กนกรส มาศอุไร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รีไรท์ : เมื่อลมพัดหวน1/2 (วางจำหน่ายEbook แล้ว)

ชื่อตอน : รีไรท์ : เมื่อลมพัดหวน1/2 (วางจำหน่ายEbook แล้ว)

คำค้น : อานนท์ มุขธิดา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 514

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2561 09:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รีไรท์ : เมื่อลมพัดหวน1/2 (วางจำหน่ายEbook แล้ว)
แบบอักษร

พร้อมให้โหลดซื้อแล้ววันนี้​

​ต่อจากตอนที่แล้ว...

“นนท์คะ...พิต้ามาชวนไปทานข้าวกลางวันข้างนอกด้วยกันค่ะ”

ยังไม่ทันที่เจ้าของห้องจะเอ่ยปากอนุญาต ร่างระหงในชุดรัดรูปสีดำก็ผลักบานประตูเดินนวยนาดเข้ามาด้านในเสียก่อน พิชยาแย้มยิ้มหวานหยดเป็นใบเบิกทาง อานนท์เพียงปรายตามอง เนื่องจากอารมณ์เมื่อช่วงเช้านี้ยังขุ่นอยู่ภายใน มันยังไม่กลับเข้าที่เข้าทางสักเท่าไหร่ มีอย่างที่ไหนปล่อยให้เขายืนรออยู่เป็นชาติ สุดท้ายกลับออกมาบอกเขาหน้าตาเฉย แม่หนูหริ่งออกไปทำงานตั้งแต่เช้ามืดแล้ว มันโกหกเขาชัดๆ ในเมื่อเขาเห็นหนูหริ่งเพิ่งเดินเข้าบ้านไปหยกๆ

 ก็แค่จะเอาเงินค่าตัวมาให้ เขาไม่ได้นึกติดใจหรือพิศวาสอะไรกับผู้หญิงจนๆอย่างเจ้าหล่อนสักหน่อย ในเมื่อเล่นตัวอยากให้เขากินฟรีก็ตามใจ เขาเลยเดินหันหลังกลับขึ้นรถ ขับตรงมาบริษัททันที เดี๋ยวจะคิดว่าตัวเองสำคัญ จนเขาต้องคอยงอนง้อ ...

“ไปสิ...ผมกำลังหิวอยู่เหมือนกัน” อานนท์กระแทกแผ่นหลังเหวี่ยงปากกาลงบนหน้าเอกสารที่ตนเปิดค้างเอาไว้ อ่านต่อก็ไม่เข้าหัวอยู่ดี

พิชยายิ้มกว้าง ไม่คิดว่าเขาจะตอบรับเธอง่ายดาย ไม่แม้จะบ่ายเบี่ยงอ้างติดธุระเหมือนครั้งที่ผ่านมาสักคำเดียว แบบนี้มันก็เข้าทางเธอนะสิ กินข้าวเสร็จเธอจะชวนเขาไปเที่ยวต่อ ถ้าโชคเข้าข้างเธออาจจบลงด้วยอาการเร่าร้อนบนเตียงอย่างที่เธอรอคอยก็ได้ ...

“หิวข้าวหรือว่าหิวอย่างอื่นด้วยล่ะคะ...” พอจบประโยคร่างระหงจึงหย่อนบั้นท้ายกลมกลึงนั่งลงบนลำขาเจ้าของห้องพอดี เธอยิ้มหวานพลางวาดลำแขนโอบรอบลำคอหนา โน้มใบหน้าสวยคมหมายมอบจุมพิตให้หายคิดถึง หรือไม่อาจต่อยาวไปจนเลยอาหารเที่ยง เธอพร้อมสำหรับเขาเสมอ

อานนท์เบี่ยงใบหน้าหล่อหลบอย่างนึกเซ็ง เขาไม่มีอารมณ์พิศเจ้าหล่อนมาก่อน จนริมฝีปากอิ่มสีแดงสดพลาดลงบนแก้มสะอาดแทน พิชยาดึงใบหน้าออกห่างพร้อมส่งค้อนควัก

“แหม่นนท์คะ ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัวกับพิต้าตลอด ทีกับคนอื่นไม่เห็นหวงแบบนี้บ้างเลย” เจ้าของร่างอวบอัดตัดพ้อต่อว่า  ชม้ายชายตาขึ้นมองอย่างผิดหวัง

“ผมหิวข้าว ไม่ได้หิวอย่างอื่น ลุกขึ้นเถอะผมหนัก” คนหวงตัวตอบเสียงห้วน เขาดันร่างเซ็กซี่ออกห่างโดยไม่คิดรักษาน้ำใจคนฟังว่าจะรู้สึกแย่แค่ไหน เพราะชายหนุ่มรู้สึกฉุนกลิ่นน้ำหอมของหญิงสาวจนเขาแสบจมูกไปหมด ไม่เห็นจะหอมชื่นใจเหมือนกับ...

ช่างเหอะ! อานนท์ย่นใบหน้าเครียด นี่เขาจะคิดถึงยัยนั่นอีกทำไม

“ปากร้ายจังเลยนนท์เนี่ย...นั้นก็ได้ค่ะ พิต้าอยากไปดูหนังต่อด้วย ทานข้าวเสร็จแล้วเราไปดูหนังกันต่อนะคะ”

“ผมคงไม่...”

“อย่าปฏิเสธพิต้าอีกเลยนะคะนนท์ขา พิต้าขอ ตามใจพิต้าหน่อยนะคะ...นะ”

เธอยื่นปลายนิ้วขึ้นปิดริมฝีปากได้รูปของคนกำลังเผยอขึ้นปฏิเสธ พยายามส่งสายตาอ้อนวอนขอให้เขาใจอ่อน

“นานแล้วนะที่เราสองคนไม่ได้ออกเดตจริงจังกันสักที” เธอยังอ้อนเขาต่อ

อานนท์กลอกตาไปมา นิ่งคิดอยู่สักครู่...

“นั่นก็ตามใจ...”

สุดท้ายเขาจำยอมตอบตกลงเจ้าหล่อนออกไป ถึงแม้อาจดูฝืนใจ แต่ก็เอาเถอะ เผื่อบางทีการเอาอกเอาใจของพิต้าจะช่วยทำให้อารมณ์หงุดหงิดของเขาตอนนี้ พอทุเลาขึ้นมาได้บ้าง...

โปรดติดตามตอนต่อไป...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น