กนกรส มาศอุไร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รีไรท์ : เฝ้าระยะห่าง1/3จบบท (วางจำหน่ายEbook แล้ว)

ชื่อตอน : รีไรท์ : เฝ้าระยะห่าง1/3จบบท (วางจำหน่ายEbook แล้ว)

คำค้น : อานนท์ มุขธิดา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 571

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มิ.ย. 2561 09:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รีไรท์ : เฝ้าระยะห่าง1/3จบบท (วางจำหน่ายEbook แล้ว)
แบบอักษร

พร้อมให้โหลดซื้อแล้ววันนี้​

​ต่อจากตอนที่แล้ว...


คนหัวเสียเดินกระแทกลมหายใจหนักหน่วงเข้าคอนโดส่วนตัว วันนี้เขาขี้เกียจกลับเพนท์เฮาส์หรือจะพูดตามตรง เขาไม่ได้กลับไปนอนค้างที่นั่นนับตั้งแต่วันที่เขาพาหนูหริ่งไปปู่ยี่ปู่ยำ เมื่อภาพในวันนั้นมันยังคงตามหลอกหลอนจนทำเอาเขานอนหลับไม่เต็มตาสักวัน อีกทั้งกลิ่นหายหอมประหลาด ไม่ได้เหม็นสาบอย่างที่เขามักชอบพูดใส่หน้าเจ้าหล่อน กลิ่นกายหอมอ่อนเย็นชื่นใจ มันยังคงคละคลุ้งฟุ้งกระจายติดเตียงนอน

 และแม้กระทั่งทุกซอกทุกมุมในเพนท์เฮาส์ของเขาก็ว่าได้...

อานนท์กำลังเอื้อมมือกดตัวเลขบนหน้าแผงไฟของลิฟต์ พอดีสัญญาณโทรศัพท์มือถือดังขึ้นมาเสียก่อน อานนท์หยิบมันขึ้นมาดูหน้าจอ เพราะคิดว่าถ้าหากเป็นพิชยา เขาจะไม่รับสายเจ้าหล่อน ทว่าไม่ใช่อย่างที่เขากลัว แต่ปรากฏเป็นชื่อของไอ้เลขาหนุ่มคู่กาย อานนท์จึงคลายอารมณ์เบื่อหน่ายเป็นหงุดหงิด หัวคิ้วเข้มย่นเข้าหากัน ดึกป่านนี้มันยังมีเรื่องอะไรโทรมารายงานเขาได้อีกวะ...

ชายหนุ่มกดรับสายเมื่อสัญญาณยังคงส่งเสียงดัง แล้วคนด้านข้างที่กำลังยืนรอลิฟต์เหมือนกันหันมามอง อานนท์เดินเลี่ยงออกมาหยุดยืนอีกทาง พร้อมส่งเสียงเข้มติดรำคาญกรอกใส่ตอนกดรับสาย...

“ว่าไงสันติ มึงมีเรื่องสำคัญอะไรโทรมาหากูเสียดึกป่านนี้” อานนท์ส่งเสียงรำคาญอย่างไม่จริงจังสักเท่าไหร่ ก็คงจะเป็นเรื่องสำคัญอยู่ไม่น้อย ไม่อย่างนั้นคนรู้ใจเขาเสียทุกอย่าง จะกล้าโทรมารบกวนในเวลาดึกดื่นป่านนี้ทำไม เพราะมันเป็นเวลาพักผ่อนสำหรับเขา ด้วยเคยสั่งห้าม อะไรที่ไม่สำคัญถึงขั้นคอขาดบาดตายห้ามโทรมาเด็ดขาด

ส่วนปลายสายกำลังคิดหนัก เรื่องนี้ไม่รู้สำคัญพอสำหรับเจ้านายหรือเปล่า สันติแอบกลืนน้ำลาย พร้อมกรอกเสียงรายงานเรื่องที่ตัวเองไปจัดการมาเมื่อช่วยเย็น ทุกอย่างสำเร็จเป็นไปตามความต้องการของคุณอานนท์ทุกประการ แม้นในตอนแรกเขาต้องเสียแรงเจรจานานหลายชั่วโมงสักหน่อย แต่ทุกอย่างลงเอยด้วยดี

ที่ว่าล่าช้าเพราะดูเหมือนทางนั้น ดันมีความต้องการในสิ่งเดียวกันกับเจ้านายเสียด้วย เขาแอบสังเกตจากแววตายามเจรจาพูดคุยกัน ดูเหมือนไอ้หมอนั่นมันแอบคิดไม่สื่อกับลูกค้าสาวอยู่ไม่น้อย ถึงได้ไม่ยอมรามือง่ายๆ เขาจำเป็นต้องยื่นเสนอพร้อมจำนวนเงินมากกว่าของจริงกว่าหลายเท่าตัว ทว่าฝ่ายนั้นยังคงเล่นแง่ให้เขาต้องปวดหัว แม้นสุดท้ายทุกอย่างจะลงเอ่ยได้ดีก็เล่นเอาเขาต้องข่มใจมากพอดู

แต่เขาไม่ได้ไว้วางใจเสียทีเดียว ยังกลัวมันจะเล่นสกปรกขึ้นมา จึงต้องดักทางกันมันไว้ก่อน 

“ผมจัดการตามที่คุณนนท์สั่งเรียบร้อยแล้วนะครับ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนแต่ว่าเอ่อ...” สันติเล่าถึงปัญหาที่เขาไม่สบายใจ และต้องการคำสั่งให้ลงมือจัดการอะไรสักอย่างจากเจ้านาย

อานนท์รับฟังด้วยท่าทางนิ่งเฉย ไม่แสดงอาการอะไรออกมา ซึ่งแตกต่างจากดวงตาราชสีห์ร้ายของเขา มันกลับส่งประกายเข้มจัดเมื่อลูกน้องรายงานทุกอย่างจบ  

“พรุ่งนี้มึงส่งคนของเราไปเฝ้าเอาไว้ก็แล้วกัน แต่ยังไม่ต้องทำอะไรจนกว่ากูจะสั่ง” สันติตอบรับคำสั่ง รู้สึกโล่งใจแทนใครบางคน

อย่างน้อยคงจะปลอดภัยขึ้นมาก ถ้าหากอยู่ในความดูแลของนายอานนท์...

 “อืม...แค่นี้ใช่ไหม เรื่องสำคัญของมึง” อานนท์กรอกเสียงเรียบนิ่งเมื่อเขาพยายามข่มให้มันสงบ ไม่อยากให้ไอ้ลูกน้องตัวดีมันจับผิดสังเกต คิดว่าเขาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากเป็นพิเศษ

“ครับ...” สันติตอบรับ

“พรุ่งนี้กูขอเอกสารทุกอย่างก่อนแปดโมงเช้า แล้วแจ้งยกเลิกนัดทั้งหมดให้กูตลอดทั้งวัน ถ้าใครมีปัญหา โอนสายมาให้กูจัดการ...” อานนท์สั่งเสียงเข้ม ดวงตาราชสีห์ผยองวาวโรจน์เมื่อนึกถึงคำพูดของสันติ มันนึกว่ามันเป็นใคร ริอาจจะเล่นกับราชสีห์ร้ายอย่างเขาได้ง่ายอย่างนั้นเหรอ

เหอะ!ไอ้กระจอก อะไรที่มันขึ้นชื่อว่าเป็นของเขา หมาตัวไหนมันก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องได้ทั้งนั้น...

โปรดติดตามตอนต่อไป...


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น