โฉมชบา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หลบหน่อยพระเอกมา 30%

ชื่อตอน : หลบหน่อยพระเอกมา 30%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2561 13:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หลบหน่อยพระเอกมา 30%
แบบอักษร

แต่ในชั่ววินาทีนั้น น้ำหนักของกฤชพลก็หายไปจากร่างของเธอ ในหูได้ยินเสียงดังพลั๊ก! เหมือนของแข็งกระแทกเข้ากับอะไรสักอย่าง

อิงดาวลืมตาขึ้นโดยอัตโนมัติ แล้วเธอก็พบว่าในบ้านนี้นอกจากเธอ และกฤชพลแล้ว ยังมีใครอีกคนเพิ่มมาอีกด้วย

คนที่มาใหม่เป็นผู้ชายร่างสูงกำยำ ซึ่งตอนนี้เขากำลังยืนหันหลังให้เธอ ส่วนกฤชพลนั้นกองอยู่ที่พื้น

เหมือนตายแล้วได้เกิดใหม่ อิงดาวลุกนั่งทันที โชคดีที่เสื้อที่สวมอยู่เป็นเสื้อเชิ้ต แม้กระดุมจะหลุดหายไปแล้วแต่เธอก็ยังจับชายมันซ้อนเข้าหากันได้ ทำให้เธอไม่ต้องอยู่ในสภาพกึ่งโป๊ะ กึ่งเปลือยต่อหน้าผู้ชายถึงสองคน

เพราะความมึนงงผสานความตกใจ ทั้งที่ควรจะลุกจากโซฟาแล้วหนีไปจากสถานการณ์บ้านๆ นี้ เธอกลับนั่งอึ้ง เหมือนถูกสาปให้เป็นหิน แล้วจ้องมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไม่กะพริบตา

“มึงเป็นใคร มายุ่งเรื่องอะไรของผัวเมียเขา”

ทันทีที่ลุกขึ้นมาได้กฤชพลก็ชี้หน้าด่าคนที่เข้ามาช่วยเหลือเธอด้วยการอ้างมั่วๆ

“ไม่นะคะ เราไม่ใช่ผัวเมียกัน” อิงดาวเถียงขึ้นมาทันที เพราะในสถานการณ์แบบนี้โดยทั่วไปแล้วเมื่อมีการอ้างว่าเป็นเรื่องของผัวเมีย บุคคลที่สามก็จะล่าถอยไป หากเป็นเช่นนั้นเธอคงหมดทางรอด

พอเธอกล่าวไปเช่นนั้นกฤชพลก็มองเธอตาแวว เหมือนสัตว์ร้ายกระหายเลือด ก่อนที่จะเปลี่ยนทิศทางของนิ้วมาชี้หน้าด่าเธอแทน

“อ๋อ...มันคือชู้รักของอิงใช่ไหม ที่ขัดขืนพี่เพราะอิงมีคนใหม่ ไม่สิ อิงมีมันก่อนเลิกกับพี่ นางกากี ผู้หญิงหยำฉ่า”

อิงดาวถึงกับอึ้งงันไป ไม่คิดว่ากฤชพลจะมีจิตใจที่ต่ำทรามโสมมถึงเพียงนี้ และการนิ่งของเธอก็กลับทำให้กฤชพลยิ่งเดือดดาล คิดว่าที่ตนกล่าวหาแฟนสาวนั้นคือเรื่องจริง จึงไม่อาจระงับสติอารมณ์ได้อีกต่อไป

“งั้นมึงอย่าอยู่เลย”

กฤชพลพุ่งเข้าหาชายหนุ่มผู้เป็นก้างขวางคอ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายก็เตรียมตัวพร้อมรับการจู่โจมอยู่แล้ว จึงเบี่ยงตัวเล็กน้อยเพื่อให้พ้นทางและนั่นก็เป็นเหตุให้กฤชพลคว้าได้แต่ลม แล้วลงไปนอนวัดพื้นอย่างไม่เป็นท่า

แม้จะไม่เจ็บมาก แต่ก็รู้สึกเสียหน้า เมื่อลุกขึ้นได้อันธพาลหนุ่มก็ลุกขึ้นโวยวาย

“ไอ้ขี้ขลาด อย่าหลบสิวะ”

“งั้นเข้ามาอีกครั้งสิ คราวนี้จะไม่หลบ” ชายผู้มาเยือนกล่าวยั่วยุและท้าทาย ซึ่งมันก็ได้ผล คนพาลโมโหโกรธาเป็นการใหญ่

กฤชพลพุ่งเข้าหาร่างสูงอีกครั้ง และครั้งนี้ชายหนุ่มก็ทำอย่างที่บอก ไม่หลบ แต่เมื่อกฤชพลเข้ามาในระยะกระชั้น เขาก็ยกเข่าขึ้น แทงสวนไปกลางลำตัวของอีกฝ่าย เป็นผลให้วิศวกรหนุ่มทรุดกายลงกับพื้นแล้วร้องโอดโอยอย่างสิ้นลาย

เมื่อรู้ว่าตัวเองสู้ไม่ได้แน่ คนอย่างกฤชพลก็ถอย ชายหนุ่มลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แต่ก่อนจะจากก็ไม่วายทิ้งลายอันธพาล

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง เจอกันครั้งหน้ามึงตายแน่”

เมื่อเหตุการณ์สงบแล้ว อิงดาวก็มีสติขึ้นมาอีกครั้ง หากเธอไม่เห็นรองเท้าตัวเองกระจัดกระจาย ไม่เห็นรอยขาดของเสื้อผ้า เธอคงคิดว่าเมื่อสักครู่นั้นคงฝันไป

นี่มันเรื่องตลกร้ายอะไร เพียงแค่สัปดาห์กว่าๆ กลับถูกผู้ชายไล่ปล้ำถึงสามครั้ง เธออยากร้องไห้เป็นภาษาอินเดียเหลือเกิน แต่กลับร้องไม่ออกเลย

ร่างสูงของคนที่บุกเข้ามาช่วยยังคงหันหลังให้เธอ เหมือนเขาจะมองให้แน่ใจว่ากฤชพลได้จากไปแล้วจริงๆ

เขาเป็นผู้มีบุญคุณกับเธอเหลือเกิน หากไม่ได้เขา เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรจะเกิดขึ้น

“คุณค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

เธอเอ่ยขอบคุณเขาด้วยความซาบซึ้งใจ ทว่าเมื่อเขาหันมาเธอถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เพราะเขาคือหนึ่งในสองของผู้ชายที่ไล่ปล้ำเธอ หนำซ้ำสถิติของเขาคือสองครั้งที่เจอกันเสียด้วย

หรือว่าจะหนีเสือปะจระเข้

อิงดาวก้มมองตัวเอง เธออยู่ในสภาพที่หล่อแหลมเหลือเกิน และตอนนี้เธออยู่ในบ้าน แน่นอนว่าตะโกนขอความช่วยเหลือใครคงไม่ได้ยิน

ภาสน์มองเธอนิ่ง แววตาของเขาทำให้เธอรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ อย่างบอกไม่ถูก มือบางกุมสาบเสื้อแน่น แต่ถึงอย่างนั้นมันก็มีรอยขาดที่ทำให้เห็นบราสีดำข้างใน

ชายหนุ่มก้าวเข้ามาหาเธอ พร้อมกับถอดเสื้อตัวนอกออก

เขาต้องปล้ำเธออีกแน่ๆ แต่ตอนนี้เธอหมดแรงจะดิ้นดี จึงได้แต่มองเขาอย่างเคียดแค้น

ทว่าสิ่งที่เขาทำคือเอาเสื้อตัวนั้นมาคลุมให้เธอ ความใหญ่โตของมันห่อเธอจนมิดชิด เหลือเพียงแค่ลำคอและใบหน้าเท่านั้น

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไหวไหม”

เธอพยักหน้ารับทันทีอย่างไม่รู้ตัว แต่พอจะลุกเธอก็พบว่าตัวเองเจ็บแปลบไปหมด เขาจึงยื่นมือประคอง

เธอขืนตัวออกห่าง เพราะยังขยาดกับผู้ชาย แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย แถมดังดุเธอด้วยน้ำเสียงเหมือนผู้ใหญ่ดุเด็ก

“ผมประคองไป เดี๋ยวก็ล้ม คราวนี้คงต้องส่งโรงพยาบาล”

มันก็จริงอย่างที่เขาว่า และเมื่อเห็นว่าอดีตเจ้านายไม่มีท่าทีคุกคามใดๆ เธอจึงยอมให้เขาพยุง จนกระทั่งถึงเชิงบันไดเธอจึงหันไปพูดกับเขาอีกครั้ง

“เดี๋ยวฉันเดินขึ้นไปเอง”

“แน่ใจว่าไปได้”

“ค่ะ”

พอเธอบอกเช่นนั้นเขาก็ยอมปล่อย แต่ก็ยังคอยมองเธอจากด้านล่าง จนกระทั่งเธอเดินขึ้นไปถึงชั้นสอง แล้วได้ยินเสียงประตูห้องปิดลง จึงถอยกลับมานั่งรอเธอที่โซฟา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}