Selenalove

คำค้น : ความหื่นแบบเงียบๆของสองคู่ที่ต่างกัน/เนื้อหารุนแรง/บทวรรณกรรมสำหรับผู้ใหญ่

ตอนที่1 รับแขก

ชื่อตอน : ตอนที่1 รับแขก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2561 10:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1 รับแขก
แบบอักษร

“โลกในความเป็นจริงนั้นคือได้มีเธออยู่ใกล้ชิดหากว่าต้องเสียเธอไปฉันจะทำเช่นไรขอพรจากฟ้าเราสองจะครองคู่กันตราบนิรันดร์ไม่ขอมีใคร”

คำพูดจากชายคนหนึ่งที่หลงรักนางฟ้าตัวเล็กๆ ที่เข้ามาเติมหัวใจที่หายไปเมื่อสิ้นมารดาทำให้เขาได้มีโอกาสรู้จักกับสาวน้อยหน้าใสใบหน้ายิ้มหวานปานอาบด้วยน้ำผึ้ง

ชายหนุ่มยืนรับลมท่ามกลางอากาศที่เย็นสบายเมื่อลมพัดมากระทบกายพร้อมกับเด็กสาวหน้าหวานแถมยังพูดเพราะ

“เธอๆ ชื่ออะไรตอบผมได้รึเปล่า…ผมชื่อเตชิต อาจจะอายุมากกว่าเธออีกนะ”

“ค่ะ…วาเนสซ่า...เป็นชื่อของฉันค่ะ”

“ชื่อยาวจังเลยมีให้เรียกสั้นๆ ไหม…”

เด็กสาวส่ายหน้าไปมาเพราะเธอก็ไม่รู้จะบอกกับเขาว่าอะไรเช่นกัน

“งั้นฉันเรียกเธอว่า...เวซ่านะ...”

“ค่ะ...ก็ได้แล้วคุณล่ะ...”

“เรียกผมว่า..เต..สิสั้นดี...”

“งั้นเรียกพี่..เต..นะคุณน่าจะเป็นพี่ของฉัน...”

ได้...ตกลง..”

ในวัยเด็กที่ยังไม่รู้จักความโหดร้ายทั้งสองพูดคุยกันจนสนิทตั้งแต่นั้นมาตราบจนเวลาผ่านไปนานนับสิบปีทั้งสองก็ยอมเป็นแฟนกันและต้นเหตุที่สองต้องจากกันเพียงเพราะวาเนสซ่าวิ่งตามชายหนุ่มที่ไปเรียนในต่างประเทศแม้จะบอกกันแต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นรถเบรกยาว...ร่างสาวน้อยลอยละลิ่วตามลมบิดาหันไปเจอแทบหมดสติเลือดออกตามตัวสาวน้อยจนครอบครัวต้องหมดสิ้นทุกอย่างพร้อมกับหนี้สินมากมายแต่เธอก็มีชีวิตอยู่มาถึงเวลานี้

“ซ่าๆ …ทำอะไรอยู่จ๊ะ...สายแล้วตื่นเถอะนะแม่เป็นห่วง….”

“แม่ค่ะหนูโตแล้วนะคะแม่...”

“จ้ะ...โตแล้วก็โตเถอะ...เรียนจบแล้วจะหางานทำหรืออยากจะเรียนต่ออีกล่ะลูก.”

“หางานทำดีกว่าค่ะ...หนูเห็นแม่เหนื่อยมานานแล้วอยากช่วยแบ่งเบาภาระบ้าง...พ่อก็ไม่อยู่..แม่ทำงานทุกอย่างคนเดียวเหนื่อยแย่เลย...”

“สาวน้อยของแม่...ขอเพียงลูกแม่อยากทำอะไรแม่ก็เต็มใจทุกอย่าง...เห็นหน้าลูกแม่ก็หายเหนื่อยแล้วล่ะ...” มารดาเอ่ยพร้อมเข้ากอดจูบแก้มใสอย่างถนอม

“แม่ค่ะ...หนูจะทำงานอะไรดี...”

“งั้นไปทำที่ร้านเพื่อนแม่ดีมั้ย...ลองดูก่อนได้ที่ใหม่แล้วค่อยย้าย”

“ก็ได้ค่ะ..อะไรก็ได้หนูเบื่อจะแย่แล้ว...อยู่แต่บ้านอย่างนี้...”

สองแม่ลูกพูดไปอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส่แล้วเธอก็ได้เข้ามาอยู่ในร้านที่ด้านหลังเป็นการขายบริการแต่เธอนั้นไม่ได้เข้าในสถานที่จึงไม่อาจรู้ได้

ผ่านไปหนึ่งเดือนทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

“คุณน้าค่ะวันนี้ขอซาซ่าเข้าไปด้านในได้รึเปล่าค่ะ...”

“ได้สิจ๊ะ...หนูอยากไปที่ไหนก็ได้แต่ห้ามเข้าไปหลังร้านนะ...ที่นั่นมันไม่เหมาะกับหลานของน้า..จะว่าไปแล้วตั้งแต่หนูมาช่วยงานน้าที่นี่ ก็ดีขึ้นดูสิร้านของน้าขยายใหญ่โตเร็วมากเลย” หญิงสาวที่มารดาของเธอฝากให้เข้ามาแต่ก็ไม่อยากให้เธอนั้นปนเปื้อน กับสิ่งที่ไม่ดีหลังร้านหญิงสาวก็ไม่ได้เข้าไปแต่แล้วชายหนุ่มเข้มมาดหล่อราวกับเทพบุตรก็ยิ้มเมื่อเห็นเธอ

“สาวน้อยเธอคิดค่าตัวเท่าไรนะ...”

“ค่าตัวอะไรคะ...ฉันก็ไม่ทราบค่ะรบกวนสอบถามเจ้าหน้าที่เลยค่ะ..ด้านนั้น” หญิงสาวชี้ไปยังพนักงานที่เคาน์เตอร์ดวงหน้าหวานผมยาวสี่ดำสนิทแต่ถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อยเธอแต่งตัวด้วยชุดสูทสีครีมกับกระโปรงยาวคลุมเข่าสีเดียวกับสูทดูน่ารัก

“อะไรกันเธอทำงานที่นี้มานานแล้วรึยัง? ...” ชายหนุ่มเอ่ยถามหน้าใสๆ ดูดี

“ยังไม่นานเลยค่ะ...ส่วนใหญ่ไม่เคยมาในร้านคุณเคยเจอฉันรึค่ะ? ...” หญิงสาวก็ตอบอย่างในชื่อแต่ก็โชคดีไม่น้อยกลุ่มเพื่อนๆ ร่วมกับแม่เลขาขาขาวๆ สวยๆ ไม่หมวยแต่หุ่นเอวสะโพกดูแล้วน่าเอาไปบำเรอยังเตียงนุ่มๆ เขาเลยเก็บอาการ

“ว่าไงคะ...กัปตันคนหล่อ! ..ไม่น่าเชื่อจะพบคุณที่นี้? ...” เลขาเพื่อนรักที่แอบชอบกัปตันหนุ่ม

“ออ...ผ่านมาทานข้าวนะครับ...อิ่มแล้วก็เลยมานวดผ่อนคลายสักเล็กน้อย...ก็นานจะได้พักตอนนี้ก็เลยถือเอาเวลานี้ทำให้คุมนะครับ...” กัปตันหนุ่มเอ่ย

“ว่าไปแล้วมิ้นก็ช่วยนวดผ่อนคลายให้คุณได้อยู่นะคะ...” หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับเดินไปกอดควงแขนชายหนุ่มก็สุภาพบุรุษเหลือเกิน

“ไม่ดีกว่าผมกลัวจะเสียตัวนะครับ...”

“อะไรนะคะ...พูดดีๆ นะไม่งั้นฉันจะปล้ำคุณตรงนี้เลยเชียว” มิ้นเอ่ยเสียงดุแต่ยิ้ม

“ผมว่าเราไปหาที่สบายๆ คุยกันดีกว่า”

เมื่อหาที่คลายอารมณ์กันแล้วในบรรดาเพื่อนรวมกลุ่มก็มีอยู่ถึงหกคนต่างก็คุยกันสนุกสนาน เตชิตรู้ดีว่าสิ่งที่สาวมิ้นต้องการคืออะไรแต่ไม่มีใครรู้สักคนว่าที่จริงความกระหายในเรื่องกามตัณหานั้นเขามีสูงมากเพียงใด

“เฮ้! ...เตได้คราวว่าลาออกจากกัปตันแล้วนี่นายจะออกมาบริหารงานแทน พ่องงง..นายรึว่า”

“พ่อโว้ย! ...ใช่แล้วล่ะเพิ่งลาออกเมื่อวานตอนนี้ก็เลยว่าง...อยากหาที่เงียบๆ อยู่สักพักนะก่อนเริ่มงานใหม่”

“เอาอีกแล้ว...ให้มิ้นไปทำหน้าที่เลขาในห้องได้ไหมขา...” มิ้นเอ่ยพร้อมกะพริบตาถี่ๆ

“โอ๊ย! ...ไม่ได้หรอกถ้าขืนให้เธอไปเป็นเลขาผมว่าไอ้เตต้องเสียตัวก่อนทำงานก็อาจจะเป็นไปได้นะ..ว่ามั๊ยทุกคน? ...” เอ่ยจบเขาก็หันมองเพื่อนในกลุ่ม

“ใช่...พอเถอะอย่าได้คิดเลยมิ้น...ที่จริงพวกเราก็เพื่อนกันทั้งนั้นถึงได้รู้ว่าใครนิสัยอย่างไง..”

พูดคุยกันก็นานนับชั่วโมงก่อนจะแยกย้ายกันไปคงเหลือแต่กัปตันที่จะเป็นอดีตในอีกไม่ช้านั่งเหม่อตาลอยถึงสาวที่เพิ่งเจอในร้านอบนวด

กลับมาที่สาวสวย

“หนู...หนูซา...หนูซาซ่า...” น้าสาวนามว่า ยลดาเรียกเธออยู่นาน

“ค่ะ...” เสียงตอบรับเบาๆ

“เป็นไรนะ...น้าเรียกต้องนานแล้ว...ไม่สบายรึน้าให้น้าพาไปหาหมอมั๊ย? ...”

“ไม่ค่ะ...ซาซ่าไม่ได้เป็นไร...แต่คิดไม่ออกว่าเคยเจอกับผู้ชายคนหนึ่งที่ไหน? ..แต่หน้าเขาคุ้นๆ มากแล้วก็...” หญิงสาวเรียกสติกลับจึงได้หยุดพูด

“ก็อะไรล่ะ...พูดไม่จบน้าก็ไม่รู้เรื่องด้วยหรอกนะ...”

“ค่ะ...ชั่งเถอะค่ะ...ว่าแต่คุณน้ามีเรื่องอะไรคะถึงได้มาหาซาถึงที่เลย? ...”

“ออ...น้าจะมาบอกซาซ่าว่าหากไม่มีความจำเป็นหนูก็ไม่ควรไปที่นั่นอีก...”

“ที่หลังร้านด้านข้าวนั้นรึค่ะ...มีอะไรบอกซาซ่าได้มั๊ย...” หญิงสาวเกิดงงๆ คิดไม่ออกเลยว่าทำไมถึงไม่อยากให้เธอไปที่นั่นแต่นั่นก็คือร้าน...


ติดตามเป็นกำลังใจต่อนด้วยนะจ้า


ความคิดเห็น