หมิงจิว 明阄

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 โดดเดี่ยว

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 โดดเดี่ยว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2561 14:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 โดดเดี่ยว
แบบอักษร

"ท่านแม่ทัพทูลขอราชโองการหย่าขาดเพื่อให้นังฮุ่ยเจินเป็นอิสระ เป็นความจริงหรือมี่อิง" "จริงเจ้าค่ะคุณหนู ได้ยินว่าแลกกับความดีความชอบทั้งหมดเลยนะเจ้าคะ"


"แล้วทางองค์ชายสามว่าอย่างไรบ้าง พระองค์จะทรงยินยอมหรือ"


"ฝ่าบาทมีรับสั่งเรียกทั้งสองพระองค์เข้าเฝ้าในวันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ ได้ยินว่าทรงต้องการตรัสถามบางสิ่งจากพระชายาเอกเจ้าค่ะ"


"ดี..ดี ในเมื่อสวรรค์เข้าข้างข้า ข้าก็จะช่วยให้พวกเจ้าสมปรารถนา เจ้าให้คนของเราที่แฝงตัวนำสิ่งนี้ไปไว้ในตำหนักกุ้ยอัน แล้วหลบออกไปจากวังทันที อย่าให้ใครพบเห็นเป็นอันขาด"


"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู"


"มีอะไรหรอพี่ชุนเฟิง" สาวใช้คนสนิทได้ยินคุณหนูของตนเอ่ยถาม รู้สึกแปลกใจที่คุณหนูเหมือนไม่ใช่คุณหนู มีบางสิ่งแแตกต่างออกไป แต่ไม่รู้ว่าแตกต่างกันที่ใดบ้าง


'อ่า..หรือว่าเราพูดอะไรผิดไปกันเนี่ย!'


"พรุ่งนี้ฮ่องเต้มีรับสั่งให้คุณหนูกับองค์ชายสามเข้าเฝ้าเจ้าค่ะ"


"เกิดอะไรขึ้น ฝ่าบาทถึงเรียกข้าเข้าเฝ้า"


"เอ่อ..วันนี้ท่านแม่ทัพเข้าวังทูลขอพระราชโองการให้คุณหนูหย่าขาดจากองค์ชายสามเจ้าค่ะ พระองค์จึงมีรับสั่งให้คุณหนูเข้าวังเจ้าค่ะ"


'อ่าาา...ชักอยากจะเห็นบิดาของร่างนี้ซะแล้วสิ จะเหมือนป๊าเรารึเปล่านะ'



      ยามเซิน (15.00-16.59) หลังจากหญิงสาวทานมื้อเย็นที่ตำหนักจนแล้วเสร็จ จึงได้ออกมาเดินเล่นในอุทยาน เพราะคิดไว้ว่าอย่างไรก็หลงเข้ามาในยุคนี้แล้ว ขอชื่นชมความงาม เพื่อไม่ให้เสียเที่ยวดีกว่า เพราะในชีวิตเดิมของเธอทำงานเพียงอย่างเดียว สิ่งที่ทำให้เธอคลายเครียดคือรับงานแสดงกับเดินแบบ ดังนั้นเธอจึงใช้เวลาหมดไปกับสิ่งเหล่านี้ นี่คงเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่คู่หมั้นของเธอแอบมีคนอื่นจนถูกเธอจับได้       


      ในช่วงเวลาที่เธอปล่อยใจปล่อยกาย คิดถึงเรื่องราวต่างๆในอดีต ความรู้สึกความเหงาที่ต้องอยู่ตัวคนเดียวในสถานที่ ที่ไม่คุ้นเคย พรากจากบุคคลอันเป็นที่รัก ทำให้ทั่วทั้งบริเวณปกคลุมไปด้วยความเศร้าสร้อย จนทำให้ชายหนุ่มที่ก้าวเท้าเข้ามารู้สึกไม่แน่ใจ



"น้องหญิง เหตุใดเจ้าจึงไม่สวมชุดหนากว่านี้อีกหน่อย อากาศเริ่มเย็นลงแล้วเดี๋ยวเจ้าจะล้มป่วยลงได้นะ" 


"หม่อมฉันค่อยยังชั่วขึ้นแล้ว ไม่เป็นไรมากหรอกเพคะ"


"เจ้าคงรู้มาบ้างแล้ว ว่าวันพรุ่งนี้เสด็จพ่อรับสั่งให้เราเข้าเฝ้า"


"พอทราบมาบ้างแล้วเพคะ"


"แล้วเจ้าคิดเห็นเช่นไร โกรธพี่หรือไม่ ที่ทูลขอสมรสเจ้ามาแบบนี้ ทั้งยังเกิดเรื่องต่างๆขึ้นมาอีก"



"เรื่องราวที่เกิดขึ้น หม่อมฉันเข้าใจดี ใครผิดใครถูกย่อมรู้อยู่แก่ใจเพคะ หม่อมฉันจึงไม่ได้โกรธเคืองอันใดพระองค์ ข้ออ้างเรื่องหึงหวงหรืออิจฉาริษยาคงทำอะไรหม่อมฉันไม่ได้หรอกเพคะ เพราะหม่อมฉันเองก็คิดอยู่เสมอว่า สิ่งใดที่เป็นของเรามันจะเป็นของเรา สิ่งใดที่มันไม่ใช่ของเรา ต่อให้ฉุดรั้งอย่างไร ก็ไม่สามารถเหนี่ยวรั้งไว้ได้เพคะ อย่าได้ทรงวิตกกังวลไปเลยเพคะ" 


 องค์ชายสามรับฟังสิ่งที่นางพูดด้วยความแปลกใจ นางไม่ได้ยึดติดกับสิ่งที่เป็นอยู่ ตั้งแต่แต่งนางเข้ามาเขายังไม่เคยได้มองนางอย่างจริงจังเลยสักครา




ความคิดเห็น