facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ตอนที่ 13 : อยากกินข้าวบ้านหรืออยากเจอใคร

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 : อยากกินข้าวบ้านหรืออยากเจอใคร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 173.8k

ความคิดเห็น : 97

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2563 09:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 : อยากกินข้าวบ้านหรืออยากเจอใคร
แบบอักษร

มาเฟียหนุ่มทำงานอยู่ที่บ่อนตั้งแต่เมื่อวานจนดึกดื่นจึงไม่ได้กลับบ้าน นอนที่บ่อนคุยแผนการคืนนี้ที่จะไปพบคู่ปรับล่าสุด ที่ลอบกัดกันไปลอบกัดกันมาเรื่อยๆจนมาถึงตอนเที่ยง มาเฟียก็ขอตัวกลับไปกินข้าวที่บ้านทั้งๆที่อาหารที่บ่อนก็ถูกปากมาตลอดหลายปี

“  ป้าทำกะเพราไข่เยี่ยวม้า  ไม่รู้จะคาวมั้ย  ”

“  มื้อนี้ป้าทำหมดเลยเหรอ  ”     อิทธิตักมาใส่จานข้าวแล้วถามกลับไปอยากรู้อะไรบางอย่าง

“  ค่ะ ป้าทำเอง ทำไมเหรอคะ  ”

“  แล้ว...แล้วอีกคนเค้าไปไหนล่ะ  ”       ไม่ต้องบอกทุกคนก็รู้ว่านายใหญ่ของบ้านถามหาใคร

“  นายหมายถึงคุณวีใช่มั้ยคะ  ”      อรเอ่ยถามนายแล้วพูดต่ออีกว่า...

“   คุณวีช่วยคนสวนตัดแต่งกิ่งไม้อยู่ที่สวนค่ะนาย  ”

“  ให้ผมตามให้มั้ย  ”           กาเบียลเดินเข้ามาถามนายที่กำลังกินข้าวอยู่

“   ผมไปตามให้ดีกว่าครับ  ”

กรรณยิ้มให้กาเบียลอย่างรู้ทันนายแล้วเดินออกไปจริงๆ อิทธิจึงหันกลับมาบอกให้กาเบียลไปพักและให้ลูกน้องทุกคนแยกย้ายกันไปไม่ต้องมายืนเฝ้าอีกแล้ว

“  เมื่อวานเย็นไม่กลับบ้าน ไม่บอกป้าเลยนะคะ  ”

ในฐานะที่เลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะก็มักจะห่วงเป็นธรรมดาเพราะป้าภาก็เสมือนเป็นผู้ใหญ่ในบ้าน

“  ผมยุ่งน่ะ คิดว่ากรรณมันจะโทรบอกซะอีก  ”

“  ป้าเป็นห่วงนายนะคะ  ”

“  ครับ  ผมอิ่มแล้ว  ”   อิทธิเช็ดมือเช็ดปากแล้วก็ลุกขึ้นเดินออกมาทางหน้าบ้านลงบันไดเดินไปที่สวนเพื่อนั่งเล่นไม่ได้จะมาแอบมองใครอะไรทั้งนั้น

 

 

“  นายจะไปไหนครับ  ”

“  เรื่องของกูน่าา พวกมึงไม่ต้องมาตาม  ”  อิทธิเห็นคนในเป้าหมายไกลๆแล้ว จึงเดินเข้าไปทำเป็นชมนกชมไม้ไม่สนใจเป้าหมายแต่ตาเหลือบมองอยู่บ่อยๆ

“  สวัสดีครับนาย  ”       คนสวนเดินผ่านเข้ามายกมือไหว้ทักทายเจ้าของบ้าน

“  สบายดีนะลุง  ”

“  ช่วงนี้สบาย มีคนช่วยงาน  ”   ลุงคนสวนพูดพลางหันไปมองร่างบางที่นั่งทำงานกลางแจ้งอยู่อย่างไม่บ่นร้อนหรืออะไรเลย แต่แล้วร่างบางนั่นก็เหมือนจะมองมาทางนายแล้วลุกขึ้นเดินมาจริงๆ

“  นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่  ”               วีเดินเข้ามาถึงก็เอ่ยถามทันที

“  หึ!  กูกลับมาตั้งนานละ ไม่เห็นเลยรึไง  ”

“  ไม่ได้สังเกตครับ ตัดกิ่งกุหลาบอยู่  ”

“  ตามมานี่วี  ”

“  แต่...  ”         สีเห็นว่ายังทำงานค้างคาอยู่แต่นายก็ได้พูดอย่างเสียงดังขึ้นเพื่อสั่ง

“  วีรธัช..กูสั่งให้ตามกูมา  ”      อิทธิกดเสียงต่ำเมื่อคนตรงหน้าทำท่าจะหาข้ออ้างไม่เดินตามมา

กับอิทธิแล้วได้ผลเสมอเพราะวีรีบลุกแล้วเดินตามมาอย่างไว อิทธิจึงหยุดที่บ้านทรงไทยหลังหนึ่งปลายสวน

“  นายจะรับน้ำอะไรมั้ย ผมจะไปเอาให้  ”

“  ก็ดี...เอาน้ำผลไม้  ”

“  รอสักครู่ครับ  ”   วีเดินเข้ามาที่ครัวแล้วล้างมือจนสะอาด จากนั้นก็สั่งให้อินรินน้ำผลไม้เย็นๆให้ เพื่อที่ตัวเองจะได้ยกไปเสิร์ฟคนเป็นนาย

“  นายนั่งอยู่ท้ายสวนเหรอ  ”        อินถามอย่างแปลกใจเพราะนายแทบไม่ไปนั่งในสวนเลย

“  ใช่ นี่ก็มาเอาน้ำไปให้เค้าเนี่ย

“  แหม  ไม่เห็นหน้าจนต้องไปหาถึงที่เลย  ”     อรแซวนายทำเอาร่างบางก็ทำหน้าไม่ถูกเช่นกัน

“  ฮึ่มมมมมม  ”   เสียงกระแอมของป้าภาทำเอาวงสลาย

“  เอาผ้าเย็นมาด้วยผืนหนึ่ง  ”            วีบอกกับสาวใช้ที่เดินไปหยิบมาให้จากตู้เย็น

“  นี่ค่ะคุณวี  รีบไปนะคะ เดี๋ยวนายจะรอ  ”

 

วีมองสาวใช้ที่ยิ้มกรุ้มกริ่มกันทั้งสองคน  ไม่ได้สนใจอะไรพร้อมเดินถือถาดมาเสิร์ฟให้นายในสวน

“  นั่งลงก่อน  ”

“  เอ่อ...คือ   ”

“  อะ...ดื่มซะสิ  ”              มาเฟียเลื่อนแก้วมาตรงหน้าร่างบางที่เพิ่งนั่งลง

“  ผมเอามาให้นายดื่มนะ  ”

“  มึงแหละกิน ตากแดดร้อนๆ  กินซะ  ”  มาเฟียมองร่างบางที่เอาแต่จ้องหน้าตนจึงคว้าแก้วแล้วก็จับหลอดไปจ่อที่ปากของร่างบางค้างไว้ การกระทำของมาเฟียทำเอาวีหัวใจเต้นรัวเป็นกองเพล มองมือนายที่จับหลอดอย่างกล้าๆกลัวๆ

“  กูเมื่อย!!  ”    มาเฟียพูดดุๆ ร่างบางจึงดูดน้ำจากหลอดที่นายถือป้อนไปเกือบครึ่งแก้วแล้วก็ก้มหัวลงไม่กล้าสบตา

“  ร้อนมั้ย  ”

“  เอ้อ...ผมให้พี่อินหยิบผ้าเย็นติดมา นายร้อนนายเอาผ้าเย็นเช็ดหน้าสิครับ  ”

 

มาเฟียมองผ้าเย็นแล้วก็หยิบมันขึ้นมาแกะถุงออกแล้วก็ขยับไปซับที่หน้าของคนใกล้ๆอย่างเบาๆ

“  มึงคงร้อนกว่า แก้มแดงขนาดนี้ ฮึ้?  ”     มาเฟียยังคงซับหน้าให้ร่างบางอยู่

“  นาย...นายไม่กลัวลูกน้องเห็นเหรอทำแบบนี้  ”

“  เห็นแล้วจะทำไม  ”

“  ทำไมเมื่อวานนายไม่กลับบ้าน  ”       วีเอามือหยิบผ้ามาถือไว้ในมือตัวเอง

“  กูมีงานมีการต้องทำ  ทำจนดึกเลยค้างที่บ่อน  ”

“  ป้าภาแกก็รอนายกลับ รอทำกับข้าวให้นายทาน  ”

“  แค่ป้าภาเหรอที่รอกูกลับ  ”         มาเฟียเอียงหน้าเพื่อที่จะมองหน้าร่างบางได้ชัดขึ้น

“  ครับ  ”

“  แน่ใจ?  กูเปิดกล้องดูได้นะ แล้วถ้ามึงโกหกกู...  ”

“  ผมก็รอนาย...รอจนยุงหามก็ไม่มา  ”      มาเฟียยังพูดไม่ทันจบ  วีก็รีบพูดขึ้น คำขู่ของมาเฟียใช้ได้ผลเสมอ หึๆๆ  แถมรู้สึกเบิกบานที่หัวใจด้วย แค่เค้าบอกว่าเค้าก็รอตนเองกลับบ้าน

“  รอกูทำไม  ”

“  ก็...ก็จะได้ทำกับข้าวให้กินไง  ”

“  หึ! แล้วมื้อเที่ยงเมื่อกี้ทำไมไม่ทำ  ”

“  ผมไม่รู้ว่านายจะกลับมากินนี่ครับ  ”

“  นับจากวันนี้มึงต้องมากินข้าวกับกูวันละมื้อ  ”

“  ฮะ?  ผมเนี่ยนะ  ”

“  เออ...อยู่กันสองคนกูบอกไอ้กรรณมั้ง  ”        มาเฟียเหวี่ยงนิดหน่อยกับคำถามทวนของวี

“  ครับนาย  แต่นายจะมากินมื้อไหนบ้างในวันหนึ่งๆ  ”

“  มึงก็ต้องรู้เองว่ากูจะกินข้าวมื้อไหนในวันๆหนึ่ง ”

 

คำพูดของมาเฟียทำให้ร่างบางถึงกับมองบนไปเบาๆเพราะต้องมาคอยจับตาดูอีกว่านายจะกลับมาที่บ้านตอนไหน

“   วี!  มองบนใส่กูอีก  ”          มาเฟียดุเมื่อเห็นร่างบางทำหน้าแบบนั้น

“  ผมไปทำงานได้รึยังครับ  ”

“  ก็ให้คนสวนทำไปก่อน  ”

“  แล้วนาย...จะให้ผมนั่งทำอะไรตรงนี้ล่ะ  ”      วีสงสัยเพราะงานก็มีทำแต่ให้มานั่งเฉยๆ

“  ไม่รู้  ”      อิทธิก็ไม่รู้ว่าอยากให้เค้านั่งอยู่ทำไม คิดแต่ว่ามันแปลกด้วยเหรอ นั่งเฉยๆสบายๆก็ไม่ชอบ

เค้าก็นั่งมองอะไรไปรอบๆ เกิดความเงียบอยู่สักพัก ก็เรียกมาเฟีย

“  นาย...คือผมได้โทรหาพ่อเมื่อวาน  ”

“  มึงมีโทรศัพท์ติดตัวรึไง  โทรศัพท์มึงกาเบียลเก็บไว้ไม่ใช่หรอ  ”

“  ผมยืมพี่อิน  ผมก็อยากรู้ว่าพ่อสบายดีมั้ยแค่นั้นเอง  พ่อบอกว่านายคืนเงินสองหมื่นให้แถมเดือนนี้นายก็ส่งให้เค้าอีกหมื่นห้า  นั่นเงินเดือนผมที่นายเคยบอกใช่มั้ยครับ  ”

“  อือ  ”

“  แล้วแบบนี้...หนี้ 5 แสนมันก็ไม่ได้ลดลงเลยน่ะสิ  ”       ร่างบางมาคิดดูแล้วมันก็เหมือนกับการทำงานแลกเงินเดือนส่งไปให้พ่อใช้ แล้วหนี้มันจะลดลงได้อย่างไหร่

“  ทำไม  อยากหมดหนี้มากนักเหรอฮะ  ”      จู่ๆสีหน้าของมาเฟียก็เริ่มมีสีมากขึ้น

“  อยากครับ  ”

“  ไหนมึงบอกอยู่ทำงานที่นี่พ่อก็ไม่มีกิน กูก็ส่งเงินให้พ่อมึงใช้  แล้วยังจะมาพูดว่าหนี้ 5 แสนไม่ลดลงเลย ตกลงมึงจะเอายังไงวะ  ”

 

 

“  เอ้อ...นาย โมโหอะไรครับ  ”      กาเบียลเดินอยู่แถวนั้นเริ่มเดินเข้ามาแทรกเกรงว่านายจะระเบิดลงแล้วจะเกิดปัญหา ทำให้ลูกหนี้คนเดียวของนายต้องเจ็บตัวอีก

“  ไม่มีอะไร ผมหงุดหงิด  ”

“  คุณวีจะไปทำอะไรก็ไปครับ  ”           แล้วกาเบียลก็บอกกับวีให้ออกไป

 

อิทธิมองตามวีที่เดินลงจากบ้านทรงไทยไปที่สวนเพื่อตัดแต่งกิ่งไม้อีกครั้ง  วีเองก็หันกลับมามอง

มาทางอิทธิแล้วรีบหันกลับไป  คนที่นั่งลงแทนที่วีเมื่อครู่อย่างกาเบียลจ้องอิทธิอยู่เหมือนมีอะไรจะพูด

“  ที่อยากกลับบ้านมากินข้าวนี่ เพราะคุณวีรึเปล่าครับ  ”

“  อะไร  ผมไม่เข้าใจ  ”            มาเฟียทำเฉไฉกับสิ่งที่ลูกน้องคนสนิทถาม

“  เหม่อลอย หงุดหงิด หาใครซักคนมาปลดปล่อยมั้ยนาย เผื่อจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง  ”

“  ไม่ต้อง  ”

“  สาวๆสวยๆ หรือจะเป็นหนุ่มๆก้นงอนดี  ”

กาเบียลยังคงเสนอเหมือนจะอยากดูปฏิกิริยาอะไรบางอย่างของนาย และนายก็ตะคอกกลับเสียงดังใส่

“  กาเบียล ไอเซด โน!!  ”

“  มีอะไรที่ผมยังไม่รู้มั้ยเนี่ย  ”

“  คุณไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องนะกาเบียล  ”        มาเฟียบอกกับลูกน้องมือขวาหน้าตาซีเรียส

“  กรรณมาพอดีเลย  กรรณ...มีเรื่องอะไรที่กูไม่รู้เกี่ยวกับนายมั้ย  ”

“  เรื่องอะไรครับ  ”      กรรณผู้มาทีหลังถามเพราะไม่รู้ว่าก่อนหน้านายกับลูกพี่คุยอะไรกัน

“  กาเบียล!  ผมกำลังอารมณ์ดีอย่ามาทำให้ผมโมโหไปกว่านี้ ”

“  อ้าวพี่  อย่าสิ นายอุตส่าห์อยู่กับสิ่งที่ทำให้อารมณ์ดีพี่มาขัดเค้าป่ะเนี่ย  ”

“  เมบีออไรท์  งั้น..ขอตัวนะครับนาย  ”

“   ยิ้มอะไรกรรณ มึงอยากน่วมอีกใช่มั้ย  ”        มาเฟียหันไปวีนใส่ลูกน้องอีกคนที่ยังอยู่ใกล้ๆ

“  คนอารมณ์ดีเค้าต้องยิ้มนะครับนาย  ”

“  กูจะยิ้มถ้ามึงกับกาเบียลไม่มาปั่นหัวกูเมื่อกี๊ ”

“  งั้น..ขอโทษแทนพี่กาเบียล เดี๋ยวผมจะทำให้นายหายโมโหนะครับ  ”

 

อิทธิคิดในใจว่าดูเข้าสิลูกน้องมือซ้ายและมือขวาของผม  ไม่มีความเกรงกลัวกูเล้ยเดี๋ยวนี้  กรรณมันเดินไปทางวีที่นั่งตัดกิ่งอยู่พูดอะไรกับวีไม่รู้แล้ววีก็หันมามองทางผม  จากนั้นก็ปัดมือลุกขึ้นเดินมาที่ตัวบ้านทรงไทยที่ผมนั่งอยู่พร้อมหน้ามุ่ยๆของมัน

“  นาย...นายร้อนนายก็เข้าบ้านไปสิครับ  ”

“  อะไร  กรรณมันไปบอกอะไร ”

“ กรรณบอกว่า  นายบ่นร้อนจนโมโหแต่ไม่ยอมเข้าบ้านไม่รู้เป็นอะไร  ”

“  หึๆๆ แล้วเค้าก็ให้มึงมาดับร้อนให้กูว่างั้น  ”   มาเฟียยกยิ้มที่มุมปากกับความคิดของกรรณ

“  ดับร้อนอะไรครับ  ”

“  เข้าบ้านกับกูสิ  ”

“  ก็ได้ครับ  ”    อิทธิขมวดคิ้วเป็นปมเอ่ยชวนไปคิดว่าวีจะเล่นตัวขอไปทำงาน ชวนก็ยอมง่ายๆซะงั้นอะไรของผู้ชายคนนี้เนี้ย

 

อิทธิเดินนำหน้าวีเข้ามาในบ้าน  ก็เห็นกรรณนั่งคุยอยู่กับกาเบียลและมองมาที่ตน  อิทธิจึงไม่สนใจเดินขึ้นบันไดบ้านไป โดยที่วีก็เดินตามไม่ทิ้งระยะห่างเท่าไหร่นัก และเมื่อทั้งคู่มาถึงห้องทำงานอิทธิก็บอกกับวีว่าอยากกินกาแฟ วีจึงเดินออกมาจากห้องเพื่อออกไปชงกาแฟพร้อมหยิบคุ้กกี้ติดไม้ติดมือไปให้นายแกล้มด้วย

“  เอาไปให้นายเหรอ  ”

“  ครับ  ”

“  หวานน้อย ไม่ใส่ครีมเทียมป่ะ  ”

“  อ้าว  นายไม่ใส่ครีมเทียมเหรอ  ”

“  ไปเปลี่ยนๆ เดี๋ยวเค้างุดหงิดอีก ”

กรรณบอกกับวี วีจึงรีบเดินกลับไปชงใหม่แล้วก็รีบขึ้นไปให้นายที่รออยู่ที่โต๊ะทำงาน

“  ชงกาแฟนานชิบหาย  ”             ไม่มีครั้งไหนที่คนเป็นนายจะไม่บ่นเกี่ยวกับความช้าของวีเลย

“  หวานน้อยไม่ครีมเทียมครับ ”

“  ใครบอกมึงหรือป้าภาชง  ”      มาเฟียยกแก้วขึ้นมาดื่มหลังจากถามเสร็จ

“  กรรณบอก  ”

“  อ่านรายงานแฟ้มนี้ให้กูฟังซิ  ”     อิทธิยื่นแฟ้มให้วี  แล้วก็อ่านมันให้อิทธิฟังจริงๆ

ตามที่สั่ง มันเป็นรายงานเกี่ยวกับการส่งออกสินค้าไปอเมริกาล็อตใหม่ ซึ่งยื่นข้อเสนอใหม่ๆมาให้กับอิทธิเพียบ

“  อ่านจบแล้วก็ยื่นมา กูจะเซ็น  ”

“  แฟ้มนี้ให้ผมอ่านให้ฟังมั้ย  ”

“  อือ อ่านดิ  ”     วีหยิบแฟ้มอันใหม่แล้วก็เริ่มอ่านส่วนที่เป็นเนื้อหาสำคัญๆให้นายฟัง ไปจนจบแล้วก็เปลี่ยนแฟ้มใหม่อยู่หลายแฟ้ม  จนกาเบียลและกรรณเข้ามาในห้องในหลายชั่วโมงถัดมา

“  สบายเชียวนะนาย  ”

“  เนี่ย 3 แฟ้มเนี้ยเอาไปให้เลขาได้เลย ผมเซ็นเรียบร้อยละ  ”        อิทธิบอกกับกาเบียล

“  ลงไปทานข้าวเย็นครับนาย  ”

“  ไอ้กรรณ กูบอกเหรอว่าหิว ฮะ  ”

“  ทำไมพอผมเข้ามาทีไร นายหงุดหงิดทุกที เมื่อกี้ยังนั่งอมยิ้มอยู่เลย  ”

กรรณเอ่ยปากแซวจนอิทธิหยิบหมอนรองหลังโยนใส่และก็แม่นมากกระแทกหน้าลูกน้องมือซ้ายอย่างกรรณเต็มๆหน้า แล้วชี้หน้าคาดโทษลูกน้องเอาไว้ด้วย

“  โอ๊ย!!  ดีนะที่เป็นหมอน  ”            กรรณเอามือลูบหน้าแล้วพูดขึ้น

“   เย็นนี้มีงานสำคัญนะครับ  ”     กาเบียลเตือนนายกลัวจะลืมแล้วไปทำอย่างอื่น

“  รู้น่ะ  เดี๋ยวตามไป  มึงไม่ต้องมามองกูไอ้กรรณ ไปเลย!!  ไปไหนก็ไป  ”

“  ไปเหอะกรรณ เดี๋ยวบอกให้  ”

พอลูกน้องมือซ้ายมือขวาของอิทธิออกจากห้องไป  อิทธิก็มองวีที่มองเค้าตาแป๋วอยู่. พลางคิดในใจว่าทำไมพวกลูกน้องชอบแซวตนเองแบบนี้ ตัวเองก็เป็นคนเหมือนเดิม...รึป่าว  

 

“  มองอะไร?  ”                      อิทถามวีแบบพาลๆ

“  ไปทานข้าวกันครับนาย  ”                 วีพูดกับอิทแบบชวนๆ

อิทธิก็รู้สึกหิวขึ้นมาเลย ได้ยินเสียงที่วีชวนไปกินข้าวสิ  อะไร! มันคือลูกหนี้!!  แล้วข้อความในหัวอิทธิมันก็ตีกัน

“  ก็ลุกดิ  กูจะเข้าห้องน้ำก่อน  ”    อิทธิสั่งแล้วเดินเข้ามาในห้องน้ำ ทำธุระให้เสร็จแล้วก็ออกมา

เห็นวีมันจัดโต๊ะทำงานให้ผมอยู่อย่างตั้งใจ  เค้าเองก็หันมาเห็นว่าผมมองอยู่จึงรีบพูดอธิบาย

“  โต๊ะนายรก เลยจัดให้ก่อน แต่เสร็จแล้วแหละ  ”

 

วีเดินตามนายลงมายังโต๊ะกินข้าวข้างล่าง ตอนแรกๆลูกน้อง ใครต่อใครยืนออกันเต็มไปหมดแต่พอนายลงมาวงก็แตกกระเจิง ไม่รู้มาเฟียส่งสายตาพิฆาตอะไรใส่ลูกน้อง

“  วันนี้ทำไมทานข้าวเร็วละคะนาย  ”        ป้าภาถามอย่างแปลกใจเพราะไม่ใช่เวลาปกติ

“  ผมมีงานสำคัญน่ะ  ”

“  ขออนุญาตตักข้าวค่ะ  ”                อินหยิบจานแล้วก็ตักข้าวางให้นาย

“  วี!  มึงลืมที่กูสั่งบนห้องเหรอ  ”         อิทธิหันไปถามวีที่ยืนรวมอยู่กับป้าภา

“  ไม่ได้ลืมครับ  ”

“  ก็มานั่งดิ ต้องรอให้สั่งก่อนรึไง  ”

วีมองหน้าทุกคนแล้วก็เดินมานั่งเก้าอี้ร่วมโต๊ะกินข้าวกับมาเฟียหนุ่ม

“  อรตักข้าวให้นะคะคุณวี  ”

“  ขอบคุณครับ  ”         ป้ามองนายที่สั่งให้คุณวีนั่งกินข้าวด้วยหลายๆครั้งเห็นนายเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กๆนอกจากพ่อก็ไม่เคยอยากกินข้าวร่วมโต๊ะกับใครถ้าไม่ใช่งาน ป้านั้นก็สังเกตมาได้ซักพักแล้วสายตานายที่มองวีบางครั้งมันก็อ่อนโยนแปลกๆ สายตาคุณวีที่มองนายก็เช่นกัน  ป้าจึงคิดว่าสองคนนี้น่าจะมีความรู้สึกดีๆให้กันแต่ยังไม่รู้ตัวแน่ๆ      

ป้าภายืนมองหนุ่มสองคนที่กินข้าวด้วยกันแล้วก็ยืนคิดอะไรไปต่างๆนานา

“  ป้าภายืนยิ้มอะไรเนี่ย  ”     อินเดินมาเอาไหล่กระทบแขนป้าแล้วถาม

“  แกก็ดูสิ นายกินข้าวท่าทางมีความสุขเชียว  ” อรบอกกับอินเพราะคิดว่าป้าภาคงยิ้มเพราะเรื่องที่คิดเหมือนกัน

“  ไปยกของหวานไปให้นายกับคุณวีสิ  ไป ”

“  จ้ะป้า  ”

“  ของหวานเย็นๆค่ะ  นี่ของนาย นี่ของคุณวี  ”

“  นายครับ... ”    กรรณเดินใส่แว่นดำ  พร้อมเหน็บปืนที่เอวเดินเข้ามาหาผู้เป็นนายในบ้าน

“  อะไร!!!  ”        อิทธิหันไปตะคอกถาม

“  ไปกันดีกว่าครับ  เราควรไปก่อนเวลา ไม่ควรไปช้า  ”

อิทธิจ้องกรรณแบบดุๆเนื่องจากยังไม่ได้ทานของหวานกับคนหน้าหวานๆ ยังไม่เสร็จจากการรับประทานอาหารเลย

“  ของหวาน...ไว้เสร็จงาน นายจะกินเท่าไหร่ผมไม่ขัดเลยครับ  ”

ดูมันพูดเข้า ผมรู้มันหมายถึงอะไร เพราะตอนมันพูดมองวีซะขนาดนั้น ไอ้ห่านี่!!มันชักจะเอาใหญ่ขึ้นทุกวันละลูกน้องคนนี้ อิทธิคิดในใจ

“  เดี๋ยวเก็บใส่ตู้เย็นไว้ก็ได้  ไม่ก็..เดี๋ยวผมทำใหม่ให้นะครับนาย  ”      วีบอกกับนายที่ยังไม่ยอมลุก

“  เออ!!  ”    อิทธิลุกขึ้นทำท่าจะยันไปที่ขากรรณ แต่กรรณยิ้มให้นายแล้วก็ยื่นกระบอกปืนให้

คนเป็นนายเองก็รับแล้วมาเสียบลงที่เอว เตรียมพร้อมสำหรับการนัดพบกับศัตรู

“   ว้ายยย  ทำไมวันนี้ต้องพกปืนกันด้วยล่ะคะ  จะไปไหนกัน ”

“  จริงๆปกติก็พกนะครับ แต่วันนี้วันสำคัญ วันพิเศษนายเลยต้องพกด้วย  ”   กรรณตอบคำถามแทนนาย

“  ล็อกบ้าน ไม่ต้องออกมาข้างนอกกัน เข้าใจมั้ย!!!  ”

 

ระหว่างที่ตนไม่อยู่ อาจจะมีอะไรเกิดขึ้นที่บ้านก็ได้ อิทธิก็ห่วงความปลอดภัยของคนในบ้านจึงสั่งไปแบบนั้น

จากนั้นอิทธิก็เดินกับกรรณมาข้างหน้าบ้านเตรียมขึ้นรถ แต่แล้ววีก็เดินตามมาแล้วเรียกนายไว้

“  นายครับ!! ”

“  อะไร?  ”        อิทธิถามกลับด้วยเสียงดังๆเพราะยืนค่อนข้างห่างกัน

“  ระวังตัวด้วยนะ  ”

อิทธิอมยิ้มแล้วหันหลังกลับ เดินขึ้นรถมานั่งมองคนที่ยืนส่งและบอกให้ระวังตัวที่หน้าบ้านไม่วางสายตาจนรถเคลื่อนออกไป จึงหันกลับมามองตรงเช่นเดิม

“  อืมมมมม  ผมมองอะไรผิดไปรึเปล่านะ  ”

กาเบียลคนที่นั่งถัดจากนายไปเบาะหนึ่งสังเกตนายอยู่แล้วพูดขึ้นทำเอาอิทธิรีบหุบยิ้มแล้วกลับมาดึงหน้าเหมือนเดิม

 

 

 

 

นั่นแน่ะๆๆ 55555555  อยู่กับลูกน้องอารมณ์นึง อยู่กับลูกหนี้อารมณ์นึงน้าา

ยังไงคะยังไง อิอิ  เช็ดนงเช็ดหน้า  เขินเลยยยยย  มาทำแบบนี้ให้ไรท์บ้างสิพระเอกจ๋า

ขอมโนว่าตัวเองเป็นวีมีใครจะห้ามเรามั้ย   ขอบคุณคอมเม้นท์นะจ้ะ  ขอบคุณที่กดถูกใจด้วย

ความคิดเห็น