ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 48 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 48 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 144.9k

ความคิดเห็น : 558

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2561 23:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 48 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 48

Author :   (ยอนิม)



เมื่อเข้าไปข้างในก็พบว่านันเตรียมเครื่องดื่ม และกับแกล้มไว้พร้อมแล้ว รวมไปถึงเค้กของอิฐด้วย

“กูรักมึงก็วันนี้แหละไอ้นัน” อิฐพูดขึ้นทันทีเมื่อเห็นเค้ก


“รักกูไม่ได้เว้ย เดี๋ยวเฮียฆ่ากูตาย” นันเล่นมุกกลับมา อิฐทำตามองบนอย่างหมั่นไส้


“กูไม่ได้รักมึงแบบนั้นโว้ย กูไม่ได้หลงผิดแบบไอ้แม็ค” อิฐแขวะกลับไปทันที เดย์ยกยิ้มนิดๆ ไม่ได้รำคาญแต่อย่างไร เพราะการที่อิฐเถียงกับนันได้แบบนี้ มันทำให้เดย์รู้ว่า อาการอิฐไม่หนักมากนัก


“ต่อให้มันรู้ตัวว่าหลงผิด ก็กลับตัวไม่ได้แล้ว” นันตอบกลับพร้อมกับยกยิ้มร้าย อิฐมองอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาในสำนักงานของนัน


“เฮีย จะให้ผมไปที่ร้านวันไหน” ไวถามเดย์ขึ้นมา เพราะเขารอให้เดย์กำหนดวันที่แน่นอนก่อน


“พรุ่งนี้มึงสะดวกมั้ยล่ะ” เดย์ถามกลับ ไวพยักหน้ารับทันที


“สะดวกครับ” ไวตอบกลับ


“สนามมึงไม่ขาดคนแน่นะไอ้นัน” เดย์หันไปถามนันบ้าง


“ไม่ขาดหรอกเฮีย ผมได้คนมาช่วยเพิ่มแล้ว ให้ไอ้ไวไปช่วยเฮียก็ดี ผมจะได้สบายใจ” นันพูดขึ้น เพราะว่าไว้ใจไวมาก


“ขอบใจมึงสองคนมาก ...อิฐ..จะทำอะไร” เดย์พูดกับนันและไวเสร็จแล้ว ก็รีบถามคนรักทันที เมื่ออิฐทำท่าจะตักเค้กมากิน


“ก็กินเค้กไง” อิฐตอบกลับ


“วางช้อน แล้วกินข้าวก่อน นันมันสั่งข้าวมาให้แล้ว เดี๋ยวค่อยกินเค้กทีหลัง” เดย์พูดออกมา อิฐยิ้มแหยๆ แต่ก็ยอมวางช้อนที่ตักเค้ก เพื่อกินข้าวก่อน


“เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยงอแงนี่หว่า” นันแกล้งว่า อิฐเลยเอาเท้าไปถีบหน้าแข้งของนันอย่างหมั่นไส้ นันก็หัวเราะขำเบาๆ ก่อนจะชงเหล้าให้เดย์และตนเอง แต่ให้อิฐดื่มน้ำอัดลมแทน อิฐก็ไม่เรียกร้องจะดื่มเหล้าแต่อย่างไร เพราะกลัวกินเค้กไม่ได้

“เรื่องที่เฮียให้ผมไปสืบ รออีกหน่อยนะเฮีย ผมให้เด็กตามเรื่องอยู่” นันพูดถึงเรื่องของศร


“อืม ขอบใจมึงมาก กูไม่มีเวลามาตามเอง ไม่งั้นคงไม่รบกวนพวกมึง” เดย์บอกกลับ เพราะหลังจากที่เขาเข้ามาดุแลกิจการของครอบครัวอิฐ เดย์ก็ไม่มีเวลาไปทำอะไรนอกเหนือจากการดูแลอิฐมากนัก


“ไม่เป็นไรเลยเฮีย พวกผมเต็มใจ เรื่องของเฮียก็เหมือนเรื่องของพวกผม” นันบอกออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง เดย์มองนันด้วยความรู้สึกขอบคุณจริงๆ


“อิฐ พรุ่งนี้อยู่บ้านนะ เดี๋ยวกูให้ไอ้นิคมาอยู่เป็นเพื่อน เพราะเดี๋ยวกูต้องออกไปคุยงานกับป๊า” เดย์บอกย้ำกับอิฐ


“กูไปด้วยไม่ได้เหรอวะ” อิฐถามกลับ แต่เดย์ส่ายหน้าไปมา


“อยู่บ้านดีกว่า ไปเดี๋ยวก็เบื่อ อยู่ช่วยพี่จันเลี้ยงน้องกันต์ไปก็ได้” เดย์บอกกลับ โดยเอาน้องกันต์มาล่อ อิฐนั่งลังเลอยู่เล็กน้อย


“ก็ได้ แต่ถ้ากูโทรไปหา มึงต้องรับสายกูตลอดนะ” อิฐพูดขอเอาไว้


“อืม” เดย์ตอบกลับออกมาสั้นๆ ก่อนจะหันไปคุยกับนันเรื่องทั่วไปต่อ อิฐก็นั่งกินข้าว และพูดคุยด้วยบ้างเป็นระยะ


“เฮีย เดี๋ยวไอ้คีทมันมาแข่งรถ ออกไปดูมั้ย ให้อิฐมันไปดูด้วยก็ได้นะเฮีย จะได้เป็นการบำบัดไปด้วยในตัว” นันพูดขึ้นเมื่อนึกได้ ทำให้อิฐชะงักไปนิด


“อืม ก็ดีเหมือนกัน แล้วไอ้คีทจะมาตอนไหน” เดย์ถามกลับ นันหันไปดูนาฬิกาเล็กน้อย


“เกือบๆสี่ทุ่มแหละเฮีย เฮียรีบกลับมั้ย” นันถามกลับมา


“ไม่” เดย์ตอบกลับ เพราะเขาอยากให้อิฐลองบำบัดโดยการดูการแข่งรถที่วิ่งเร็วๆด้วยเหมือนกัน


“พรุ่งนี้มึงต้องไปคุยงานกับป๊าไม่ใช่เหรอเดย์” อิฐหาข้ออ้างที่จะไม่ดูการแข่งรถ


“กูตื่นไหวอยู่แล้ว และมันก็ไม่ได้ดึกอะไร” เดย์ตอบกลับมา อิฐเลยหาข้ออ้างอะไรไม่ได้อีก จนสักประมาณเกือบสี่ทุ่ม คีทก็มาถึงตามที่นันบอก พร้อมกับชายชุดดำอีก 2 คน ซึ่งทั้งสองยืนอยู่ด้านหน้าประตูทางเข้าสำนักงานของนัน

“เดี๋ยวนี้มีบอดี้การ์ดด้วยเหรอคีท” เดย์ทักขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ เมื่อคีทยกมือไหว้เดย์แล้ว


“ก็ไม่ได้อยากมีหรอกเฮีย แต่มันเลี่ยงไม่ได้” คีทตอบกลับอย่างเซ็งๆเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงข้างๆนัน


“เดี๋ยวนี้เพื่อนผมเค้ามีแบ็คดีนะเฮีย อยากเอาใครไปถ่วงน้ำ หรืออยากให้หายสาบสูญบอกมันได้เลย” นันพูดออกมาอย่างขำๆ ก่อนจะโดนคีทตบหัวไปทีแต่ไม่แรงมากนัก


“ไม่ตลก” คีทพูดขึ้น ก่อนจะชงเหล้ามาดื่ม


“จะแข่งรถไม่ใช่เหรอวะ แล้วจะดื่มทำไม” อิฐรีบทักท้วงทันที


“เรียกเลือดลมนิดหน่อยน่ะ” คีทตอบพร้อมกับยักคิ้วนิดๆ


“มึงเอารถอะไรมาแข่ง” เดย์ถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้


“Ducati Panigale ครับเฮีย” คีทตอบกลับ ทำเอาอิฐตาโตทันที


“โห คันล้านกว่าเลยนะ” อิฐพูดขึ้นอย่างอึ้งๆ


“หึหึ กูเก็บเงินมาเป็นชาติ กว่าจะได้มา” คีทตอบกลับยิ้มๆ


“เมื่อก่อนเห็นว่าอยากได้ไม่ใช่รึไง” เดย์แกล้งถามคนรักกลับไป อิฐยิ้มแห้งๆออกมาทันที


“ไม่อยากได้แล้ว นั่งรถยนต์เฉยๆให้มึงขับดีกว่า” อิฐตอบกลับเสียงอ้อมแอ้ม ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเรื่องอาการที่กำเริบด้วย


“ถ้าอยากขี่ ก็ลองขี่รถกูได้นะ กูไม่หวง” คีทเสนอขึ้น ด้วยความไม่รู้ อิฐส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว


“ไม่เอา ขอบาย กูไม่อยากจิตหลุด” อิฐตอบเพราะพอจะรู้อาการของตัวเองดี คีททำหน้างง นันเลยเล่าเรื่องของอิฐให้ฟัง คีทถึงได้เข้าใจ


“ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย บอกได้เลยนะเฮีย อย่างที่ไอ้นันมันบอก ถ้าอยากให้ใครหายสาบสูญบอกได้เลย เพื่อเฮีย ผมทำให้ได้” คีทพูดออกมาเสียงจริงจัง เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนจะตบไหล่คีทเบาๆ


“ขอบใจ ถ้ามันร้ายแรงจริงๆ จะบอกละกัน” เดย์พูดขึ้นเสียงเรียบ เขาไม่อยากรบกวนใครมาก เพราะชอบจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง ยกเว้นเรื่องที่ให้นันคอยตามสืบ เพราะเขาไม่มีเวลาจริงๆ  เมื่อนั่งคุยสักพัก คีทก็จะออกไปเช็คสภาพรถตนเองนันเลยชวนเดย์กับอิฐออกไปข้างนอกด้วย ซึ่งคู่แข่งของคีทก็มารอแล้วเหมือนกัน เนื่องจากนันเป็นคนหาคู่แข่งให้

เดย์พาอิฐมานั่งที่สนามแข่งรถมอเตอร์ไซค์ ซึ่งตอนแรกนันจะปิดเพื่อให้เดย์มาขับรถพาอิฐบำบัดอาการ PTSD และกะจะให้คีทมาใช้สนามแข่งแบบส่วนตัวด้วยเท่านั้น แต่พอเดย์บอกให้เปิดสนามเพื่อจะได้ไม่เสียรายได้ เขาเลยให้คนอื่นเข้ามาใช้สนามในช่วงรอคีทมาแข่ง เดย์นั่งอยู่บนแสตนด์เหล็กด้านข้างสนาม โดยมีลูกน้องของนันยืนอยู่ใกล้ๆ นันก็นั่งอยู่ข้างๆเดย์อีกด้าน อิฐจับแขนของเดย์ไว้แน่น ช่วงที่คนอื่นกำลังแข่งอยู่ เสียงรถที่ดังอยู่ในสนาม ทำให้อิฐเหงื่อซึม เดย์ตบหลังมือของอิฐเบาๆ

“ถ้าไม่ไหวก็บอกกูละกัน แต่กูอยากให้มึงอดทน มึงนั่งอยู่ตรงนี้ มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก มึงเชื่อใจกูมั้ย” เดย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ไม่อยากให้อิฐรู้สึกว่าเขาบังคับแต่อย่างไร อิฐเม้มปากเล็กน้อยอย่างลังเล


“ก็ได้” อิฐตอบกลับมา ทำให้เดย์ยกยิ้มอย่างพอใจ


“พี่นันคะ” เสียงเรียกของหญิงสาวดังขึ้น ทำให้ทั้งอิฐและเดย์หันไปมอง ก็เห็นสาวน้อย 3 คน ยืนอยู่ข้างกับที่นันนั่งอยู่ แต่ละคนแต่งตัวน้อยชิ้นจนหนุ่มๆแถวๆนั้นหันมามองกันเป็นแถว


“สวัสดีครับสาวๆ วันนี้มาเชียร์ใครกัน” นันก็ทักกลับไปพร้อมรอยยิ้ม


“จะฟ้องไอ้แม็ค” อิฐแกล้งพูดขึ้นมาอย่างลอยๆ นันเลยหันมาหาอิฐพร้อมกับยักคิ้วให้อย่างกวนๆ

“เดย์ มึงดูไอ้นันทำตัวดิ” อิฐพูดทำนองว่าฟ้องกับเดย์ทันที


“มันไม่ได้สนอะไรหรอกน่า มันก็แค่คุยตามประสาเจ้าของสนาม” เดย์ตอบกลับ เพราะรู้นิสัยของนันดี อิฐหันไปมองที่หญิงสาวอีกครั้ง ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็น 1 ในสาวกลุ่มนั้น กำลังมองมาที่เดย์ยิ้มๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อน อิฐคงจะเอ่ยปากแซวไปแล้ว แต่ตอนนี้นอกจากจะไม่แซวแล้ว อิฐยังรู้สึกไม่ชอบใจด้วย ที่หญิงสาวมองเดย์แบบนั้น


“พี่นันคะ ไม่แนะนำเพื่อนพี่ให้พวกเรารู้จักบ้างเหรอ” หญิงสาวที่มองเดย์ พูดกับนันเสียงค่อนข้างดังพอสมควร เหมือนจงใจจะให้เดย์ได้ยินด้วย นันหันมามองเดย์กับอิฐทันที


“หึหึ ไม่ใช่เพื่อนพี่ แต่เป็นเฮียของพี่เอง” นันตอบกลับไป อิฐมองจิกนันทันที เพราะคิดว่านันจะแนะนำให้หญิงสาวมารู้จักกับเขาและเดย์

“ทำไม สนใจงั้นเหรอ” นันถามหญิงสาวออกไปตรงๆ หญิงสาวยิ้มหวานเล็กน้อย พร้อมกับพยักหน้ารับ อิฐหน้าบึ้งทันทีเมื่อเห็น ส่วนเดย์ก็นั่งเงียบๆ นิ่งๆ

“ถ้าสนใจเฮียพี่คนนี้ ก็ต้องไปขอกับคนนั้น” นันชี้ไปที่เดย์ก่อน แล้วค่อยชี้มาที่อิฐ

“แต่ถ้าสนใจคนนั้น ก็ต้องมาขอเฮียคนนี้ก่อน” นันชี้ที่อิฐแล้วก็กลับมาชี้ที่เดย์เหมือนเดิม ทำให้หญิงสาวทำหน้างง เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ


“ไม่ต้องขอ รำคาญ มาทางไหน ไปทางนั้น” เดย์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ปนเหนื่อยหน่ายกับผู้หญิงประเภทนี้ ทำให้อิฐที่หน้าบึ้งในตอนแรกยิ้มออกมาอย่างพอใจ


“พวกเรายังไม่ได้ทำอะไรให้พี่รำคาญเลยนะคะ ทำไมรีบไล่จัง ใจร้าย” หญิงสาวคนที่ชอบเดย์ก็ดูเหมือนจะไม่รู้สึกสะเทือนอะไร ยังถามเดย์กลับมาด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด เดย์มองหญิงสาวหัวจรดเท้า


“อายุเท่าไร” เดย์ถามต่อ ทำให้อิฐสงสัยว่าเดย์ถามอายุหญิงสาวไปทำไม


“20 ค่ะ ไม่ต้องกลัวว่าจะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์นะคะ คึคึ” หญิงสาวตอบกลับยิ้มๆ


“อืม ชั้นไม่กลัวหรอก เพราะชั้นไม่คิดจะเอาพวกเธอ” เดย์ตอบกลับไป ทำให้หญิงสาวหน้าตึงไปนิด

“มันไม่ผิดหรอกนะ ที่จะจีบผู้ชายก่อน แต่มันควรจะดูให้ดีกว่านี้ ว่าคนที่จะจีบ เค้ามีเมียมีผัวรึยัง และควรสงวนท่าทีให้ดีกว่านี้ อย่าทำให้ผู้ชายมองว่าได้ง่ายจนเกินไป มันเสียศักดิ์ศรี เข้าใจมั้ย” เดย์เตือนออกมาอีก ทำให้หญิงสาวทั้งสามคนต่างหน้าเสีย เพราะมีแต่คนหันไปมอง


“หึหึ พี่แนะนำว่ามาทางไหน ไปทางนั้น แบบที่เฮียเค้าบอกดีกว่านะ จะได้ไม่อายไปมากกว่านี้ ถ้าอยู่ต่อนานอีกนิด จะโดนเทศน์หนักกว่านี้อีกนะ” อิฐพูดออกมาอย่างขำๆ เรียกเดย์ว่าเฮีย เหมือนที่นันเรียก


“พี่นันคะ” หญิงสาวทำท่าจะหันไปฟ้องนัน


“พี่ยังไม่อยากทำให้เพื่อนของเมียพี่อารมณ์เสียนะจ๊ะสาวๆ” นันพูดพร้อมยกยิ้มกวนๆ ทำให้หญิงสาวชะงักกึก ก่อนจะรีบพากันเดินแยกไปทันที เดย์ส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ

“แหม่ เฮียน่าจะให้อิฐมันจัดการ ผมล่ะอยากเห็นจริงๆ ว่าอิฐมันจะจัดการยังไง” นันพูดขึ้นมาอย่างขำๆ


“ปากดี เดี๋ยวกูโทรฟ้องไอ้แม็คซะหรอก” อิฐชี้หน้านันอย่างหมั่นไส้


“กูยังไม่ได้พาอิฐมันไปฉีดยา เลยยังไม่อยากให้มันไปกัดกับใคร” เดย์ตอบกลับด้วยท่าทีนิ่งๆ ก่อนที่นันจะหัวเราะขำออกมาทันที


“มึงพูดทีนี่ กูอยากหอนเลยนะไอ้บ้า” อิฐแกล้งโวยใส่คนรักอย่างขำๆ เพราะรู้ว่าเดย์แค่แซวเล่น เดย์ยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะพูดข้างๆหูของอิฐเบาๆ


//งั้นคืนนี้กูจะพาหมาตัวนี้ไปฉีดยาสักเข็มดีมั้ย//



++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“กูเป็นแบบนี้ยังจะมาหื่นใส่อีก” อิฐยกมือไปดันหน้าของเดย์ให้ออกห่าง เพราะรู้สึกเขินอยู่ไม่น้อย เดย์ก็ยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายๆ


“ก็จะได้ทดสอบอัตราการเต้นของหัวใจของมึงด้วยไง” เดย์ตอบด้วยท่าทีปกติ แล้วทำท่าจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ทำให้อิฐขมวดคิ้วเข้าหากันทันที แล้วคว้ามือของเดย์ที่ถือบุหรี่เอาไว้อย่างรวดเร็ว เดย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย


“ไม่สูบได้มั้ยวะ” อิฐถามขึ้นเสียงจริงจัง


“วันนี้กูยังไม่ได้สูบสักมวน” เดย์บอกกลับไป จริงๆแล้วเดย์ก็อยากเลิกสูบเหมือนกัน แต่จะให้เลิกแบบหักดิบไปเลย มันก็ลำบากอยู่สักหน่อย เขาเลยค่อยๆลดไปทีละนิด ส่วนใหญ่เขาจะแอบอิฐสูบเสียมากกว่า เพราะอิฐอยากให้เขาสูบแค่วันละมวนเท่านั้น


“ก็ได้” อิฐตอบกลับอย่างจำยอม

“จะไปไหน” อิฐรีบคว้าแขนของเดย์เอาไว้ทันที เมื่อเห็นเดย์ทำท่าจะลุกออกไป


“ไปสูบห่างๆมึงหน่อย นั่งดมควันเดี๋ยวได้เป็นมะเร็งก่อนกูหรอก” เดย์บอกกลับ อิฐเบะปากใส่คนรักอย่างหมั่นไส้


“ทีเมื่อก่อนยังเคยพ่นควันใส่หน้ากูมาแล้วเลย ตอนนี้ทำเป็นไม่อยากให้กูได้กลิ่นควัน" อิฐพูดแขวะคนรัก เดย์ยกยิ้มนิดๆ แล้วยื่นหน้าไปหาอิฐอีกครั้ง


“อยากพ่นอย่างอื่นใส่หน้าด้วย ได้มั้ยวะ” เดย์ถามกลับไป อิฐทำหน้างงเล็กน้อย ก่อนจะเบิกตาขึ้น ถ้าเดย์ไม่ยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้น อิฐคงไม่คิดลึกไปถึง...


“ไปสูบไกลๆเลยไป อย่าให้ควันลอยมาทางนี้นะมึง ไม่งั้นกูโกรธ” อิฐผลักคนรักเพื่อกลบเกลื่อนความอายกับคำพูดสองแง่สองง่ามของเดย์ เดย์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะจุดบุหรี่ แล้วเดินไปสูบตรงคีท เพื่อดูรถของคีทไปด้วย อิฐนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้ลุกไปไหน เขาหยิบมือถือขึ้นมากดเล่นรอเวลาไปเรื่อยๆ จนกระทั่งคีทลองรถ โดยการสตาร์ทแล้วบิดคันเร่งแรงๆ


เฮือก..

อิฐสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินเสียงบิดเร่งของรถมอเตอร์ไซค์ อิฐหันไปหาเดย์ทันที แต่ไม่ทันจะได้เรียกเดย์ให้มาหาตนเอง เดย์ก็เดินตรงเข้ามาก่อนแล้ว พร้อมกับนั่งลงข้างๆอิฐและกอดไหล่อิฐเอาไว้


“ไม่เป็นไรๆ” เดย์พูดปลอบเสียงทุ้มๆ ทำให้อิฐรู้สึกผ่อนคลายลงได้บ้าง และรู้สึกอุ่นใจ ที่รู้ว่าเดย์ยังคอยมองคอยดูอิฐอยู่ตลอดเวลาในยามที่อิฐต้องการ


“กูแค่ตกใจ” อิฐบอกกลับเสียงอ่อยๆ เดย์ลูบไหล่อิฐไปมา


“อืม เดี๋ยวไอ้คีทมันลงแข่งละ ถ้ามึงไม่ไหวก็บอกกูละกัน” เดย์พูดขึ้น เมื่อเห็นว่าคีทเตรียมตัวจะไปยังจุดสตาร์ท อิฐก็พยักหน้ารับ อิฐจับเข่าของเดย์เอาไว้ แล้วมองไปที่คีท ที่กำลังเอารถไปยังจุดเริ่ม พร้อมกับคู่แข่ง นันเองก็เดินไปดูความเรียบร้อย และพูดคุยกันด้วยเหมือนกัน และเหมือนว่าทางฝั่งคีทและคู่แข่งจะมีการปะทะคารมกันนิดหน่อย แต่นันก็เข้าไปเคลียสถานการณ์ให้ ก่อนจะเข้าประจำที่ เดย์ จับมือของอิฐไว้ข้างหนึ่ง โดยที่แขนอีกข้างของเดย์ก็โอบไหล่อิฐเอาไว้ อิฐใจเต้นระรัว บีบมือเดย์เอาไว้แน่น และเมื่อสัญญานไฟขึ้น รถทั้งสองคันก็ทะยานออกจากจุดเริ่มทันที เสียงรถมันบาดเข้าไปในความรู้สึกของอิฐ อิฐอยากจะก้มหน้าไม่มอง แต่ก็อยากจะหายจากอาการนี้ เขาพยายามมองรถมอเตอร์ไซค์ทั้งสองคันโดยไม่ละสายตา ถึงใจจะหวิวๆ แต่อิฐก็อดทนดู อีกอย่างที่อิฐทนนั่งดูอยู่ตรงนี้ได้ ส่วนหนึ่งเพราะมีเดย์อยู่ข้างๆด้วย

“พอไหวมั้ย” เดย์ถามขึ้น อิฐก็พยักหน้ารับ จนถึงรอบสุดท้าย คีทนำอีกฝ่ายเยอะอยู่ พอใกล้ถึงเส้นชัยรอบสุดท้าย คีทก็ผ่อนเครื่องรถ แล้วปล่อยให้รถไหลเข้าเส้นชัยไปอย่างขาดลอย เสียงเฮของหลายๆคนที่มาดูรอบข้างดังขึ้น อิฐถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ ที่การแข่งจบลงไปด้วยดี แต่อิฐเบาใจได้ไม่นาน รถคู่แข่งของคีท ที่เข้าเส้นชัยทีหลัง กลับเข้าไปพุ่งชนท้ายรถของคีทอย่างตั้งใจ จนคีทที่ไม่ทันระวังตัว รถจึงเสียหลักล้มไถลไปกับพื้น


“เฮ้ย!” อิฐร้องออกมาอย่างตกใจ มือของเขาสั่นขึ้นมาทันที เดย์เองก็ขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อรับรู้ถึงอาการตัวสั่นของอิฐ


“ไอ้คีทมันไม่เป็นไร ใจเย็นอิฐ” เดย์พูดกล่อมอิฐ เพราะการที่คีทรถล้ม มันก็ส่งผลกระทบกับอาการของอิฐอยู่เหมือนกัน นันกับลูกน้องวิ่งเข้าไปหาคีททันที ดูเหมือนว่าคีทไม่ได้เป็นอะไรมาก จังหวะที่ล้ม คีทใช้แรงส่งจากการลื่นไถล เพื่อดันตัวเองลุกขึ้นยืนได้ และไม่กี่อึดใจ คีทวิ่งเข้าไปกระโดดถีบอีกฝ่ายที่กำลังจอดรถทันที


“เดย์ๆ มีเรื่องกันแล้วว่ะ ไปช่วยไอ้คีทกัน” อิฐเขย่าแขนเดย์อย่างรวดเร็ว เดย์ส่ายหน้าไปมา


“ไม่ต้องไปห่วงมัน ห่วงตัวมึงก่อน ไอ้คีท มันมีบอดี้การ์ดมาด้วย ลืมไปแล้วรึไง” เดย์พูดออกมา อิฐหันไปมองอีกทีก็เห็นว่าบอดี้การ์ดสองคนที่มากับคีท เข้าไปจัดการอีกฝ่ายแล้ว แถมยังมีชายร่างใหญ่ในชุดธรรมดาอีก 5 คน เดินเข้าไปช่วยกันคีทออกมาด้วย

“เราเข้าไปข้างในเถอะ” เดย์พูดก่อนรั้งอิฐให้ลุกขึ้นยืนอิฐทำหน้าลังเล แต่ก็ยอมเดินตามเดย์ไปอยู่ดี เดย์พาอิฐเข้าไปนั่งในสำนักงานของนันเหมือนเดิม

“เป็นไงบ้าง ความรู้สึกตอนที่ดูไอ้คีทแข่งรถ” เดย์ถามถึงอาการของอิฐ ใช่ว่าเขาจะไม่สนใจที่จะช่วยคีท แต่เพราะรู้ว่ามีคนตามดูแลคีทอยู่เยอะ เดย์เลยไม่อยากเข้าไปก้าวก่าย


“ก็พอจะใจแข็งนั่งดูได้บ้างแหละ มีหวิวๆในอกบ้าง อาจจะเป็นเพราะมีมึงอยู่ข้างๆด้วยล่ะ กูถึงดูได้โดยไม่ลุกหนีไปก่อน” อิฐตอบกลับมาให้คนรักรับรู้อาการตนเอง


“ถ้าคนที่ลงแข่งคือกูล่ะ” เดย์ถามอีก เพราะว่าอาการของอิฐส่วนใหญ่กำเริบหนักถ้ามีเดย์เข้าไปเกี่ยวข้อง และก็เป็นอย่างที่เดย์คิด อิฐส่ายหน้าไปมา ใบหน้าซีดลงในทันที


“ไม่เอา ไม่ให้แข่ง” อิฐพูดออกมาเสียงสั่น จนเดย์ต้องดึงอิฐเข้ามาโอบไหล่ พร้อมกับจูบซับที่ขมับของอิฐอย่างเอาใจ


“กูแค่ถามดูเฉยๆ ไม่ได้จะลงแข่ง” เดย์บอกให้อิฐเข้าใจ อิฐเองก็รู้ แต่มันอดคิดไม่ได้ ว่าถ้าเป็นเดย์ลงไปแข่งรถ เขาคงจะหัวใจวาย หรือไม่ก็อาละวาดโวยวายแน่ๆ


“เดย์ มึงอย่าไปแข่งรถ หรือขับรถเร็วอีกนะ กูขอล่ะ” อิฐพูดขอคนรักขึ้นมา เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“กูว่ากูหมดวัยที่จะทำอะไรแบบนั้นแล้วล่ะนะ” เดย์บอกกลับมา


“มึงจะบอกว่ามึงแก่แล้วใช่มั้ย” อิฐถามกลับ ก่อนจะโดนเดย์ขยี้เส้นผมไปมา อิฐยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะเอนหัวไปพิงไหล่แกร่งของเดย์เอาไว้ พร้อมกับบ่นเรื่องอาการของตัวเองไปด้วย เดย์ก็คอยพูดปลอบ จนกระทั่งนันกับคีทเดินกลับเข้ามา อิฐเลยขยับนั่งตรงๆ


“แหม่ๆๆ พออยู่กันสองคนกับเฮีย ก็อ้อนเฮียใหญ่เลยนะมึง” นันแกล้งแซวขึ้นมา


“ทำไม อิจฉาเหรอวะ ไอ้แม็คไม่อยู่อ้อนมึง มึงก็เลยมาอิจฉากูล่ะสิ” อิฐเถียงกลับไปอย่างไม่นึกเขิน เพราะรู้ดีว่า ถ้าแสดงอาการเขินออกไป ได้โดนนันแซวมากกว่านี้แน่ๆ


“เออ อิจฉาเว้ย” นันยอมรับออกมา อิฐก็หัวเราะขำ


“เป็นไง” เดย์ถามคีทบ้าง ไงเดินเอากล่องยามาให้คีทเพื่อทำแผลถลอก


“สบายๆเฮีย แผลเท่ารอยแมวข่วน” คีทยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ


“แล้ว..” อิฐกำลังจะถามถึงบอดี้การ์ดของคีท แต่ไม่ทันได้ถาม ร่างใหญ่ของบอดี้การ์ดก็เดินเข้ามาเสียก่อน


“คุณคีทครับ เจ้านายบอกให้กลับตอนนี้เลยครับ” บอดี้การ์ดหน้านิ่งพูดขึ้น คีทขมวดคิ้วเข้าหากันทันที


“โทรไปบอกเจ้านายพวกนายด้วย ว่าชั้นยังไม่กลับ ถ้าอยากกลับจะกลับเอง แล้วไม่ต้องโทรมาบอกให้กลับอีก ไม่งั้น ชั้นจะไปไกลกว่านี้” คีทพูดเสียงเรียบ ก่อนจะยกเหล้าขึ้นมาดื่ม บอดี้การ์ดก้มหัวรับคำเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป


“คีท มึงแม่งเหมือนมาเฟียฉิบหาย” อิฐพูดขึ้น


“กูเป็นคนธรรมดา” คีทตอบกลับแค่นั้น ก่อนจะหันไปชวนนันคุยเรื่องรถ อิฐเลยไม่ถามอะไรต่อ เดย์ก็นั่งคุยกับนันและคีทไปเรื่อยๆ อิฐเอนตัวไปพิงเดย์อยู่สักพักแล้วก็หาวออกมา


“ง่วงแล้วเหรอ” เดย์ถามขึ้น อิฐพยักหน้ารับ

“ไอ้นัน ไอ้คีท กูขอตัวกลับก่อนละกัน” เดย์พูดขึ้น


“ครับ..ครับ” นันกับคีทตอบออกมาพร้อมกัน


“ขอบใจมากสำหรับวันนี้ อ่อ ไอ้นัน ฝากบอกไอ้ไวด้วย ว่าพรุ่งนี้กูจะโทรแจ้งทางร้าน ว่ามันจะเข้าไป” เดย์พูดกับนันเมื่อนึกได้


“ครับเฮีย” นันตอบรับ ก่อนจะเดินออกมาส่งเดย์กับอิฐที่รถ

“หายไวๆนะมึง จะได้มาแข่งรถที่สนามกู” นันพูดแซวอิฐขึ้นมา อิฐเลยด่าแบบไม่ออกเสียง นันก็หัวเราะขำนิดๆ ก่อนที่เดย์จะขับรถพาอิฐกลับบ้าน


“เดย์ ถ้าเจอนายศรนั่น มึงจะทำยังไงต่อวะ” อิฐถามขึ้นขณะนั่งรถกลับบ้านตนเอง


“ก็คงต้องส่งให้ตำรวจ เพราะกาจมันขอเอาไว้ ว่ามันจะช่วยดูแลเรื่องนี้ให้” เดย์ตอบกลับ


“แต่ถ้าหมอนั่นมันทำอะไรล้ำเส้นเกินไปล่ะ” อิฐถามต่อ ลำเส้นที่อิฐพูดถึง หมายถึงถ้าศรเล่นไม่ซื่อ ส่งคนมาทำร้ายพวกเขา


“ทำกู กูไม่ว่า แต่ถ้าทำมึง กูไม่ปล่อยไว้แน่” เดย์พูดออกมาเสียงเย็นเยียบ ทำให้อิฐเสียวสันหลังแทนศร


“แต่กูว่ามันคงไม่กล้าทำอะไรหรอก” อิฐบอกออกมาเสียงแห้ง เพราะยังขนลุกกับน้ำเสียงของคนรักไม่หาย

“เดย์ๆ แวะร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าทางเข้าหมู่บ้านหน่อยสิ” อิฐพูดขึ้นเสียงติดอ้อนนิดๆ


“หิว?” เดย์ถามกลับสั้นๆ อิฐพยักหน้ารับ

“ที่ไอ้นันเตรียมให้กิน ไม่พอเหรอวะ” เดย์ถามกลับอีกครั้ง


“ก็มันย่อยไปหมดแล้ว กูเพิ่งนึกได้เมื่อกี้ กูอยากกินเส้นเล็กต้มยำไข่” อิฐพูดขอออกมา


“ไม่กลัวอ้วน?” เดย์แกล้งถามขึ้นมา


“กลัวทำไม ในเมื่อมึงชอบพากูเบิร์น” อิฐพูดเสียงอ้อมแอ้ม พร้อมกับหันหน้าออกไปมองนอกรถ เพื่อกลบเกลื่อนความเขิน ที่พูดเองแล้วก็เขินเอง  ถึงแม้ว่าอิฐจะพูดเสียงไม่ดังมากนัก แต่เดย์ก็ได้ยินชัดเจน เพราะอยู่กันสองคนในรถ


“หึหึ ได้เลย กินเข้าไปเต็มที่เลย กูพาเบิร์นเอง” เดย์บอกออกมาพร้อมกับรอยยิ้มร้าย อิฐกัดริมฝีปากล่างพร้อมกับด่าตัวเองในใจ ที่เปิดช่องให้คนรักซะอย่างนั้น ไม่นาน เดย์ก็จอดเทียบเข้ากับฟุตบาทหน้าทางเข้าหมู่บ้าน ซึ่งมีร้านอาหารมาขายยามดึกอยู่ พอลงจากรถได้ อิฐก็เดินนำไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยวต้มยำไข่ เดย์ก็เดินตามไปนั่งที่โต๊ะหน้าร้าน ทั้งสองสั่งเมนูที่จะกินแล้วนั่งรอ


“อ่าว อิฐ สวัสดีครับพี่เดย์” เสียงทักดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ยกมือไหว้เดย์ เดย์หน้านิ่งไปนิด แต่ก็พยักหน้ารับ


“บอล มาทำอะไรแถวนี้เหรอครับ” อิฐทักกลับไปพอดี เมื่อเห็นว่าเป็นบอล


“พอดีไปบ้านเพื่อนมาน่ะครับ กำลังจะกลับบ้าน ก็เลยแวะหาอะไรกินแถวนี้ ไม่คิดว่าจะเจอทั้งสองคนเลย” บอลบอกกลับ


“นั่งด้วยกันมั้ยครับ เอ่อ เดย์ให้บอลนั่งด้วยได้มั้ย” อิฐถามบอล ก่อนจะนึกได้ว่าต้องขอคนรักตนเองก่อน เดย์พยักหน้ารับ


“ขอบคุณครับ ผมคงไม่มารบกวนอะไรใช่มั้ย” บอลถามออกมาอีก


“ไม่หรอก นั่งเถอะ” เดย์ตอบกลับ บอลเลยนั่งฝั่งตรงกันข้ามอิฐกับเดย์ ก่อนจะสั่งอาหารที่ตนเองจะกิน


“ไปไหนกันมาเหรอครับ” บอลถามขึ้น


“ไปบ้านเพื่อนมาเหมือนกันครับ” อิฐตอบกลับอย่างเป็นกันเอง จนก๋วยเตี๋ยวที่สั่งมาเสริฟ ทั้งสามคนก็นั่งทานไปพร้อมๆกัน


“เอ่อ..พี่เดย์ครับ” บอลเรียกเดย์เสียงลังเล เดย์เหลือบตาขึ้นมามองเล็กน้อย

“คือ พรุ่งนี้ผมขอเอาของฝากมาให้อิฐได้มั้ยครับ พอดีผมไปต่างประเทศมา เลยซื้อของมาฝากด้วย ไม่คิดว่าจะเจอกันวันนี้ ก็เลยไม่ได้ติดรถมา” บอลพูดขอขึ้นมา


“อืม เอามาให้ที่บ้านละกัน พรุ่งนี้อิฐไม่เข้าร้าน” เดย์ตอบเสียงเรียบ พลางคิดว่าให้มีคนเข้าออกบ้านเขาในช่วงนี้บ้างก็ดี เผื่อมีเรื่องฉุกเฉินอะไร จะได้ช่วยเป็นหูเป็นตาได้บ้าง


“ได้ครับ ขอบคุณครับ” บอลพูดขอบคุณพร้อมกับยิ้มนิดๆ เพราะไม่คิดว่าเดย์จะอนุญาตง่ายๆ เขารู้ดีว่าเดย์ค่อนข้างหวงอิฐมาก ไม่ค่อยให้อิฐอยู่กับเขาโดยไม่มีเดย์อยู่ด้วยสักเท่าไร เมื่อทานก๋วยเตี๋ยวเรียบร้อยแล้ว ก็แยกย้ายกันกลับ โดยที่บอลบอกเวลาที่จะเข้ามาหาอิฐไว้ด้วย


“มึงไม่หงุดหงิดแน่นะ ที่บอลจะมาหากูน่ะ” อิฐถามคนรักอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ


“ไม่หรอก ให้มันมาช่วยอยู่เป็นเพื่อนมึงอีกคนก็ดี เผื่อเวลาโดนยิงมันจะได้เป็นเกราะกำบังให้มึง” เดย์พูดออกมาเหมือนเป็นเรื่องปกติ



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อาจจะพูดเรื่องของคีทเยอะไปนิดนะคะ 

 ยังแพ็คหนังสือยังไม่เสร็จดี แต่เอามาให้ก่อนนิดหนึ่ง


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น