Bubble-Bew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 28 หักหลัง

ชื่อตอน : ตอนที่ 28 หักหลัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 514

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2561 17:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 28 หักหลัง
แบบอักษร

ตอนที่****28

หักหลัง


“คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงออกมาออกคำสะ…อั้ก!!!”

กร๊อบ…

ร่างสูงใหญ่ล้มลงไปกองกับพื้นในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยฝีมือของผม เมื่ออีกฝ่ายพุ่งตรงเข้ามาหมายจะหาเรื่องเต็มที่ ผมยื่นมือซ้ายออกมาข้างหน้า คว้าเข้าที่ลำคอของมันและออกแรงเพียงเล็กน้อยเพื่อหยุดการกระทำอันโง่เขลานั้นเสีย

“อย่ามาขวางฉัน”

เอ่ยเสียงเย็นยะเยือกตัดขั้วหัวใจคนฟัง ค่อยๆย่างสามขุมตรงเข้าไปหาพวกที่กำลังล้อมเจ้าลิงหัวแดงของผมเอาไว้ พวกมันต่างพากันกระจายออกเป็นวงกว้าง ล้อมพวกผมสองคนเอาไว้อีกที

“ชูจิไม่ต้องยุ่งหรอก ผมจัดการพวกนี้ได้…อั้ก!”

มือแกร่งบีบเข้าที่ลำคอบอบบาง เจ้าของเรือนผมสีแดงเบิกตากว้างขณะที่ตัวเริ่มลอยขึ้นจากพื้น ผมตวัดสายตาเฉียบคมมองเจ้าเด็กหัวดื้ออย่างตำหนิ

“นายไม่มีวันจัดการพวกมันได้”

“ชะ…ชูจิ อึก…ผมเจ็บ”

“เจ็บเป็นเหรอ”

“…”

“ฉันนึกว่านายจะตายด้านจนไม่รู้ว่าความเจ็บปวดเป็นยังไงเสียอีก”

โครม!

สิ้นคำผมก็โยนร่างเล็กทิ้งลงไปบนพื้นอย่างไม่ใยดี ถ้าแค่ร่างกายของตัวเองยังไม่รู้จักรักษาและดูแลให้ดี หมอนี่ก็ไม่มีวันปกป้องใครได้ทั้งนั้น

พรึ่บ…

ยกแขนขึ้นชี้นิ้วไปที่ใต้ฝุ่นซึ่งยังไม่สามารถฟื้นร่างกายแล้วพยุงตัวเองลุกขึ้นมาได้เพราะแรงของผมต่างจากพวกที่เขาปะมือมาก่อนหน้านี้หลายขุม ชายฉกรรจ์ทั้งหลายพากันมองตามนิ้วมือของผมหากแต่ยังคงระวังการโจมตีจากผมไปด้วย

“ใครกล้าแตะต้องเด็กคนนี้…”

“…”

“ตาย”

“อย่าไปกลัวมัน เข้าไปพร้อมกันหมดนี่แหละ!!!”

หนึ่งในพวกมันสั่งขึ้นเสียงกร้าวก่อนที่ชายฉกรรจ์หน้าบากทุกคนจะพุ่งเข้าโจมตีผมพร้อมกัน!!!

ท้ายที่สุดผมก็หนีโชคชะตาของตัวเองไม่พ้น ชีวิตของผมถูกกำหนดให้เข้าสู่วังวนการต่อสู้นี้มาตั้งแต่ต้นแล้ว หมายความว่า…สักวันผมจะต้องได้เจอกับไอ้พวกนั้นอีกครั้งอย่างแน่นอน

พวก ‘พระเจ้า’ ที่เคยคิดเปลี่ยนโลกนี้ด้วยเลือดมาแล้วพวกนั้น!

พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก!

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดหากแต่ผมไม่ได้ก้าวเท้าออกจากจุดที่ยืนอยู่เลยแม้แต่น้อย พลันในหัวดันไปนึกถึงเรื่องที่ไม่อยากจำเข้าให้อีกแล้ว แม้ว่าเรื่องมันจะผ่านไปนานกว่าครึ่งชีวิตของผมก็ตาม แต่ทุกอย่างยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำ…

ความทรงจำที่อัดแน่นไปด้วยความแค้น!


พลั่ก*!*

‘คุณชาย!’

‘หยุดนะโทดะ! ถ้าแกเข้าไปช่วย ฉันจะให้มันฝึกต่อจนถึงเช้าไปเลย!’

‘แต่ว่าคุณผู้ชายครับ คุณชายไม่ไหวแล้วนะครับ เพิ่งจะหายไข้จากการถูกลอบวางยาพิษมาได้แค่สองวันเท่านั้น’

‘แล้วยังไง ตราบใดที่มันยังเป็นสายเลือดของตระกูลฉัน หน้าที่ของมันมีอย่างเดียวคือต้องแข็งแกร่งและขึ้นเป็นผู้นำให้ได้!’

พลั่ก!!!

หมัดเน้นๆเต็มไปด้วยความแค้นถูกปล่อยใส่ชายคนหนึ่งที่ดันพุ่งตัวเข้ามาในจังหวะไม่ดีเข้า ผมระเบิดอารมณ์ของตัวเองลงในหมัดนั้นจนคนโดนสลบไปในครั้งเดียว มีเศษฟันกระเด็นออกมาจากปากสามซี่พร้อมด้วยเลือดสีแดงข้น ผมมองภาพนั้นด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึก

ภาพตัวเองตอนถูกต่อยจนเลือดกลบปากและลงไปล้มกองไม่ต่างจากคนๆนี้ซ้อนทับกันอยู่ ผมที่ในตอนนั้นเพิ่งจะอายุแอปดขวบเท่านั้น…

“ย้ากกก!”

หมับ…

“แก…เคยเห็นยมทูตไหม?”

ผมหยุดหมัดของหนึ่งในนั้นด้วยมือขวาเพียงมือเดียว บดขยี้และบีบนิ้วของอีกฝ่ายจนมีเสียงกระดูกดังลั่นขึ้น ร่างสูงใหญ่กว่าผมหลายเท่าค่อยๆทรุดลงกับพื้น ดวงตาของมันเบิกกว้างราวกับกำลังมองเห็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกในระยะประชิด

หึๆ…

“กะ…แกเป็นใครกันแน่”

“ถ้าอยากรู้ฉันก็จะบอกให้”

“…”

“แต่เป็น…”

“…”

“ในนรก”

กร๊อบ!

“อั้ก!!!”

ตุ้บ!

แน่นิ่งลงไปทั้งอย่างนั้น ผมย่างสามขุมเข้าไปหาพวกที่ยังเหลืออยู่ด้วยท่าทีสบาย ร่างกายไม่มีแม้รอยข่วนใดๆทั้งสิ้น รีบจัดการให้จบๆไปเสียดีกว่า ผมจะต้องรีบไปช่วยเทียร์กับจอมฟ้า และที่สำคัญ…

ต้องรีบพาเจ้าลิงหัวแดงออกไปจากสถานที่ที่โสมมอย่างรังนรกของพวกมัน!

“ชะ…ชูจิ”

“!!!”

ร่างกายผมหยุดนิ่งอยู่กับที่ เมื่อหันกลับไปทางไต้ฝุ่นแล้วต้องพบกับเรื่องไม่น่าเชื่อมากที่สุด ไม่จริง…ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้!!!

“นาย…”

“ผมว่าอาจารย์คงจะรู้แล้วนะครับ ว่าต้องทำยังไง”

อสุรกายที่กำลังเอาปืนจอไปที่หัวของไต้ฝุ่นอยู่ตอนนี้เอ่ยเสียงเย็น! ปากกระบอกปืนแนบสนิทกับขมับของหมอนั่นชนิดที่ถ้าเหนี่ยวไกก็ไม่มีทางพลาด ยิ่งในสภาพร่างกายไร้เรี่ยวแรงแบบนั้น บวกกับพละกำลังที่มากกว่าอยู่แล้วเป็นทุนเดิม จะหวังให้ไต้ฝุ่นช่วยตัวเองออกมาก่อนคงเป็นไปไม่ได้แน่

“นายหักหลัง”

“เรียกว่าเป็นการทำทุกอย่างเพื่อชัยชนะจะดีกว่าครับ”

“เพื่ออะไร”

“เพราะสิ่งสำคัญที่สุดของผมในตอนนี้ไม่ใช่การแก้แค้นผู้ชายคนนั้นแล้วยังไงล่ะครับ”

“…”

“เอาล่ะ ถ้าไม่อยากให้หมอนี่ต้องตายไปอย่างไร้ประโยชน์ ก็ช่วย…อยู่นิ่งๆด้วยนะครับ”

“อย่านะชูจิ! ไม่ต้องห่วงผม!”

เจ้าลิงหัวแดงตะโกนห้าม ทำไม…ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ อสุรกาย…เจ้าเด็กนี่คิดจะทำอะไรกันแน่ อะไรคือสิ่งที่เขาต้องการอย่างแท้จริงกัน!!!

“ถ้าตัวประกันแค่คนเดียวมันทำให้แกตัดสินใจยากนัก งั้นฉันเพิ่มให้อีกสองคนเลยเป็นยังไง”

ตุ้บ! ตุ้บ!

“เทียร์! จอมฟ้า!”

“อะ…อาจารย์”

สองร่างที่สะบักสะบอมและชุ่มโชกไปด้วยเลือดถูกโยงไปกองรวมอยู่กับไต้ฝุ่น ท่านอธิการฯพร้อมลูกน้องที่ยังพอมีชีวิตเหลืออยู่อีกสามคนเดินออกมาจากในโรงงาน มันหันปากกระบอกปืนไปทางเจ้าสามแปลกที่อยู่ในสถานะไม่สามารถป้องกันตัวเองได้เลย

สถานการณ์เข้าขั้นวิกฤติ

“เป็นอย่างที่ลูซบอกจริงๆด้วย วิธีเดียวที่จะหยุดยมทูตสีดำได้ไม่ใช่การหยุดด้วยกำลัง แต่ต้องหยุด้วยคนสำคัญของยมทูต”

ท่านอธิการฯเอ่ยต่อด้วยใบหน้ายิ้มเยาะ แต่สิ่งที่ทำให้ผมสะดุดใจคือชื่อที่หลุดออกมาจากปากของเขาต่างหาก!!!

‘ลูซ’

หมอนั่น…รู้แล้วเหรอว่าฉันอยู่ที่นี่!!!

“หมดแกไปสักคนก็จะไม่มีใครมาขวางทางฉันได้อีก ตอนนี้แกมันเป็นตัวขัดขวางที่ต้องรีบกำจัดยิ่งกว่าไอ้พวกเด็กจอมแส่สามคนนี้ซะอีก”

“พวกนายสองคน…เจ็บมากไหม”

เป็นครั้งแรกที่ผมพูดกับพวกเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขนาดนี้ เทียร์กับจอมฟ้าต่างมองหน้าผมด้วยความแปลกใจก่อนจะพยักหน้ารับกัน

นั่นสินะ ต้องเจ็บอยู่แล้ โดนตีกันไปไม่ใช่น้อยๆเลย

ความโกรธปะทุขึ้นในจิตใจจนผมอดกลัวไม่ได้ว่าตัวเองอาจจะระเบิดไปเพราะความโกรธเหล่านี้เสียก่อน ยิ่งเห็นไต้ฝุ่นที่กำลังมองไปทางเพื่อนรักด้วยแววตาเจ็บปวดยิ่งกว่าผมก็ยิ่งทรมาน สุดท้ายแล้วผมก็ปกป้องใครไม่ได้เลย เหมือนครั้งนั้น…

สองมือของผมช่วยใครไม่ได้สักคนเดียว

“สำหรับพวกนาย ฉัน…เป็นอาจารย์ของพวกนายหรือเปล่า”

เจ้าสามแปลกขมวดคิ้วมุ่นในคำถามก่อนจะมองหน้ากันเองแล้วพยักหน้าตอบรับคำถามผมช้าๆ งั้นเหรอ… ทั้งที่ตลอดมาชอบทำอวดเก่งขนาดนั้นกันแท้ๆ

แต่ว่า…

นั่นสินะ ยังไงความจริงที่ว่าผมเป็นอาจารย์ของสามคนนี้ก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

อาจารย์…ต้องปกป้องลูกศิษย์ของตัวเองเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

“ในฐานะอาจารย์ ฉันขอสั่งอะไรพวกนายได้หรือเปล่า”

“อะไรเหรอชูจิ”

ไต้ฝุ่นที่พอจะมีแรงเอ่ยคำถามอยู่คนเดียวถามแทนอีกสองคน ผมยิ้มน้อยๆก่อนจะใช้นิ้วชี้ทั้งสองของตัวเองชี้เข้าที่ดวงตา

“หลับตา”

“ทำไมครับ?!”

“ไม่ต้องถามหรอกน่า ฉันสั่งให้พวกนายหลับตา และห้ามลืมตาขึ้นมาเด็ดขาดจนกว่าฉันจะสั่ง”

“แต่ว่า…!”

“สัญญาลูกผู้ชาย”

ผมยื่นกำปั้นไปข้างหน้า เจ้าสามแปลกดที่เหมือนจะรู้ความคิดของผมกันแล้วต่างพากันส่ายหน้า แต่เมื่อเห็นว่าผมยังคงยิ้มและยื่นกำปั้นข้างหน้าอยู่อย่างนั้น พวกเขาทั้งหมดก็…

พรึ่บ…

ยื่นกำปั้นกลับมา


‘ผม รัก ชู จิ นะ ครับ’

เจ้าลิงหัวแดงพูดออกมาแบบไม่มีเสียงตอนที่ยื่นกำปั้นส่งมาให้ ในเวลาเป็นตายเท่ากันแบบนี้ ก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายของผมกลับพองโตขึ้นมา รู้สึกอยากจะตรงเข้าไปกอดรัดเด็กคนนั้นให้ยิ่งกว่าเมื่อคืน

และผมจะไม่ปล่อยไปอีก

“เอาล่ะ หลับตาได้แล้ว”

ผมสบตากับพวกเขาทั้งหมดอีกครั้งก่อนที่จอมฟ้าจะหลับตาลงเป็นคนแรกตามด้วยเทียร์ และ…ไต้ฝุ่นเป็นคนสุดท้าย

รอจนกระทั่งมั่นใจว่าพวกเขาจะไม่มีใครลืมตาขึ้นมาอีก ชูแขนทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวก่อนจะทิ้งตัวนั่งทรุดเข่าลงกับพื้นเพื่อเป็นสัญญาณของการ ‘ยอม’


‘ฉันอยากจะแข็งแกร่งให้มากกว่านี้ เพื่อจะปกป้องคนสำคัญของฉัน ปกป้องนาย…’

‘ความแข็งแกร่งไม่ได้วัดกันที่พละกำลังหรอกนะครับ แต่มันอยู่ตรงนี้…ที่จิตใจต่างหาก ขอเพียงมีจิตใจที่เข้มแข็ง ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหนก็จะต้องปกป้องคนสำคัญได้อย่างแน่นอน นั่นน่ะ…คือความเป็นลูกผู้ชายที่แท้จริงเลยล่ะครับ’

ฉัน…

เป็นลูกผู้ชายที่ดีพอหรือยัง ฮารุมะ…

พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก!

เสียงหมัดกระแทกเข้ากับร่างกายดังขึ้นครั้งแล้วครั้งแล้ว ไต้ฝุ่น เทียร์ และจอมฟ้าที่ยังคงหลับตาแน่นตามคำสัญญาลูกผู้ชายที่ให้ไว้กับชูจิ ได้แต่กำมือทั้งสองข้างของตัวเองด้วยความโกรธจนเส้นเลือดปูดขึ้น หยาดน้ำใสๆไหลริบอาบแก้มเด็กหนุ่มทั้งสามลงมา

เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเสียน้ำตา…

“ชูจิ…”

“อาจารย์…”

“อาจารย์ครับ…”

พึมพำเบาๆโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย…

“ไม่ไหวครับนาย!  โดนขนาดนี้มันยังไม่ล้มลงเลย”

พวกที่รุมซ้อมชายหนุ่มจนเลือดอาบไปทั้งตัวตะโกนบอกหัวหน้าของตนเอง ชายสูงวัยอ้วนท้วม ‘อธิการของมหาวิทยาลัย’ ได้ยินดังนั้นก็เริ่มหงุดหงิด กระชากปืนของลูกน้องคนหนึ่งมาถือไว้แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปทางชูจิ

“ในเมื่อร่างกายทนมือทนเท้านักก็ต้องเจอของแข็ง อยากรู้นักว่าถ้าลูกปืนยิงทะลุขมับไปมันยังจะนั่งนิ่งเป็นหุ่นยนต์โดยไม่ร้องสักคำได้อยู่หรือเปล่า!!!”



บับเบิ้ลบิวชวนคุย**:**

มาอัปตอนที่ 28 ต่อแล้วจ้า ท้ายที่สุดแล้วอสุรกายก็หักหลังงั้นเหรอ?! ซึ้งใจในความเป็นอาจารย์ของชูจิมากๆ ยอมเอาตัวเองเข้าปกป้องลูกศิษย์ (แม้ว่าหนึ่งในลูกศิษย์จะเป็นเมียไปแล้วก็เถอะ 5555) ตอนนี้มีบุคคลปริศนาเพิ่มมาอีก 1 คน นั่นก็คือ ‘ลูซ’ คนๆนี้คือใครกันแน่ แล้วเขารู้จักเบื้องหลังของชูจิมากแค่ไหนกัน ติดตามต่อจนถึงภาค 6 เลยนะคะ แล้วทุกอย่างจะกระจ่างแจ้งให้ไดรู้กัน =..=



ความคิดเห็น