facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ตอนที่ 23 : คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 : คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด

คำค้น : lifang , อิทวี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 147.5k

ความคิดเห็น : 228

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2563 22:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 : คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด
แบบอักษร

 

 

ผมมาอยู่กับคุณแยมตั้งแต่เที่ยงแล้วครับ  หอบกับข้าวจากบ้านใหญ่นู้นมาให้เธอด้วยตอนนี้เธอ กำลังเลือกซื้อของอยู่ที่ห้างแห่งหนึ่ง  เธอดูยิ้มแย้มกับการได้ออกมาเดินเล่นข้างนอกต่างจากผมตอนนี้ ที่รู้สึกห่อเหี่ยวใจเหลือเกิน 

“  เป็นอะไรรึเปล่าวี  วันนี้ดูไม่แจ่มใสเลย  ”     หญิงสาวสังเกตเห็นวีที่ต่างไปจากเดิม 

“  เปล่าครับ  ” 

“  เบื่อเดินดูของแล้วเหรอ  กลับก็ได้นะ  ” 

“  ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่  เชิญตามสบายเลย  ”   วีฝืนยิ้มนิดๆให้อีกคนสบายใจ 

“  แต่นี่ฉันว่า...อืม...ฉันก็ได้ของครบแล้วนะ  ”       แยมมองลงไปในรถเข็นที่วีเข็นให้อยู่ 

“  ครับ  ” 

“  มีเรื่องไม่สบายใจอะไรรึเปล่าวี  ” 

“  ไม่มีครับ  ” 

“  อืมมมม....งั้นเราไปจ่ายเงินแล้วไปหาอะไรทานกัน  ” 

ผมเข็นรถเข็นให้เธอมายังเคาท์เตอร์คิดเงิน  จากนั้นก็เข็นรถตามเธอมายังร้านอาหารที่เธออยากทาน เธอเลือกร้าน จองที่นั่งและสั่งอาหารที่เธอชอบ ดูท่าทางมีความสุขดูได้จากรอยยิ้มที่ปรากฏ 

“  วี!  ฉันเลี้ยงเอง  อยากกินอะไรเต็มที่เลยนะ  ” 

“  เอ่อ...  ” 

“  ถ้าปฏิเสธ  ฉันจะฟ้องคุณอิท ให้จัดการกับวี  ” 

แยมขู่อ้างถึงคนเป็นนายใหญ่จนวียอม สั่งอาหารและให้แยมเลี้ยง  พอทั้งคู่ทานอาหารเสร็จก็ขับรถกลับมาที่คอนโดและก็พอดีกับอิทธิเองที่มาพร้อมกับกาเบียลและกรรณ เดินมาเจอะกันที่หน้าลิฟท์ 

“  ไปไหนกันมาครับ ของเต็มไม้เต็มมือเชียว ” 

“  ไปซื้อของมาค่ะ  ” 

“  ดูคุณสดใสขึ้นนะครับ  ”     กาเบียลสังเกตเห็นเธอดูดีขึ้นกว่าตอนเกิดเหตุมาก 

“  เวลามันเยียวยาจิตใจคนได้ เหมือนที่คุณอิทบอกจริงๆและยิ่งมีวีมาอยู่เป็นเพื่อนแยมก็แฮปปี้ขึ้น  ไม่เหงาเลย  ” 

“  เลียแข้งเลียขาเก่ง  ”          อิทธิทำเป็นพูดลอยๆออกมาตั้งใจให้อีกคนได้ยิน 

“  มา...ผมถือให้นะ  ”           กรรณเดินเข้าไปเอาของทั้งหมดจากวีมาถือเอง 

 

ติ๊ง!  และเมื่อลิฟท์เปิดที่ชั้นเป้าหมาย  ทุกคนก็เดินเข้ามาในลิฟท์และขึ้นไปยังห้องพักของแยม 

 

“  จริงๆคุณไม่ต้องมาเยี่ยมแยมเองก็ได้นะ แยมท้องไม่ได้ป่วย  ” 

“  นายคงจะมาแจ้งอะไรคุณน่ะครับ  ”         กาเบียลเอ่ยบอกหญิงสาว 

“  ผมเป็นห่วงคุณกับลูก  อีกอย่าง...พรุ่งนี้ผมก็จะมารับคุณกับลูกไปตรวจที่โรงพยาบาลในตอน  9 โมง  เตรียมตัวรอนะ  ”         อิทธิบอกพลางมองไปที่ท้องของเธอ 

“  ไม่ทราบว่ากี่เดือนแล้วครับ  ”        กรรณวางของบนโต๊ะไม้โอ๊คแล้วถามขึ้น 

“  6 เดือน 3 วีคค่ะ  หมอนัดฉันสัปดาห์หน้าๆนะคะ  ”   หญิงสาวเปิดโทรศัพท์ดูปฏิทินที่บันทึกเอาไว้เตือนความจำ 

“  จริงสิ  คุณก็ฝากครรภ์และมีหมอประจำอยู่แล้ว  ” 

“  ค่ะ   ฉันก็ไปหาหมอทุกเดือนจน...เอ่อ นั้นแหละค่ะ  ” 

“  นายครับ งั้นไว้วันที่หมอนัด นายค่อยพาคุณแยมไปก็ได้นี่ครับ  ”     กาเบียลหันไปเรียนนาย 

“  อือ  ” 

ผมฟังทุกคนคุยกัน มันยิ่งทำให้ผมได้รู้ว่านายห่วงคุณแยมอย่างที่คุณแยมพูดจริงๆ แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี  ที่จู่ๆนายก็มาทำตัวเย็นชากับผม  พูดจาไม่ดี  ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เค้าดู....ดูอ่อนโยนกับผม  ปฏิบัติกับผมอย่างดี  จนผมคิดว่า นายเองก็คงมีความรู้สึกดีๆให้กับผมเช่นกัน แต่มาตอนนี้นายไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว 

 

“  วี  ยืนทำไมมานั่งด้วยกันสิ  ”      แยมเรียกวีที่ยืนเหม่อมองอยู่จนรู้สึกตัวขึ้น 

“  อ่อ  ครับ  ”         วีตอบรับคำแล้วเดินมานั่งลงพื้นที่ว่างที่แยมเว้นไว้ให้ข้างๆ 

“  มีอะไรขาดตกบกพร่องแจ้งผมได้ตลอดนะครับ ผมจะจัดการทุกอย่างให้  ”   กรรณพูดอย่างยิ้มๆ 

“  งั้นวันนี้ขอตัว  ไว้จะมาหาใหม่  ” 

“ ค่ะ ”            แยมพยักหน้าแล้วส่งยิ้มให้กับอิทธิกลับไป 

“  นายจะให้คุณวีกลับพร้อมเราเลยมั้ย  ”         กาเบียลถามนายในขณะที่ลุกแล้วกำลังจะเดินออก 

“  ไม่ต้อง   เค้าจะไปไหนก็เรื่องของเค้า  ” 

วีมองคนเป็นนายที่พูดออกมาแบบนั้นมันยิ่งสร้างความสะเทือนใจให้กับวีไปใหญ่ จนกระทั่งคนเป็นนายเดินออกจากห้องไป แยมจึงเอามือมาจับแขนวีเบาๆ 

“  อยู่กับฉันก่อนนะ หนึ่งทุ่มค่อยกลับ  ”  วีพยักหน้าตอบกลับแล้วลุกไปหยิบผลไม้ในตู้เย็นไปล้าง จากนั้นก็ปลอกหั่นใส่จานมาให้หญิงสาวที่นั่งดูทีวีอยู่ได้มีอะไรที่มีประโยชน์ทานระหว่างนั่งดูไปด้วย 

“  วีจะทำอะไร  ”     ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นหญิงสาวก็หันไปเห็นวีกำลังหยิบไม้กวาดจึงถามขึ้น 

“  ผมจะทำความสะอาดห้องให้คุณแยมไงครับ  ” 

“  เดี๋ยวฉันให้แม่บ้านข้างล่างมาทำให้ก็ได้  ไม่ต้องทำหรอก  ” 

“  ไม่เป็นไร  ผมว่าง นั่งเฉยๆมันเบื่อ  ” 

ผมบอกกับคุณแยมไปเพราะไม่อยากนั่งอยู่นิ่งๆ นั่งนิ่งแล้วหัวมันคิดเรื่องไม่เป็นเรื่อง หาอะไรทำจะดีกว่า  ผมก็ทั้งกวาด  เช็ดทุกๆอย่าง ถูพื้น  ทำแม่งหมดจนถึงช่วงเย็น ผมก็ทำกับข้าวไว้ให้คุณแยมแล้วผมก็ขอตัวกลับบ้านเพราะมืดแล้ว  พี่คนขับมารอรับพอดี 

“  กลับมาแล้วเหรอคะ  ”       ป้าภาเอ่ยทักเมื่อเห็นว่าวีเดินเข้ามาในครัว 

“  ครับป้า  ” 

“  ผู้หญิงคนที่คุณวีไปดูแลเป็นแฟนนายเหรอคะ  ”       อินรีบเข้ามาถามอย่างเร็ว 

“  น่าจะใช่  เค้าดูเป็นห่วงกันมากเลย  ” 

“  นางอิน แกไม่ต้องอยากรู้อยากเห็นให้มันมากนัก  ” 

“  มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ  ”        วีมองไปที่ซิงค์ล้างจานแล้วเอ่ยถาม 

“  ไม่ต้องมองเลยค่ะ อรล้างเองได้  ” 

“  คุณวีกลับไปพักเถอะค่ะ  ” 

ระหว่างที่ร่างบางกำลังเดินกลับมาที่บ้านคอนเทนเนอร์ของตัวเอง ก็ได้มีเสียงเรียกมาจากข้างหลังทำให้ร่างบางหันกลับมา มองคนที่เรียกตนไปเมื่อครู่ 

“  นายเรียกพบ ”            กรรณตะโกนมาจากไกลๆ 

“  นายเรียกทำไมเหรอ  ”             ผมเดินเข้ามาถามกรรณใกล้ๆ 

“  นายรออยู่ห้องรับรองนะ  ” 

“  ห้องรับรอง อยู่ตรงไหน  ทำไมนายรอห้องนั้นล่ะ  ”  ผมถามเพราะไม่เคยได้ยินห้องนี้มาก่อน 

“  เอ่อ... มันคือห้องระบายความใคร่นายที่บ้านน่ะ  ”        กรรณค่อยๆพูดออกมาแม้ไม่อยากจะพูดว่าเป็นห้องนี้ก็ตาม 

“  อ่อ  ” 

ผมชะงักไปเหมือนกันที่นายเรียกผมไปห้องนั้น แต่ก็นะ...ผมตัดสินใจเดินเข้าไปในบ้านถามทางลูกน้องนายแถวนั้นจนมาถึงหน้าห้องรับรอง  ประตูไม่ได้ล็อก  ผมจึงค่อยๆเปิดเข้าไปด้านในไม่มีเตียง มีเพียงโซฟาตัวใหญ่ๆหลายตัว  กับโต๊ะเพียงเท่านั้น 

 

// ปั้งงงงงงงงงงง!!  // 

 

ผมหันขวับไปมองประตูที่ปิดลงดังลั่นด้วยฝีมือของนายที่เดินปรี่เข้ามาที่ตัวผมดันผมให้ถอยหลังเรื่อยๆจนชนกับผนัง  จากนั้นก็ก้มลงมาซุกไซร้ที่คอของผมอย่างรุนแรงทั้งสองข้างผมจึงยกมือดันที่ หน้าอกนาย ดันเท่าไหร่ก็ไม่อาจต้านแรงนายได้เลย  แล้วมือของนายก็ถลกเสื้อผมถอดออกมา 

“   ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าขัดขืนกู  ”        อิทธิพูดด้วยเสียงเรียบเย็นและก้มลงไปสูดดมวีต่อ 

“  ผมจะไม่ขัดขืน นายบอกผมก่อนได้มั้ย ผมทำอะไรผิด ทำไมนายถึงทำตัวกับผมแบบนี้ นาย...ไม่เหมือนเดิม  ” 

“  หึ!  กูไม่เหมือนเดิมยังไงเหรอ กูก็ยังเป็นกู  มึงก็แค่ที่ระบาย  พอกูเบื่อ กูจะทำยังไงกับมึงก็ได้ ทำไม?  มึงมีสิทธิอะไรด้วยเหรอฮะ  ” 

“  ครับ  ” 

ผมเข้าใจแล้ว  ที่ระบาย  ที่ระบาย ที่ระบาย ผมจะท่องคำนี้ไว้ในใจ ว่ามึงมันเป็นแค่ ที่ระบายของเค้า อึ้กกกกกกก!!  ผมรู้สึกถึงความเจ็บปวดถูกเสียบเข้ามาตรงนั้น แต่มันยังไม่เจ็บเท่าที่ใจตอนนี้เลย 

อื้ออออออ   ผมกัดปาก  และทนจะไม่ครางออกไปให้เค้าได้ยิน ถึงแม้จะเจ็บสักเพียงไหนก็ตาม 

“  เงียบเชียว  แรงไม่พอเหรอฮะ  ”   อิทธิถามและกระแทกไม่ยั้ง  ถี่ๆรัวๆ จนเสียงเนื้อกระทบเนื้อนี่ดังสนั่นห้องไปหมด คนที่ยืนก้มตัวอยู่กับโซฟาทำหน้าเหยเก ทนเจ็บสุดๆ เสียวขนาดไหนก็กำหมอนไว้แน่นจนตัวเองและคนเป็นนายถึงจุดสุดยอดไปพร้อมๆกัน 

“  แม่งไม่ได้อารมณ์เลยว่ะ   ไม่ร้องไม่ครางสักแอะ  ”   อิทธิว่าพลางก้มลงไปดอมดมที่ตัววีอีกหน 

“  อยากได้อารมณ์มากนายก็ไปเอาคนอื่นสิครับ  ”      วีตอบกลับนายอย่างไม่ทันได้คิด 

“  กูเงี่ยนตอนนี้  กูจะเอาใครมันก็เรื่องของกู  ” 

 

อิทธิจับวีดันนอนลงกับโซฟาแล้วจับขาวีแหวกออก จากนั้นตัวเองก็ลงไปนั่งจับท่อนนั้นเสียบเข้าไปในช่องของวีอีกครั้ง  วีเองก็เกร็งไม่ยอมให้อิทธิเข้ามาได้ง่าย  แต่อิทธิไม่คิดว่าวีจะขัดขวาง  นึกว่าเกร็งตามปกติเพราะเจ็บ จึงได้นวดเคล้าที่สะโพกวี  บีบเจลเพิ่ม แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะเข้าไปได้อย่างที่เคยเข้า 

“  อยากลองดีกับกูใช่มั้ย  ”       อิทธิถามด้วยน้ำเสียงน่ากลัวกับคนที่นอนอ้าขาอยู่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับเพียงแค่มองคนเป็นนายนิ่งๆเท่านั้น 

“  ท่าสบายๆไม่ชอบ  ” 

“  โอ๊ย!!!!   เจ็บบบ  ”     นายบีบแขนผมแล้วดึงผมให้ลุกขึ้นมายืนตรงหน้านาย 

“  นะ..นายจะทำอะไรครับ  ”    ผมมองเค้าที่เดินไปหยิบโทรศัพท์   เค้าคงจะไม่โทรเรียกลูกน้องให้มาเอาผมใช่มั้ย 

“  กลัวเหรอ หึ!!  ”        อิทธิแสยะยิ้มแล้วยกโทรศัพท์แนบหู 

“  นายยย!! ” 

“  กูบอกมึงแล้วไง  ว่าอย่าคิดขัดขืนกู  ” 

“  อย่านะ  ไม่เอา   ” 

“  งั้นมึงต้องทำตัวยังไง ก็น่าจะรู้ดีนี่  ” 

วีน้ำตาคลอแล้วเดินกลับไปนอนลงที่โซฟาอย่างเดิม มองนายที่เคลื่อนตัวเข้ามาทับร่างตัวเองอีกครั้ง  จัดแจงท่าจนยัดท่อนเข้ามาในตัวตัวเองซึ่งคราวนี้เข้าง่ายกว่าเดิม วียังคงอดกลั้นและทนต่อแรงกระแทกของนายโดยไม่ปริปากร้อง  กำมือเอาไว้แน่นเนื่องจากไม่มีผ้าปูหรืออะไรเลยบนโซฟาที่นอนอยู่ 

“  อื้อ!!  กูจะเอามึงจนกว่ามึงจะครางให้กูได้ยิน  ”     มาเฟียบอกกับคนด้านล่างที่น้ำตาไหลทนกับความป่าเถื่อนของตนไม่เลิก  คนด้านล่างก็ไม่ยอมปล่อยเสียงคราง กัดฟันทนกับความเสียวไปไม่รู้กี่น้ำต่อกี่น้ำ   อ่าห์  เสียงครางสุดท้ายจากมาเฟียที่ปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาไหลเปื้อนขาของทั้งคู่เต็มไปหมดและวีเองก็คงยังนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอะไรอยู่แบบนั้น 

“  ลุกไปแต่งตัว กลับบ้านมึงไปได้ละ  ” 

วีพยักหน้าแล้วค่อยๆลุกขึ้นหย่อนขาลงที่พื้นทีละข้าง  หยิบเสื้อผ้ามาใส่ทีละชิ้นอย่างทุลักทุเลขาสั่นยิกๆ  จะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ แล้วเดินไปทางประตูเพื่อออกจากห้องระบายความใคร่ของนายไป 

“  กูจะให้ค่าตัวมึง หักกับหนี้มึงละกัน  ”   มาเฟียยืนมองวีที่เดินช้าๆไปเรื่อยๆก็พูดไล่หลังไป วีเองได้ยินแต่ไม่ตอบรับอะไร แต่น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย  ใช้เวลานานพอสมควรกว่าวีจะกลับมาถึงบ้านและทิ้งตัวลงนอนที่เตียงปล่อยสะอื้นออกมากับหมอนอย่างโศกเศร้าเสียใจทันที 

 

 

 

2 สัปดาห์ผ่านไป วียังคงไปคอยดูแลคนสำคัญของนายอยู่และเมื่อก้าวเท้าเดินมาถึงห้องของแยมกดกริ่งจนมีพี่เลี้ยงแยมเปิดประตูรับ  เธอก็รีบรายงานกับวีว่าแยมปวดหัวมาก มีอาการมึนๆหลายชั่วโมงแล้ววีจึงรีบเดินเข้าไปดู 

“  ทำไมไม่โทรบอกนาย  ”       เมื่อเห็นสภาพหญิงสาวดูหน้าซีดเซียวไม่ค่อยจะดี วีจึงหันมาบ่นกับพี่เลี้ยงคนนั้นเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นอนหน้าถอดสีอยู่บนเตียงนอน 

“  วี!  ฉันจะอาเจียน  ” 

“  โถค่ะคุณวี  ” 

สาพี่เลี้ยงที่อิทธิจ้างมาให้ดูแลแยมตามคำขอของวีรีบส่งโถให้วีถือให้แยม 

 

อ้วกกกกกกกกก          อ้วกกกกกกกกกกกกกกก 

 

โอยยยยยยยยย   อึ้กกกกกกกก 

 

“  พี่สาโทรหากรรณเดี๋ยวนี้ เร็ว!!!  ” 

“  ค่ะๆ  ” 

 

อ้วกกกกกกกกกก   แค่กกกกกกกกกก 

 

แค่กกกกกก   อ้วกกกกก      อึ้กกกกกกก 

 

 

“  ดื่มน้ำสักนิดนะครับ  ยาดมครับ ” 

“  ช่วยฉันด้วยวี  ฉันเวียนหัว  ไม่ไหวแล้ว  ” 

“  คุณกรรณกำลังรีบมาที่นี่นะคะ  ”     สาบอกกับวีแล้วเดินเอาทิชชู่มายื่นให้นายผู้หญิง 

“  คุณแยม...รอยฟกช้ำนี้มาจากไหน  เท้าคุณดูบวมๆด้วย  ”     หญิงสาวส่ายหน้าไม่รู้ 

“  ฉันเห็นเมื่อวานเองค่ะ คิดว่าคุณคงเดินชนอะไรเลยไม่ได้ถาม  ” 

สารีบบอกแล้วเสียงกริ่งประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น  ลูกน้องนายรวมถึงกรรณเข้ามาในห้องและเป็นกรรณที่เข้ามาอุ้มแยมเดินออกไปขึ้นรถด้านล่างที่จอดรออยู่แล้วรีบพาเธอไปโรงพยาบาลอย่างเร็วที่สุด 

“  นายจะรีบตามไปที่โรงพยาบาลนะครับ  ” 

หญิงสาวพยักหน้าน้อยๆแล้วเรียกหาวี จับมือวีไว้แน่นและเมื่อรถเคลื่อนมาถึงโรงพยาบาลบุรุษพยาบาลก็เข้ามาอุ้มเธอวางที่เตียงและรีบเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันที  วียืนเกาะประตูห้องฉุกเฉินไม่ห่างเพราะเป็นห่วงแยมอย่างมาก 

“  นายมาแล้วครับ  ”          ลูกน้องคนหนึ่งพูดขึ้นแล้วคนเป็นนายก็ปรี่เข้ามาถามกรรณ 

“  กรรณ!  แยมเป็นยังไงบ้าง  ” 

“  ตอนผมเข้าไปอุ้มคุณแยม  เธอดูซีดๆอ่อนเพลีย มีรอยฟกช้ำตามตัวครับนาย  ” 

“  คุณแยมเวียนหัว อาเจียน ปวดศีรษะมากด้วยครับ  ”     วีบอกข้อมูลกับนาย 

“  แล้วทำไมเพิ่งโทรมาบอก!!              มาเฟียหันมาตวาดถามวีด้วยเสียงดัง 

“  ผมไม่ทราบว่าคุณแยมเป็นมาก เพราะไปหาช่วงเที่ยงพี่เลี้ยงก็เพิ่งบอกผม  ” 

“  แล้วเนื้อตัวแยมฟกช้ำเพราะอะไร  มึงทำอะไรแยม  ”      มาเฟียผลักไหล่วีนิดๆ 

“  นายครับ!  ใจเย็นๆนะครับนาย  ไม่มีใครทำอะไรคุณแยมหรอก  ”   กาเบียลรีบเข้าไปห้ามเกรงว่าจะนายจะโมโหรุนแรงไปมากกว่าเดิม และนี่เป็นโรงพยาบาลด้วย 

“  ถ้านายคิดว่าผมทำอะไรคุณแยมก็สั่งฆ่าผมเลยสิครับ  ”    วีท้ากลับ 

“  คุณวีอย่าพูดกับนายแบบนี้  ”   กรรณเข้าไปปรามวีไว้ 

“  หึ! คิดว่ากูไม่กล้าทำอะไรมึงเหรอวี  เฮ้ย!!! เอามันไปซ้อม  ”     มาเฟียหันไปสั่งกับลูกน้องใกล้ๆ 

“  นาย...  ” 

“  นายคะ  คุณวีเค้าไม่ได้ทำอะไรคุณแยมนะคะ สารับประกันได้  ”     พี่เลี้ยงเข้ามาช่วยพูด 

“  เค้าอยู่กับแยมมากที่สุด แยมเชื่อใจมัน  ถ้าไม่ใช่มัน  แยมจะเป็นไรได้ไง ก่อนหน้านี้เธอก็ปกติสุขดีไม่เห็นมีวี่แววว่าจะเจ็บป่วยหรือเป็นอะไร  ” 

“  นั่นสิ  ผมคงอิจฉาเธอมั้งครับ  ”        วีพูดแล้วน้ำตาก็หยดลงมาจากตาข้างหนึ่ง 

“  กูสั่งให้เอามันไปซ้อมไง  ไม่ได้ยินเหรอ!!!  ” 

ลูกน้อง 2 – 3 คนใกล้ๆนายเดินมาคุมตัววีออกไปจากหน้าห้องฉุกเฉินกลับมาที่บ้านลูกน้องมาเฟียต่างก็มองวีที่นั่งอยู่ที่พื้นไม่กล้าลงมือ ต่างจากวีที่นั่งรอความเจ็บปวดข้างหน้าที่จะเกิดขึ้น 

“  ผมทำคุณไม่ลง  ”      ลูกน้องมาเฟียคหนึ่งเอ่ยขึ้น 

“  ทำเลย ”        วีบอกกลับไป 

“  คุณต่อยๆ ตบๆตัวเองได้มั้ย  พวกผมไม่บอกนายหรอก  ” 

“  โอย!!  เอาไงดีวะ  ”      ลูกน้องมาเฟียยังคงลังเลที่จะต้องทำร้ายวี 

“  พวกพี่ก็เลือกเอานะ ระหว่างซ้อมผมหรืออยากโดนนายสั่งทำโทษ  ว่าอันไหนมันหนักกว่า ” 

“  ครับ ขอโทษนะครับคุณวี  พวกผมจะยั้งไว้บ้างนะ  ” 

“   ไม่ต้อง จัดเต็มยกเหมือนที่เคยทำกับคนอื่นนั้นแหละ  ”    สิ้นสุดเสียงวีก็ได้ยินแต่เสียงดัง 

 

พัวะ!!      พัวะ!!             ตุ้บบบบบบบบบบ 

 

ตุ้บบบบบบบบบบบบ  ตุ้บบบบบบ  ทั้งมือทั้งเท้าถูกย่ำๆแบบยั้งๆ นิดหน่อยลงมาที่วีที่นอนขดตัวแน่นิ่งไปกับพื้น  พวกลูกน้องซ้อมวีไปแค่ยกเดียว เพราะนายไม่ได้สั่ง จำนวน แต่แค่นี้ก็เจ็บพอสมควรแล้ว วีเองยังนอนตัวงอไม่ลุกไปไหน ไล่ให้ลูกน้องนายไปจนหมด จนกระทั่งสาวใช้มองเห็นมาจากหน้าต่างในห้องครัวก็ร้องโวยวายแล้ววิ่งเข้ามาหาวีอย่างรวดเร็ว 

“  ป้าภา  ป้า คุณวีโดนซ้อม  ” 

“  แกสองคนไปช่วยกันพยุงคุณวีเข้าบ้านไป  ” 

อินกับอรหิ้วปีกพยุงวีเข้ามาที่บ้านคอนเทนเนอร์  เอาน้ำและผ้ามาเช็ดซับเลือดและรอยฟกช้ำที่หน้าและตัวของวี จากนั้นก็ทำแผลให้ พร้อมจัดยาให้กินเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดและลดความบวมของแผล 

“   ทำไมถึงโดนนายสั่งซ้อมล่ะคะ  ” 

“  ช่วงนี้นายกับคุณวีทะเลาะกันเหรอ  ”          สาวใช้สองคนพากันแย่งกันถามด้วยความแคลงใจ 

“  นายบอกว่า...ผมทำให้คุณแยมต้องเข้าโรงพยาบาล  ผมดูแลเธอไม่ดี  ทำให้เธอป่วยหนักนายเป็นห่วงคุณแยมมากน่ะ  เลยสั่งซ้อมผม  ”         วีค่อยๆตอบเนื่องจากเจ็บแผลเอามากๆ 

“  แต่นายไม่น่าสั่งซ้อมคุณแบบนี้เลย  ”          ป้าภายกมือมากุมมือวีไว้เบาๆอย่างสงสาร 

“  ทำไมจะสั่งซ้อมผมไม่ได้ล่ะครับ ผมก็แค่ลูกหนี้ โดนมากกว่านี้ก็ยังมี  แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ ” 

“  คุณของหมดโปรแล้วแหละค่ะ นายถึงทำแบบนี้  ” 

“  นั่นสิ ทีช่วงนั้นนะ  ทำเป็นห่วง เป็นตาหวานเยิ้ม  ผู้ชายก็อย่างงี้แหละค่ะ  เรามันเก่าแล้ว  ”                . 

“  ชู่ววววววว!!  หุบปากของแกทั้งสองคนไปเลย จะไปไหนก็ไป  ”    ป้าภาเอามือปัดแล้วดุสาวใช้ 

“  ขอบคุณทุกคนนะครับ  ”          วีค่อยๆยกมือไหว้แล้วทุกคนก็รับไหว้พลางส่งยิ้มกลับให้วี 

“  ทานยาแล้วนอนพักนะคะ  ” 

 

 

 

 

 

 

 

**** ดอกจัน 1056 ดอก ตอนนี้นิยายเรื่องนี้ได้ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์มีดีส์ พับบลิชชิ่ง 

จะวางแผงในปลายเดือนมกราคม 2562 นี้ ขอฝากไว้ให้กับผู้อ่านที่น่ารักและสนใจด้วยนะคะ *** 

โอ้ยยยยยยยยยย  เม้นท์ถล่มทะลายเวอออออร์   ขอบคุณนะคะ  ขอบคุณทุกคน 

บางทีเม้นท์จนกลัวแบบ....เฮ้ยยยยยยย  เยอะขนาดนี้เลยหรอ 

เพราะตั้งแต่แต่งมา  ไม่เคยมีมากขนาดนี้ไง   ปลื้มมมมมม  ดีใจที่สุดเลย 

ใครที่เชียร์ให้วีหนีออกจากบ้าน  ก็...เชียร์กันนี่ไม่เกรงกลัวอิทธิพลมาเฟียกันเลยหรอ 

ว่าพระเอกไรท์เป็นไบโพล่านี่   มาเคลียร์กะไรท์ด้วยนะ  ไรท์เคือง  55555 

ใครที่บอกติดงอมแงม  ไรท์พยายามจะต่อให้ตลอด  รอก่อนปั่นไม่ทันแล่ววว 

ใครที่บอกว่า พระเอกชอบเย็นชา รู้ไว้นะ ว่าไรท์ชอบชาเย็น  อิอิ 

# เปิดให้อ่านฟรีแล้ว ช่วยไปอุดหนุนซื้อนิยายเป็นเล่มของเรื่องนี้กันหน่อยนะคะ TT 

. 

ความคิดเห็น