ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 19 : แก้ข่าว

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 : แก้ข่าว

คำค้น : อัลฟ่า,โอเมก้า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2561 12:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 : แก้ข่าว
แบบอักษร

และแล้ววันนี้ก็มาถึง

ผมสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อลดอาการตื่นเต้นของตัวเอง วันนี้เป็นวันสำคัญครับ...ไม่ใช่สำคัญแบบวันคริสต์มาส วิสาขบูชา หรืออะไรทำนองนั้นหรอกแต่มันก็ถือว่าเป็นวันสำคัญวันหนึ่งในชีวิตผมเลยล่ะ

วันนี้ เป็นวันที่ผมจะลงมือทำตามแผนที่วางไว้ครับ

ก่อนอื่นขอเกริ่นก่อน...

ย้อนกลับไปเมื่อ 2-3 วันก่อน วันที่ผมเอาแต่นั่งบื้อถอนหายใจทิ้งแบบโง่ๆอยู่ที่บ้าน ถึงภายนอกผมจะไม่ได้แสดงออกว่าแคร์กับไอ่ข่าวลือบ้าๆนั้น แต่ใครจะรู้ล่ะว่าข้างในใจผมกระวนกระวายขนาดไหน?

รู้ทั้งรู้ว่ามีคนด่าผมอยู่เต็มเฟสบุ้คไปหมด แต่ก็อดใจไม่ได้ที่จะเปิดอ่านมันทั้งๆที่อ่านไปก็อารมณ์เสีย แต่พอไม่รู้มันก็กระวนกระวายใจ และการรู้เรื่องราวทั้งหมดก็ไม่ได้ช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลยด้วย มิหนำซ้ำมันยิ่งแย่ลงอีกต่างหาก

ถ้าหากเป็นผมคนเดียวที่โดนด่าก็คงจะดีสิ แต่นี่พวกเขาเล่นด่ายันพ่อแม่ ญาติโก โหติกา ลามไปถึงบรรพบุรุษผมด้วย พวกเขาหาว่าตระกูลผมไม่ใช่ตระกูลที่มีสายเลือดอัลฟ่ามาตั้งแต่ต้น แต่หาข้ออ้างหลอกลวงว่าเป็นอัลฟ่าจนติดเป็นสันดาน พอออกลูกออกหลานก็สืบสันดานขี้โกหกติดมาด้วย

...บ้านบิดาคุณสิ!

หลักฐานก็ไม่มีแต่ใจแม่งโครตนักเลงคีย์บอร์ดอ่ะ ด่าเก่ง แถเก่ง สร้างเรื่องที่ไม่มีหลักฐานแต่ทำคนเชื่อได้เป็นตัน ถึงขั้นออกข่าวรายการดัง พวกคุณไม่ใช่คนในครอบครัวหรือคนใกล้ชิดกับครอบครัวผมด้วยซ้ำทำไมถึงกล้าใส่ความกันแบบนี้?

ผมโกรธมากครับ โกรธจนหน้าแดงมือสั่นอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง แต่ในจังหวะนั้นแม่ของผมก็โทรมาซะก่อน ไอ่เจ้าสมาร์ทโฟนราคาหลายหมื่นเลยรอดจอแตกเครื่องบุบไปได้แบบหวุดหวิด

"ครับแม่" ผมรับโทรศัพท์

'ก้อง! สบายดีไหมลูก?' ปรายสายถามแบบร้อนรน ผมจึงจำเป็นต้องสะกดเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นแล้วแสร้งตอบเสียงหวานเพื่อให้ท่านสบายใจ

"สบายดีครับแม่ แม่ไม่ต้องห่วงนะ"

'อยู่กับปราบโอเคดีไหมลูก?'

"ดีมากครับ ปราบดูแลผมดีทุกอย่าง" อันนี้ผมแหลครับ ไอ่ปราบน่ะดูแลดีจริงแต่มันโง่ มันไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วข้างในผมทั้งโกรธทั้งกระวนกระวายจนนอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว

นี่มันคิดว่าการที่ผมนั่งโง่ๆอยู่ที่บ้านมันจะช่วยให้ผมหนีจากปัญหาทุกอย่างได้เหรอ?...คงได้มั้งถ้าเป็นเมื่อ 80 ปีก่อน ไอ่โง่! คนด่าเต็มเฟสเต็มทวิต กูจะอยู่ที่ไหนกูก็รับรู้

แต่ช่างมันเถอะครับ ตอนนี้ที่ผมเป็นห่วงคือฝั่งแม่ต่างหาก

"แล้วทางแม่เป็นยังไงบ้างครับ?"

'แม่ก็ไม่มีปัญหาอะไรจ้ะ'

"แล้วคุณพ่อล่ะครับ?"

'...' ปรายสายเงียบไปจนผมรู้สึกใจคอไม่ดี ผมได้ยินเสียงสูดหายใจของแม่ผ่านทางโทรศัพท์ มันดูฝืดหน่อยๆเหมือนแม่ผมคัดจมูก ...เหมือนคนกำลังกลั้นน้ำตาตัวเอง

"แม่ครับ...มีอะไรก็บอกผมเถอะ" ผมอ้อนวอน คาดว่าแม่ผมคงถูกพ่อสั่งไว้ว่าห้ามเล่าให้ผมฟัง ผมเลยต้องอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวานใส่อีกครั้งกว่าแม่จะยอมเล่าทั้งๆที่เสียงยังสั่นอยู่

'พ่อ ไม่ได้นอนมา 2 คืนแล้วจ่ะ...ได้ยินว่ามีเรื่องต้องคุยกับพวกคณะผู้บริหารของโรงพยาบาล' เสียงของแม่ทั้งสั่น ทั้งอ่อน แลดูเหมือนคนที่กำลังเหน็ดเหนื่อยอับจนหนทาง ผมเองก็พอจะเดาได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันคงกระทบกับธุรกิจโรงพยาบาลอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ

และทั้งหมดเป็นความผิดผมเอง

"ที่โรงพยาบาล เป็นยังไงบ้างครับ?" ผมถามไปตรงๆ แต่แม่ผมก็เลือกที่จะเงียบแล้วบ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่นแทน

'ก็เรื่อยๆแหละจ่ะไม่มีอะไรหรอก ก้องเองก็รักษาตัวให้ดีๆนะจ้ะ อย่าคิดมากล่ะเดี๋ยวจะกระทบหลาน'

แล้วแม่พูดมาแบบนี้ผมจะใจเย็นลงได้ยังไงวะ!?

แม่ชวนผมคุยต่ออีกซักพักแต่มันไม่ค่อยเข้าหัวผมเท่าไหร่ครับ เพราะในใจผมมันร้อนรนไปหมด ไม่รู้ว่าที่โรงพยบาลจะเป็นยังไงบ้าง ผมทำทุกคนเดือดร้อนแต่กลับเป็นฝ่ายหนีมากกตัวอยู่ที่บ้าน

แม่งถ้าทุกคนจะกีดกันผมขนาดนี้...ผมก็จะสืบเอง!

หลังจากวางสายจากแม่ ผมก็ไม่รอช้ารีบเปิดรายชื่อหาชื่อที่ผมคิดว่าคงจะช่วยผมได้

'สวัสดีครับพี่หญิง นี่ผมก้องภพนะ ผมอยากจะวานพี่สืบอะไรหน่อย'


และแล้วจากข้อมูลที่ผมวานพี่พยาบาลที่ไว้ใจได้อย่างพี่หญิงสืบเกี่ยวกับสถานการณ์ที่โรงพยาบาลผมก็ได้รับข้อมูลมาว่า

ตอนนี้โรงพยาบาลของผมกำลังเจอวิกฤตใหญ่เลยล่ะครับ เจอทั้งม็อบประท้วงหน้าโรงพยาบาล การอาละวาด แล้วยังเกิดปัญหาในโรงพยาบาลอีกนับไม่ถ้วน คนไข้หลายสิบคนเกิดความระแวงในค่ารักษาพยาบาลกับระบบการรักษาจึงพากันย้ายโรงพยาบาลหนีไม่ก็ยกเลิกการรักษาพร้อมกับขอค่าปลอบขวัญชดเชยอีกจำนวนหนึ่ง หมอกับพยาบาลเองก็เกิดความไม่ปลอดภัยเพราะเกรงว่าจะเสียประวัติเลยพากันลาออกไปแผนกละเกือบครึ่ง อีกทั้งหุ้นส่วนรายใหญ่หลายรายเมื่อทราบปัญหาก็พากันถอนหุ้นออกหมด

วิกฤตหนักเลยครับ ไม่แปลกเลยถ้าพ่อผมจะไม่ได้นอนมา 2 คืนเพราะต้องคอยตามแก้ปัญหาส่วนนี้

...แล้วทำไมท่านถึงไม่ออกมาแก้ข่าวอะไรเลยล่ะ?

ผมไม่เข้าใจ พ่อผมเดือดร้อนขนาดนี้เพราะข่าวเท็จที่ไอ่พวกนักเลงคีย์บอร์ดมันโพสด่ากันสนุกปากแต่กลับไม่มีใครออกมาแก้ข่าวซักคน ทำไมถึงต้องปล่อยให้คนพวกนี้มันมาเหยียบย่ำ ด่าเราเสียๆหายๆทั้งๆที่มันไม่ใช่ความจริง?

ทำไมล่ะครับ? ทำไมต้องยอม?

แล้วในตอนนั้นเอง ที่ผมเกิดคำถามที่ไม่สามารถหาคำตอบได้ จนผมต้องหาคำตอบให้กับตัวเอง

...หากไม่มีใครทำ ผมจะทำเอง!

ผมต้องทวงคืนความบริสุทธิ์ของครอบครัว ผมต้องตามแก้ปัญหาที่ผมเป็นคนก่อด้วยตัวเอง ผมต้องทำให้ไอ่พวกแม่งมันรู้ว่าอย่าบังอาจมาหาเรื่องกับคนอย่างก้องภพ!!

ผมเลยวางแผน โดยตัวหมากในกระดานนี้แน่นอนต้องมีมากกว่าหนึ่ง ผมไม่สามารถชนะเกมนี้ได้หากขาดผู้ช่วย

และผู้ช่วยของผม ก็เป็นคนแถวๆนี้ที่พวกคุณรู้จักดีนั่นแหละ

'My Princess Junior'


จะเรียกว่าโชคชะตาหรือฟ้าจงใจให้ผมมีเพื่อนสุดประเสริฐดีล่ะ แผนการณ์ของผมต้องบอกได้เลยว่า 'แบ็ค' ผมแน่นมากครับ โดยแผนของผมก็คือการจัดแถลงข่าว

แต่ถ้าจัดแบบกากๆไม่รอบคอบ ผมก็คงจะแพ้เกมนี้แน่นอน ดังนั้นผมเลยต้องหาแบ็คดีๆมาช่วยสนับสนุน ดีที่เหล่าเพื่อนๆต่าง(จำ)ยอมใจ ช่วยเหลือผมโดยไม่อิดออด(แต่แลกกับค่าจ้าง)

อะแฮ่ม ผมขอเปิดตัวทีมซุเปอร์ฮีโร่ของงานนี้เลยครับ

ไอ่จูเนียร์ เป็นคนประสานงาน

มันเป็นคนคอยดูแลเกี่ยวกับสถานที่จัดงาน เวลา รวมไปถึงทำจดหมายเชิญนักข่าวและผู้ที่เกี่ยวข้อง (หุ้นส่วนเก่า และบริษัทที่คาดว่าจะได้เป็นหุ้นส่วนใหม่ในอนาคต) มาร่วมงานแถลงข่าว และต้องขอบคุณความเป็นลูกชายบ้านสุขเกษมของมัน มันเลยมีคอนเน็คชั่นกว้างขวางมากเลยเชิญมาแต่ผู้ใหญ่ใจดีกระเป๋าตุงที่พร้อมจะสนับสนุนธุรกิจผม (ค่าจ้างคือ ตั๋วไป-กลับญี่ปุ่นและค่าที่พักในดีสนีย์แลนด์ 3 วัน 2 คืน 4 ที่ )

ไอ่โรม เป็นคนกำกับดูแลความปลอดภัย

เรียกว่าช่วยงานเมียแสกนสปอนเซอร์และพวกนักข่าวครับ บวกกับให้ยืมบอดี้การ์ดจากบ้านมันมาคุมงาน และคุ้มกันความปลอดภัยของพวกผม (ค่าจ้างคือ ตั๋วรถไฟไปโอซาก้า + ที่พักและตั๋วเข้ายูนิเวอเซิลเจแปนอีก 4 ที่ : นี่พวกมึงคิดจะพาลูกไปเที่ยวกันอย่างเดียวเลยใช่มะ??)

ไอ่มิค เป็นทนาย

เออใช่ครับมันเป็นทนาย ผมเลยจ้างมันมาเป็นทนายให้ผมเพราะผมกะจะดำเนินคดีไอ่พวกนักเลงคีย์บอร์ดทั้งหลายที่แม่งไปสรรหาเรื่องโง่ๆมายัดใส่ครอบครัวผม อาจจะดำเนินคดีไม่ได้ทั้งหมดแต่หลักๆก็อยากจะดำเนินคดีไอ่พวกที่มันปล่อยข่าวเสียของผมครับ (ค่าจ้างคือ ตั๋วไปอังกฤษ ไม่เอาขากลับเพราะจะไปหาเมีย : พวกมึงนี่เอะอะพากันบินออกนอกประเทศกันเหรอ?)

และคนสุดท้าย ไอ่จูเลียต

หน่วยข่าวมือดีของผม มันเป็นคนจัดการทุกอย่างเกี่ยวกับข้อมูล ทั้งสืบหาตัวผู้กระทำผิดรวมไปถึงจัดหาข้อมูลให้ผมทุกอย่าง เรียกได้ว่าหลักฐานผมแน่นหนามากครับแถมยังจริงแท้ 100% สืบหาได้จากทะเบียนราษฎร์และเอกสารทางราชการของผม (ไม่รู้มันไปหามาได้ไง แต่โครตสุดยอดเลยว่ะ) (ค่าจ้าง ไว้มันคิดได้มันจะทวงเอง)

เป็นไงล่ะทีม ดิ อเวนจ้อยของผม

บอกแล้วว่าแบ็คผมดี แน่นขนาดนี้ยังไงก็ต้องไปรอดชัวร์

...แต่ก็ใช่ว่าหมากแค่นี้แผนของผมจะสำเร็จ

ถึงแม้ว่าผมจะมีม้าดี เรือดี บิชอบดี ...แต่มันคงไปไม่สวยถ้าผมไม่ได้รับความร่วมมือจาก 'คิง' ของผมครับ

และนั่นคือตัวหมากสุดท้ายของเกมกระดานนี้

...ไอ่ปราบเซียน


ฟังเรื่องทั้งหมดไปแล้วตอนนี้กลับมาช่วยผมจัดการเรื่องตรงหน้าดีกว่าครับ...

แผนการณ์ก็คือ ผมจะออกไปแถลงข่าวพร้อมกับข้อมูลที่แน่นหนาของตัวเอง ข้างๆมีไอ่ปราบนั่งหน้าแป้นแล้นคอยให้กำลังใจผม(ผมไม่ได้เตี๊ยมกับมันครับว่าต้องพูดอะไรบ้าง เพราะผมตกลงไว้แล้วว่าผมจะเป็นคนพูดเองทั้งหมด...ตามบทที่ไอ่จูเลียตมันเขียนให้)

และแผนการณ์อีกอย่างของผมก็คือ...ปลุกกระแส 'ปราบ-ก้อง' มาทับกระแส 'อัลฟ่าท้อง' ครับ

ผมกะจะเบี่ยงความสนใจของนักข่าวให้มาสนใจประเด็นความสัมพันธ์ผมกับไอ่ปราบแทนที่เรื่อง 'บ้านสราญรมณ์เป็นอัลฟ่าจริงรึเปล่า?' ดังนั้นผมเลยรีเควสไอ่จูเนียร์ให้ไปหานักข่าวบันเทิงมาเยอะๆ เอาแบบช่องใหญ่ๆที่ข่าวดาราคนไหนลงก็ดังโครมครามเป็นพลุแตก

เพื่ออะไร? ขอตอบก่อนครับว่าไม่ใช่ อยากดัง  แต่ผมต้องการเบี่ยงประเด็นให้คนมาโฟสกัสที่ตัวผมมากกว่าครอบครัวผม จะด่าก็ด่าผมคนเดียวนี่อย่าไปกระทบกับครอบครัวผมก็พอ

และอีกอย่างก็คือ...หาสปอนเซอร์เข้าโรงพยาบาลครับ

ก็ตามนั้นแหละ คู่รักหนุ่มหล่อสุดฮอตยังไงก็เป็นประเด็นร้อนได้อยู่แล้ว (ผมโครตหลงตัวเองเลยว่ะ 555) ขอเป็นข่าวไปซักพักแล้วกันนะ แล้วหลังจากนั้นผมจะหายไปเองแบบเงียบๆ

ทั้งหมดก็ประมาณนี้แหละครับ

แต่ตอนนี้แผนมันดันจะล่ม เพราะผมตื่นเต้นเนี่ยสิ!!

แม่งยิ่งพอใกล้ถึงเวลาขึ้นไปแถลงข่าวผมก็ยิ่งตื่นเต้นครับ ขาผมนี่สั่นไปหมดเลย ตอนนี้ผมก็ได้แต่ยืนท่องสคริปในมือคนเดียวเพราะไอ่ปราบโดนลากไปแต่งตัวอยู่อีกห้องหนึ่ง (ผมเป็นคนจ้างช่างมาเองครับ ไม่ได้หรอกนะวันนี้ผัวผมต้องหล่อ จะมาเป็นไอ่หน้าจืดแว่นหนาผมยุ่งไม่ได้)

ก้อกๆ

เสียงเคาะประตูเรียกให้ผมละจากกระดาษในมือขึ้นไปมองประตู

"น้องก้องคะ พี่แต่งให้เสร็จแล้วจ้า" เสียงของพี่อิ๋ว สาวประเพศสองที่ผมจ้างเธอมาแต่งหน้าทำผมให้ไอ่ปราบ (คนนี้ที่จริงไอ่จูเนียร์เป็นคนหาให้ครับ) ผมเลยขานรับเพื่ออนุญาตให้พี่แกเปิดประตูเข้ามาได้

แล้วพอประตูเปิดออก ผมก็ยกยิ้มพอใจในฝีมือการแต่งหน้าทำผมของพี่อิ๋วแบบไม่ปิดบังเลยครับ ไอ่ปราบวันนี้เหมือนย้อนไปเมื่อสมัยเป็นเฟรชชี่เลยครับ วันนั้นเป็นวันประกวดเดือนคณะแพทย์และเป็นวันที่มันหล่อเกินหน้าเกินตาผม วันนั้นมันทำผมแค้นจนนอนไม่หลับไป 1 คืนเต็ม และวันนี้มันก็เป็นแบบนั้นแหละครับ แต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกแค้นเคืองอะไรกับหน้าหล่อๆของมันเหมือนเมื่อสมัยก่อน กลับกันผมชอบมันมากครับ

...แบบนี้ต้องถ่ายรูปขึ้นกล้องแน่ๆเลยครับสามี

"เยี่ยมมากเลยครับพี่...ผมชอบ" คำพูดสุดท้ายผมหันไปพูดให้กับไอ่ปราบที่ตอนนี้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงหลังจากได้ยินผมพูดคำว่าชอบออกไป

ถึงภายนอกจะหล่อเทพบุตรขนาดไหน ข้างในก็ยังเป็นปราบอยู่ดี

แต่ผมก็นั่งยิ้มต่อได้อีกไม่นานหรอกครับ เพราะต่อจากนั้นไอ่จูเนียร์มันก็เปิดประตูเข้ามาแล้วเรียกให้ผมออกไปแสตนบายหน้าเวที

...ชิบหาย ผมตัวสั่นอีกแล้ว

ผมเดินเหมือนหุ่นยนต์โดนสะกดจิตไปตลอดทาง ปากก็พึมพำบทที่ตัวเองท่องมาเพื่อพูดบนเวที แต่ตอนนี้ผมชักจะไม่มั่นใจแล้วสิว่าจำมันได้ทั้งหมดน่ะ!

พระเจ้า เป็นกำลังให้ผมด้วย!!

"ไอ่ก้อง ทุกอย่างพร้อมแล้วนะมึงขึ้นเวทีไปได้เลย" เสียงไอ่จูเนียร์สะกิดสติผม

ห้ะ? ถึงเวลาแล้ว??

"เอ่อ...ไม่ต้องรอพิธีกรหรือประธานมาเปิดงานก่อนเหรอ?"

"ไอ่ควาย! งานแถลงข่าวบ้านมึงต้องเชิญประธานมาเปิดงานก่อนเหรอ?"

เก๊าย้อเย่น เก๊าแค่หาเรื่องถ่วงเวลา ทำไมมายปริ้นเซสต้องดุเก๊าด้วย?

ผมที่อุส่าหามุกมาถ่วงเวลาเป็นอันต้องถูกไอ่เพื่อนเตี้ยเท่าจั้กแร้แต่แรงเท่าควายผลักให้เดินหน้าเข้าหาเวที เฮ้ยๆๆ กูยังไม่พร้อม! ไอ่หมาจู!!

"ไอ่จู กูยัง..."

"ยังจะมัวเล่นตัวอีก มึงอ่ะขึ้นไปได้แล้ว! เขารอมึงกันคนเดียวเนี่ย"

เดี๋ยวสิน้อง พี่ยังไม่หายตื่นเต้นเลย!!

ผมรู้สึกตาลายไปหมด ใจรึก็เต้นโครมครามเหมือนจะกระเด้งออกมาจากอก ทั้งกดดันทั้งตื่นเต้นจนตัวสั่นไปหมดแล้วเนี่ย!

ในตอนนั้นเอง ผมก็รู้สึกได้ถึงฝ่ามืออุ่นๆของใครบางคนที่เข้ามากุมมือผมไว้ ...มันมาจากไอ่ปราบครับ

ผมเงยหน้ามองมัน มันยิ้มให้ผม เป็นรอยยิ้มที่เหมือนกับแสงอาทิตย์อุ่นๆช่วยนำทางผม เป็นเหมือนกับน้ำเย็นๆชะโลมใจผมให้เย็นลง ผมรู้สึกผ่อนคลายลองมากเพียงเพราะมันอยู่ข้างๆผม

จริงสิ ผมไม่ได้อยู่คนเดียวนี่ ผมมีไอ่ปราบอยู่ข้างๆด้วย

"เอ้าๆ ยืนมองตากันอยู่ได้ รีบๆขึ้นไปเลย ทั้งคู่แหละ"

...ขอบคุณที่ขัดบรรยากาศกูครับเพื่อนจู

ผมกับไอ่ปราบต่างโดนไอ่จูผลักกันทั้งคู่ จนตอนนี้พวกผมก้าวขึ้นมาบนเวทีแล้วคนละก้าวครับ ...เอาว่ะ! จะหนีตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว เพื่ออนาคตไอ่ก้อง มึงต้องทำได้!!

ผมตั้งสติมั่นแล้วพาตัวเองกับไอ่ปราบเดินขึ้นมาบนเวที ข้างบนมีโต้ะ เก้าอี้ และโปรเจคเตอร์รออยู่แล้ว ผมก็แค่พูดไปตามสคริปแล้วเดี๋ยวไอ่จูเลียตมันก็จะฉายรูปเอกสารต่างๆผ่านหน้าจอเอง...แค่นั้นเองก้อง ง่ายๆ

...แต่มันจะไม่ง่ายก็ตอนผมเห็นจำนวนคนข้างล่างเวทีเนี่ยแหละครับ!

ไอ่จูนะไอ่จู! กูบอกว่าขอคนน้อยๆเอามาแค่สถานีใหญ่ๆก็พอ นี่พ่อคุณแล่นขนมาทั้งตำบลรึไงวะ เยอะมากครับ แต่สปอนเซอร์ก็เยอะเหมือนกัน หุยๆ นั่นมัน! นั่นมันบริษัทนำเข้ายาอันดับหนึ่งของประเทศนี่ แล้วนั่นก็เจ้าของเครือบริษัทผู้ผลิตสินค้าและอาหารแปรรูปอันดับหนึ่ง แม่เจ้า! มันไปเชิญผู้ใหญ่ระดับบิ๊กขนาดนั้นมาได้ยังไงวะ?

ชิบหายแล้วไงก้อง...ความหวังของโรงพยาบาลอยู่ในมือมึงนะ

ผมพยายามฉีกยิ้มแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ บอกเลยครับว่าตั้งแต่เดินขึ้นเวทีมาแสงแฟลชนี่สาดใส่หน้าเป็นร้อยชอตเลยครับ ความรู้สึกของพวกดารามันเป็นแบบนี้เหรอวะ...ไม่ใช่สิ ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนนักโทษรอการสืบสวนมากกว่า แม่งโครตกดดันเลย!!

ผมยิ้มแฉ่ง (ทำอะไรไม่ได้ก็ยิ้มไว้ก่อนครับ) เหงื่อเม็ดเล็กๆเริ่มฝุดที่ใบหน้าจนรู้สึกชื้นไปหมด สติก้อง สติ! ก็แค่พูดไปตามสคริปที่ไอ่จูเลียตให้แค่นั้นเอง

"สวัสดีครับ ผม นายแพทย์ ก้องภพ ..ช..เชาวกรกุล  ก่อนอื่นต้องขอบคุณทุกคนที่มาฟังคำแถลงข่าวนะครับ" ผมพยายามพูดให้ดูเป็นธรรมชาติมากที่สุด แต่ก็แอบสะดุดไปเล็กน้อยเนื่องจากนามสกุลใหม่ที่ผมยังไม่คุ้นเคย

...ใช่ครับ นามสกุลไอ่ปราบมัน

"ที่ผมเชิญพวกคุณมาในวันนี้ ก็เพื่อฟังความจริงจากปากผมครับ ก่อนอื่นผมขออธิบายเกี่ยวกับข่าวที่ผ่านมาก่อน หลังจากนั้นหากพวกคุณมีคำถามเพิ่มเติมผมจะเปิดให้ถามในตอนท้ายนะครับ" ผมชี้แจงทามไลน์ของงานแถลงข่าวให้ทุกคนฟังเพื่อให้พวกเขาได้เข้าใจชัดเจนว่า 'ผมจะพูดก่อน' ฉะนั้นถ้าผมยังพูดไม่จบ 'ห้ามแทรก' เพราะมันจะทำให้สคริปผมรวนเว้ย!

"เรื่องแรกที่ผมต้องการชี้แจงคงเป็นเรื่องที่ทุกๆคนสงสัยมากที่สุดว่า ผมเป็นอัลฟ่ารึเปล่า?...ผมขอตอบชัดๆตรงนี้เลยนะครับ ผมเป็นอัลฟ่าครับ"

พอจบคำพูดผมเสียงฮือฮาก็ดังไปทั่ว มีนักข่าวหลายท่านทำท่าเหมือนอยากจะถามคำถามผมแต่ตามกฏแล้วก็คือห้ามแทรกจนกว่าผมจะเปิดให้ถามครับ ดังนั้นก็ต้องรอไปก่อนนะคนดีพี่ไม่อนุญาต

ผมพยักหน้าให้ทีมงานข้างหลังเวทีเพื่อสงสัญญาณไปให้ไอ่จูเนียร์นำเอกสารใบสูติบัตรและผลการตรวจร่างกายขึ้นโชว์บนหน้าจอ และแน่นอนครับทุกข้อความในเอกสารแสดงชัดเจนว่าผมเป็น 'อัลฟ่า' ไม่ใช่ 'โอเมก้า' และนั่นแหละยิ่งเป็นประเด็นให้ทุกคนสงสัยหนักเข้าไปอีกว่าทำไมผมถึงท้อง

"เรื่องที่สองผมจะมาชี้แจงเกี่ยวกับสาเหตุที่ว่าทำไมผมถึงท้องนะครับ จากผลตรวจร่างกายของผมแสดงชัดเจนว่าผมเป็นอัลฟ่า ผมมีน้ำเชื้อที่สามารถทำให้โอเมก้าท้องได้เหมือนๆกับอัลฟ่าทั่วไป...แต่ถ้าหากดูจากผลตรวจเลือด ผมเป็นอัลฟ่าก็จริงแต่แม่ของผมเป็นโอเมก้าครับ ดังนั้นผมจึงมีโอกาสตั้งท้องได้ถึง 5%"

"งั้นแสดงว่าอัลฟ่าทุกคนที่มีสายเลือดโอเมก้าสามารถท้องได้งั้นเหรอครับ?" เสียงนักข่าวคนหนึ่งถามทะลุขึ้นมา บอกตรงๆว่าผมนี่ชักสีหน้าใส่ไปเรียบร้อยเลยครับ ก็บอกแล้วว่าถ้าจะถามเดี๋ยวเปิดโอกาสให้ถามแต่ก็ยังมีผู้กล้า(หน้าด้าน) ถามจนได้

แล้วผมจะทำไงล่ะ? ก็ปั้นหน้ายิ้มตอบคำถามไปครับเพราะมันเป็นเรื่องที่ผมจะอธิบายต่อจากนี้อยู่แล้ว

"ใช่ครับ อัลฟ่าที่ไม่ใช่อัลฟ่าแท้ทุกคนสามารถท้องได้ ...แต่มองอีกมุม หากเป็นแบบนั้นจริงทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่มีอัลฟ่าเพศชายที่ไหนท้องมาก่อนล่ะ? ผมก็ขอตอบว่าเปอร์เซ็นท้องมันน้อยมากๆครับ แต่ในกรณีของผมก็เพราะว่าสามีของผมเองก็มีสายเลือดอัลฟ่าผสมอยู่ด้วย เลยทำให้มีเปอร์เซ็นท้องสูงขึ้น"

"แล้วคุณยังสามารถทำให้โอเมก้าท้องได้เหมือนอัลฟ่าทั่วไปไหมครับ?"

"แปลว่าทางโรงพยาบาลไม่ได้หลอกลวงประชาชนอย่างที่เป็นข่าวอยู่ใช่ไหมครับ?"

"แล้วทำไมคุณถึงยอมท้องล่ะคะ?"

พอตอบคำถามให้ 1 คน เหล่านักข่าวคนอื่นๆก็ต่างพากันยิงคำถามใส่จนผมชักจะหน้าตึง คิ้วผมกระตุกยิกๆเนื่องจากนักข่าวพากันแหกกฏจนผมชักปวดหัว

"ถ้ามีคำถามกรุณารอให้ถึงช่วงตอบคำถามก่อนนะครับ" ผมยิ้มหวานตอบเสียงใสถึงแม้ในใจอยากจะตะโกนด่าเพื่อคุมสถานการณ์ขนาดไหนก็ตาม แต่วันนี้ผู้ใหญ่มาเยอะครับผมต้องแสดงความเป็นมิตรมากๆเผื่อท่านจะใจดีเข้าร่วมเป็นหุ้นส่วนในอนาคต

"จากข่าวที่ผ่านมาผมขอบอกไว้ชัดเจนเลยแล้วกันครับว่าทางโรงพยาบาลไม่เคยหลอกลวงเพื่อหวังจะเอากำไรจากคนไข้ที่เข้ารับการรักษา แพทย์ทุกคนของโรงพยาบาลเราเป็นผู้ที่จบการศึกษามาในระดับสูงซึ่งถึงแม้ว่าเขาพวกเขาจะมีสายเลือดโอเมก้าผสมอยู่หรือไม่ เราก็ขอยืนยันว่าเราคัดพวกเขาจาก'ประวัติการศึกษาและจรรยาบรรณ'ไม่ใช่'สายเลือด' หากต่อจากนี้พวกคุณไม่ไว้วางใจต่อระบบของทางโรงพยาบาลพวกเราก็ไม่สามารถรั้งให้คุณเลือกใช้บริการกับทางเราได้  พวกเรารักษาและทำงานกันด้วยใจครับ ไม่ใช่สายเลือด"

บอกเลยว่าคำพูดสวยหรูพวกนี้...ไอ่จูเลียตคิดครับ

แต่ก็ใช่ว่าที่ผมพูดมาจะไม่เป็นความจริงนะ โรงพยาบาลผมมีหมอเป็นลูกครึ่งโอเมก้าอยู่เยอะครับ หลายๆคนก็เป็นเบต้า แต่โอเมก้าแล้วไงล่ะ? เขาจบนอกมา เขามีฝีมือ พวกผมก็รับแหละ

"ขอโทษที่ทำให้ทุกๆคนเสียความรู้สึกกับข่าวที่ออกมานะครับ แล้วก็ขอบคุณพวกคุณทุกคนที่เข้ามาฟังคำอธิบายจากผม...หลังจากนี้หากมีคำถามอะไรเชิญครับ"

หมดแล้วครับสคริป ต่อจากนี้ผมต้องแถสดตอบคำถามเอง

แล้วพอได้ยินว่าผมอนุญาตให้ถามคำถามได้แล้ว เหล่านักข่าวก็พากันยกมือถามคำถามกันเป็บแถบ แต่ผมก็เลือกตอบครับบางอันผมไม่ได้เตรียมคำตอบมาตอบผมก็ทำหูทวนลมไป

"ทำไมคุณถึงท้องคะ?"

"คงเป็นวาสนาของเด็กล่ะมั้งครับ ไอ่ผมก็ไม่รู้มาก่อนด้วยสิว่าผมท้องได้ รู้ตัวอีกทีก็ป่องแล้ว" ผมตอบแบบติดตลกเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียด และก็ช่วยได้มากครับเพราะนักข่าวหลายคนเขาก็แอบๆอมยิ้มกัน

"งั้นแปลว่าคุณไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณท้องได้?"

"อ่า...ใช่ครับ"

"ช่วยเล่ารายละเอียดให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ?" คราวนี้เป็นคำถามที่ยิงมาจากพี่ๆช่องข่าวบันเทิงครับ ซึ่งผมก็รออยู่ว่าจะมีนักข่าวช่องบันเทิงมาเปิดประเด็นผมตอนไหน

แต่ใครจะคิดล่ะว่าคำถามนางมันตอบยากกว่าข้อสอบเข้ามหาลัยอีก

...อ่า ตอบไงดีล่ะ? ท้องก่อนแต่ง? ไม่ได้ตั้งใจท้อง??

"คือ...ผมกับปราบเราก็คบกันมาซักพักแล้ว และบังเอิญว่ามันติดก็แค่นั้นแหละครับ"

"แสดงว่าท้องก่อนแต่ง?"

นี่คำถามหรือหอกครับเจ๊?

หน้าผมนี่เจื๋อนเลยครับ ไม่คิดว่าจะโดนถามตรงๆแบบนี้...แต่ผมก็เตรียมคำตอบไว้แล้วเว้ย!

"พวกเราแต่งงานกันแล้วครับ" ผมยิ้มแป้นพร้อมกับชูใบทะเบียนสมรส(ที่ปิดวันจดทะเบียน)ให้นักข่าวเห็น เรียกเสียงกริ้ด(?) และแสงแฟลชได้เป็นร้อยชอตเลยล่ะ

เพราะงี้แหละทำไมผมถึงบังคับให้ไอ่ปราบมันแต่งงานกับผม

แต่เรื่องทำพิธีกับจัดงานแต่งงานคงยังไม่มีแพลนเร็วๆนี้หรอกครับ คงหลังคลอดนู่นแหละ ดีไม่ดีก็รอไอ่แฝดมันเดินได้ก่อนนั่นแหละถึงจะจัด

"ขอถามน้องปราบบ้างได้ไหมคะ? ตั้งแต่ตัดสินใจคบกับน้องก้องเคยคิดมาก่อนรึเปล่าว่าเราจะได้เป็นพ่อคน?"

คราวนี้พี่นักข่าวหันไปถามไอ่หน้าหล่อข้างๆผม ผมนี่หันขวับเลยครับ มือก็แอบสะกิดๆส่งซิกให้มันว่า 'ตอบดีๆนะมึง!' ถ้าตอบไม่ดีคราวนี้กูจะล็อคประตูตั้งแต่หน้าบ้านเลย

ไอ่ปราบมองผมสลับกับนักข่าวก่อนมันจะยิ้มหวานแบบที่ผมไม่ค่อยได้เห็นมันยิ้มให้ใครให้กับกล้อง...แอบหึงนิดหน่อยนะ แต่ผัวยิ้มแล้วหล่อผัวยิ้มไปเถอะ

"ความฝันของผมก็คือการได้เป็นพ่อคนครับ...แต่ผมก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนที่ทำให้ความฝันผมเป็นจริงก็คือก้องภพ"

หู้ววววว ตอบดีมากครับสามี (ผมเขินเลยเนี่ย)

"แล้วเริ่มคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?"

"...เอ่อ" คราวนี้ไอ่ปราบหน้าเจื๋อนเลยครับ คนตรงๆซื่อๆอย่างมันคงโกหกใครไม่ได้หรอก งั้นงานนี้ผมตอบเอง!

"ผมกับปราบเรารู้จักกันมาตั้งแต่เรียนมหาลัยแล้วครับ ตอนนั้นผมประกวดเดือนคณะไอ่ปราบก็ประกวดเหมือนกัน ผมหวังมากเลยนะว่าผมจะชนะ...แต่ไอ่ปราบมันก็ตัดหน้าผมไปซะงั้น ผมทั้งโกรธทั้งหมั่นไส้มัน แต่ไปๆมาๆผมกับมันก็คบกันเป็นเพื่อนมาเรื่อยๆครับ แล้วก็พัฒนามาถึงตอนนี้"

ผมเล่าแบบไม่ได้ลงรายละเอียดมาก ปล่อยให้พวกเขาไปมโนกันเองว่าพวกผมรักกันตอนไหน คบกันตอนไหน ...แต่พอเจอคำถามต่อไปผมงี้หน้าซีดเลยครับ

"งั้นแสดงว่าข่าวที่คุณเคยมีความสัมพันธ์กับคุณดรีมเมื่อปลายปีที่แล้ว เป็นข่าวปลอมเหรอครับ?"

ชิบหายแล้วไง...ดรีมคือใครวะ?? (นางคือนายแบบที่ทิ้งก้องภพเมื่อตอนที่ 1 จ้า)

ผมหน้าซีดเลยครับไม่รู้จะตอบว่าไงดี จะบอกว่าข่าวปลอมก็ไม่ได้ดิ คือช่วงนั้นผมมั่วจริงๆไงผมจำไม่ได้ด้วยว่าคุยอยู่กับใครบ้าง เปลี่ยนแฟนก็บ่อย ถ้าตอบว่าจริงไอ่คนชื่อดรีมนั่นต้องออกมาแฉผมแน่ๆ

แล้วในตอนที่ผมกำลังสับสนว่าดรีมคือใคร ฟ้าก็เหมือนส่งเทวดามาโปรดครับ

"ไม่ใช่หรอกครับ ก้องเคยคุยกับคุณดรีมจริงๆแต่หลังจากนั้นพวกเขาก็ไปกันไม่รอด ผมที่แอบชอบก้องมาตั้งแต่ปี 1 เลยอาสาเป็นไม้ดามใจให้ครับ"

ไอ่ปราบตอบครับ...ไอ่ปราบ???

ผมสะดุ้งเลยครับ แอบชอบกูมาตั้งแต่ปี 1 นี่มึงพูดเรื่องจริงหรือแถตอบนักข่าววะ? แต่จะเรื่องจริงหรือเรื่องแถก็ไม่รู้ รู้แต่มันทำผม...เขิน

ผมก้มหน้าหงุดเพื่อซ่อนหน้าแดงๆของตัวเองไว้ แต่พอพี่นักข่าวยิงคำถามใหม่มา ผมก็ต้องรีบปั้นหน้ายิ้มแล้วเงยหน้ามาตอบคำถามอยู่ดี

พวกผมนั่งตอบคำถามต่ออีกประมาณ 30 นาทีได้ครับ ก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง บางคำถามที่มันขุดลึกความเป็นส่วนตัวเกินผมก็เลี่ยงไม่ตอบ แต่โดยรวมก็ถือว่ามีชชั่นคอมพลีตครับ

เดี๋ยวอีกซักพักข่าว 'หมอก้องท้อง' คงถูกกระแส 'ปราบ-ก้อง' กลบจนมิดแน่ๆ รอให้พวกพี่ๆนักข่าวพวกนี้เอาข่าวผมไปเขียนก่อนเถอะ

"เก่งมากเลยพวกมึง!" ไอ่จูเนียร์กระโดดหยองแหยงขึ้นมาบนเวที ก่อนมันจะยิ้มหน้าแป้นแล้วกระโดดเข้ากอดคอผมหมับ ทำเอาผมตกใจจนสะดุ้ง

และแน่นอนไม่ได้มีแค่ผมหรอกที่ตกใจ เพราะไอ่ปราบเองก็ตกใจเหมือนกัน

"เสร็จงานแล้ว เดี๋ยวมึงต้องดังเป็นพลุแตกแน่ๆเลยไอ่ก้อง กูต้องขอลายเซ็นต์มึงไว้ก่อนแล้วเนี่ย" ไอ่จูเนียร์ยังกระดี๊กระด๊ากอดผมไม่เลิก เหมือนมันได้กอดอ้ปป้าที่มันคลั่งยังไงยังงั้นแหละ

"เอ่อ...จูเนียร์" ผมตีที่แขนมันเพื่อเรียกสติแต่มันก็ยังไม่ยอมหยุด ทั้งกอดทั้งลูบผมจนผมชักจะขนลุก

...นั่นไง ไอ่ยักษ์มันมาตามแล้ว

"จูเนียร์!!" เสียงไอ่โรมตะโกนซะลั่นห้องจัดงาน ไม่ช้ามันก็เข้ามาคว้าตัวไอ่หมาจูออกไปให้ห่างจากตัวผม

"เจ็บนะโรม ทำไมต้องใช้ความรุนแรง"

"ไม่รุนแรงแล้วจะลากแรดออกมาได้ไหมล่ะ? ไอ่ก้องมันมีลูกมีผัวแล้วยังจะไปแรดใส่มันอีก"

...หุยเจ็บ

ผมมองไอ่โรมที่ลากไอ่จูเนียร์ลงไปจากเวที แต่ไม่วายหันมาตะโกนบอกผมก่อนไป

"กูไปแล้วนะมึง...เอ้อ! อย่าลืมจองตั๋วไปญี่ปุ่นให้พวกกูด้วยนะ"

จ้า ได้จ้า...แต่ก่อนอื่นพวกมึงกลับไปเครียร์กันดีๆก่อนเถอะ ถ้าไอ่จูป่องคนที่3 ขึ้นมาตั๋วพวกมึงก็รอไปปีหน้าเลยแล้วกันนะ

ผมมองตามไอ่คู่บ๊องมันพากันออกไปจากห้อง ตอนนี้พวกฝ่ายเทคนิคก็พากันเก็บของแล้วด้วยผมว่าผมก็ควรกลับบ้านบ้างดีกว่า

"กลับบ้านเถอะปราบ" ผมบอกคนข้างๆ มันเองก็พยักหน้าให้ผม พวกเราเลยพากันกลับเข้าหลังเวที ผมบอกขอบคุณทีมงานและฝ่ายจัดงานของโรงแรม ก่อนจะพากันไปขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน

"เฮ้อ...เหนื่อยชิบ" ผมบ่นขึ้นมา มือก็เอื้อมไปคว้าขวดน้ำหน้ารถมากระดกดื่ม เหนื่อยจริงๆครับเหมือนโดนสูบวิญาณเลย...แต่แลกกับความโล่งใจผมก็โอเค

"นอนพักหน่อยไหม? มึงนอนน้อยมาหลายวันแล้วนี่" คนข้างๆผมบอก อันที่จริงผมก็ไม่ค่อยง่วงหรอกแต่พอมันทักหนังตาผมก็ชักจะหนักๆขึ้นมาแล้วสิ

"อืม...เฮ้ย เดี๋ยวก่อน!" ผมตะโกนขึ้นเมื่อนึกอะไรบางอย่างออก มันเป็นสิ่งเล็กๆที่ติดอยู่ในใจผมมาตั้งแต่ช่วงตอบคำถามแล้วครับ

ผมหันไปมองหน้าไอ่ปราบด้วยสายตาจริงจังก่อนจะยิงคำถามใส่มัน

"ที่มึงบอกว่าชอบกูมาตั้งแต่ปี 1 น่ะ...เรื่องจริงเหรอ?" ไอ่ปราบมองผมแบบอึ้งๆ ก่อนที่มันจะหัวเราะออกมาเสียงดัง

"ฮ่าๆๆๆ นี่มึงติดใจเรื่องนี้เหรอ?" เรื่องของกูน่า บอกมาเถอะ!

ผมจ้องตามันเพื่อคาดคั้นเอาคำตอบ ไอ่ปราบมันหันมามองผมแล้วยิ้มทะเล้นให้

"แล้วมึงคิดว่าปกติกูพูดโกหกบ่อยรึเปล่า?"

"ก็...ไม่"

"ก็ตามนั้นแหละ"

เฮ้ย! มึงตอบแบบนี้ไม่ได้ มึงต้องตอบให้เครียร์กว่านี้ดิ!!!

"มึงตอบให้มันชัดๆกว่านี้หน่อยดิ!" ผมคาดคั้นต่อ และเหมือนไอ่ปราบมันจะแพ้ลูกดื้อผมสุดท้ายมันเลยยอมเฉลย

"ตอนกูเจอมึงครั้งแรก กูมองว่ามึงน่ารักดี ...แต่พอกูคบกับมึง กูว่ามึงแม่งน่ารำคาณกูก็เลยเลิกชอบมึง...คนเชี่ยไรอีโก้สูง หลงตัวเอง แล้วก็ดื้อชิบหาย"

ผมอ้าปากพะงาบๆ ฟังคำที่มันด่าผม...นี่ตกลงมึงชอบกูจริงป่ะเนี่ย?

"แต่สุดท้ายเพราะความดื้อของมึงน่ะแหละ...กูเลยหนีจากมึงไม่รอด"

"..."

"ถ้าถามว่าชอบตั้งแต่ตอนไหนก็ปี 1 นั่นแหละ แต่เพิ่ง​มาเริ่มรักจริงๆก็เมื่อ 3-4 เดือนที่แล้ว"

ไอ่ปราบยิ้มให้...แต่ผมก็ผลักหน้ามันออกห่างๆแล้วพลิกตัวหันหน้าหนีมันมาอีกทาง

"เอ้าๆ นี่เขินจนหันหน้าหนีเลยเหรอ?"

"...หุบปากน่า คนจะนอนแล้ว" ผมตะโกนตอบมันกลับไป

แม่งเอ้ย! นอนเนินที่ไหนล่ะ หัวใจเต้นแรงขนาดนี้กูคงหลับลงหรอก!


ตอนพิเศษ : เพื่อนผู้ประเสริฐ

คำบรรยาย : เมื่อก้องภพโทรหาเพื่อนๆเพื่อขอความช่วยเหลือ  


Junior

ก้อง : (เสียงรอสาย)

จูเนียร์ : ไอ่ก้อง! มึงตายยัง?? กูเห็นข่าวมึงเต็มเฟสกูโครตตกใจ กูไม่คิดว่า...(แล้วก็บ่นยาว)

ก้อง : (แคะขี้หู) ไอ่จูฟังกูก่อน...กูมีเรื่องให้มึงช่วย

จูเนียร์ : ...รอกูแปบนึง (เสียงวิ่งแล้วปิดประตูโครมคราม) ...ว่าไงมีไรว่ามา

ก้อง : ช่วงอาทิตย์หน้ามึงว่างป่ะ? พอดีกูมีเรื่องวานให้มึงช่วย

จูเนียร์ : ฮ่าๆๆ คิดถูกแล้วน้องที่มาขอให้พี่ช่วย...แล้วตกลงน้องอยากให้พี่ช่วยอะไร?

ก้อง : ช่วยกูจัดงานแถลงข่าวหน่อย กูอยากได้นักข่าวกับสปอนเซอร์อย่างละ...

(เสียงปริศนา) : จูเนียร์ คุยกับใครอยู่?

จูเนียร์ : ชิบหายแล้ว...ไอ่ก้อง มีอะไรค่อยโทรหากูตอนเย็นนะ ตอนนี้กูไม่สะดวก

ก้อง : ห้ะ?

จูเนียร์ : กูต้องไปแล้ว บาย... (ตัดสาย)

ก้องภพ : .....

(ตอนเย็น)

ก้องภพ : (โทรหาจูเนียร์อีกครั้ง) ไอ่จู ตกลงมึงช่วยกูได้ไหมเนี่ย?

จูเนียร์ : ...ขอโทษด้วย กูก็อยากช่วยมึงนะแต่ไอ่โรมไม่อนุญาต

ก้องภพ : ห้ะ?? (นี่มึงต้องขออนุญาตผัวก่อนด้วยเหรอ?)

จูเนียร์ : กูขอโทษเว้ย แต่ถ้ามึงไปขออนุญาตไอ่โรมให้กู กูก็จะช่วยมึงได้

ก้อง : ...ไอ่เวร โยนงานขี้ให้กูอีกแล้ว


โรม(ผัวจู)

ก้องภพ : (รอสายครั้งที่ 1)

ก้องภพ : .....(รอสายครั้งที่ 2)

ก้องภพ : ........(รอสายครั้งที่ 3)

ก้องภพ : เชี่ยเอ้ย!! ไม่รับกูใช่ไหม? ( โทรจิกอีกประมาณ 10 สาย)

โรม : หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

ก้องภพ : ไอ่โรมอย่ามาตอแหล

โรม : ขอโทษด้วยฮ่ะ พอดีคุณโรมไม่อยู่ นี่เคธี่เลขาคนใหม่กำลังพูดสายฮ่ะ

ก้องภพ : กูจะฟ้องไอ่จูเรื่องที่มึงเคยซื้อเด็กมานั่งด้วย 10 นาที

โรม : ไอ่เชี่ยก้อง! นั่นกูทำเพราะลูกค้าขอเหอะ!

ก้องภพ : เรื่องนี้กูไม่ยุ่ง แต่ถ้ามึงไม่ช่วยกู กูยุ่งแน่

โรม : ไม่ล่ะกูไม่ว่าง

ก้องภพ : เพื่อเพื่อน ขอเถอะช่วยกูเถอะ

โรม : ไม่ล่ะ ช่วยมึงแล้วกูได้อะไร? เสียเวลาทำมาหากินกู...

ก้องภพ : กูจ้าง!

โรม : ...เท่าไหร่?

ก้องภพ : อะไรก็ได้ที่มึงอยากได้ ของบไม่เกิน 1 แสน

โรม : ...มีอะไรให้กูช่วยก็ว่ามา


Junior

จูเนียร์ : ไอ่ก้อง! ได้ยินว่ามึงขอให้ไอ่โรมช่วยได้แล้วเหรอ?

ก้องภพ : อืม กูจ้างมันเอง

จูเนียร์ : แล้วกูล่ะ

ก้องภพ : ห้ะ? อะไร?

จูเนียร์ : ค่าจ้างกูล่ะเพื่อน

ก้องภพ : ...(เชี่ย แม่งหน้าเลือดทั้งผัวทั้งเมีย)

จูเนียร์ : กูก็ช่วยมึงเหมือนกันน้า ก็ต้องได้ค่าจ้างด้วยสิ งานไม่ใช่ง่ายๆเลยนะ

ก้องภพ : ...เออๆ พวกมึงสองคนผัวเมียงบไม่เกินแสนห้า

จูเนียร์ : เคร ดีล! (โรมๆ ไอ่ก้องให้งบไม่เกินแสนห้า : หันไปตะโกนบอกผัว)

ก้องภพ : (ปวดหัวจิ้ดๆจนต้องกุมขมับ)


(วันต่อมา)

ไอ่เชี่ยมิค ห้ามรับ!

ก้องภพ : (มองชื่อคนโทรเข้าแล้ววางมือถือลงที่เดิม)

...... (ผ่านไป 10 นาที)

ก้องภพ : (มองมือถือที่ยังสั่นอยู่ สายโทรเข้าชื่อเดิมเบอร์เดิมกับตอนแรก) ...ไอ่เชี่ยนี่ทำไมไม่ยอมแพ้ซักทีวะ

...... (ผ่านไป 15 นาที)

ก้องภพ : .... (หมดความอดทนเลยคว้าโทรศัพท์มาปิด)

...... (ผ่านไป 20 นาที)

ปราบเซียน : ก้อง มีคนชื่อมิคโทรมาบอกว่าขอสายมึง

ก้องภพ : ไอ่ชิบหาย! (ตะเกียกตะกายไปรับโทรศัพท์บ้าน) ...ฮัล..

รีมิกซ์ : ฮาย ฮันนี่!

ก้องภพ : มึงมีอะไรก็รีบพูดมา ไม่งั้นกูจะวางแล้วนะ

รีมิกซ์ : เฮ้ยใจเย็นดิ! กูแค่ได้ข่าวว่ามึงกำลังวางแผนอะไรซักอย่างกับพวกไอ่โรม

ก้องภพ : อืม แล้ว??

รีมิกซ์ : ไอ่จูเนียร์บอกว่ามึงกำลังหาทนายเก่งๆ

ก้องภพ : แล้ว??

รีมิกซ์ : กูไง! กูขอสมัครเข้าทีม!!

ก้องภพ : มึงว่างเหรอ? เอาเวลาไปเครียร์คดีเก่าๆของมึงก่อนเหอะ?

รีมิกซ์ : ว่างดิ โห่! เพื่อเพื่อนกูว่างให้มึงตลอดแหละ

ก้องภพ : ...มึงจะเอาอะไรว่ามา กูให้งบ 5 หมื่น

รีมิกซ์ : ต้องอย่างงี้สิเพื่อนรัก!!


(วันต่อมา)

082-xxxxxx5 - จูเลียต

ก้องภพ : (มองเบอร์ที่ไอ่จูเนียร์ให้มาเมื่อวาน) ...เชี่ย กูต้องโทรไปจริงๆเหรอวะ? เอาวะ!!

....(รอสาย )

จูเลียต : สวัสดีครับ

ก้องภพ : ไอ่จูเลียต นี่กูนะก้อง กูมีเรื่องจะให้มึงช่วย

จูเลียต : ...ก้อง?...ก้องไหน?

ก้องภพ : (อึ้ง) ก้องภพไง ก้องที่เป็นหมอหล่อๆอ่ะ ที่เรียนด้วยกันตอน ม.ปลาย

จูเลียต : ...ผมไม่ทราบจริงๆว่าคุณเป็นใคร แต่ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือล่ะก็ผมคงช่วยคุณไม่ได้

ก้องภพ : กูจ้าง

จูเลียต : อ้าว! ว่าไงก้องไม่ได้คุยกันซะนาน โทรมามีไรให้ช่วยเหรอ?

ก้อง : ...(เออดี! เพื่อนกูแต่ละคนประเสริฐแท้!)

.......................................................................................................................................................

​มาแล้วจ้าา มาต่อเร็วกว่าที่คิดไว้เพราะว่างปั่นค่ะ แต่ช่วงอาทิตย์หน้าติดภารกิจนะคะอาจจะมาช้าหรือไม่มาเลย

ขอสารภาพค่ะว่าจำประวัติแก๊งแสบธาดาไม่ได้ จำได้ลางๆว่าเคยคิดให้รีมิกซ์เป็นทนาย(ไม่ก็ตำรวจ) ถ้าตอนเก่าๆประวัติไม่ตรงกับตอนนี้ก็ช่วยทักบอกด้วยนะคะจะได้ไม่โป้ะ T^T

ตอนนี้ถือว่ามาเครียร์ปัญหาค่ะ แต่ก็ยังไม่สุด ไว้ตอนหน้าจะเขียนสรุปอีกทีนะคะ ส่วนตอนพิเศษแถมมาเพราะรู้สึกว่าเขียนตอนหลักสั้นไปหน่อยค่ะ

ไว้เจอกันตอนหน้าจ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น