตัวเรียบร้อยมีความละมุนละไม ซึ่งตัวเองเขาก็หล่อนั่นแหละ แต่แค่หล่อคนละแบบกันที่คิดไว้

ถ้าจะถามว่าแซคนั้นคือใคร ฉันขออธิบายอย่างย่อๆ ให้ฟังเลยว่า แซคคือลูกชายของเพื่อนแม่ที่เป็นรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยเดียวกับฉันแถมยังคณะเดียวกันอีกด้วย เพราะฉันเลือกที่เรียนไกลบ้าน ผู้เป็นแม่ก็เลยห่วงจึงบอกให้พี่แซคมาช่วยดูแล ซึ่งแม่บอกว่าวันนี้พี่เขาจะมารับเพื่อไปส่งยังหอพัก ตอนแรกก็ยังไม่เคยเห็นหน้าหรอก

แต่แม่บอกฉันว่าพี่แซคเป็นนุ่มนวล

“เออดิ”

แม่บอกว่าพี่แซคสุภาพ

“ละนี่จะยืนจ้องหน้าอีกนานไหม?”

และแม่ยังบอกอีกว่าพี่แซคเป็นคนใจเย็นละเมียดละไม

“เอ้า ถือของแล้วเดินตามมาเห็นไหมว่าอากาศมันร้อน โวะ!”

ฉันจะไม่เชื่อแม่อีกต่อไป...

“ค่ะ” ตอบรับไปแค่นั้นก่อนจะก้มลงไปหยิบพวกกระเป๋าสัมภาระที่หอบมาจากบ้านเพื่อจะมาไว้ที่หอ ความจริงมันยังมีอีกเยอะนะแต่แม่บอกว่ารถขนส่งจะทยอยเอาไปให้ทีหลัง

“ช้าจัง มานี่มา” พี่แซคชักสีหน้าด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเดินเข้ามาช่วยถือกระเป๋าสองใบที่วางแหมะที่พื้นให้ไปอยู่บนบ่าร่างสูงแทน  เจ้าตัวทำเพียงแค่เดินนำหน้าไปเรื่อยๆ โดยมีฉันสะพายเป้เดินตาม (ก็กระเป๋าทุกอย่างเขาถือเองหมดแล้ว)

“เอ่อ พี่พักที่หอรึเปล่าคะ” ฉันหาทางผูกมิตรกับอีกฝ่ายโดยการชวนคุย

“บ้านอยู่ใกล้ๆ นี่เอง จะอยู่หอเพื่ออะไร” การพูดการจากับหน้าตาดูเข้ากันเหลือเกิน ตอนนี้สีหน้าพี่มันพร้อมต่อยมากเลยเนี่ย ฮือ...

“ดีจังเลยค่ะ บ้านอยู่ใกล้มอ” แม้ในใจจะอยากตอบไปว่า ‘แค่ชวนคุยตามมารยาทโว้ย’ มากแค่ไหนก็ตามแต่ก็พูดออกไปไม่ได้ เพราะไม่มีอะไรมารับประกันว่าหากตอบไปแบบนั้นแล้วร่างกายฉันจะไม่ถูกหักไปชำแหละ สารภาพว่ากลัวมากจริงๆ

“อือ เดี๋ยวก่อนไปหอแวะบ้านฉันก่อนละกัน แม่อยากเจอ” พี่แซคกดรีโมตเพื่อปลดล็อคประตู มือหนาดึงประตูออกมาแล้วยัดกระเป๋าใบโตของฉันเข้าไปไว้ยังเบาะหลัง

“คุณน้าสาลี่อยากเจอฉันเหรอ” คำว่าแม่ของอีกคนก็น่าจะหมายถึงน้าสาลี เพื่อนคนสนิทของแม่ฉันเอง

“เออ รู้แล้วก็ขึ้นรถ พูดมากจัง”

เออไอ้พี่แซค ไอ้คนพูดน้อย...นี่ฉันเป็นสุภาพสตรีนะเว้ยแถมเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานอีกด้วย ทำไมต้องทำตัวสนิทสนมกันขนาดนี้วะ อบเชยขอร้องไห้เป็นภาษาไทยได้ไหม พอดีร้องภาษาอื่นไม่เป็น

ฉันแอบส่งสายตาค้อน กระดาษ กรรไกรให้อีกคนเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูเพื่อพาร่างตัวเองเข้าไปในนั่งในรถ แต่ทว่าความโชคดีที่มีมาแต่กำเนิดทำให้หัวน้อยๆ ไปโขกกับกันสาดของรถอย่างแรงด้วยความไม่ทันตั้งตัวส่งผลให้ความเจ็บแปร๊บแล่นไปตามหนังศีรษะบริเวณที่โดนโขก

“เอ้า ระวังหน่อยดิ” พี่แซคที่ยืนอยู่อีกฝั่งกำลังจะขึ้นรถเช่นกันก็เอ่ยถามขึ้น

“ไม่เจ็บมากพี่ ไม่เป็นไร” ฉันโบกมือเป็นเชิงปฏิเสธว่ายังโอเคอยู่ไม่ได้เจ็บอะไรมาก แอบซึ้งใจที่อย่างน้อยคนท่าทางห่ามๆ แบบนั้นยังมีความเมตตากรุณา

“เออ ค่าสีรถมันแพงเดี๋ยวจะถลอกหมด”

แม่!! หนูอยากกลับบ้านแล้ว



TALK WITH CASTLE-G

นี่พระเอกจริงๆ เหรอคะสังคม

555555555 นั่นน้องไงแก นั่งน้องเป็นผู้หญิงนะ

ปลื้มอบเชย รักพี่แซค ต้องแท็ก #แซคสไตล์ เลยนะคะ

อย่าลื้มเม้นท์ให้พี่ด้วย ไม่เม้นท์พี่ต่อย

ติดตามได้ที่ Facebook : Castle-G | Twitter/IG : @castleglint

ความคิดเห็น