ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ที่จอดรถผู้บริหาร (ต่อ)

ชื่อตอน : ที่จอดรถผู้บริหาร (ต่อ)

คำค้น : ยั่วเสน่หาอดิศร, พ่อแง่แม่งอน, อีโรติค, นิยายชุด, ยั่วหนุ่ม, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 149

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2561 21:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ที่จอดรถผู้บริหาร (ต่อ)
แบบอักษร

            “ถ้าเป็นอย่างนี้ พี่ว่าเขาคงไม่ลงมาเลื่อนรถให้แกง่าย ๆ หรอกคิตตี้”

            ประโยคของอรนุชช่างตรงกับความคิดของพักตร์ศร ตอนที่ยังไม่รู้สาเหตุความกวนของชายหนุ่มก็คิดเช่นนั้นอยู่แล้ว พอรู้สาเหตุยิ่งมั่นใจเต็มร้อย ว่าเขาคงไม่ลงมาเลื่อนรถให้เธอแน่นอน หญิงสาวจึงได้ครุ่นคิดหาทางออกให้ตัวเอง ก่อนจะดีดนิ้วดังป๊อก เมื่อคิดหาทางออกให้ตัวเองได้

            “เอาอย่างนี้ดีกว่าค่ะ” 

            “ยังไงของแก” ฟ้าใหม่เอ่ยถาม ทว่าพักตร์ศรไม่ได้ตอบ แต่เดินไปหาตัวช่วยของเธอแทน

            ป้อมยามของบริษัทคือเป้าหมาย พริตตี้สาวเดินเข้าไปเคาะป้อม ส่งเสียงหวานเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยในป้อมออกมาคุยกันอยู่ครู่หนึ่งก็เดินกลับมาหาเพื่อน ๆ ของเธอ

            “ไปกันได้ละพวกเรา”

            “อ้าว! แล้วรถแกล่ะ?” พรธิชาถาม

            “มันเอาออกไปไหนไม่ได้ก็ฝากไว้ที่นี่ก่อนแหละ” พักตร์ศรตอบกลับเพื่อนสาว ก่อนจะหันไปบอกอรนุช “หนูไปรถพี่นุชนะคะ”

            “อืม ไปสิ”

            “อ้อ! แต่ก่อนไป ขอสักหน่อยนะคะ”

            “จะทำอะไรของแกอีกล่ะไอ้คิตตี้?” ฟ้าใหม่เอ่ยถาม

            “ก็เก็บค่าเสียเวลาที่พวกเราสี่สาวสวยต้องมานั่งรอคน ๆ เดียวนี่ไง” พักตร์ศรเอ่ยขึ้น ในขณะที่เดินไปนั่งลงข้างล้อรถคันสวย

            “เฮ้ย! จะดีเหรอแก รถแกยังจอดอยู่นี่นะเว้ย” พรธิชาเอ่ยเตือน

            “เออว่ะ...” พักตร์ศรชะงักนิ่งคิดอยู่อีกชั่วอึดใจ

            “ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้แล้วกัน” หญิงสาวพูดในขณะที่เปิดกระเป๋าสะพายของตัวเอง หยิบหมากฝรั่งออกมาใส่ปากเคี้ยว

            “มันจะดีเหรอ พี่ว่าคุณอดิศรเขาต้องรู้แน่ว่าใครทำ?” อรนุชเตือนด้วยอีกคน

            “รู้ก็ช่างปะไรค่ะ เพราะกว่าจะรู้ หนูก็เอารถกลับไปได้แล้วละค่ะ ไม่อยู่ให้เขาเอาคืนแล้ว” พูดจบหญิงสาวก็จัดการเอาหมากฝรั่งที่เธอตั้งใจเคี้ยวออกมาอัดเข้าไปตามร่องของกระโปรงท้ายรถปอร์เช่กันสวย

            “ไปค่ะ เสร็จแล้ว” พักตร์ศรยิ้มกริ่มหันมาบอกเพื่อนของเธอ หลังจากเสร็จภารกิจของตนเอง

            สี่สาวกับรถสองคัน พักตร์ศรนั่งรถออกไปกับอรนุช ส่วนฟ้าใหม่ไปคันของพรธิชา เป้าหมายคือไปหาร้านอาหารแทนที่จะเป็นร้านกาแฟ เพราะใช้เวลานั่งรอยืนรอให้เจ้าของรถสวยลงมาเลื่อนรถจนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลาอาหารเที่ยง

            ดิศรนั้น รู้สึกแปลกใจที่ไม่เห็นพริตตี้สาวตื๊อเขาอีก ต่างไปจากที่คิดไว้ ว่าเธอจะต้องหาวิธีทำให้เขาลงไปเลื่อนรถให้จนได้

            “น้องพราวครับ นี่ก็เที่ยงแล้ว พี่ว่าเราไปกินมื้อเที่ยงข้างนอกกันดีกว่า เดี๋ยวพี่จะพาไปร้านอร่อย” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นในขณะที่ปิดแฟ้มที่เพิ่งจะเซ็นเสร็จ

            “ดีค่ะ พราวหิวพอดีเลย” หญิงสาวที่นั่งอยู่ที่โซฟาตอบรับพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้

            “อย่างนั้นก็ไปกันครับ” อดิศรหยิบโทรศัพท์มือถือและกุญแจรถบนโต๊ะ แล้วเดินไปเปิดประตูให้แพรวพราว ซึ่งหญิงสาวเดินมาถึงก็ถือโอกาสคล้องแขนชายหนุ่มเดินออกจากห้องมาด้วยกัน

            “คุณต่าย แฟ้มเซ็นเสร็จแล้วนะอยู่บนโต๊ะ แล้วไม่มีคนโทรมาตามให้ผมลงไปเลื่อนรถอีกเหรอ?” อดิศรแวะถามเลขานุการหน้าห้อง

            “ไม่มีแล้วนะคะ” คำตอบของมัลลิกา ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจ

            “ไปกันเถอะค่ะพี่อินดี้ พราวหิวแล้ว” แพรวพราวเอ่ยเร่ง เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังยืนนิ่ง

            “ครับ ไปครับ”

            “พราวขอไปรถคันเดียวกับพี่นะคะ กินอิ่มแล้วค่อยกลับมาเอารถที่นี่”

            “ได้สิ”

            แพรวพราวเดินควงแขนอดิศรไม่ปล่อย ยิ่งเดินผ่านพนักงานของบริษัทก็ยิ่งขยับเข้าไปใกล้ชิดกอดแขนล่ำไว้แน่นขึ้น วางท่าแสดงความเป็นเจ้าของ อย่างต้องการประกาศให้กับพนักงานของบริษัทได้เห็นโดยทั่วกัน จนกระทั่งมาถึงรถของชายหนุ่ม

            “รอสักครู่นะครับ ขอพี่เก็บของก่อน เมื่อเช้าเพิ่งแวะไปซื้อของมา” อดิศรเอ่ยขึ้น เมื่อเดินมาถึงรถ แพรวพราวจึงได้ยอมปล่อยมือจากแขนของเขา ยืนดูเขาก้มเก็บของในรถเอาไปไว้ท้ายรถ แต่เมื่อเขาเปิดกระโปรงท้ายรถออก หญิงสาวก็ต้องตกใจ

            “อ๊ากกกก....ฝีมือใครวะเนี่ย?” เสียงร้องของชายหนุ่ม ดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะโยนของในมือใส่ท้ายรถ แล้วรีบเดินไปเปิดน้ำก๊อกที่อยู่บริเวณนั้นล้างมือ

            “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะพี่อินดี้ แล้วมือพี่เลอะอะไรคะ?” แพรวพราวร้องถามเมื่อเห็นอาการของชายหนุ่ม

            “หืม ยัยตัวแสบละสิ” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามของแพรวพราว แต่ส่งเสียงพึมพำออกมาพร้อมกับสายตาอาฆาตที่จ้องมองไปยังรถคันเล็กที่เขาจอดรถขวางเอาไว้ 

            “ร.ป.ภ.....ร.ป.ภ.” อดิศรตะโกนเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่แถวนั้น

            “ครับท่าน” เสียงตอบกลับ พร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์ที่รีบวิ่งเข้ามาหาผู้บริหารของบริษัท

            “คุณทำงานยังไง ถึงปล่อยให้คนอื่นเอารถเข้ามาจอดในที่จอดของผม” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบดังขึ้นอีกครั้ง

            “เอ่อ ผมขอโทษจริง ๆ ครับท่าน” พนักงานรักษาความปลอดภัยผู้เคราะห์ร้ายหน้าซีด ก้มหน้าก้มตาเอ่ยขอโทษผู้บริหารหนุ่ม

            “แล้วเจ้าของรถคันนี้ไปไหน?”

            “เอ่อ ผมไม่ทราบเหมือนกันครับ”

            “นี่ผมจ้างคุณมาทำงานนะ ไม่ได้ให้มายืนเปลืองพื้นที่บริษัทผมเฉย ๆ ถามอะไรไม่รู้เรื่องสักอย่าง ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปทำงานที่คุณรู้เรื่องแล้วกัน ผมไล่คุณออก”

            “เอ่อ ท่านครับ ผมต้องขอโทษแทนลูกน้องด้วยจริง ๆ ครับ” เป็นเสียงจากหัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัย ที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

            “คุณเป็นหัวหน้าใช่ไหม ฝึกลูกน้องมายังไง ถามอะไรไม่รู้เรื่องสักอย่าง” เสียงเกรี้ยวกราดยังถูกส่งออกมาอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับสีหน้าของชายหนุ่มที่บอกว่ากำลังหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

            “ผมต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ ท่านอยากรู้เรื่องอะไร ถามผมได้ครับ”

            “ฉันอยากรู้ว่าเจ้าของรถคันนี้ไปไหน?” อดิศรชี้ไปที่รถคันเล็กในล็อกจอดรถของเขา

            “เธอออกไปกับเพื่อนของเธอแล้วครับ แต่ว่าเธอบอกให้ผมโทรไปแจ้ง ถ้าท่านเลื่อนรถออกไปแล้วครับ”

            “ได้ ถ้าอย่างนั้น คุณก็โทรไปแจ้งเขาเลย บอกว่าผมเอารถออกไปแล้ว” อดิศรบอกหัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัย ก่อนจะหันมาบอกกับลูกน้องอีกคน “ส่วนคุณไปเอาที่ล็อกล้อมา สองอันเลย” 

ความคิดเห็น