ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 3: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] เหตุผลที่พ่อควรจะบอก 100%

ชื่อตอน : HATE LOVE 3: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] เหตุผลที่พ่อควรจะบอก 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2561 23:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 3: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] เหตุผลที่พ่อควรจะบอก 100%
แบบอักษร

HATE LOVE 3: เหตุผลที่พ่อควรจะบอก

ในห้องทำงานแห่งที่สองของภาคย์กำลังเป็นสมรภูมิขนาดย่อม อินทุกรไม่เข้าใจว่าแค่แจกการ์ดทำไมเขาจะต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้ แล้วก่อนหน้ากับพี่สาวของเธอเขาคุยอะไรกัน ก่อนหน้าจะเข้ามาในนี้เธอเห็นอัญชนาเดินสวนทางออกไปบอกเพียงว่าภาคย์รอเธออยู่ในนี้


เข้ามาก็เจอแบบที่เห็น...


ตุบ!


ร่างเล็กถูกเหวี่ยงลงโซฟาก่อนที่จะตามเข้ามาครอบตัวเธอไว้ มือหน้าบีบใบหน้าเล็กเอาไว้บังคับให้หันมามองที่เขา


ฮึก...


นัยย์ตาหวานปลิ่มด้วยน้ำใสๆ สิ่งที่ภาคย์มีเพียงแค่อย่างเดียวคือผู้หญิงจรงหน้าเขาก็แค่ สำออย...


"เจ็บหรอ?" เขาถามพลันแสยะยิ้ม "แค่นี้มันไม่เท่ากับที่พี่สาวของเธอทำกับฉันหรอกนะ"


"อุ่นไม่รู้ว่าพี่ชะเอมไปทำไรให้พี่ภาคย์โกรธ แต่ทำไมต้องใช้อุ่นเป็นที่รองรับอารมณ์ด้วยคะ!?" ภาคย์หยุดคิดตามคำพูดของเธอ "อุ่นไม่เข้าใจ พี่ภาคย์พอจะอธิบายได้ไหมคะว่าทำไม?"


เขามองคนใต้ร่างอย่างพิจารณาก่อนที่จะคลายพันธนาการทุกอย่างออกจากตัวเธอ "ฉันไม่อยากที่เกี่ยวข้องกับเธอหรือพี่สาวของเธอ ถ้าพ่อเธอไม่ใช่เพื่อนรักของพ่อฉัน...ฉันไม่มีวันยอมเอาตัวเองไปผูกมัดกับใครเด็ดขาด ส่วนเรื่องที่ตบหน้าฉันเมื่อครู่ ฉันจัดการเธอแน่"


อึก...อินทุกรกลืนน้ำลายหนืดคอ หลังจากที่เขาถอยห่างออกไปแล้วเธอจึงค่อยๆลุดขึ้นมาพร้อมกับหายใจเข้าออกช้าๆ


"เตรียมตัวได้แล้ว เธอจะต้องย้ายที่อยู่"


"ย้าย! แต่อุ่นมีบ้านอยู่แล้วนะคะ..."


สายตาคมปลาบมองคนตัวเล็กพลันแสยะยิ้ม "มีแล้วยังไง? ฉันต้องการให้เธออยู่ที่ไหนหรือยังไงเธอไม่มีสิทธิ์ถามหรือว่าปฏิเสธ" ภาคย์จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่และดูเรียบร้อยให้มากที่สุด "ฉันให้คนไปขนของที่บ้านเธอแล้ว รีบๆเข้าเถอะพ่อเธอรออยู่"


พรึ่บ! ร่างเล็กเครื่องตัวตามแรงกระชากของคนตัวที่ตัวใหญ่กว่า เขากำลังคิดอะไรอยู่อินทุกรไม่สามารถคาดเดาอะไรกับสีหน้าที่นิ่งเฉยของเขาได้เลย 


INFINITE CONDO...


ทุกอย่างดำเนินไปตามเวลาและกระทันหันเกินไปจนแม้แต่อัศนัยก็ยังตั้งตัวไม่ติด ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนที่เพิ่งจะกลับมาอยู่ด้วยกันไม่นานก็ต้องมาแยกกันอยู่อีกเสียแล้ว จู่ๆภาคย์ก็ให้คนมาบอกว่าจะให้ลูกสาสของเขาย้ายไปอยู่อีกที่แถมยังขนข้าวของของอินทุกรไปจนหมดสิ้น แต่ชายวัยกลางคนก็ไม่ได้พูดอะไรมากเพราะภาคย์ให้เหตุผลเพียงว่าเพื่อให้ความสะดวกแก่อินทุกรเวลาเดินทางไปมหาวิทยาลัย


"คุณพ่อคะ!" อัศนัยที่กำลังสำรวจบรรยากาศภายในคอนโดกว้างหันมาตามเสียงหวานใสของลูกสาว อินทุกรเมื่อมาถึงก็วิ่งเข้าไปกอดทันที "อุ่นไม่อยากอยู่ที่นี่ คุณพ่อช่วยพูดกับพี่ภาคย์ทีสิคะ"


อัศนัยยกมือลูบผมเธอเบาๆ "ที่นี่ใกล้มหาวิทยาลัย พ่อว่าอุ่นอยู่ที่นี่ก็สะดวกกว่านะลูก มีภาคย์คอยดูแลพ่อก็หายห่วง"


ดวงตาหวานหันไปมองคนข้างหลัง ภาคย์ยืนสั่งให้คนขนของเข้ามาและจัดแต่งห้องให้ดูเป็นระเบียบ เขาเองก็มองเธอกลับเช่นเดียวกัน...ใบหน้านิ่งเฉยไร้อารมณ์เดินเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับยกมือไหว้อัศนัย


"อุ่นอยากอยู่กับครอบครัวที่บ้านเรามากกว่าค่ะ" อินทุกรกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ


ภาคย์นั่งลงที่โซฟา "ที่นี่อยู่ใกล้มหาวิทยาลัย อาไม่ต้องเป็นห่วงลูกสาวของอาเลยล่ะครับ เดินทางไปไหนมาไหนเองได้ไม่ต้องรอให้ใครไปรับไปส่ง"


อัศนัยพยักหน้าเบาๆ เขาเดินไปนั่งข้างๆภาคย์แล้วแตะไหล่ของชายหนุ่มเอาไว้ "ขอบใจนะที่ภาคย์คอยเป็นธุระให้อา แต่ไออุ่นเพิ่งจะกลับมาไทยได้ไม่นานก็ยังไม่คุ้นชินอะไรหลายๆอย่าง อาเองก็ยังเป็นห่วงอยู่บ้าง"


ภาคย์ยกยิ้มเล็กน้อย "ไม่เป็นไรครับ ผมจะดูแบให้เป็นอย่างดี"


อินทุกรมองทั้งสองคนสนทนากันก็จนใจ เธอจะต้องอยู่ที่นี่จริงๆหรอกหรือ ไม่ได้สัมผัสถึงความจริงใจของภาคย์เลยแม้แต่นิดเดียว หญิงนั่งนิ่งไร้ปากไร้เสียงใดๆ มองคนงานที่ภาคย์จ้างมาทำความสะอาดตกแต่งห้องให้จนเสร็จเรียบร้อย


แม้ว่าคอนโดแห่งนี้จะน่าอยู่เพียงใด แต่ใจเธอก็อยากอยู่บ้านมากกว่า...


"ช่วงนี้อามีงานยุ่งๆ เงินที่หายไปก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าหายไปได้ยังไงตั้งมากมายขนาดนั้น จับตังคยทำไม่ได้สักที" อัศนัยใช้สายตามองไปรอบๆอีกครั้งก่อนจะพูดออกมาด้วยความอึดอัดใจ "ถ้ายังเป็นแบบนี้อีกต่อไป อาคงต้องเสียโรงแรมไปจริงๆ"


"อย่างที่ผมเคยบอกนั่นแหละครับ ทุกอย่างมันมีที่มาที่ไป อาไม่ต้องกังวลหรอกครับ" ภาคย์มองเข้าไปในแววตาของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ "อามีเรื่องกังวลใจอะไรอีกหรือเปล่าครับ"


อัศนัยถอนหายใจพลางทอดสายตาไปยังลูกสาวของตน "อาเป็นห่วงแค่ความปลอดภัยของไออุ่นก็เท่านั้นเอง" น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาเสียจนภาคย์รู้สึกประหลาดใจ อัศนัยสัมผัสถึงความสงสัยจากในแววตาของเขาได้ "ไม่มีอะไรหรอกนะ แค่นี้อาก็รบกวนภาคย์มากพออยู่แล้ว"


"อาไม่ต้องคิดมากหรอกครับ" ใบหน้าฉาบยิ้มแข็งๆของภาคย์นั้นดูภายนอกเหมือนเป็นเรื่องปกติของเขา แต่ในใจกลับมีเรื่องให้ชวนคิดมากมายก่ายกอง


จะว่าไปเขาก็มีเรื่องอยากจะถามผู้เป็นพ่ออีกมากมาย ทำไมต้องทำให้มีลับลมคมในด้วยนะ...หลังจากจัดการให้อินทุกรย้ายเข้าที่อยู่ใหม่เรียบร้อยแล้ว ภาคย์ให้คนไปส่งอัศนัยที่บ้านส่วนตัวเขาก็กลับมาทำงานต่อ 


ก็อกๆ


เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรียกความสนใจจากเขาได้ ทันใดนั้นก็มีร่างของผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยความเร่งรีบ "คุณภาคย์มีอะไรจะเรียกใช้ผมหรอครับ?"


ธกฤต...เลขาส่วนตัวของเขา จริงๆแล้วเรียกว่าเป็นผู้รับคำสั่งทุกอย่างของภาคย์เลยก็ว่า


ภาคย์ปิดแฟ้มเอกสารลงแล้วหันไปทางเลขาหนุ่ม "ฉันมีเรื่องให้แกช่วย"


"สั่งผมมาได้เลยครับ"


ภาคย์มีหลายเรื่องที่ยังคงคาใจอยู่ไม่น้อย ในเมื่ออวเองหาคำตอบทุกอย่างเขาก็คงต้องหามันด้วยตัวเอง หลังจากที่รับรู้ความต้องการของผู้เป็นเจ้านายแล้วธกฤตก็ไม่รีรอที่จะทำตามคำสั่งทันที


บ้านรัตนโยธิน...


เวลาทุ่มเศษๆ


ภาคิณนั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับรถยนต์รุ่นใหม่ๆที่กำลังจะนำเข้ามายังบริษัทของเขา ตั้งแต่เปลี่ยนมือให้ภาคย์ขึ้นมาบริหารทุกอย่างก็ดูทันสมัยและเปลี่ยนแปลงไปตามยุค คนรุ่นเก่าแบบเขาก็ได้แต่เฝ้าดูความสำเร็จของคนรุ่นหลัง


ทันทีที่ได้ยินเสียงรถอันแสนคุ้นเคยเขาก็วางทุกอย่างลงแล้วเฝ้ารอใครบางคนอย่างใจจดใจจ่อ ไม่นานนักภาคย์ก็เดินเข้าบ้านด้วยท่าทีสุขุมเช่นเคย ได้เห็นร่างของลูกชายคนโตของเขาก็นั่งไม่ติดที่


"เป็นยังไงบ้าง ที่พ่อให้จัดการเรียบร้อยดีไหม?"


ภาคย์พยักหน้ารับ "เรียบร้อยครับ อาอ้นเองก็เห็นด้วยที่จะให้ลูกสาวของเขาอยู่ที่นั่น" ชายหนุ่มวางสิ่งของทุกอย่างลงที่โซฟา "ภัทรกับภิชญ์ล่ะครับ"


"ภัทรยังไม่กลับเห็นว่ากำลังไปตรวจดูบูธออกงาน ส่วนเจ้าภิชญ์อยู่กับย่าข้างบน" ภาคิณนั่งลงด้วยท่าทีที่สบายอารมณ์ "ต่อไปนี้ภาคย์ก็คอยดูแลไออุ่นดีๆล่ะ น้องเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวจะปล่อยให้ไปไหนมาไหนก็อันตราย ส่วนเรื่องที่โรงแรมกับที่บริษัทของเราก็ไม่ต้องเป็นห่วง ลุงกรจะให้เจ้าภีมมาช่วยงานภาคย์เดือนหน้า ภาคย์จะได้ไม่ต้องเหนื่อยทำงานสองที่"


"ไออุ่นไม่ได้ตัวคนเดียวนี่ครับ พี่สาวเขา ครอบครัวเขาก็มี พ่อไม่จำเป็นจะต้องลงทุนทำอะไรมากมายแบบนี้"


สายตาของภาคิณจ้องมองลูกชายที่เริ่มพูดจาไม่เข้าหู "แกยังไม่รู้อะไรอีกเยอะ ไว้รออีกไม่นานแกก็จะเข้าใจเอง"


"แล้วมันอีกนานแค่ไหนล่ะครับ ผมเบื่อที่จะต้องมาทำอะไรให้กับแค่ผู้หญิงคนเดียว ผมเข้าใจว่าพ่ออยากจะช่วยอาอ้น แต่..."


ปึง!!


ชายวัยกลางคนวางหนังสือข้างๆกระแทกลงบนโต๊ะ เขาไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมากกับคำพูดของภาคย์ "ถ้าแกเปิดใจสักนิด แกก็น่าจะสังเกตอะไรบางอย่างได้"


"แต่อย่างน้อยๆ พ่อก็ควรบอกให้ผมรู้เป็นแนวทางบ้าง! สักนิดก็ยังดีนะครับ"


ภาคิณได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งไปสักพักก่อนที่จะผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ "ที่พ่อทำทุกอย่างพ่อมีเหตุผลทั้งหมด ขอแค่ภาคย์ลองเปิดใจสักนิดก็คงจะได้เห็นอะไรบางอย่าง บางอย่าง...ที่เป็นเหตุผลของพ่อ" 


บรรยากาศเริ่มเข้าสู่ความเงียบงัน วาณิริณได้ยินเสียงถกเถียงกันระหว่างลูกชายคนโตและสามีจึงรีบออกจากในครัว แต่พอได้เห็นสามีของเธอดูผ่อนคลายลงจึงไม่ได้เข้าไปแทรกระหว่างกลางแต่อย่างใด 


ภาคย์มองตามพร้อมกับครุ่นคิดไปด้วย "ยังไงพ่อก็อยากจะให้ผมรู้ด้วยตัวเองสินะครับ ไม่เป็นไร..." ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วเดินออกจากพื้นที่นั้นตรงขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองทันที 


ภาคิณเองก็กลุ้มใจไม่ต่างกัน...


"ทำไมไม่พูดกับลูกไปตรงๆเลยล่ะคะ แบบนี้เดี๋ยวก็ได้ทะเลาะกันทุกวันเสียเปล่าๆ" วาณิริณเดินเข้ามาพร้อมน้ำเย็นๆหนึ่งแก้วส่งให้แก่เขา


ภาคิณรับมาแล้วดื่มไปเพียงหนึ่งอึก "บางทีพี่ก็เบื่อที่เป็นคนแบบนี้เหมือนกัน บางทีมันก็อึดอัดนะ" วาณิริณนั่งลงข้างๆเข้าพร้อมจับมือเอาไว้ "พี่รู้ทุกเรื่องของลูกทุกคน พี่รู้ว่าลูกคิดอะไรอยู่ พี่รู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับลูกของเรา พี่อยากให้ภาคย์ออกจากบ่วงทุกอย่างที่ผูกมัดตัวเองเอาไว้อยู่ตอนนี้ อดีตบางอย่างมันไม่ใช่ความทรงจำที่ดีก็อยากจะให้ทิ้งมันไปซะ"


วาณิริณนั่งลงข้างๆเขาพร้อมกับกุมมือเอาไว้ "ทุกอย่างมันมีมากกว่าที่พูดมานี่คะ ให้เวลาลูกสักหน่อยจะดีกว่า บังคับมากไปอาจจะเป็นผลเสียมากกว่าผลดีนะคะ"


ชายวัยกลางคนยิ้มแล้วพยักหน้าเบาๆ สมัยนี้เรื่องการบังคับขู่เข็ญมันไม่มีผลอะไรมากมาย แม้ว่าภาคิณจะทำได้แต่ก็ดูเหมือนว่าภาคย์ก็แอบต่อต้านเขาอยู่ไม่น้อย.... หวังว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่เขาหวังเอาไว้บ้าง


หลายวันต่อมา....


ณ...ร้าน SWEET PAERRY


ภาคย์และผู้กองนนท์ธวัช...เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนได้นัดพบกันในร้านกาแฟแห่งหนึ่งใจกลางเมือง ร้านนี้เป็นของน้าสาวของผู้กองหนุ่มซึ่งครอบครัวของทั้งสองก็สนิทสนมกันอยู่ไม่น้อย


"มึงกำลังจะหมั้นหมายไม่ใช่หรอวะไอ้ภาคย์! ทำไมทำหน้าเหมือนคนใกล้ตายแบบนั้นล่ะ" นนท์ธวัชทักทายเพื่อนหนุ่มหลังจากที่เขาไม่ได้เจอกันมานานนับเดือน "เห้ยๆ อย่ามองแบบนั้นดิ"


"กูเซ็งเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่มึงนัดกูออกมานี่มีอะไรหรือเปล่าวะ?" ภาคย์ไม่รีรอที่จะเข้าประเด็นการสนทนา


ผู้กองหนุ่มยิ้มแล้วเขยิบเก้าอี้เข้ามาใกล้ๆ "คือ...กูจะถามเรื่องภัทรน่ะ กูไปฝึกพิเศษมาตั้งเกือบปี คือ...ตอนนี้ภัทรก็ยังไม่มีใครใช่ไหมวะ?"


"อืม แต่มึงก็อย่าคิดว่าภัทรยังโสดอยู่แล้วจะเข้ามายุ่มย่ามอะไรกับน้องกูง่ายๆ จัดการบรรดาสาวๆของมึงให้เรียบร้อยจนกว่ากูจะมั่นใจว่าจะไม่มีใครมาวุ่นวายกับภัทรทีหลัง" ภาคย์กดเสียงต่ำลงจนดูน่ากลัว "ต่อให้มึงเป็นเพื่อนสนิทกูก็ไม่ปล่อย"


"เออๆ มึงก็หวงน้องสาวเหมือนเดิม แต่กูไม่ยอมแพ้หรอกสักวันมึงอาจจะเรียกกูว่า...น้องเขย" นนท์ธวัชยิ้มชอบใจในขระที่ภาคย์โยนขนมใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ ในระหว่างที่สองเพื่อนซี้กำลังสนทนากันตามประสาแต่สายตาของภาคย์ก็ได้หันไปเห็นอะไรบางอย่าง นนท์ธวัชเห็นเพื่อนของเขานิ่งไปจึงสะกิดเบาๆ "ไอ้ภาคย์ เป็นอะไรวะ!?" 


"...."


นนท์ธวัชหันไปตามทิศทางที่ภาคย์กำลังจ้องมองไป ภาพของคู่สามี-ภรรยาคู่หนึ่งกำลังเดินควงกันเข้ามาเลือกซื้อขนมในร้านนี้ช่างดูหวานชื่น มันจะไม่มีอะไรเลยถ้าสามี-ภรรยาคู่นั้นไม่ใช่อัญชนาและปวันสามีของหล่อน 


แม้ว่าปากจะบอกว่าไม่รู้สึกอะไร แต่ข้างในของภาคย์นั้นยังคงเจ็บลึกราวกับโดนมีดกรีดลงกลางหัวใจ...


"เรื่องมันก็ผ่านไปนานแล้วนะเว้ย มึงก็อย่าไปใส่ใจผู้หญิงแบบนั้นเลย" ผู้กองหนุ่มแตะไหล่ของภาคย์เบาๆ ซึ่งอีกคนได้แต่นิ่งและมองตามคู่สามี-ภรรยาตาไม่กระพริบ "เอางี้! คืนนี้เราไปนั่งแดกเหล้าฟังเพลงกันดีกว่า ช่างแม่งไปเหอะ...มึงกำลังจะมีคู่หมั้นเด็กนะเว้ย"


"หึ! คู่หมั้นกูก็น้องสาวของผู้หญิงคนนั้นนั่นแหละ"


นนท์ธวัชนิ่งอึ้งแล้วขยับเก้าอี้เล้กน้อย อะไรมันจะบังเอิญได้ขนาดนี้กันนะ เขาเอื้อมมือไปจับไหล่ของภาคย์เบาๆ "นับถือในความบัดซบเรื่องความรักของมึงเลยว่ะภาคย์ คืนนี้เราไปหาที่เมากันดีกว่า ผ่อนคลายสมอง"


ภาคย์พยักหน้ารับคำเชิญชวน สองหนุ่มยังคงนั่งสนทนากันนิ่งๆจนกระทั่งอัญชนาและสามีของเธอซื้อขนมของทางร้านเรียบร้อยแล้วเดินควงกันออกไป ภาพของสองคนนั้นดูรักกันหวานชื่นคงเป็นภาพที่หลายๆคนคงจะคิดอิจฉา


แต่สำหรับภาคย์แล้ว...ลึกๆยังคงเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย


หลายปีก่อนหน้านี้เขาก็เคยได้รับรอยยิ้ม ความอ่อนหวานจากอัญชนาแบบที่ผู้ชายคนนั้นกำลังได้รับมันไป ภาคย์ให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้ว่าตอนนี้เขากำลังรู้สึกอะไรอยู่ ทั้งความรัก ความเกลียดชัง ความเจ็บปวด ทุกอย่างมันผสมปนเปกันไปจนเขาไม่รู้ว่าจะเอาความรู้สึกแบบไหนขึ้นมาเป็นคำตอบให้กับตัวเองได้


แต่ภายใต้สีหน้านิ่งเฉยของเขายังคงเก็บซ่อนความรู้สึกต่างๆเอาไว้...


############


**INFINITE CONDO...**​


หลายวันมาแล้วที่อินทุกรต้องมาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวที่นี่ เธอยังคงไม่ชินกับการที่ต้องมาอยู่คนเดียวท่ามกลางพื้นที่ที่เธอยังไม่คุ้นชินกับเส้นทาง หลังจากที่โทรศัพท์หาอัศนัยเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็อาบน้ำชำระร่างกายของตัวเองจนสะอาด หลังจากนั้นเธอก็นำรายงานที่ยังทำไม่เสร็จขึ้นมาทำต่อเพื่อไม่ให้กลายเป็นดินพอกหางหมู


การเรียนในไทยก็ยากไม่ต่างอะไรกับเรียนที่อังกฤษนักหรอก...


​ติ๊งต่อง.... ก็อกๆ ๆ ติ๊งต่องๆ....

เสียงกริ่งและเสียงเคาะประตูรัวๆที่ดังขึ้นทำลายสมาธิของอินทุกรไปจนหมดสิ้น เธอวางปากกาแล้วลุกออกมาจากโต๊ะในห้องนอนก่อนจะเดินไปที่หน้าประตุ ใครกันนะที่มาหาในยามดึกๆดื่นๆแบบนี้ ร่างเล็กมองลอดออกไปผ่านช่องตาแมวของประตูก็พบว่าเจ้าของเสียงดังนั้นคือภาคย์นั่นเอง เธอถอนหายใจโล่งอกก่อนจะเปิดประตูออก


แกร็กๆ


"พี่ภาคย์มีอะไรหรอคะ? อะ โอ้ย !!"


​ผลั่ก! ตุบ!!

​ปึง !!!

ร่างของอินทุกรกระเด็นไปตามแรงผลักของภาคย์ ชายหนุ่มเดินเซเข้ามายังคอนโดนกว้างก่อนจะปิดประตูดังๆ กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งไปทั่วทั้งตัว ใบหน้านิ่งเฉยบัดนี้แดงกล่ำ ดวงตาฉ่ำวาวด้วยฤทธิ์น้ำเมา เขากำลังจ้องมองมองไปยังร่างของคนที่กำลังคลานนี้เขาไปจนหลังติดกับผนังห้อง


"พี่ภาคย์ ฮึก!" อินทุกเจ็บบริเวณสะโพกที่กระแทกพื้นจนน้ำตาซึม ทำไมเขาไม่พูดอะไรเลย จู่โจมเธอแบบนี้แล้วใครจะไปตั้งตัวทัน "อย่า อย่าเข้ามานะคะ!! กรี๊ดดด"


"จะไปไหน!!" ร่างสูงเอื้อมมือคว้าข้อแขนของเธอเอาไว้อย่างรวดเร็ว เขากระชากเธอเข้ามาประชิดตัวเชิงกับบังคับให้เธอยืนขึ้น "มานี่ !!"


"ฮึก พี่ภาคย์ อุ่นเจ็บ!!"


ภาคย์ไม่สนใจเสียงทักท้วงใดๆทั้งสิ้น เข้าฉุดกระชากอินทุกรเข้ามาในห้องนอนได้สำเร็จแม้ว่าหญิงสาวจะพยายามขัดขืนเพียงใดก็ตาม ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนที่นอนอย่างแรงจนรู้สึกจุกไปทั่วหน้าท้อง ไม่ทันไรภาคย์ก็ตามขึ้นมาครอบตัวเธอเอาไว้แล้วพันธนาการตัวเธอไม่เปิดทางให้ได้คิดหนี ตาคมมองสำรวจเรือนร่างภายใต้ชุดนอนเดรสสีชมพูหวาน จู่ๆเขาก็จับมือขวาของเธอมาทาบเอาไว้ที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง


"เจ็บ..." คำนี้ออกจากปากของคนเย็นชา อินทุกรตัวสั่นพลางสะอื้นมองเขาด้วยความสับสน "พี่สาวเธอทำฉันเจ็บ" น้ำเสียงของคนเมาพร่ำบอกเชิงระบายความในใจออกมา 


"ตอนนี้อุ่นก็เจ็บค่ะ อึก อื้ออ"


ไม่ทันที่จะได้พูดอะไรมากลมหายใจก็ถูกอีกคนช่วงชิงไปเสียแล้ว ภาคย์ก้มลงประกบริมฝีปากคนใต้ร่างแล้วบดขยี้มันโดยไร้ความปราณี ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็วและไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบเจออะไรแบบนี้เสียด้วยซ้ำ อินทุกรใช้สองแขนทั้งทุบทั้งตีคนที่รังแกเธอแต่เรี่ยวแรงที่น้อยกว่าจะไปสู้อะไรเขาได้


น้ำตาที่ไหลอาบทั้งสองแก้มนั้นภาคย์สัมผัสได้... แต่เขาไม่แคร์


สองมือไม่อยู่นิ่ง...เขากอดรัด ลูบไล้ รวมถึงสัมผัสไปทั่วทั้งร่างกายของหญิงสาวราวกัวว่าเป็นเจ้าของมันเสียเอง


"อื้ออ ฮึกก อื้ออ"


อินทุกรส่งเสียงทักท้วงเขาอีกครั้งเพราะเธอกำลังจะขาดอากาศหายใจ ภาคย์ถอนริมฝีปากออกแล้วมองคนที่กำลังตัวสั่นเทิ้มด้านใต้โดยที่ไม่คิดจะสำนึกอะไรเลยสักนิด ซ้ำร้ายตอนนี้เขากำลังถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้น อินทุกรมองการกระทำทุกอย่างก็ตกใจ เขาทับร่างของเธอเอาไว้จึงขยับไปไหนไม่ได้ ตอนนี้ทำได้เพียงแต่ยกมือไหว้ขอความเมตตาเพียงเท่านั้น


"ฮึก พี่ภาคย์!! อย่า...อย่าทำอะไรอุ่นเลยนะคะ กรี้ดดด"

​แคว้ก!!!

ภาคย์ไม่สนใจคำร้องขอใดๆจากอีกคน ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่าเผยมัดกล้ามสมกับเป็นคนที่ดูแลตัวเองดีอยุ่ตลอดเวลา แต่สำหรับอินทุกรแล้วตอนนี้มันไม่ได้น่ามองเลยสักนิด เสือร้ายเตรียมพร้อมจะขย่ำเหยื่ออยู่ตลอดเวลา เขาใช้แรงทั้งหมดที่มือฉีกกระชากชุดนอนที่หญิงสาวสวมใส่อยู่จนขาดวิ่นไปทั้งตัว ผิวขาวนวลรวบถึงเนื้ออกอวบใต้ชั้นในสีสาวโผล่พ้นเนื้อผ้าช่างเย้ายวนสายตายิ่งนัก


แล้วเพราะอะไรกัน... 


ทำไมเขาต้องทำกับเธอแบบนี้...


อินทุกรปัดป้องร่างจากของตัวเองจากเขาทุกทาง ขาขยับยกเข่าขึ้นมาจนเท้าของเธอลอดเข้าด้านในได้แล้วถีบตัวของเขาออกไปจนหลุดออกจากตัว 


​ผลั่ก!!

​กรี้ดดดด

จังหวะที่กำลังจะลงจากเตียงนอนนั้นภาคย์เอื้อมแขนขว้าข้อเท้าของเธอได้สำเร็จแล้วลากตัวเธอเข้าตามแรง ร่างสูงยกยิ้มร้ายก่อนจะถอดเข็มขัดตัวเองออกมาแล้วมัดทั้งสองมือของอินทุกรเอาไว้


หมดสิ้นแล้วเจ้าชายของเธอ...


เขาคือใครก็ไม่รู้ เขาไม่ใช่เจ้าชายดั่งในเทพนิยาย แต่เขาเป็นซาตานร้ายที่กำลังจะกระชากวิญญาณของเธอออกไปจากร่างของเธอ

_______________________ 100% ___________________


คนที่บอกว่าน่าหายห่วงนั่นน่ะอันตรายที่สุดเลยนะะะะ

บังคับแม่เขามาทำเมียแล้วแกยังจะบังคับลูกอีกนะพี่คิณณณ

พี่ภาคย์!!! แกจะทำอะไรน้องหะ!! 


มาจ้าาา มาช้าแต่ดีกว่าไม่มีน๊าาา เดี๋ยวมาต่อนะคะ รักรีดเดอร์และคิดถึงมากก

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น