KO.R

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 เช้านี้ ที่อิเช ยอมม!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 เช้านี้ ที่อิเช ยอมม!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2561 21:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 เช้านี้ ที่อิเช ยอมม!!
แบบอักษร

ตอนที่ 3

เช้านี้ ที่อิเช ยอมม**!!**

โง้ยยยยยยยย เช ง่วงงงงงงง**!!**

          เช้าที่แสนสดใสของผม ถูกทำลายด้วยเสียงของเพื่อนสาวคนสนิท จนแหลกละเอียด

                    “อีเชชชชช ตื่นเร็วววววว”

                    แค่ฟังเสียงก็รู้แล้ว ว่ามันคือ ‘อิคิม’ เพื่อนกะเทยที่ผมสนิทด้วยมากที่สุด


แต่ก็อย่างว่าแหละ ผมมันพวกชอบนอนดึก ก็เพราะเวลาของคนเราไม่สามารถหารไปให้ทุกสิ่งเท่าๆกันได้ ผมจึงต้องชดเชยเวลานอนที่เหลือให้กับหลายอย่างที่ผมต้องการจะทำ...!!


 “เชชชชชช”

คิมพยายามดึงขาของผมลงมาจากฟูกนอนแสนนุ่ม แต่ก็ไม่ได้ทำให้เปลือกตาที่หนักของผม เปิดขึ้นเลยสักนิด


“อีเชชช กูขอร้องละ”


หล่อนแผดเสียงขึ้นอย่างดัง ยังกะในห้องผมเกิดเหตุไฟไหม้ 

พร้อมใช้แรงมหาศาลดึงแขนผม ให้ผมลุกออกจากเตียงนอนที่ติดแน่นกับแผ่นหลัง...


“อืดดดดดด ลุกขึ้นน.... อืดดดดด”


“ฮึมมม อีคิม กูไม่ไหววว”


ไม่รู้ว่าไปได้เรี่ยวแรงมาจากไหน... ความขี้เซาทำให้ผมกระชากแขนกลับอย่างแรง!! 


“อร๊ายยยยยยยย”


เพื่อนที่แสนดีล้มหัวขมำลงมากระแทกกับเตียงนอน แรงจนต้องเธอร้องโอดโอยยย


“โอ่ยย.. อ่ะ... อีเชมึงฟังกู แปดโมงงงสิบห้า อาจารย์ยุพา....!!!”

เสียงเพื่อนสาวที่หมดพลังต่อสู้ ทำเอาผมสะดุ้งยวบบบบ


“ห๊ะ..... อาจารย์ยุพา!!” คราวนี้แหละ ไฟไหม้ของจริงแน่!!!



กลายเป็นผม ที่ตกใจสุดขีด ผมกระชากอีคิมมาเขย่าๆๆ แล้วระเบิดเสียงร้องตาเหลือกลาน


"อิคิม!!!! ไป!!!!"


“หึ ไปไหน” เพื่อนผมถึงกับอึ้งและตะลึงเป็นอย่างมาก นึกว่าผมถูกผีเข้า 



“กูบอกให้มึงไปไง!!! ไปสิ!!” ผมถีบเพื่อนจนกระเด็นออกจากเตียง พร้อมบอกให้มัน รีบไปจองที่นั่งในห้องเรียนไว้ ก่อนไฟอาฆาตของอาจารย์ยุ จะเผาไหม้ผมเป็นจุล



“เอานี่ไปด้วย เร็ววว!!”

และจุดไคลแม็กซ์ของความเป็นเช คือ ผมเหวี่ยงกระเป๋าไปกระแทกกับหน้าอิคิม เพื่อให้มันหอบเอาไปไว้ในห้องเรียนให้  



“ถ้าอาจารย์ถามบอกว่ากูเข้าห้องน้ำอยู่นะ บอกตามตรงไปเลยว่า ขี้อยู่”


ผมรีบกุลีกุจอลุกออกจากเตียง ในสภาพที่ใส่บ๊อกเซอร์สีเทาบางๆ เปลือยอกขา รีบพุ่งออกจากประตูห้องนอนและวิ่งไปตามระเบียง


ผมวางนาฬิกาทรายติดระเบิดไว้ที่กระเป๋าของผม ถึงแม้ว่าอีก 15 นาทีข้างหน้า ผมยังแต่งตัวไม่เสร็จ แต่นาฬิกาทรายของผม ก็จะถ่วงเวลาให้ผมได้อีกประมาณ 15 นาที คลิ๊กกล้ะ!! 

ผมจะอาบน้ำขัดผิว และแต่งหน้าให้เป๊ะ ไปเผชิญหน้าอาจารย์และบอกเธอว่า ‘ขอโทษครับ เมื่อกี้ผมท้องเสีย รีบเอากระเป๋ามาวางไว้แล้วเข้าห้องน้ำข้างๆห้องเรียนครับ!!!’

จบสวย!!



“เทอมนี้มึงเรียนจบ แบ่งค่าเทอมมาจ่ายให้กูด้วยเลยสิ อีเช.................เพื่อนนเลวววว!! ”


ผมเดินเข้ามาในห้องน้ำพร้อมกับผิวปาก เป็นเพลง Closer – the chainsmokers ส่องกระจกมองหน้าตัวเองสักหน่อย

อ๊าส์ ขาวใส ไร้สิว ของเค้าดีจริงๆ ผมบีบผลิตภัณฑ์ดูแลผิวหน้าของ SK-II ที่แม่ผมแนะนำ มาชะล้างสิ่งสกปรกที่ใบหน้า ลูบไล้ผิวหน้าที่อ่อนโยนของตัวเองอย่างนุ่มนวลจนสะอาด ซับด้วยผ้าขนหนูขนนุ่มสีเทาจนแห้ง

อ๊ะส์ เนียนใส โชกุบุสซึมากกก

จริงๆไม่ได้อยากหลงตัวเองนะ แต่ว่าถ้าตอนนี้ผมไม่มีไอ่ ‘อาร์ต’ ผมก็จะจีบตัวเองนี่แหละ

“เป็นแฟนกันนะครับ” คิ้วสวยๆดำดก กระดกขึ้นลง 1 ครั้ง + รอยยิ้มที่แสนเจ้าเล่ห์

‘เชี่ยยย แม่งงง เขิลลลตัวเอง’



เอาละต่อไปผมจะต้องเข้าห้องน้ำส่วนตัวที่แสนพิเศษของตัวเองละ ที่มีเพื่อนผม ‘น้องโจโจ้’ ตุ๊กแกแสนรู้ที่ชอบขู่นักศึกษา แต่ยกเว้นผม และแน่นอน! ผมสั่งมันได้ 

ผมถึงกับเขียนป้ายจองว่า ‘ใครไม่เช อย่าอาบ’ เอาไว้ที่ประตูพร้อมติดสติ๊กเกอร์กันน้ำไว้ให้คงทน ซึ่งก็ได้ผล ทุกคนต่างก็อาบห้องอื่น ไม่ใช่เพราะผมยิ่งใหญ่นะ แต่เป็นเพราะโจโจ้ ต่างหาก


แต่....



‘เฮ้ยยย ใครกล้ามาอาบห้องน้ำกูวะ’


‘โจโจ้ อยู่ไหนลูก!!! จัดการมันให้แม่ด่วน'

‘ไม่มีเสียงร้องของโจโจ้สักแอะ ตายละ’

กล้าดีมากกกกก!!



“ช่าส์.............. ฟึ่บบบบบบ” เสียงน้ำหยุดไหล


“ซูซีๆๆๆๆๆ” ตามมาด้วยเสียงผ้าที่เช็ดบนผมและผิวเปียกๆ


‘มันคือใคร!!!’ ผมยืนรอดูว่าไอ่คนนี้มันคือใครถึงกล้าลองดีมาอาบห้องผม



“ตล๊อกก!! แอ๊ดดดดดดดดดด.......”

เสียงกลอนลั่นพร้อมกับเสียงประตูที่ถูกเปิดออก...

ผมจะเคาท์ดาวน์และทำหน้าโหดเหี้ยมรอมัน!!


ห้า…

สี่…

สาม...

สอง...

หนึ่งงง...

ศูนย์..........!!!!



“ปังงงงงงงงงงงง!!!” 



“พล่างงงง!!”  

เสียงตะกร้าใส่เครื่องประดาผิวของผมหล่นกระแทกพื้นดังพล่างงงง เพียงเพราะ

หนุ่มรูปร่างสูงราว 190 cm. ท่วมหัวผม เขาคือ ‘น้องพุท’ ที่อีคิมคลั่งไคล้ และตอนนี้เขาสวมผ้าขนหนูสีครามเข้ม เปลือยท่อนบนล่อนจ้อน

ผมไม่กล้าจ้องไปยังนมทั้งสองเต้าที่ใหญ่มากเหมือนนายแบบในไอจี ซิกแพคเป็นลอนๆลีนๆเหมือนคิมวูบิน!! เพราะผมไม่กล้า!! หัวใจของผมตอนนี้ เต้นเร็วมาก เหมือนรถสิบล้อที่กำลังวิ่งด้วยความเร็ว 200 เพียงเพราะผมมองไปเห็น สันจมูกที่โด่งคมบวกกับใบหน้าที่ขาวใสแต่เจือด้วยไรหนวดเคราเล็กน้อยและริมฝีปากกระจับสีชมพูอ่อนๆ เฮือกกก ใครก็ได้มาเอายา Digoxin มาฉีกให้หัวใจผมเต้นลงช้าๆที อร้ายยยยย.... O..O





“พี่ครับ”

เสียงทุ่มต่ำ เย็นยะเยือก กลั่นออกมาจากลำคอที่เห็นลูกกระเดือกชัด ดูลึกลับ และดาร์กสุดๆ 



O..O



“ผมจะขอทางหน่อย”




“อ๊ออส์..”

ผมสะดุ้งตื่นออกจากวังวนแห่งความลุ่มหลง แล้วหลีกทางให้เด็กหนุ่มคนนี้เดิน ก่อนจะสังเกตเห็นว่าตัวเองยังมีอาการตัวสั่นอยู่เลย..!! หลังจากที่น้องพุทเดินผ่านไปแล้ว ลมหายใจก็ถูกถอนออกมายาวๆ จากที่กลั้นไว้อยู่นาน 



แต่จู่ๆ..



...ฟึ่บบ



ผมกลับโดนสะกิดจากทางด้านหลัง 

เลือดที่ถูกสูบฉีดออกจากหัวใจมันวิ่งพล่านขึ้นไปยังสมองอย่างรวดเร็ว เพิ่มการส่งกระแสประสาทให้ขนที่ปกคลุมเนื้อตัว ลุกกันเป็นแถบๆอย่างไม่ทันตั้งตัว ความรู้สึกเสียวว๊าบเย็นซ่านลงไปทั่วแขนทั่วขา..!!\

ผมค่อยๆหันหลับกลับไปมองช้าๆ พร้อมกับสั่งการไม่ให้ริมฝีปากสีชมพูบางของผมสั่นระริก!!



“คือ ผมมม.. ลืมซื้อยาสีฟันมา ยืมหน่อยได้ป่าวครับ”


ดวงตาสีน้ำตาลใส ที่ซ่อนอยู่ภายใต้โครงคิ้วคมๆ ทำเอาผมสติแทบหลุดไปแล้ววว

ผมตั้งสติ ท่อง นะโม พุทโธ สังโฆ ก่อนจะตอบแบบฟอร์ม เก็บอาการไว้ใต้ก้นบึ้งของเซลล์หัวใจ..


“อ๋ออ อะ เอาดิ”


ผมใจสั่นเมื่อมองไปเห็น แขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน ยื่นออกมารับยาสีฟันจากมือบางเรียวของผม ผมไม่อาจะละสายตาจากแขนของน้องพุทได้เลย 


“ขอบคุณครับ”


พุทตอบพร้อมมองหน้าและยิ้มให้ผม 


'รอยยิ้ม' นั่น มันถูกเปิดเผยออกมาจากใบหน้าที่เคร่งขรึมของน้องพุท เปลี่ยนเช้าของผมที่ถูกอิคิมเบอร์ลี่ทำลายให้กลายเป็นเช้าที่เต็มไปด้วยดอกลาเวนเดอร์ที่บานสพรั่ง



‘น้องพุท’ ยิ้มให้ ‘ผม’.... ด้วย..

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น