ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ฝากฝัง

คำค้น : ยั่วเสน่หาอดิศร, พ่อแง่แม่งอน, อีโรติค, นิยายชุด, ยั่วหนุ่ม, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 119

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2561 18:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฝากฝัง
แบบอักษร

            ที่ร้านอาหารเล็ก ๆ สไตล์คันทรี่ ตกแต่งด้วยล้อเกวียนและกองฟาง ตั้งแต่ทางเลี้ยวเข้ามาที่จอดรถ ตัวร้านสร้างด้วยไม้เก่าและกระจกเป็นหลัก  ด้านในร้านมีนักดนตรีกำลังบรรเลงเพลงขับกล่อมผู้ที่มาใช้บริการจนเกือบเต็มทุกโต๊ะ ที่หน้าร้านน้าฝนและแดนนี่สามีชาวอังกฤษของเธอเพิ่งจะลงมาจากรถ  

            “ไปค่ะแดนนี่ รีบเข้าไปข้างในกันดีกว่า ไม่รู้ว่าป่านนี้ยัยคิตตี้มาถึงแล้วหรือยัง ฉันบอกให้คุณช่วยเลือกชุดให้หน่อย ก็ไม่ยอมช่วย ดูสิสายเลยเห็นไหมคะ”

            “ก็ผมบอกแล้วว่าดาร์ลิงใส่ชุดไหนก็สวย ดาร์ลิงก็ไม่เชื่อ ส่วนตอนนี้ก็ไม่ต้องรีบ คิตตี้ยังมาไม่ถึงร้านหรอก เพราะถ้าเธอมาถึงก็ต้องโทรหาแล้ว” แดนนี่สุภาพบุรุษชาวอังกฤษพูดพร้อมกับยื่นแขนให้ภรรยาสุดที่รักควงเขาเข้าไปในร้านอาหาร

            แต่ยังไม่ทันจะเดินไปถึงประตูร้าน สายตาของทั้งคู่กับสะดุดเข้ากับรถปอร์เช่คันสวยที่เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าร้านเช่นกัน ต่อจากนั้นหลานสาวของเขาก็ก้าวลงมาจากรถ น้าฝนมองตาไม่กะพริบ พยายามมองดูว่าหลานสาวของเธอนั้นมากับใคร

            “น้าฝน แดนนี่ เพิ่งมาถึงเหมือนกันเหรอคะ?”

            “ใช่จ้ะ แล้วนั่นใครมาส่ง แล้วรถของเราไปไหนล่ะ?” น้าฝนถามหลานสาวที่กำลังเดินตรงมาหา

            “เกิดปัญหานิดหน่อยน่ะค่ะ ก็เลยเอารถกลับมาด้วยไม่ได้”

            “ปัญหาอะไร หรือว่าเราขับไปชนใครเขาอีกหรือเปล่า” น้าฝนเอ่ยถามด้วยท่าทีตกใจ ทำให้หลานสาวต้องรีบปฏิเสธให้สบายใจ

            “ไม่ใช่นะคะ”

            “เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ หลานคุณน้าไม่ได้ขับรถไปชนใคร แต่ว่าเป็นความผิดของผมเอง เดี๋ยวผมแก้ไข แล้วจะให้คนขับรถไปส่งให้ที่บ้านนะครับ” เป็นเสียงจากอดิศรที่ลงจากรถมาช่วยตอบน้าฝนให้แทนพักตร์ศร

            “แล้วคุณเป็นใคร เป็นเพื่อนของยัยคิตตี้เหรอ แต่ว่าน้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยนะ หรือว่าเป็นแฟน?”

            “ไม่ใช่ค่ะน้าฝน ไม่ใช่ทั้งเพื่อน ไม่ใช่ทั้งแฟนนั่นแหละค่ะ หนูว่าเราเข้าไปในร้านกันดีกว่า หนูหิวแล้ว ไปค่ะ” พักตร์ศรรีบตอบปฏิเสธแล้วพยายามบอกให้น้าสาวของเธอเลิกสนใจชายหนุ่ม โดยการชวนเข้าไปในร้าน

            “อย่าเพิ่งสิ เสียมารยาทจริงเรานี่ คุณคนนี้เขาอุตส่าห์มาส่งเรานะ” น้าฝนหันมาส่งสายตาตำหนิให้หลานสาว ก่อนจะหันไปพูดกับอดิศร “ไหน ๆ ก็มาแล้ว เข้าไปทานอาหารด้วยกันสิคะ พอดีว่าเรามาเลี้ยงอำลากันน่ะค่ะ วันจันทร์เช้าน้าจะไปอังกฤษแล้ว”

            “น้าฝนคะ...คุณอดิศรเขามีธุระค่ะ เขาอยู่ร่วมโต๊ะกับเราไม่ได้หรอก” พักตร์ศรชิงตอบก่อนอดิศรที่กำลังจะอ้าปากตอบอยู่พอดี

            “อ้าว**!** อย่างนั้นเหรอคะ?”

            “อ่า....ครับ!” ชายหนุ่มที่ยังอ้าปากค้างอยู่รอจังหวะตอบ ได้แต่งับปากส่งเสียงครับตอบรับไป

            “น่าเสียดายจัง แต่ไม่เป็นไรค่ะ เอาเป็นว่าน้าขอฝากยัยคิตตี้ด้วยแล้วกันนะคะ น้าไปแล้วเขาก็ต้องอยู่เมืองไทยคนเดียว บอกให้ไปด้วยกันก็ไม่ยอมไป”

            “น้าฝน...หนูดูแลตัวเองได้ค่ะ ไม่ต้องเอาหนูไปฝากกับคนอื่นหรอก หนูหิวแล้ว เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ”

            “ครับ แล้วผมจะช่วยดูแลหลานคุณน้าให้นะครับ วันนี้ผมต้องขอตัวก่อน สวัสดีครับ” อดิศรยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองคน ก่อนจะหันมามองคู่กรณีของเขาพร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า แล้วจึงเดินกลับไปขึ้นรถคันสวยขับออกไป

            อดิศรไปแล้ว แต่ความสงสัยของน้าฝนยังคงมีอยู่ ดังนั้นระหว่างมื้ออาหารน้าฝนจึงได้เอ่ยถามหลานสาวของตนอีกครั้ง

            “ตกลงคนที่มาส่งเราเขาเป็นใครกันคิตตี้ ท่าทางเขาดูดีมากเลยนะ”

            “ลูกค้าของโมหนูค่ะน้าฝน”

            “แล้วทำไมเขาถึงมาส่งเราได้ล่ะ?”

            “คราวซวยของหนูมั้งคะ” พักตร์ศรบ่นพึมพำมากกว่าจะเป็นการตอบ ก่อนจะตักอาหารเข้าปาก

            “เราว่าอะไรนะ อะไรซวย ๆ”

            “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ น้าฝนอย่าไปสนใจเลย เอาเป็นว่ามันเป็นแค่ความไม่ตั้งใจแค่นั้นแหละค่ะ”

            “ถ้าไม่ตั้งใจแล้ว....” น้าฝนยังคงตั้งใจจะซักถามหลานสาวให้ได้คำตอบ แต่พูดยังไม่ทันจบประโยค สามีของเธอก็เอื้อมมือมากุมมือของเธอไว้ เป็นการส่งสัญญาณให้หยุดได้แล้ว ทั้งนี้ก็เพราะแดนนี่สังเกตเห็นว่าผู้เป็นหลานสาวไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้นัก เดี๋ยวจะทำให้เสียอรรถรสในการรับประทานอาหารมื้อนี้ไปเสียเปล่า ๆ

            “ดาร์ลิง ผมว่ากินดีกว่าครับ ไก่อบนี่อร่อยมากนะ” แดนนี่พูดจบก็ตักไก่อบใส่จานให้กับภรรยาของเขาอีกด้วย

            พักตร์ศร น้าฝนและแดนนี่ กลับมาถึงบ้านในเวลาเกือบสองทุ่ม เสียงโทรศัพท์มือถือของผู้เป็นหลานสาวก็ดังขึ้น

            (สวัสดีครับ คุณอินดี้ให้ผมเอารถของคุณมาส่งให้ ไม่ทราบว่าบ้านของคุณอยู่ที่ไหนครับ) เสียงจากปลายสายดังขึ้น เมื่อพริตตี้สาวรับสาย

            “แล้วตอนนี้พี่อยู่ที่ไหนแล้วคะ”

            (ตอนนี้ผมอยู่ที่หน้าร้านอาหารเดอะอเมริกันครับ)

            “ถ้าอย่างนั้นพี่รออยู่ตรงนั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูออกไปเอารถเอง”

            (ไม่ได้ครับ คุณอินดี้ท่านสั่งว่าให้ผมเอารถไปส่งให้ถึงบ้านคุณครับ)

            “ถ้าอย่างนั้น พี่ขับตรงมาอีกหน่อย จะเจอซอยก็เลี้ยวซ้ายเข้ามาเลยค่ะ แล้วก็เลี้ยวขวาเข้าซอยห้า สุดซอย บ้านหลังสุดท้ายค่ะ”

            “ใครจะมาเหรอคิตตี้?” น้าฝนถามหลานสาวที่เพิ่งจบการสนทนาทางโทรศัพท์

            “คนของคุณอดิศรน่ะค่ะ เขาจะเอารถมาส่งให้”

            “อืม เขาน่ารักดีนะ มาส่งเราแล้ว ยังให้คนส่งรถมาคืนให้อีก”

            “ไม่ได้น่ารักอะไรหรอกค่ะ คงแค่รู้สึกผิดขึ้นมาบ้างมั้งคะ”

            “รู้สึกผิดเรื่องอะไรกัน เขาทำอะไรเราเหรอ?”

            “เรื่องมันยาวค่ะ”

            “ยาวก็สรุปมาสั้น ๆ สิ”

-----------------------------------------

เรื่องนี้มีอีบุ๊คแล้วนะคะ สนใจสามารถจิ้มลิงค์ที่หน้าแรกของเรื่อง และหน้าหลักของปนิตาได้เลยค่ะ ^_^

**ยั่วเสน่หาอดิศร Hot Desire (นิยายชุดยั่วหนุ่ม)


**

ความคิดเห็น