กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่5 ทำตามหัวใจ

ชื่อตอน : บทที่5 ทำตามหัวใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 81

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2561 18:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่5 ทำตามหัวใจ
แบบอักษร


“อาก็จะทำตามหัวใจตัวเอง” เดวิดส่งยิ้มอบอุ่นแสนละมุนก่อนจะใช้สองมือหนาประคองใบหน้าสวยแล้วกดจูบลงไปที่ริมฝีปากของเธอทันที 

ริมฝีปากของเขาประทับลงอย่างแผ่วเบาเหมือนเป็นการส่งสัญญาณเตือนให้เธอตั้งรับก่อน จากนั้นจึงเริ่มทาบทับกดเน้นหนักสลับกับผ่อนเบาอย่างชำนิชำนาญก่อนจะค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง 

“เอ่อ..คือ..อ่ะอาเดย์…” นิรินเอ่ยติดๆขัดๆ ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านด้วยหัวใจดวงน้อยที่เต้นโครมครามอยู่ภายใน 

“อารักนิริน” เดวิดใช้นิ้วเรียวลูบไปที่พวงแก้มเนียนของเธออย่างแผ่วเบา เขาส่งยิ้มละมุนพร้อมสบตาเธอหวานหยาดเยิ้ม จนหญิงสาวเองพูดอะไรออกมาไม่ได้เลยสักคำ 

“จะไม่พูดอะไรกับอาบ้างเหรอคะ” เดวิดเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเธอยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบรับกลับมา นั่นมันก็ทำให้เขาแอบหวั่นใจอยู่เล็กน้อย เมื่อคิดว่าเธออาจจะไม่ได้รู้สึกอะไรในแบบที่เขาคิดเข้าข้างตัวเองเอาไว้ 

“นิริน…นิริน…” นิรินมองหน้าเขาก่อนจะหลุบตาลงต่ำเพราะไม่อาจสู้สายตานั้นของเขาได้ ใช้ชีวิตมา23ปีใช่ว่าจะไม่เคยมีชายคนไหนมาสารภาพรัก หากแต่ความรู้สึกนี้มันช่างแตกต่าง เพราะได้รู้แจ้งแก่ใจแล้วว่าเธอรักผู้ชายตรงหน้าสักเพียงใดและคงรักมาแสนนานแล้วเพียงแต่ตอนนั้นเธอยังเด็กและไม่เข้าใจความรู้สึกเหล่านี้ 

“ไม่เป็นไรค่ะ นิรินไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร แค่อาได้ทำตามหัวใจอย่างที่นิรินบอก แม้เพียงแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวก็ยังดี” เดวิดคลี่ยิ้มบางๆให้หญิงสาวก่อนจะหันหลังแล้วเดินไป 

“นิรินรักอาเดย์ค่ะ” นิรินวิ่งเข้าไปสวมกอดเขาจากด้านหลัง ใบหน้าสวยซบลงที่แผ่นหลังกว้างแขนเรียวก็เกี่ยวรัดรอบเอวเขาไว้แน่น 

“ตัวแสบของอา เล่นเอาอาใจหายหมดเลย” เดวิดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะหันหลังกลับมาแล้วดึงเธอมากอดเอาไว้ ปากหยักจูบลงที่ศีรษะเล็กซ้ำๆ หัวใจของเขาพองโตราวกับวัยรุ่นที่สารภาพรักกับหญิงสาวเป็นครั้งแรกก็ไม่ปาน 

“เอ่อเข้าไปในห้องก่อนเถอะค่ะ” เมื่อนึกได้ว่ายืนกอดเขานานอยู่ด้านหน้าห้องพัก ก็รีบผละออกแล้วบอกเขาให้เข้าไปในห้องของตนทันที เพราะเกรงกลัวว่ามันจะไม่เป็นการดีหากมีใครที่รู้จักเขามาพบเห็น 

“บอกรักแล้วก็ชวนเข้าห้องเลยนะ” เดวิดกระเซ้าแหย่เมื่อเดินเข้ามาในห้องพักของเธอ 

“บ้าเหรอคะอาเดย์ นิรินไม่ได้คิดเรื่องบนเตียงสักหน่อย” หญิงสาวรีบหันมาปฏิเสธในทันที 

“ไม่คิดแล้วรู้ได้ยังไงคะว่าอาหมายความถึงเรื่องแบบนั้น” เดวิดยกยิ้มให้กับท่าทีของเธอก่อนจะเดินไปสวมกอดเธอเอาไว้ 

“ไม่อยากพูดกับอาเดย์แล้ว” นิรินทำจมูกย่นใส่คนตัวโตแต่ก็ยอมให้เขากอดอยู่แบบนั้น 

“ถ้าไม่อยากพูด อย่างนั้น…อยากขี่อามั้ยคะ” เดวิดส่งสายตาหยาดเยิ้มแล้วพูดจาสองแง่สองง่ามอีกครั้งก่อนจะถือวิสาสะหย่อนกายลงนั่งที่เตียงนอนแล้วดึงเธอให้ไปนั่งลงที่ตักแกร่งของเขา 

“อาเดย์!  ทะลึ่ง!” นิรินว่าเสียงดังพลันหน้าแดงแจ๊ดขึ้นมา แค่นึกภาพตามก็ทำเอาเธอร้อนวูบวาบไปหมด 

“ทะลึ่งอะไรคะ อาหมายถึงขี่หลัง นิรินต่างหากคิดลึกอยู่ ดูสิหน้าแดงเชียว” เดวิดบีบลงที่จมูกเล็กของเธออย่างหมันเขี้ยว 

“อาเดย์นั่นแหละทะลึ่งดูพูดจาเข้า แถมยังทำหน้ากรุ้มกริ่มใส่นิรินอีก” นิรินมองค้อนใส่เขาเล็กๆ 

“กรุ้มกริ่มแบบไหนคนดี” เดวิดเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางโน้มใบหน้าหล่อเหลาให้เข้าไปใกล้หน้าสวย จมูกโด่งเป็นสันคลอเคลียอยู่ที่ปลายจมูกเล็กของเธอ ปากหยักกดจูบที่ปากบางเบาๆแล้วถอนออกก่อนจะเลื่อนไปทำที่พวงแก้มนวลแบบเดียวกัน ทำแบบนั้นซ้ำๆสลับไปมา 

“นี่โนบราเหรอคะ” เดวิดเอ่ยขึ้นขณะที่เลื่อนมือไปลูบที่อกคู่สวยเบาๆ 

“อาเดย์! คนหื่น” นิรินไม่ว่าเปล่ายังใช้มือเรียวตีไปที่มือของเขาดังเพียะจนชายหนุ่มละมือออกแทบไม่ทัน 

“นี่อาต่างหากที่ต้องตีนิรินนะ โนบราแต่ออกไปเปิดประตูคุยกับเพื่อนแบบนั้น” เดวิดมองหน้าเธออย่างไม่ค่อยชอบใจ  

“เสื้อมันหนานี่คะ ไม่เห็นหรอก” นิรินตอบออกไป 

“หนา แต่มันก็รู้สึก” เดวิดว่าแล้วก้มหน้าลงไปอ้าปากดูดดึงที่อกสวยของเธอทันที  

“อาเดย์! อา...อื้อ...” นิรินร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อโดนเขารุกรานโดยไม่ทันได้ตั้งตัว แต่เสียงปรามก็ดังออกมาได้เพียงไม่กี่คำก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางเบาๆที่หลุดออกมาอย่างยากเกินจะห้ามใจ ริมฝีปากอุ่นอ้าอมและดูดดึงอย่างไม่เว้นช่วง เขาทั้งดูดทั้งดึงอยู่แบบนั้นจนเสื้อของเธอชุ่มชื้นไปหมด เผยให้เห็นยอดถันที่แข็งชันนูนดันเสื้อขึ้นมา 

“รู้สึกมั้ยหื้ม...” เดวิดเอ่ยถามก่อนจะละริมฝีปากออกแล้วเลื่อนไปสูดกลิ่นหอมของเธอที่คองามระหง ลมหายใจร้อนผ่าวที่รดรินไปยังผิวบางมันทำให้เธอร้อนวูบวาบขึ้นมาในทันตา 

“เอ่อ...อ่ะอาเดย์คะ คือนิริน” นิรินยกมือเรียวดันที่อกกำยำให้เขาออกห่างไปเล็กน้อย 

“นิรินยังไม่พร้อม อาเข้าใจค่ะ อาจะไม่ทำอะไรเกินเลย แค่ขอให้อาได้หอมได้กอดได้จูบนิรินบ้างนะ” เดวิดบอกพลางส่งยิ้มหวานให้ 

“…………” นิรินไม่ได้ตอบอะไรเธอเพียงแต่พยักหน้ารับน้อยๆแล้วคลี่ยิ้มบางๆให้กับเขาเช่นเดียวกัน 

“คืนนี้อาขอนอนกอดนิรินนะคะ นอนกอดกันเนอะ” เดวิดเอ่ยขอแต่ก็ไม่ได้รอให้เธออนุญาตก็จับตัวเธอให้ค่อยๆเอนตัวนอนลงโดยเขาก็นอนลงข้างๆแล้วดึงเธอมากอดเอาไว้ 

“ถ้าอาเดย์จะพูดเองเออเองแบบนี้ คราวหลังไม่ต้องขอนิรินก็ได้ค่ะ” นิรินว่าแต่ก็กอดตอบและซุกใบหน้าสวยไปที่อกกว้างของเขา 

“ได้แน่นะ นิรินใจดีจัง” เดวิดบอกพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น 

“นิรินประชดค่ะ” นิรินผละออกจากอ้อมกอดแล้วผงกศรีษะขึ้นมามองค้อนใส่คนตัวโต 

“อาล้อเล่นค่ะคนดี” เดวิดพูดกลั้วหัวเราะแล้วประคองใบหน้าสวยให้ก้มลงมารับจูบละมุนจากเขา 

“พอให้กอดให้หอมให้จูบได้นี่ทำใหญ่เลยนะคะ”  

“รู้มั้ยอาอยากทำแบบนี้มานานแค่ไหน ได้แต่หักห้ามใจเอาไว้เพราะคิดว่าไม่ควร”  

“อาเดย์คะเรื่องของเรา…”  

“อารู้ว่านิรินคงคิดมากไม่ต่างไปจากอา แต่เชื่อใจอานะคะ อาจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องให้ได้ อีกไม่นานนะคนดีของอา” เดวิดสบตาเธอด้วยความจริงใจพลางลูบหัวสาวน้อยเบาๆแล้วดึงเธอมากอดอีกครั้ง 

“นิรินเชื่ออาเดย์ค่ะ นิรินจะรอวันนั้น วันที่เราสองคนจะรักกันได้อย่างสนิทใจ” นิรินบอกแล้วกอดเขาเอาไว้แนบแน่น ไม่ว่าต่อจากนี้เธอจะต้องเจอกับอะไร จะมีถ้อยคำหรือการกระทำเสียดสีจากใครๆเธอก็จะอดทน ขอแค่มีเขาคอยจับมือเธอให้เดินผ่านไปด้วยกันแค่นั้นก็พอ

วันต่อมา

“ตั้งใจทำงานนะเด็กดี เดี๋ยวอาจะรออยู่ที่ห้อง ตอนเย็นเจอกันนะคะ” เดวิดเอื้อมมือไปลูบหัวสาวน้อยเบาๆเมื่อรับประทานอาหารเช้ากันเสร็จ 

“ค่ะ” นิรินยิ้มรับก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าสะพายของตนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอน 

“อารักนิริน” เดวิดที่เดินตามมาด้านหลังเอ่ยขึ้น และเมื่อเธอหันหน้ากลับมาก็บรรจงจูบลงที่ปากบางอย่างแผ่วเบา 

“นิรินก็รักอาเดย์ค่ะ” นิรินส่งยิ้มหวานแล้วจูบตอบกลับเขาไปเช่นเดียวกัน 

“นิรินไปทำงานก่อนนะคะ” ตาสวยเหลือบมองนาฬิกาที่ฝาพนังก็รีบผละออกจากเขาทันที เนื่องจากเธอกำลังจะสายเพราะกว่าจะได้ทำอะไรชายหนุ่มก็คอยตามคลอเคลียเธออยู่ไม่ห่างกาย 

“รักอาเดย์ที่สุด” เมื่อวิ่งไปเปิดประตูห้องก็หยุดชะงักแล้วรีบวิ่งกลับมาหาคนตัวโต ก่อนจะจูบลงที่ใบหน้าสากเคราเบาๆแล้วรีบเดินออกจากห้องไป

“อาก็รักนิรินที่สุด” เดวิดมองตามร่างบางที่เดินออกจากห้องไป แล้วเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มแสนสุขสุดหัวใจ 

เวลาต่อมา

“คุณแวนลองสวมดูอีกทีนะคะ นิรินแก้เสื้อให้หลวมออกมาอีกนิดแล้วค่ะ” นิรินบอกพลางยื่นเสื้อเชิ้ตให้แก่ชายหนุ่มที่เป็นนายแบบชื่อดัง 

“นิรินใส่ให้พี่หน่อยได้มั้ยจะได้ช่วยพี่ดูด้วย” โนแวนเอ่ยขึ้นพลางเดินเข้าไปยืนอยู่ด้านหน้าหญิงสาว 

“ค่ะ” นิรินรับคำแล้วสวมเสื้อให้กับเขา มือเรียวค่อยๆบรรจงสวมใส่ให้แล้วติดกระดุมให้ทีละเม็ดๆเรื่อยลงมา 

“พี่ขอโทษทีนะที่ต้องให้แก้ชุดให้พอดีช่วงนี้พี่โหมออกกำลังหนักเพื่อไปถ่ายแบบของชุดออกกำลังกับนิตยสารอีกเล่มนึง นี่กล้ามเลยใหญ่ขึ้นเยอะเลย” โนแวนนายแบบหนุ่มหน้าหล่อเอ่ยพลางลูบๆคลำๆแขนตัวเองอย่างภาคภูมิใจ 

“ค่ะ” นิรินคลี่ยิ้มบางๆให้ แม้จะไม่ค่อยชอบเขาเท่าไรนักเพราะเขาชอบมากะลิ้มกะเหลี่ยเธอเหลือเกิน แต่เพื่องานเธอก็ต้องทำหน้าที่ของตนไป 

อีกทั้งพวกกล้ามแขนกล้ามท้องที่เขาชอบโชว์หากเทียบกับคนที่รอเธออยู่ที่ห้องแล้วช่างแตกต่างกันเป็นไหนๆ อาเดย์ของเธอแซ่บกว่าตั้งเยอะแม้กล้ามท้องแกร่งของเขาเธอเองจะยังไม่เคยเห็นก็ตามที 

“โอเคเสร็จแล้วค่ะ คุณแวนเตรียมตัวถ่ายได้เลยค่ะ นิรินขอไปดูนางแบบอีกเต้นท์นึงก่อน” นิรินบอกก่อนจะรีบเดินออกไป 

“งื้อ…คิดถึงอาเดย์จัง” นิรินเอ่ยพึมพำเมื่อเดินออกมานอกเต้นท์ แค่ห่างเขามาได้เพียงครึ่งวันก็แทบจะทนคิดถึงไม่ไหวเสียแล้ว 

“บ่นพึมพำอะไรจ้ะนิริน โดนคุณแวนหยอดอะไรมาอีกล่ะ” วีโอเล็ตที่อยู่ในเต้นท์ของนางแบบเอ่ยขึ้นเมื่อเธอเดินเข้าไป 

“ไม่ได้หยอดอะไรหรอกค่ะ เขาแค่โชว์กล้ามแขนที่เขาแสนจะภูมิใจน่ะค่ะ” นิรินยักไหล่เบาๆก่อนจะเดินเข้าไปตรวจดูความเรียบร้อยของชุดที่นางแบบจะสวมใส่ 

“พี่ว่าเขาก็น่ารักดีนะ ถ้าเขาจะจีบนิรินจริงๆทำไมไม่ลองเปิดใจดูล่ะ”  

“ไม่ดีกว่าค่ะ ไม่ใช่สเปคนิรินเลย” นิรินรีบส่ายหัวปฏิเสธ 

“แล้วสเปคนิรินเป็นแบบไหนล่ะ” วีโอเล็ตถามด้วยความอยากรู้ เพราะโนแวนเป็นหนุ่มรูปหล่ออันดับต้นๆของวงการนายแบบ อีกทั้งฐานะดี ซึ่งเป็นที่หมายปองของสาวๆทั่วไปแต่สาวน้อยคนนี้กลับไม่สนใจ ออกจะทำหน้ารำคาญเสียด้วยซ้ำ 

“อืม…นิรินชอบคนที่เป็นผู้ใหญ่ อบอุ่น มีรอยยิ้มละมุนแต่หลอมละลายเราได้ในคราเดียว” นิรินตอบออกมาด้วยรอยยิ้มแสนหวานเมื่อนึกถึงเขาคนนั้น 

“มีแล้วสินะ เจ้าของรอยยิ้มนั่นน่ะ” วีโอเล็ตถามพลางจ้องมองสาวน้อยตรงหน้า 

“พี่วี…”  

“ตาเป็นประกาย แถมยังยิ้มไม่หุบ” วีโอเล็ตยังคงกระเซ้าถาม 

“………” นิรินไม่ได้ตอบอะไรเธอเพียงพยักหน้ารับ และปากสวยนั่นก็ยังยิ้มไม่หุบจริงๆ 

“อาการคนอินเลิฟ ไปๆรีบทำงานจะได้รีบกลับเผื่อมีคนรออยู่” วีโอเล็ตยีหัวสาวน้อยด้วยความเอ็นดูก่อนจะแยกย้ายไปทำงานของตนเอง 

เวลาต่อมา ห้องพักนิริน

“อาเดย์!”  

“นิริน!” ทั้งสองคนเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจพร้อมๆกัน เมื่อหญิงสาวเปิดประตูเข้ามาในห้องแล้วพบชายหนุ่มยืนเช็ดผมอยู่หน้ากระจกโดยสวมใส่กางเกงชั้นในเพียงตัวเดียวเท่านั้น หญิงสาวรีบหันหลังกลับ ส่วนเขาเองก็รีบคว้าผ้าเช็ดตัวที่พาดอยู่บนเก้าอี้ข้างๆมาพันรอบเอวทันที 

“อาเดย์ทำไมไม่นุ่งผ้าดีๆล่ะคะ ลืมไปหรือเปล่าว่าอยู่ในห้องนิรินนะ” นิรินเอ่ยปรามแต่ก็ยังไม่ยอมหันหน้าไปหาเขา 

“อาขอโทษค่ะไม่คิดว่านิรินจะเปิดเข้ามาโดยไม่เคาะห้องแบบนี้” เดวิดเอ่ยพลางเดินเข้ามายืนด้านหน้าเธอ 

“ไม่ต้องมาว่านิรินเลยนะคะ ก็นิรินเดินมาพร้อมกับเพื่อนถ้าเคาะเขาก็รู้น่ะสิคะว่ามีคนอื่นอยู่ในห้อง” นิรินมองค้อนใส่เขา 

“อาเป็นคนอื่นอย่างนั้นสินะ” เดวิดบอกแล้วเดินไปนั่งลงที่เตียงนอน 

“นิรินไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะอาเดย์” เมื่อเห็นเขามีท่าทีคล้ายว่ากำลังงอนก็รีบเข้าไปนั่งลงข้างๆเขาทันที 

“รู้มั้ยคะวันนี้นิรินคิดถึงอาเดย์มากเลย อยากกลับมากอดอาเดย์แบบนี้” นิรินเอ่ยเสียงหวานแล้วขยับตัวเข้าไปชิดกับร่างใหญ่ก่อนจะกอดแล้วซบหน้าลงกับอกกว้างของเขา  

“จริงหรือเปล่าเถอะ เห็นคอยอยู่กับเจ้านายแบบหน้าหล่อนั้นตลอด” เดวิดยังทำท่าทีเรียบเฉย  

“อาเดย์ไปแอบดูนิรินมาเหรอคะ” นิรินผละออกจากอ้อมกอดแล้วเงยหน้าไปสบตากับเขา 

“อาก็ลงไปเดินเล่นข้างล่างมา เลยเดินเฉียดไปดูบ้างเท่านั้นเอง”  

“หึงนิรินเหรอคะ” นิรินถามด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้นึกโกรธเคืองแต่ชอบใจที่เขาทำท่าทีหึงเธอ

“หึงมากกก แทบจะไม่อยากให้นิรินเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนเลย”  เดวิดลากเสียงยาว

“นิรินไม่สนใจใครแล้วค่ะ นิรินสนใจแต่อาเดย์คนเดียว ผู้ชายแบบนั้นน่าเบื่อจะตายชอบอวดคุยโว ทั้งเรื่องรวยบ้างล่ะ เรื่องรูปร่างตัวเองบ้างล่ะ นิรินว่ารูปร่างอาเดย์ดูดีกว่าตั้งเยอะ ดูสิกล้ามเป็นมัด หน้าท้องนี่อีก นิรินว่าแล้วว่าต้องมีซิกแพคสวยๆ” นิรินบอกพลางยกยิ้มอย่างชอบใจ มือเรียวก็ลูบไล้ไปตามกล้ามแขนและหน้าท้องของเขาอย่างหลงใหล 

“ชอบมากมั้ย”  

“ชอบ…” นิรินพยักหน้ารับราวกับว่าสติได้หลุดลอยไป มือก็ยังลูบคลำที่หน้าท้องเขาไม่หยุด 

“ลูบแบบนี้ ระวังตัวไว้เถอะนะ” เดวิดกระซิบเสียงแหบพร่า หญิงสาวที่เหมือนจะเพิ่งรู้สึกตัวก็รีบดึงมือกลับทันที 

“คนหื่น” นิรินว่าพลางขยับตัวให้ออกห่างเขาแต่คนตัวโตก็คว้าตัวเธอมากอดเอาไว้ 

“นิรินก็หื่นเหมือนกันแหละ ไม่งั้นจะลูบคลำอาซะขนาดนั้นเหรอ บางครั้งก็ชอบทำตาหื่นใส่อาอีก” เดวิดเกยคางไปที่ไหล่บาง 

“บ้า!นิรินไปทำแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไรกันคะ”  

“หลายครั้งเลยล่ะ รวมถึงตอนนี้ด้วย” เดวิดคลายอ้อมกอดออกจากหญิงสาวแล้วจับให้เธอหันหน้ามาหาเขาอีกครั้ง 

“นิรินป่าวหื่นเสียหน่อย” นิรินยังคงไม่ยอมรับ ทั้งๆที่ความจริงเธอก็คงทำแบบนั้นใส่จริงอย่างที่เขาว่า ก็ไม่รู้ทำไมเธอถึงชอบมองร่างกายของเขานัก ทุกครั้งที่เห็นมันก็เหมือนถูกมนต์สะกดที่ทำให้เอาแต่จ้องเขาไม่วางตา 

“งั้นมาพิสูจน์กันดีกว่า”  

“พิสูจน์? ยังไงคะ?” นิรินเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ และเมื่อยิ่งจ้องมองแววตาและรอยยิ้มมุมปากนั่นแล้วมันทำให้เธอหวาดหวั่นขึ้นมาอยู่ไม่ใช่น้อย หากแต่ไม่ได้หวั่นในตัวเขาแต่หวั่นในใจของตัวเองว่าจะเผลอควบคุมตัวเองไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว



******************************************

เขาน่ารักกันโน๊ะ^^ ว่าแต่อาเดย์จะพิสูจน์ความหื่นของนิรินยังไง มาต่อตอนหน้านะจ้ะ😊😊😊

ปล.คนที่ได้ของรางวัลไรท์ส่งของให้แล้วนะคะ ไปดูเลขพัสดุได้ในเพจ written by fah-saiนะคะ^^



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น