ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ที่จอดรถผู้บริหาร

ชื่อตอน : ที่จอดรถผู้บริหาร

คำค้น : ยั่วเสน่หาอดิศร, พ่อแง่แม่งอน, อีโรติค, นิยายชุด, ยั่วหนุ่ม, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 131

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2561 20:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ที่จอดรถผู้บริหาร
แบบอักษร

            รูกุ้งให้ทุกคนได้ซ้อมคิวเดินเหมือนกับการเดินจริง หลังจากที่ได้ฝึกนางแบบกิตติมศักดิ์ทั้งหมดจนเริ่มเดินคล่องและรู้จังหวะการโพสท่าของตัวเองแล้ว ซึ่งทุกคนก็เดินกันตามคิวเป็นปกติดีถึงแม้จะยังดูติดขัดกันอยู่บ้าง จนกระทั่งถึงคิวสุดท้าย ที่นางแบบนายแบบทุกคนต้องเดินเรียงแถวกลับมาตามรันเวย์เพื่อไปยืนเป็นฉากอยู่ด้านหลัง เพื่อให้นางแบบชุดฟินนาเล่ได้เดินออกมาโพสท่าโชว์ชุด และเดินไปรับดีไซเนอร์ที่เป็นผู้ออกแบบเสื้อผ้าเซ็ทนี้ขึ้นมาบนเวที ซึ่งวันจริงดีไซเนอร์จะนั่งอยู่ด้านล่างหน้าเวที

            ตำแหน่งของพักตร์ศรนั้น ยืนอยู่ริมสุดติดกับทางขึ้นเวทีของนางแบบ แพรวพราวเดินออกมากระแทกไหล่ของเธอเข้าอย่างจังด้วยความตั้งใจจนเธอเกือบเสียหลัก แล้วไฮโซสาวก็เดินเฉิดฉายไปตามรันเวย์ของนางแบบต่อไป

            “เล่นกันอย่างนี้เลยเหรอวะ” ฟ้าใหม่ที่กำลังยืนโพสท่าอยู่ข้างพักตร์ศรเอ่ยขึ้น ในขณะที่คนถูกกระทำยืนนิ่ง และพยายามคิดในทางที่ดีว่านี่ไม่ใช่ความตั้งใจของคนทำ

            เสียงปรบมือดังขึ้นจากครูกุ้งและทีมงานของบริษัท เมื่อแพรวพราวเดินมาโพสท่าอยู่ที่ตำแหน่งกลางเวทีตามที่ได้มาร์คจุดเอาไว้

            “ดีมากค่ะทุกคน ขอบคุณทุกคนที่ตั้งใจซ้อมกันนะคะ ขอให้ทุกคนกลับไปซ้อมกันเอง และจำจุดให้ได้ วันจันทร์เราจะกลับมาซ้อมที่นี่กันอีกครั้งก่อนที่จะขึ้นเดินจริงในวันอังคารค่ะ ต้องกลับไปซ้อมมากันทุกคนนะอย่าลืม วันนี้พอแค่นี้ละค่ะ” ครูกุ้งเอ่ยชมและนัดหมายการซ้อมอีกครั้ง ก่อนจะปล่อยให้ทุกคนเลิกงานกลับบ้านกันได้

            “พี่อินดี้คะ พราวซ้อมเสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวพราวลงไปหานะคะ” แพรวพราวเดินกรอกเสียงลงโทรศัพท์ ในขณะที่เดินผ่านหน้าพักตร์ศรอย่างตั้งใจจะให้เธอได้ยินด้วย ซึ่งก็ไม่ใช่แต่เพียงพักตร์ศรงเท่านั้นที่ได้ยิน เพื่อนของเธอรวมทั้งนางแบบคนอื่นที่ยืนอยู่แถวนั้นก็ได้ยินทั้งหมด

            “หืม ฉันหมั่นไส้ยัยนี่จังเลย ถือว่าแม่ตัวสนิทกับแม่พี่อินดี้แล้วจะทำตัวยังไงก็ได้” หนึ่งในนางแบบกิตติมศักดิ์เอ่ยขึ้นกับเพื่อนของตนเอง พักตร์ศรได้ยินแล้วอมยิ้ม แล้วคิดจะปล่อยให้พวกไฮโซเขม่นกันไปเอง

            “ไปดีกว่าพวกเรา อยากกาแฟมือสั่นแล้วเนี่ย ไปหากาแฟกินกันสักแก้วดีกว่า”

            สี่สาวพากันเดินออกจากห้องประชุมลงมายังลานจอดรถ

            “ใครจอดรถอย่างนี้วะเนี่ย ไอ้พวกไม่มีมารยาท จอดขวางมาได้ คนรวยนี่มันห่วยแตกอย่างนี้ทุกคนไหมเนี่ย?” พักตร์ศรโวยขึ้นทันที ที่เห็นว่ามีรถจอดขวางรถของเธออยู่ จนไม่สามารถจะเอารถออกจากที่จอดได้

            “เอาน่ะ อย่ามัวแต่บ่นเลย อยากกาแฟไม่ใช่เหรอ เข็นสิจ๊ะ รออะไรล่ะ” อรนุชเดินเข้ามาตบไหล่พักตร์ศรเบา ๆ แล้วทั้งสี่สาวก็ช่วยกันออกแรงเข็นรถปอร์เช่สีดำ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่ารถคันสวยจะขยับให้แม้แต่น้อย

            “โอ๊ย! ใส่เบรกมือไว้แน่นอนเลยแก อย่างนี้จดเลขทะเบียนเอาไปให้ประชาสัมพันธ์ประกาศตามตัวเถอะ” พรธิชาเอ่ยขึ้น

            พักตร์ศรทำตามที่เพื่อนของเธอแนะนำ แต่เมื่อแจ้งเลขทะเบียนให้กับประชาสัมพันธ์ของบริษัท หญิงสาวก็ถึงบางอ้อทันที เมื่อได้รับข้อมูลตอบกลับมา

            “คือเลขทะเบียนนี้เป็นรถของคุณอดิศรค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะโทรขึ้นไปแจ้งเลขาฯ ของท่านให้นะคะ”

            “หืม ไอ้บ้านั่นเองเหรอเนี่ย หนอยแล้วทำมาอวยพรให้เราเดินทางกลับโดยสวัสดิภาพ ทำอย่างนี้อยากมีเรื่องกันไม่ยอมจบใช่ไหม...ได้เลย” พักตร์ศรส่งเสียงพึมพำคำรามให้ได้ยินอยู่คนเดียว ในขณะที่กำลังเดินกลับไปหาเพื่อน ๆ ของเธอที่รถ

            “คุณคะ..คุณคะ..” เสียงประชาสัมพันธ์เมื่อสักครู่เรียกพักตร์ศรจนเธอหันกลับมาหา “ท่านติดลูกค้าอยู่ ให้แจ้งว่าท่านไม่สะดวกลงมาขยับรถให้ค่ะ”

            “ฮ้า! ติดลูกค้า?” พักตร์ศรถึงกับอุทานเสียงดัง ทวนคำพูดของประชาสัมพันธ์สาว

            “ใช่ค่ะ”

            “ก็ฝากกุญแจให้คนอื่นมาเลื่อนให้สิ ท่านผ.อ.ของคุณไม่ต้องลงมาเองให้เสียเวลาคุยกับลูกค้าก็ได้นี่คะ”

            “คือยังไงก็ไม่ทราบนะคะ แต่ว่าคุณต่าย เลขาฯ ของท่านแจ้งมาแค่นี้เลยค่ะ”

            “ฉันขอคุยกับเลขาฯ ของท่านเองได้หรือเปล่าคะ? หรือว่าจะให้ฉันขึ้นไปพบเองก็ได้นะคะ”  

            “เอ่อ..ถ้าอย่างนั้น กรุณารอสักครู่นะคะ” ประชาสัมพันธ์สาวตอบกลับพักตร์ศร แล้วจึงหันไปหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรเข้าเบอร์ภายในอีกครั้ง

            “คิตตี้ ทำไมช้าจังวะแก รออะไรอยู่เหรอ?” เสียงจากพรธิชาที่เข้ามาตามเพื่อนรักที่หายเข้าตึกมานานดังขึ้น

            “ก็รออีตาบ้านั่นนะสิ มันไม่ยอมลงมาขยับรถให้ฉันอ่ะ บอกว่าติดลูกค้า ไม่รู้ว่าติดลูกค้า หรือติดยัยนางแบบชุดฟินนาเล่ไฮโซนั่นกันแน่ และที่สำคัญนะคือไม่ยอมฝากกุญแจหรือใช้ลูกน้องมาขยับด้วยสิ อย่างนี้มันตั้งใจแกล้งกันชัด ๆ เลยอ่ะ”

            “เออ นั่นดิ แล้วทำไงล่ะทีนี้”

            “ฉันขอคุยกับเลขาฯ ของอีตานั่นอยู่เนี่ย”

            “คุณคะ เลขาฯ ของท่านแจ้งว่า ท่านรบกวนให้คุณรอสักครู่ เดี๋ยวท่านจะลงมาเลื่อนรถให้เองค่ะ” เสียงจากประชาสัมพันธ์สาวแจ้งให้พักตร์ศรรับทราบข้อความที่ได้รับมา ซึ่งก็ทำให้ทั้งสองสาวเดินกลับไปรอที่ลานจอดรถ รวมกับเพื่อน ๆ ของเธออีกสองคน

            แต่รอแล้วรอเล่า นั่งคุย ยืนคุยกันจนคอแหบแห้ง ก็ยังไม่เห็นวี่แววของเจ้าของรถปอร์เช่ที่จอดขวางอยู่

            “พวกแกดูนะ ไอ้บ้านั่นมันตั้งใจแกล้งฉัน ฉันไม่ได้คิดไปเอง เห็นกันแล้วใช่ไหม” 

            “อืม เห็น..แล้วก็เห็นแล้วด้วย ว่าแกเอารถเข้ามาจอดในที่จอดของเขาว่ะไอ้คิตตี้” ฟ้าใหม่ที่นั่งลงยอง ๆ เพราะยืนจนเมื่อย เหลือบไปเห็นตัวอักษรที่อยู่บนพื้นที่จอดรถ เธอเองก็เพิ่งสังเกตว่า ที่จอดรถที่มีหลังคาคลุมอยู่นี้เป็นที่จอดรถของผู้บริหารทั้งสิ้น โดยในแต่ละล็อกจะมีชื่อตำแหน่งระบุเอาไว้ที่พื้น ถึงแม้ว่าจะอยู่ริมสุดอย่างตรงรถของเพื่อนเธอจอดอยู่นี้ก็ตาม

            “ฮ้า**!!!**” เสียงร้องอุทานของพักตร์ศร อรนุช และพรธิชา ดังขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะรีบก้มต่ำลงไปมองที่พื้น จนได้เห็นว่าเป็นอย่างที่ฟ้าใหม่พูดจริง ๆ

            “แย่แล้วไอ้คิตตี้...” พรธิชาเอ่ยขึ้น หลังจากที่หลักฐานประจักษ์คาสองตา พักตร์ศรเองก็หน้าเจื่อนลงเช่นกัน แต่ก็ยังพยายามจะหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง

            “แต่ยังไงก็เถอะ เขาก็ควรจะเป็นสุภาพบุรุษบ้างสิ เอารถมาจอดขวางรถคนอื่นอย่างนี้ได้ยังไง ไม่มีมารยาทเหมือนกันนั่นแหละ”

            อรนุชนั้นถึงกับส่ายหัวให้กับทั้งสองศร ไม่ว่าจะพักตร์ศร หรืออดิศร ก็พอกันทั้งคู่ จนทำให้นึกถึงสำนวนไทยขึ้นมาทันที ขิงก็ราข่าก็แรง ช่างตรงกับคู่นี้ดีจริง ๆ

ความคิดเห็น