โคมาวอ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.2 พี่รหัส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.5k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2561 19:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.2 พี่รหัส
แบบอักษร

ตะดึ่ง! ตะดึ่ง!


ใครส่งอะไรมาเนี่ย! ไม่ดูเวลาเลยคนเข้าเรียนอยู่


"มีอะไรหรือเปล่า"

ริซหันมาถาม


"เปล่าไม่มีอะไร🙂 "

พูจจบเราก็หันไปสนใจ อาจารย์ที่ยืนสอนอยู่หน้าห้อง


เรียนแรกๆไม่มีอะไรมาก มีกิจกรรมรับน้องทั่วไป ส่วนอาจารย์ก็เข้ามาชี้แนะกฏระเบียบ อะไรต่างๆ ช่วงนี้ฉันกับเพื่อนก็มีกิจกรรมตามหาพี่รหัส สายรหัสต่างๆ ที่ดูจะวุ่นวายเหลือเกิน ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์แล้วเราทั้งสามก็ยังไม่รู้ว่าใครคือพี่รหัส ส่วนคาบนี้ก็ไม่มีอะไรมาก แค่ทำงานส่ง ชิวๆ สบายๆ แต่คนที่ดูเหมือนจะไม่สบายคือเด็กน้อยที่เอาแต่เหม่อลอยทั้งคาบ


"วันนี้พอแค่นี้นะคะ อย่าลืมส่งงานกันด้วยละ "


"สวัสดีค่ะ /ครับ"


เมื่ออาจารย์เดินออกไป จากห้องที่เคยเงียบสงบ ตอนนี้ฉันคิดว่าตัวเองอยู่ในสนามเชียร์บอล เสียงอึกกระทึกครึกโครม ลั่นห้อง



"มิลเป็นอะไรหรือเปล่า "



"นั่นสิ เหม่อทั้งคาบเลย "

ริซพูดเสริม ก่อนจะเก็บของลงกระเป๋า



"หิวข้าว ไม่มีกระจิตกระใจเรียนเลย >^< "



"ไปกันเถอะ "

เก็บของเสร็จเราก็เดินออกมา จากห้องเรียน



"วันนี้กลับยังไงอะ "

ฉันหันไปถามสองสาวที่เดินหน้ามุ่ยเพราะแดดร้อน



"พี่มารับอะ เธอไม่ได้เอารถมาหรอซาราห์"

ฉันพยักหน้ารับ



"กลับกับฉันสิ "

ริซเอ่ยขึ้น



"ไม่เป็นไร ฉันจะไปทำธุระต่อนะ แยกกันตรงนี้นะบายจ๊ะ 😊 "



"เดี๋ยวสิ อะ คีย์การ์ดไว้ฉันจะไปค้างด้วยอีกนะ"

ริซยื่นคีย์การ์ดสำรองมาให้ฉัน



"จ้าาา แม่นางแบบสุดเซ็กซี่ 😄 "


เราแยกกันกลับ ส่วนฉันก็มายืนรอแท็กซี่ที่หน้า ม. เพื่อจะกลับคอนโดก่อนแล้วค่อยไปเอารถที่สนาม.



ครืดดดด ครืดดดด


"สวัสดีค่ะ "



"อยู่ไหนวะ กูอยู่ที่ออฟฟิศเนี่ย"


หือ? ใครอะ



"ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าใครคะ"

ฉันถามเพื่อความแน่ใจว่าเขาคงโทรผิด



"เชี้ย! ใครวะ เอ่อ..ขอโทษครับ "


ขอโทษเสร็จก็วางสายไป อะไรของเขานะ

เมื่อไหร่จะมีรถว่างสักที ยืนรอจนรากจะงอกแล้วเนี่ย



ครืดดดด ครืดดดด. ครืดดดด


ใครโทรมาอีกหละเนี่ย



"โหล จะมามั้ย! สองทุ่มมาที่ผับไอไนท์ด้วย "


ฉันไม่เข้าผับนะ แล้วใครคือ ไอไนท์?


"สวัสดีค่ะ ใครพูดคะ "

ทำไมโทรผิดบ่อยจัง


"ขอโทษครับ เอ่อ..ก็เบอร์ไอไคนี่หว่า ทำไมผู้หญิงรับวะ "


เสียงปลายสายที่คุยกันงุ้งงิ้งดังเล็ดลอดออกมา เบอร์ไอไค งั้นหรอ เฮือกกก! 😱 ไค! นี่ไม่ใช่มือถือฉันนี่ แล้วฉันไปหยิบของเขามาทั้งวันเลยอะ ตายแล้ว



"ขอโทษค่ะ คุณคงโทรผิด "

พูดจบฉันก็รีบตัดสาย ก่อนจะสำรวจมือถือ ที่เหมือนของฉันเดะๆ ไม่ว่าจะเป็นยี่ห้อ รุ่น สี แถมยังใช้เคสเหมือนกันอีก แล้วมือถือฉันอยู่ไหนละ



อ่า ไม่ได้ล็อกหน้าจอนิ. ฉันกดเบอร์ตัวเองก่อนจะโทรออก


ตืดดด ตืดดด ตืดดด


"ครับไคโอพูดครับ"

น้ำเสียงที่ดูจะติดเย็นชาเปล่งออกมาจากปลายสาย



"ไค "



"ใครวะ "

เขาจะรู้ไหมนะ ว่าโทรศัพท์ที่เขาใช้อยู่มันของฉัน


"ซาราห์ค่ะ มือถือไคอยู่กับฉัน "



"ชิบ! เธออยู่ไหน"

ทำไมดูร้อนรนจัง



"หน้าม. "


"ฉันจะไปรับ รออยู่ตรงนั้นแหละ"


พูดจบเขาก็วางสายไป ฉันแอบเสียมารยาทดูโทรศัพท์ของเขา ถ่ายรูปไม่เคยยิ้มเลยหรือไง


😳 นะ นี่ มัน หนัง เอ่อ หนัง อร้ายย!!!! คนโรคจิต !


ฉันรีบปิดมือถือลงกระเป๋าเมื่อเลื่อนดูรูปเขาอยู่ดีๆก็เจอกับวีดีโอ บ้าบอนั่น! ให้ตายสิ ไคโอนายมันคนโรคจิต!



เอี๊ยดดดดด!! ปัง!!!

เขาเดินลงมาจากรถ ในชุดสูทที่ดูจะไม่เรียบร้อยเลยแม้แต่น้อย เนคไทหลุดลุ่ย ชายเสื้ออกนอกกางเกง สูทตัวนอกถูกถอดออกมาวางแหมะบนหัวของฉัน


"ขับรถเร็วจัง >////< "

ฉันไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนตรงหน้า



"อยู่แถวนี้พอดี ขึ้นรถสิร้อน "

เขาเปิดประตูให้ ฉันขึ้นมานั่งบนรถ ก่อนที่ไคจะปิดประตูแล้วขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ



"ไม่มีใครโทรมาใช่มั้ย "

เขาขับรถในความเร็วปกติ ติดจะช้านิดหน่อย


"มีค่ะ " ฉันก้มหน้าก้มตาตอบ ในมือยังกำโทรศัพท์ของเขาไว้แน่น



"เป็นอะไร ไม่สบายหรอ "



"ปะ เปล่าค่ะ "

ฉันยื่นมือถือส่งให้เขา แต่เขากลับไม่รับและยังคงตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไป



"เมื่อเช้าน่าจะหยิบสลับกัน "

ฉันวางมือถือไว้ที่ช่องวางของ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ



"ใครโทรมา "

จะไปรู้ได้ไงเล่า



"ไม่รู้จัก แต่ฉันบอกเขาไปว่าน่าจะโทรผิด"

เขาจะว่าฉันไหมนะ ที่รับโทรศัพท์แทนเขา



"โทรกลับให้หน่อย "

ฉันกดโทรหาเบอร์ที่โทรเข้ามาเมื่อหลายนาทีก่อน แล้วเปิดลำโพงให้เขา



"ไคมึงอยู่ไหน "

เสียงปลายสายที่ดูจะเซ็งๆถามขึ้น



"มีไร ทำธุระอยู่"


"กูอยู่ออฟฟิศมึงเนี่ย !! ไอเวร"

เป็นการคุยกันที่เพราะมากค่ะ



"กูออกมาแล้ว วันนี้ไม่เข้าแล้ว"

นี่ก็พูดอย่างใจเย็นพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปาก


"หายหัวกันหมด เมื่อคืนก็ไม่มาไอพวกเวร! "



"เออ ไว้วันหลัง ช่วงนี้งานเยอะ แค่นี้นะ "

พูดจบเขาก็พยักหน้าให้ฉันกดตัดสาย เป็นการคุยกันที่รวดเร็วและได้ใจความมาก มากสะจนไม่รู้ว่าใจความไหนสำคัญ



"ไม่มีใครโทรมาอีกใช่ไหม "



"มีค่ะ ให้โทรไหม"

เขาพยักหน้า ฉันก็กดโทรไปหาอีกเบอร์หนึ่งที่พึ่งโทรเข้ามาล่าสุด



"โหลล ! อยู่ไหนวะ! "

เสียงโหดมากค่ะ ><



"บนรถ"



"มาผับไอไนท์ป่าว ไอทีว่างวันนี้"

ฉันไม่ได้แอบฟังนะ แต่เปิดลำโพงมันก็เลยได้ยิน


"ไม่ว่าง "

ไคคงจะงานยุ่งน่าดู ปฏิเสธไปสองคนแล้ว


"ที่ไม่ว่างนี่งานหรือหญิง "


"หึ รู้ดีไอควาย "

อีกหน่อยคงจะมากันทั้งสวนสัตว์


"ไคโอ กูรอมึงมาซบอกอยู่นะ "

มีเสียงแทรกเข้ามาจากปลายสาย ซบอก? ฉันหันไปมองหน้าไค เขาเองก็หันมามองหน้าฉันพอดี ก่อนจะฉีกยิ้มส่งมาให้



"โทษที วันนี้มีคนให้ซบแล้ว แค่นี้นะกูขับรถอยู่"

เห้อออ~ ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่รู้ว่าโล่งเรื่องอะไร



"ฉันให้คนเอารถของเธอไปจอดที่คอนโดให้แล้วนะ "

รถฉัน?



"ไปเอามาได้ไง"

เขาล้วงหยิบกุญแจรถออกมาจากกระเป๋ากางเกง พร้อมกับกระเป๋าตัง และโทรศัพท์ของฉัน



"เอาไปสิ "

เขายื่นทุกอย่างในมือส่งมาให้ ฉันหยิบมือถือกับกุญแจรถ ใส่กระเป๋าตัวเอง



"หิวมั้ย "


"หิวค่ะ ^^ "

ฉันตอบออกไป ตอนนี้หิวจริงๆ



"มื้อนี่เธอเลี้ยง ตุบ! "

เขาโยนกระเป๋าตังตัวเองลงบนตักของฉัน คือ?



"อะไร ? "

ฉันถามออกไป ฉันเลี้ยงแล้วทำไมให้กระเป๋าตังตัวเองมาละ



"ก็เลี้ยงไง ใช้กระเป๋านั้นเลี้ยง"

เขามันเจ้าเล่ห์! แบบนี้ใครเขาเรียกเลี้ยงกัน



"จะให้ผู้หญิงออกเงินเลี้ยงข้าวได้ไง หึ ! "

จะผู้หญิงหรือผู้ชายก็เลี้ยงกันได้ทั้งนั้นแหละ ฉันยังคงถือกระเป๋าตังเขาเอาไว้





———ร้านอาหาร———




แอ้ดดดด ปัง!!


"เข้าไปข้างในสิ แดดร้อน"

ฉันไม่ร้อนเลยสักนิด ก็มีเสื้อสูทของเขาคลุมอยู่นี่นา



"กินอะไรดี "

นั่นสิ กินอะไรดี เรายืนมองหน้ากันอย่างเลือกไม่ได้ว่าจะเข้าร้านไหนดี



"ปิ้งย่างไปกันเถอะ! "

แล้วทำไมต้องจับมือฉันลากขนาดนี้ด้วยละ



"ไค ปวดข้อเท้าอยู่"

เดินเร็วไปแล้วนะ



"ขอโทษครับ "

เขาผ่อนแรงเดินปกติ แต่ยังคงกุมมือฉันเอาไว้แน่น




เรานั่งกินอาหารกันไป พูดคุยกันไป ดูเหมือนเขาจะเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยอะไรกับใคร ในความรู้สึกของฉันนะ



"ผมยาวจะทิ่มตาแล้ว "

เขาเอื้อมมือมาปัดปอยผมหน้าม้าของฉันออก



"ยังไม่มีเวลาตัด "

อร่อยจัง ^•^



"ไม่กลัวอ้วนหรอ? "

สำหรับซาราห์สบายมากค่ะ บอกเลย



"ไม่เลยสักนิด ^^ "

ฉันตอบอย่างมั่นใจ



"นั่นสิ วันๆกินข้าวบ้างหรือเปล่าเนี่ย เหลือแต่กระดูก"

อ้าว ! เขาเรียกหุ่นดีค่ะ หุ่นกำลังพอดี เต็มไม้เต็มมือ



"วันนี้ไปไหนหรือเปล่า "

ฉันส่ายหน้า ไปมา



"อ้อ! อยู่ปีหนึ่งใช่ไหมแล้วเขาก็ให้หาพี่รหัสด้วยละ"

เขาอยู่ปีสองก็น่าจะมีประสบการณ์ผ่านมาแล้ว




"แล้ว? ผ่านมาหลายวันแล้วยังหาไม่เจอหรอ"

ฉันส่ายหน้าแล้วยื่นกระดาษปริศนาบ้าบอส่งให้เขา



"หล่อ เงียบ ขี้เอา สูง ยาว เข่าดี #K "

เขาอ่านข้อความที่อยู่ในกระดาษแผ่นนั้น ฉันจะไปตามหาเจอได้ไง จะไปถามใครละ พี่คะสูงยาวเข่าดีขี้เอา อย่างงี้หรอ งื้อออ!! จะบ้าตาย ไคนั่งมองกระดาษแล้วยกยิ้มมุมปาก



"ให้ข้อความมาไม่ได้ช่วยอะไรเลย มีอย่างที่ไหนเขียนคำใบ้ สูง ยาว เข่าดี ขี้เอา ฉันจะไปรู้ได้ไงละ"



"เดี๋ยวก็เจอ 😏 อิ่มแล้วหรอ"

ฉันพยักหน้า ก่อนจะเรียกเช็คบิล ฉันเปิดกระเป๋าตังของเขาหยิบเงินส่งให้พนักงาน ก็มาสะดุดที่กระดาษคำใบ้แบบเดียวกับที่ฉันให้เขาดู



"ไคก็ยังไม่เจอหรอ? "



"เจอแล้วละ "

เขาตอบกลับแล้วยกน้ำขึ้นดื่ม



"ขอดูได้ไหม"

เขาพยักหน้า. ฉันหยิบกระดาษนั้นขึ้นมาดู


' อ่อนโยน มีเสน่ห์ แกร่ง น้องใหม่หน้าใส #อัครธรรมรงค์ '


"อัครธรรมรงค์! งั้นไคก็...."



"ครับ น้องรหัสคนสวยไปกันเถอะ "

เขาพูดจบก็เดินออกจากร้านไป นี่เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วหรอ? ไม่บอกกันบ้างเลย ชิส์!



"ไค ไค !"

ฉันคว้ามือเขาไว้ ก่อนจะออกแรงดึงให้หยุดเดิน


"ไปคุยกันที่รถ "

กลับกลายเป็นว่า เราเดินจับมือกันสะงั้น เห้อออ~




———บนรถ———


ผมก็ไม่รู้นะ ว่าใครคือน้องรหัสเพราะไม่ได้สนใจเรื่องบ้าบอนี่เท่าไหร่ แค่พอสาวน้อยคนนี้พูดขึ้นผมก็เริ่มสนใจมาหน่อยหนึ่ง ตัวเองก็ไม่ได้ตามหาเหมือนกัน จนคนตัวเล็กยื่นกระดาษคำใบ้ให้ดู ถึงรู้ว่า ผมเองที่เป็นพี่รหัสเธอ เรียนคณะเดียวกันซะด้วย



"ไคค่ะ นี่! คุยกันก่อน"

ผมนั่งหลับตาเอนเบาะอย่างสบายใจ คนตัวเล็กหันมาเขย่าแขนไม่หยุด



"เรียกเฮียไค "

ออกคำสั่งกันหน่อย น้องรหัสจะได้กลัว



"ไม่เอาอะ ไค รู้อยู่แล้วใช่ไหม"

ผมส่ายหน้าไปมาแทนคำตอบ




"แล้วเจอกันแล้วทำไงต่อ



"ทำความรู้จักกัน ก็แค่นั้น "

ผมตอบไปตามความเป็นจริง



"งั้นก็คงไม่ต้องทำเพราะเรารู้จักกันแล้ว ^^ "

สาวน้อยเธอยังไม่รู้จักไคโอหรอก



"นอนด้วยนะ ดึกแล้วคอนโดอยู่ไกล "

ผมพูดขึ้นพร้อมสตาร์ทรถแล้วจับมุ่งหน้าไปที่คอนโดของซาราห์



"ไม่เอาอะ "



"ไม่ได้จะเอา แค่จะนอนด้วยใจร้อนนะเราอะ"

คนตัวเล็กนั่งหน้าแดง ตัวแดงไปหมด แค่นี้ก็ต้องเขินด้วย ผมจะได้ทำความรู้จักกับเธอก็คืนนี้แหละ 😏



End Talk

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น