ซันซายน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยังไม่ทันได้เบ่งบาน

ชื่อตอน : ยังไม่ทันได้เบ่งบาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2561 20:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยังไม่ทันได้เบ่งบาน
แบบอักษร

สวัสดีค่ะ ชาวโซเชียลแคม เธอชาช่า กะเทยน้อยวัยสิบสี่ ที่พึ่งจะริหัดใจกล้าแต่งหญิงเป็นครั้งแรก วันนี้คุณพ่อ คุณแม่ไม่อยู่ ทางสะดวกค่ะ กะเทยหัวโปก ม.2 กำลังอวดเรือนร่างด้วยชุดว่ายน้ำสุดเซกซี่ โพสท่า จิกตา ลงยูทูป ที่มีผู้ชมถึงหนึ่งพันคน

"ไฮ ทุกคน วันนี้ชาช่าดูเป็นยังไงบ้างคะ คริก อะไรคะ สวยมาก แต่น่าจะเสริมอึ๋มซักหน่อย" คอมเม้นแรกโผล่มา ทำร้ายจิตใจชะนีมากค่ะ

"แหม เรื่องแบบนี้ ต้องค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไปสิคะ แต่ถ้าชาช่าไปทำมาแล้ว จะเอามาโชว์ให้ดูนะคะ อิอิ" หัวเราะอย่างมีจริง อันนี้รุ่นพี่กะเทยสอนมา อนาคตสวย ๆ อย่างเธอต้องได้เป็นมิสทิฟฟานี่อย่างไม่ต้องสงสัย

"ขาสวยจัง แต่ดันมีไข่" นี่ก็คอมเม้นแรงจัง ไข่แล้วยังไง ไม่เคยกินไข่หรือไง กะเทยหัวโปกอยากถามจริง ๆ ชิ งอล อุส่าใจกล้าแต่งหญิงครั้งแรก ก็มีคนแซวเรื่องไข่ซะแล้ว อย่าให้เธอได้ตัดมันออกนะ เธอจะแหวกขาโชว์เลยขอบอก

ระหว่างที่กำลังไลฟ์สด ลงยูทูป เธอก็ออกสเตปแด้นซ์มัน ๆ แถมท้ายให้ไปด้วย ด้วยเสียงเพลงอันดังเกินไปจึงทำให้ไม่ได้ยินเสียงภายนอก

"ชาย ลูก ทำอะไรอยู่ ลงมากินข้าวได้แล้วลูก ตาชายลูก"

"เป็นไงคะเพื่อน ๆ ทุกคน เริ่มคึกรึยังคะ อ่ะ บ้านอยู่ไหนจะมาเต้นด้วยหรอคะ บ้านชาช่า อยู่ที่ "

"ปัง" เสียงเปิดประตูเสียงดังทำให้เธอหันไปมอง และก็ต้องอ้าปากค้าง

"คุณแม่ พ่อ" คุณพ่อที่ถือไขควงงัดประตูเข้ามา กับคุณแม่ที่มีสีหน้าตกใจจนหน้าซีด กะเทยน้อยที่พึ่งแต่งหญิงครั้งแรก ก็ถูกพ่อกับแม่ เห็นเข้า ทั้ง ๆ ที่นี่มันเป็นครั้งแรกเองนะ

"ชาย แกทำอะไร"

"พ่อ" จะปฏิเสธยังไงดีล่ะถูกจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้ กะเทยถึงกับ ไปไม่เป็นเลยทีเดียว แต่นึกขึ้นได้ว่ากำลังไลฟ์สดอยู่ ไม่ได้เดี๋ยวคนอื่นรู้ กะเทยน้อยอย่างเธอเลยรีบใช้เท้าขี่ไปที่หน้าจอโน๊ตบุค แต่เพราะความรีบเกินไปจึงทำให้เท้าเตะไปโดนแก้วน้ำที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ ล้มลงจนเปียกโน๊ตบุคไปหมด เธอจึงรีบเข้าไปเช็ด แต่ใครจะไปรู้เล่า ว่าไฟมันจะเกิดดูดขึ้นมา

"อ้าก กรี๊ด คุณแม่ช่วยชายด้วย อั่ก"

"นายชาติชาย หยุดกรี๊ดได้แล้ว เจ้าหมดเวลาที่นี่แล้ว ไปกับข้า" และนั่นแหละชีวิตกะเทยน้อยที่ต้องแอ๊บแมนตลอดชีวิต พอลองแอบแต่งหญิงครั้งเดียวก็ต้องถูกจับได้ แถมยังต้องมาจบชีวิตในสภาพอนาถเช่นนี้อีก โถ อีตุ๊ดเด็ก ตายในชุดว่ายน้ำสมใจไหมล่ะ ผู้ชายแต่งตัวประหลาด แต่มาดแมน แฮนซั่ม ที่บอกว่าตัวเองเป็นท่านยม กะเทยเลยให้อภัย

"เอาล่ะข้าจะส่งเจ้าไปเกิดใหม่ "

"เดี๋ยวค่ะ เอ่อ เดี๋ยวเจ้าค่ะ ได้โปรดให้ข้าได้เกิดเป็นผู้หญิงได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านยมรูปหล่อ" ถึงจะตายสภาพดูไม่ได้ขนาดไหน แต่เมื่อเจอผู้ชายหล่อ เราก็พร้อมที่จะเปลี่ยน คำพูด คำจา กิริยาท่าทาง เปลี่ยนไวกว่ากิ้งก่าเสียอีก

"ข้ารู้ในใจเจ้าคิดอะไรอยู่ " แหมรู้ดี

"ป้าบ "

"โอ๊ย ไอ้ ท่านยม บ้า เห็นหน้าหล่อ ๆ แบบนี้ไม่น่าใจร้ายเลย โอ๊ยเจ็บ ถีบมาได้" ระหว่างทางที่บอกว่าจะให้มาเกิดใหม่ มีแสงสีขาวปนชมพูสว่างวาบ จากนั้นเธอก็รับรู้ได้ถึงแรงเขย่าอย่างรุนแรง

"แม่นาง ฟื้นขึ้นมาเถิด อย่าเป็นอันใดไปนะ มิเช่นนั้นข้าคงมิให้อภัยตัวเองแน่" เธอลองเงี่ยหูฟังอีกที หรือว่าเธอจะหูฝาดไปนะ

"ฟื้นสิ แม่นาง แม่นาง"

"โอ๊ย ฟื้นก็ได้ เจ็บนะ" เธอขยับตัวก่อนจะโวยวายใส่คนที่บังอาจมาเขย่าตัวเธอจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมดแล้ว แต่พอได้มองหน้าคนที่เรียกเธอเมื่อกี้แล้ว หล่อ หล่อเป็นบ้า กะเทยน้อยที่ยังไม่เคยได้มีแฟนเลยสักครั้งในชีวิตเกิดรักแรกพบทันที

"เอ่อ" เธอพูดอะไรไม่ออกเลย ท่านยมบอกว่าจะส่งมาเกิดใหม่ แต่ทำไมพูดได้ตั้งแต่เป็นทารกเลยล่ะ

"แม่นางเจ้าฟื้นแล้ว" แม่นางหรอ แม่นาง มันแปลก ๆ อยู่นะ เธอเลยมองสำรวจตัวเอง แม่เจ้าเธอไม่ได้เกิดมาเป็นทารก แต่มาอยู่ในร่างของผู้หญิงที่รูปร่างดีคนหนึ่ง แม้ว่าเธอจะไม่ได้เห็นหน้าตัวเอง แต่มั่นใจว่าสวยแน่นอน โอ๊ย กะเทยหัวโปกอยากเสียตัวค่ะคุณแม่

"โอ๊ย ข้าเหนื่อย" เธอแกล้งทำเป็นเหนื่อยหล้าซบลงที่อกแกร่งน่ากัดนั่น ก่อนจะสูดกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายตรงหน้า จริงสิ เธอลืมไปเลยว่าคนตรงหน้าแต่งกายด้วยเครื่องแต่งกายคล้ายหลุดมาเมืองจีนสมัยก่อน ซึ่งเสื้อผ้าของเธอก็เหมือนกัน แม้นแต่การพูดก็คล้ายนัก

"แม่นาง เจ้ายังไม่ดีขึ้นหรือ"

"คุณชายท่านนี้ ท่านคือผู้ใดหรือ" อันดับแรกต้องทำความรู้จักกับผู้ชายหล่อตรงหน้าก่อน บางทีเธออาจจะโชคดีเป็นเมียเขาก็เป็นได้ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีสิ

"ข้าลู่หลานเซียง เรียกข้าหลานเซียงก็ได้ จริงสิ ข้าเห็นเจ้านอนมิได้สติอยู่ข้างทาง เกิดเรื่องอันใดกับเจ้าหรือ" เกิดเรื่องอะไร ทำไมเธอถึงมาอยู่ตรงนี้หรือ ไม่รู้สิ ก็พึ่งโดนท่านยมถีบมา จะไปรู้อะไรได้ล่ะ

"ข้าจำมิได้เจ้าค่ะ" เธอเอ่ยบอกพร้อมกับยกยิ้มหวานหยดไปให้ แหมนึกว่าจะตอบว่าเธอคือฮูหยินของเขา เสียดายจัง แต่ระหว่างที่เธอกำลังฟินกับการจ้องหน้าคนหล่ออยู่นั้น ก็มีเสียงตะโกนเรียกอยู่ไม่ไกลนัก ทำให้คนด้านข้างสนใจหันไปมอง

"คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ/คุณหนู"

"คนพวกนั้นกำลังตามหาเจ้าใช่หรือไม่"

"ข้าไม่แน่ใจเจ้าคะ" เธอพึ่งมาถึงจะไปรู้เรื่องอะไรได้ยังไงล่ะ แต่อยู่ ๆ ในหัวของเธอก็มีภาพคล้ายเล่าเรื่องเป็นฉาก ๆ ว่าเธอคือใคร ชื่ออะไร มาจากที่ไหน อา ขอบคุณท่านยม อย่างน้อยท่านก็ยังอุส่ามอบความทรงจำของผู้หญิงคนนี้ให้

"พวกเขาคงมาตามข้า หลานเซียง"

"เช่นนั้นข้าจะเรียกพวกเขามา" บอกเธอไม่นานเขาก็ลุกขึ้น จากนั้นก็ตะโกนกลับไปในทิศทางของคนที่กำลังออกตามหาเธอ

"ทางนี้ คุณหนูของพวกเจ้าอยู่ทางนี้" ใช้เวลาไม่นานคนพวกนั้นก็มาถึง พร้อมกับโผเข้าหาร่างของเธอจากมือผู้ชายหล่อด้านข้าง กำลังฟินเลยไม่รู้จะรีบมาทำไม

"คุณหนูบาดเจ็บที่ใดหรือไม่เจ้าคะ " ผู้หญิงอายุน่าจะสี่สิบได้ รีบสำรวจตามเนื้อตัวของเธอพร้อมกับเอ่ยถาม ความจริงเธอก็ไม่ได้เจ็บปวดอะไรหรอก แค่อ่อยผู้ชายเท่านั้น

"คนของเจ้ามาแล้ว เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัว"

"ข้าฮัวฟู่กุ้ย เจ้าค่ะ มิทราบเราจะได้พบกันอีกหรือไม่เจ้าคะ"

"ข้าเองก็มิแน่ใจนัก" เขายกยิ้มมาให้ทำให้กะเทยน้อยใจละลาย ราวกับขี้ผึ้งลนไฟ

"ท่านแม่ทัพ" ได้ยินเสียงเรียกอยู่ไม่ไกล จากนั้นเขาก็เอ่ยลา

"คนของข้ามาตามแล้ว ข้าคงต้องไปแล้ว "

"ขอบคุณที่ช่วยเหลือเจ้าค่ะ"

"รักษาตัวด้วย" เขาจากไปแล้ว แต่เธอยังละสายตาจากแผ่นหลังของเขาไม่ได้เลย ท่านแม่ทัพหรือ หล่อจัง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น