yamyam_1
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 10 นี่เพื่อนเอง(แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 นี่เพื่อนเอง(แก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 09:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 นี่เพื่อนเอง(แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

ตอนที่ 10 นี่เพื่อนเอง 

"น่าหงุดหงิดชิบ" 

"ใจเย็น ๆ หน่อยครับ"ให้ตายสิเขาเป็นถึงประธานบริษัทแท้ ๆ ทำไมไม่รู้จักระงับอารมณ์บ้างเลย อีกอย่างไปมีเรื่องกับพนักงานมันก็จะทำให้มีเรื่องบาดหมางกันอีก พนักงานจะเคารพนับถืออยู่ไหมนะ 

"ไม่คิดว่ามันจะกล้ากวนตีนฉันนะติน น่าต่อยสักหมัดจริง ๆ " 

ผมปล่อยให้คุณภพเขาอยู่อย่างนั้นของเขาไป ส่วนผมก็แยกแฟ้มงานของผมออกมา และอีกส่วนก็เอาไปไว้ที่โต๊ะคุณภพ 

เมื่อคุณภพเขาสงบสติอารมณ์ของตัวเองได้แล้วก็กลับมาทำงานของตัวเองต่อ ผมเงยหน้ามองเป็นระยะ ๆ และก็ทำงานของตัวเองเช่นกัน ต้องรับจัดการให้เสร็จภายในวันนี้เลยยิ่งดี 

. 

. 

เลิกงาน 

ผมจัดการงานทุกอย่างเสร็จพอดี ผมออกมาจากห้องทำงานก่อนคุณภพ เพราะเขายังต้องอยู่เซ็นเอกสารนิดหน่อย ผมลงมายังชั้นล่างก็เจอกับเนมพอดี ซึ่งมีพี่โจ้ยืนอยู่ด้วย 

ผมเดินเข้าไปหาเนม ส่วนเนมนี่ดี๊ด๊าใหญ่เลยครับเหมือนเขาจะอารมณ์ดีเสียด้วย ส่วนพี่โจ้นี่แกยิ้มแหยะ ๆ มาให้ผม ก็พอจะเข้าใจพี่แกอยู่สงสารนิด ๆ 

"ติน ไปหาอะไรกินมั้ย"ว่าแล้วจะต้องชวนแบบนี้ เห็นตัวเล็กแบบนี้นะ เนมเขากินได้เยอะมากเลยครับ 

"ไม่รู้สิ"ผมได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ไปให้ ผมกลัวว่าคุณภพเขาคงไม่ให้ผมไปแน่ ๆ 

"ทำไมล่ะ พี่โจ้ก็ไปนะ ไปกันหลาย ๆ คนสนุกดีออก" 

"เนม เผื่อตินเขามีธุระไง ไปกับพี่ก็ได้นี่" 

"ไม่ไปจริงหรอ.."เนมทำหน้าสลด เห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ 

"ไว้คราวหน้า ตินจะเลี้ยงเยอะ ๆ เลยนะ"ไว้ไถ่โทษครั้งหน้านะเนม 

"จริงนะ..." 

"แน่นอน" 

"ไปเถอะพี่หิวแล้ว"พี่โจ้พูดเพื่อตัดบทที่เนมยังงอแงอยู่... 

"ครับบ เนมไปละนะติน บ๊าย บายยย"เนมโบกมือให้ผมก่อนจะเดินออกจากบริษัทกับพี่โจ้ 

"บาย" 

"กลับกันเถอะ" 

"ครับ" 

. 

. 

"ถึงบ้านสักที"ผมเข้าไปในบ้านแล้วก็ล้มตัวลงนอนกับโซฟาทันที ส่วนคุณภพก็เดินหายไปในห้องครัว ชักจะหิวแล้วสิ 

ผมลุกขึ้นจากโซฟาแล้วก็เข้าไปหาของกินในห้องครัวบ้าง มีอะไรอร่อย ๆ สดชื่น ๆกินบ้างมั้ยนะ มีน้ำหวานอยู่ด้วย ผมหยิบแก้วแล้วก็เทน้ำหวานใส่แก้วยกดื่มอย่างชื่นใจ 

"กลับมาแล้วหรอคะ ให้น้าเตรียมตั้งโต๊ะอาหารเลยไหมคะ" น้านิดเข้ามาในห้องครัวพอดีเลย 

"อีกสักพักค่อยจัดก็ได้ครับ"ว่าแล้วคุณภพเขาก็ออกจากห้องครัวไป เหลือแค่ผมกับน้านิดสองคน 

"ให้ผมช่วยจัดมั้ยครับ" 

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูตินไปอาบน้ำให้สดชื่นดีกว่านะคะ" 

"จะดีหรอครับ ผมอยากช่วย" 

"ไม่เป็นไรค่ะ น้าจัดการได้สบายมาก" 

"งั้นก็ได้ครับ"ผมรับปากน้านิดก่อนจะขอตัวขึ้นห้องไปอาบน้ำเพื่อรอกินข้าว 

ผมเข้ามาในห้องก็ไม่เจอคุณภพสงสัยไปเคลียร์งาน ที่ห้องทำงานของเขานั่นแหละครับ 

ผมอาบน้ำดีกว่า ส่วนคุณภพก็เรื่องของเขาเถอะ ผมถอดเสื้อผ้าใส่ตะกร้าไว้ หยิบผ้าขนหนูแล้วก็เข้าห้องน้ำทันที น้ำนี่เย็นสดชื่นมากเลยครับ สระผมด้วยดีมั้ยนะ 

ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นานครับ เพราะท้องผมมันเริ่มจะหิวแล้ว ผมแต่งตัวเสร็จก็จะลงไปที่ด้านล่างก็เจอกับคุณภพที่เดินออกจากห้องทำงานพอดี งานคงเสร็จแล้วล่ะมั้ง 

ผมเข้าไปในห้องครัว น้านิดยังคงทำกับข้าวอยู่แต่ดูเหมือนใกล้จะเสร็จแล้ว อาหารส่งกลิ่นหอมมากเลยครับ 

"มาแล้วหรอคะ" 

"ผมช่วยนะครับ" 

"งั้นช่วยจัดโต๊ะได้มั้ยคะ" 

"เอางั้นก็ได้ครับ"ผมยกชามที่น้านิดตักไว้มาจัดวางบนโต๊ะ หยิบจาน ช้อน ส้อม และแก้ว มาวางเตรียมไว้ 

"ใกล้เสร็จแล้วค่ะ" 

"หอมมากเลยครับ" 

"นี่ค่ะ เสร็จแล้ว"กลิ่นนี่เรียกน้ำย่อยผมได้ดีจริง ๆ ผมยกชามไปวางบนโต๊ะก็เป็นอันเสร็จ 

"มาแล้วหรอคะ"ผมหันไปมองตามเสียงของน้านิดก็เห็นคุณภพนั่งอยู่บนเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว 

น้านิดตักข้าวและเทน้ำใส่แก้วแล้วก็เดินออกไปจากห้องครัว เหลือแค่ผมกับคุณภพที่นั่งกินข้าวกันอย่างเงียบ ๆ 

เมื่อกินข้าวเย็นเสร็จผมเป็นคนอาสาล้างจานเองซึ่งตอนแรกน้านิดไม่ยอมหรอก สุดท้ายก็ต้านทานไม่ไหวอยู่ดี สุดท้ายผมก็เป็นคนจัดการจานชาม ผมกลัวน้าเขาเหนื่อยนี่อุตส่าห์ทำอาหารอร่อย ๆ ให้กิน ส่วนอุปกรณ์ทำครัวนั้นน้านิดจัดการแล้วเรียบร้อย 

. 

ผมล้างจานเสร็จก็เอาอาหารไปให้เจ้าหมี น้านิดบอกว่าเจ้าหมีมันกินเยอะมาเลยแหละ ผมหอบอาหารออกไปหน้าบ้านตรงไปยังที่ที่เจ้าหมีนอนอยู่ 

"เจ้าหมี!! " 

"โฮ่ง!! " 

"มาแล้วนะ หิวหรือยัง"เจ้าหมีลุกขึ้นส่ายหางดุ๊กดิ๊กมาหาผมทันที ตัวใหญ่ ๆ ขนฟู ๆ ผมชอบมากเลย ตกเป็นทาสหมาซะแล้วล่ะครับ 

ผมนั่งลงกับพื้นโดยมีเจ้าหมีมานั่งคลอเคลียอยู่ข้าง ๆ ยิ่งทำหน้าดีใจแบบนั้นอีก มันน่ารักมากเลยแหละ ผมแกะอาหารใส่ชามของเจ้าหมี จะเรียกชามได้ไหมนะ เพราะมันใหญ่เหมือนกะละมังเลย... 

ผมเทอาหารใส่ชามอย่างทุลักทุเลนิดหน่อย เพราะเจ้าหมีมันรีบกินซะแล้ว เทไปเลอะตัวมันไป เลอะมือของผมด้วย ค่อย ๆ กินก็ได้ยังมีอีกเยอะนะ... 

"หมั่นเขี้ยวจริง ๆ"ผมเอามือไปขยี้หัวมันแรง ๆ แต่เจ้าหมีมันก็ไม่ได้อะไร เพราะสนใจอาหารที่อยู่ในชามอย่างเดียว 

เจ้าหมีกินเร็วมากแป๊ปเดียวมันก็กินหมดแล้ว ผมไปหยิบน้ำมาเติมให้เจ้าหมีต่อ ดีนะเจ้าหมีมันกินได้ไม่เลอะอาหารกระจุยกระจายไม่งั้นคงต้องตามเก็บกวาดอีกแน่ 

พอกินน้ำเสร็จเจ้าหมีมันก็มานอนข้าง ๆ แล้วก็เอาหัวของมันมาเกยที่ตักของผม เคยคิดไหมนะว่าตัวเองไม่ได้ตัวเล็ก อะไรจะสบายขนาดนี้นะ 

ผมนั่งเล่นกับเจ้าหมีสักพักก่อนจะไปล้างมือแล้วก็เดินเข้าไปในบ้าน เพราะตอนนี้มันมืดแล้ว วันนี้ผมขี้เกียจดูทีวี ขึ้นห้องไปนอนเลยดีกว่า 

ในห้องนอนไม่เจอคุณภพ ไปไหนของเขา แต่ช่างเถอะ ผมนอนเลยดีกว่าชักจะง่วงแล้วล่ะ 

. 

ช่วงดึก 

"อืออ~"ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมากี่ทุ่มแล้วเนี่ย ผมคว้าโทรศัพท์มาดู 5ทุ่มกว่าเองหรอ 

พื้นที่ข้าง ๆ ผมก็ยังว่างเหมือนเดิม งานอะไรจะเสร็จช้าขนาดนี้นะ ผมลุกจากที่นอนออกจากห้องและตรงไปที่ห้องทำงานของคุณภพ 

ก๊อก ก๊อก 

ผมเคาะประตูก่อนที่จะเปิดเข้าไปข้างใน คุณภพยังคงยุ่งอยู่กับจอแม็กบุ๊ค และเอกสารที่อยู่บนโต๊ะ เมื่อตอนกลางวันมันไม่ได้เยอะขนาดนี้นี่นา 

"ยังไม่เสร็จอีกหรอครับ" 

"ฉันต้องเคลียร์งานอีกหลายที่น่ะ ทำไมไม่นอน" 

"นอนแล้ว ก่อนหน้านี้รู้สึกตัวก็เลยตื่นนอนมาครับ" คุณภพก็ยังง่วนอยู่กับงานของเขาต่อ มันจะเสร็จตอนไหนกันนะ 

ผมเดินออกจากห้องทำงาน ลงไปยังห้องครัวหาอะไรแก้ง่วงสักหน่อยดีกว่า ผมเสียบกาต้มน้ำแล้วก็เตรียมพวกกาแฟ กับโกโก้ไว้ให้พร้อมชง 

น้ำเดือดได้ที่ผมก็จัดการชงทั้งกาแฟและโกโก้ จากนั้นก็ยกขึ้นไปยังห้องทำงานอีกครั้ง คุณภพละสายตาตากงานขึ้นมามองผม ผมวางแก้วกาแฟไว้ข้าง ๆ 

"ผมช่วยเคลียร์เอกสารดีกว่าครับจะได้เสร็จเร็ว ๆ" 

"ขอบใจ" 

ในเมื่อเขาไม่ปฏิเสธผมกัดลงมือกับเอกสารทั้งหมดทันที ผมแยกเอกสารออกเป็นประเภท ๆ แยกเป็นแฟ้ม เป็นกองไว้ แล้วก็ยกไปวางบนโต๊ะอีกตัว ตอนนี้โต๊ะที่คุณภพทำงานอยู่โล่งไปทันตาเลย 

"เสร็จสักที"กว่าจะจัดการเสร็จเวลาก็เดินเร็วเหมือนกันแฮะ ชักจะง่วงแล้วสิ.... 

.. 

. 

. 

เช้า 

ครืด ครืด ครืด 

"อืออ"เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา ผมกำลังหลับสบายเลย ผมซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นทันที ผมนอนหลับต่อดีกว่าง่วงมากเลยครับ 

ครืด ครืด ครืด 

"ตินรับสายซะ" 

"ไม่เอา..ง่วง.."ผมง่วงจริง ๆ นะแต่เสียงโทรศัพท์ยังคงดังอยู่เรื่อย ๆ จนผมต้องลุกไปปิดให้มันหยุดสั่นก่อนที่จะนอนต่อยังเช้าอยู่เลย 

. 

"คุณคะ ไม่ได้นะคะ" 

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ" 

"คุณเขาไม่ชอบให้ใครเข้าไปข้างในนะคะ มารอด้านล่างดีกว่านะคะ" 

"ไม่เอาครับ ผมจะไปหาติน" 

"ตะ...แต่.." 

แกร๊ก!!  

"ติน ตินเรามาหาแล้วว" 

"อืออ" 

"ติน นั่นใคร.." 

"เนม!! มาได้ไงเนี่ย!! "ผมสะดุ้งตัวลุกขึ้นทันที เนมเขามา!! แสดงว่าเห็นทุกอย่างแล้วใช่ไหม.. 

"ก็จีพีเอส จากโทรศัพท์ของตินไง"ฉลาดเกินไปแล้ว!!  

"ใครกันมาเสียงดังในนี้"ว่าแล้วคุณภพก็ดึงผมลงไปนอนกอดหน้าผมซุกอยู่กับอกหนา ๆ แล้วที่สำคัญเนมก็อยู่ด้วย.. 

"คุณ..ภพ?? " 

"ตื่นเถอะครับจะสายแล้วครับ"ผมพูดเสียงอู้อี้ 

"อีกนิดได้ไหม" 

"ไม่ครับ" 

"ตินนี่มันยังไง" 

"เดี๋ยวตินอธิบายให้ฟังนะ" 

"ไม่คิดจะบอกกันหน่อยหรอ นี่เพื่อนเองไม่ใช่คนอื่น"เอาแล้วไง... 

2BC. 

ความคิดเห็น