จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พยศ 33 (30เปอร์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2561 11:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พยศ 33 (30เปอร์)
แบบอักษร

​พยศ 33





“อ๊อก…!”

“แฮ่กๆ”

กาเซียกดน้ำแล้วนั่งหอบหายใจข้างโถชักโครกอีกครั้ง เพียงแค่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็รู้สึกเวียนหัว เหมือนจะมีอะไรออกมาทางปาก แย่จนต้องรีบวิ่งมาเข้าห้องน้ำ สิ่งที่ออกมาก็มีเพียงแค่น้ำใสๆเหมือนเดิม เพราะเมื่อวานตอนเย็นอาเจียนเศษอาหารออกไปหมดแล้ว

แต่ทั้งๆอย่างนั้น...ทำไมถึงยังรู้สึกอยากอาเจียนออกมาในตอนเช้าอีกกันล่ะ?

ตึก...ตัก…

หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเร็วขึ้นมาอีกครั้ง มากกว่าปกติเมื่อเริ่มรู้สึกแปลกๆในร่างกายตัวเอง

ยิ่งประกอบเรื่องราวเกี่ยวกับความฝันเมื่อคืนแล้วก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี…

กาเซียนิ่วหน้าเมื่อเผลอนึกไปถึงเรื่องที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุด

หรือว่าจะ...หรือเราจะ...ท้อง?

“ไม่! ไม่มีทาง! เป็นไปไม่ได้!”

คนตัวเล็กที่เริ่มอาการดีขึ้นรีบยันตัวลุกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าในห้อง มือเล็กควานหาซองยาที่แอบเก็บเอาไว้อย่างร้อนรน

“อยู่ไหนกัน อยู่ไหน!” ทั้งๆที่ปกติแล้วจะหาเจอได้ง่ายๆ แต่วันนี้เหมือนทุกอย่างดูไม่เป็นใจไปหมด มือทั้งสองข้างควานหาด้วยอาการสั่นๆ

ทันทีที่เห็นถุงยาที่มีซองพลาสติกใส่ไว้ข้างใน หน้าซองยังคงเขียนว่า “ยาบำรุง” แผงยาข้างในก็ยังอยู่ สีของเม็ดยาก็เหมือนเดิม จำนวนตัวยาบนแผงก็เหมือนเดิมทุกอย่าง

“ก็กินครบ กินอยู่ตลอด ละ แล้วทำไม...”

ทำไมถึงมีอาการแบบนี้?!

หรือว่าจะเป็นผลข้างเคียงของยาคุมกำเนิด?

“ใช่ ต้องใช่แน่ๆ ไม่ท้องหรอก...ไม่ท้อง...ไม่ท้อง...”

กาเซียพูดซ้ำไปซ้ำมากับตัวเอง ทั้งๆที่อยากย้ำให้แน่ใจแล้วแต่ว่า...มือก็เผลอจับหน้าท้องไว้ด้วยความไม่รู้ตัว...

“ไม่ท้อง...ไม่ท้องหรอก...”

“ก๊อกๆ!”

“!”

คนในห้องสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนจะตะโกนถามออกไป “ใคร?!”

“ผมเอง...เซดริก คุณกาเซียตื่นหรือยังครับ?”

“ตื่นแล้ว!” ระหว่างที่ตอบก็รีบยัดถุงยาเก็บเอาไว้ในตู้ที่เดิม

“ถ้าอย่างนั้นผมขอเข้าไปนะครับ”

“ไม่! เอ่อ...ไม่ต้อง นายลงไปรอข้างล่างเลย เดี๋ยวฉันตามลงไป”

“...ก็ได้ครับ รีบลงมานะ วันนี้มีอาหารเยอะแยะเลย คุณต้องชอบแน่ๆ”

“อืม” รับคำเบาๆก่อนร่างเล็กจะสาละวนรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อย

เขาจะไม่คิดมาก...อีกไม่ถึงเดือนก็จะได้ไปจากที่นี่แล้ว...









กาเซียกินอาหารตามปกติ ทุกอย่างบนโต๊ะล้วนแต่เป็นผักกับผลไม้ เพียงแค่วันนี้มีสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจนจนสังเกตเห็นได้ก็คือคนตัวเล็กกินน้อยลงไปถนัดตา

กาเซียวางช้อนส้อมในมือลงด้วยความยากลำบากหลังจากกินไปแค่ไม่กี่คำ แต่เขาต้องพยายามหักใจตัวเองไม่ให้กินเยอะไปมากกว่านี้ เพราะเขาไม่อยากต้องวิ่งไปอ้วกอย่างทรมานอีกแล้ว

“อิ่มแล้วเหรอครับ?” เซดริกเอ่ยถามด้วยความสงสัยที่เห็นกาเซียกินน้อยลง แทบเรียกได้ว่าน้อยเหมือนตอนแรกๆที่มาอยู่เลยด้วยซ้ำ

“อืม อิ่มแล้ว” คนที่โดนถามรับคำก่อนจะลุกขึ้นยืนเตรียมขึ้นไปบนห้อง

แต่ก็มีคนรับใช้ที่ยืนรออยู่เอ่ยถามขึ้นมา “อาหารไม่ถูกปากเหรอคะคุณกาเซีย?”

“ปะ เปล่าครับ คือ...ผมไม่ค่อยหิวน่ะ” กาเซียตอบพร้อมกับเปลี่ยนเรื่องหันไปหาเซดริกที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

คนตัวเล็กกวักมือเรียก

“ขึ้นไปข้างบนหน่อย ฉันมีอะไรจะให้นายดู”

“ครับ”

เซดริกรับคำก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายขึ้นบันได้ไป เขามองคนที่กำลังเดินนำหน้าด้วยความรู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นว่ามือเล็กนั่นกุมท้องของตัวเองเอาไว้อยู่ตลอดเวลา

.


.


.

คนสองคนเดินตามกันเข้ามาในห้อง เซดริกยืนมองกาเซียที่เดินไปหยิบกระดาษบางอย่างก่อนจะยื่นส่งมาให้เขา

“อ่านให้ฉันฟังหน่อยสิ”

ร่างสูงก้มลงดูกระดาษในมือของตัวเอง เขามองมันสักพักก่อนจะตัดสินใจบอกออกมา

“นี่มันเป็นข้อมูลเกี่ยวกับ villefranche sur mer เป็นชุมชนตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ครับ มันเป็นชุมชนที่อยู่ชายฝั่งเฟรนช์วิเรียร่า ผมเคยได้ยินมาว่าที่นี่สวยสุดๆเลยครับ แล้วคุณไปเอากระดาษใบนี้มาจากไหนครับ?”

“เรม็องเอาให้ฉัน มันบอกว่าอาทิตย์หน้านี้จะพาไป...ฮันนีมูน...”

“ฮันนีมูน?!”

“ใช่ แต่ว่าฉันไม่อยากไป...ไม่อยากไปเลย ทำยังไงดี?!”

เซดริกส่ายหน้าอย่างจนใจ “ผมว่าคุณปฏิเสธไม่ได้หรอกครับ แต่ว่าผมเป็นคนดูแลคุณ ถ้าอย่างนั้นผมคิดว่าผมน่าจะไปด้วยได้ ไม่ต้องกังวลอะไรหรอกครับ อีกอย่างคุณชายใหญ่ก็ไม่ได้ทำร้ายคุณอีกแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“...” กาเซียอยากจะตอบออกไปว่าไม่ได้ทำร้ายร่างกาย แต่ว่าเรื่องบนเตียงนี่ก็ถือว่าทำร้ายได้ไหมนะ?

“...อย่างน้อยมันก็ตั้งอาทิตย์หน้า เอาเป็นว่าตอนนี้ก็อย่าไปนึกถึงมันก็พอ ดูนี่สิ! ผมเอานิทานมาด้วยวันนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กผู้ชายคนนึงที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองอยากโตเป็นอะไร” เซดริกยิ้มปลอบใจให้กาเซีย เขาวางกระดาษใบนั้นลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงแล้วลากเก้าอี้มามุมเดิม ที่เดิม ทำซ้ำๆเหมือนกับทุกวัน

กาเซียทำตามคำที่เซดริกบอกคือ...เขาจะลืมเรื่องนี้ไปก่อน...แล้วใช้ชีวิตให้มีความสุขกับสิ่งที่ทำในตอนนี้ก็พอ…

คนตัวเล็กนั่งลงบนเตียงอีกครั้ง นอนหลับตาฟังเรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดออกมาจากปากของเซดริกด้วยความสนใจ เขาชอบเวลาที่มีคนมานั่งอ่านหนังสือให้ฟัง ได้รับรู้เรื่องราวที่น่าสนใจ

เซดริกเป็นคนแรก และคงเป็นคนเดียว

แต่ว่าน่าเสียดาย...เขาอยาก “อ่านหนังสือ” ด้วยสายตาตัวเองมากกว่า อยากอ่านออก อยากอ่านมันได้โดยตรง ความรู้สึกที่ได้อ่านหนังสือด้วยตัวเองจะมีความสุขขนาดไหนกันนะ?

มาถึงตรงนี้กาเซียก็ได้แค่ยิ้มมุมปากกับตัวเองเงียบๆ แล้วปล่อยใจให้ล่องลอยไปตามคำพูดที่ได้ยิน ประกอบเป็นจินตนาการในจิตใจขึ้นมา

_____________________________________________________


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}