facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 3 แกๆเปลี่ยนพี่รหัสกันไหม!

ชื่อตอน : Chapter 3 แกๆเปลี่ยนพี่รหัสกันไหม!

คำค้น : พี่คิง น้ำผึ้ง

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 11:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3 แกๆเปลี่ยนพี่รหัสกันไหม!
แบบอักษร

      “ไอ้!#@%$&” ฉันกำลังจะอ้าปากด่าไอ้บ้านี่ แต่โดนมืออันหยาบกระด้างอุดปากเอาไว้แน่นชะก่อน  

 

“พี่ชื่อคิงนะครับ เอ้น้องทำหน้าแบบนี้แสดงว่าไม่รู้จักทางไปห้องน้ำสินะ เด็กปีหนึ่งก็เป็นแบบนี่พี่เคยผ่านมาแล้ว เอ้…รหัส427เราสองคนเป็นพี่รหัสน้องรหัสกันนิครับน้องน้ำผึ้ง ป่ะเดี๋ยวพี่คิงพาไปห้องน้ำนะครับ” ฉันพยามดึงมือหนาหยาบกระด้างน่ารังเกียจออกจากปากของตัวเอง  

  

“ไอ้อีอ้อปอนา” ฉันพยายามดิ้นให้ตัวเองหลุดพ้น พร้อมกับก้นด่าเขา แต่มันไม่มีประโยชน์เพราะเสียงที่ออกมาดันฟังไม่เข้าใจ 

  

“อ้อพี่เข้าใจแล้ว น้องน้ำผึ้งปวดขี้จนจะไม่ไหวแล้วให้พี่รีบพาไปเข้าห้องน้ำสินะครับ ไปๆเรารีบไปก่อนที่จะลาดตรงลานเกียร์นะครับ” ฉันถลึงตาใส่ไอ้หน้าโจรป่า ยังๆไม่หยุดที่จะพูดใส่ร้ายฉันให้เสียหายต่อสายตาเพื่อนร่วมรุ่นและรุ่นพี่อีกนะ 

  

ฉันก้มหน้าไม่กล้าจะมองสบตาผู้คนเพราะมันแสนจะน่าอาย ยืนนิ่งไม่ยอมขยับตามแรงฉุดกระซากของไอ้หน้าโหด แต่แรงผู้หญิงรึจะสู้แรงของผู้ชายร่างยักษ์ได้ ฉันมันก็แค่ผู้หญิงร่างบอบบางเลยปลิวตามแรงที่เยอะเหมือนแรงควายถึกของไอ้หน้าโหด 

  

“ไม่ต้องมามองหน้าหล่อๆของพี่แบบนั้นเลยนะครับน้องน้ำผึ้ง” พอจบประโยคที่ฟังดูก็รู้ว่าเจ้าตัวเป็นพวกหลงตัวเองอย่างหนัก 

  

“…” 

  

“เบ้ปากแบบนั้นมันดูไม่น่ารักเลยนะครับน้องน้ำผึ้ง”  

  

“เราสองคนไปสนิทกันตอนไหนเหรอคะพี่เรียกชื่อหนูซ้ำๆอยู่ได้” เขาทำเพียงหยักไหล่อย่างไม่แคร์กับประโยคเสียดสีของฉัน 

  

“เอาโทรศัพท์มา” อยู่ๆเขาก็แบมือมาตรงหน้าฉัน มองฝามือหนาด้วยสายตาเป็นคำถาม นี่เขาจะมาไม้ไหนอีก 

  

“ไม่ให้” เตรียมจะชิ่งหนีไอ้หน้าโหดทันทีเมื่อเห็นช่องทางที่จะหนีไปจากตรงนี้ 

  

“อย่าดื้อสิน้ำผึ้ง!” เสียงเข้มเจือความหงุดหงิดใส่ฉัน เอ๊ะฉันต่างหากไหมที่ควรที่จะเป็นคนอารมณ์เสียใส่เขา ไหนจะเรื่องใส่ร้ายฉันต่อหน้าผู้คนนับพัน แล้วยังมีหน้ามาทำท่าเหมือนจะปล้นสมาร์ทโฟนของฉันอีก ตกลงเขาเป็นนักศึกษาหรือโจร ฉันควรโทรไปแจ้งตำรวจมาจับไอ้หน้าโหดนี่ดีไหม 

  

“ถะถอยไปเลยนะไม่อย่างนั้นฉันจะตะโกนให้คนเข้ามาช่วยจริงๆด้วย” เสียงเริ่มจะสั้นอย่างคนกำลังกลัว ก็จะไม่ให้กลัวได้ยังไงดูหน้าเขาสิถึงจะหล่อตี๋เหมือนไอดอลเกาหลี แต่เล่นเจาะหูสามรูใส่ตุ้มหูสีดำเรียงกันคิ้วหนาเข้มขมวดชนกันจ้องหน้าฉันเหมือนจะเข้ามาต่อย  

  

“อะไรแค่พี่รหัสขอเบอร์น้องรหัสมันผิดด้วยเหรอวะ ทำหน้าอย่างกับฉันจะปล้นไอโฟนของเธออย่างนั้นแหละยัยบ้อง” ปากว่ามือถึงมันผลักหัวฉันจนเกือบจะล้มลงไปนั่งเล่นอยู่บนพื้นหน้าห้องน้ำเลย... 

  

“ไม่ให้ แล้วฉันก็จะไปเปลี่ยนพี่รหัสด้วยยังไงก็ไม่เอาแกเป็นพี่รหัสเด็ดขาด” ฉันตะโกนใส่หน้าเขาสุดเสียง ความโกรธเข้าครอบงำความกลัวที่มีจางหายไปจากเซลล์สมองน้อยๆทันที 

  

“อยู่ไหนเอามา” เขาตะคอกใส่หน้าฉันเสียงดันเหมือนจะแกล้งเอาคืนเพราะเขาเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ยิ้มบางๆให้ฉัน 

  

“อย่ามายุ่งกับกระเป๋าสะพายของฉันนะปล่อยยย” ฉันจับมือเขาเอาไว้ไม่ให้เปิดกระเป๋าสะพายใบเล็กเพื่อที่จะเอาสมาร์ทโฟนของฉันออกไป 

“อยู่นิ่งๆสิวะ ดิ้นจังเดี๋ยวจะโดนดี” เสียงเข้มพร้อมกับสีหน้าจริงจัง เหมือนจะบอกเป็นในๆว่าเขาไม่ได้ล้อเล่นถ้าฉันยังไม่หยุดดิ้นเขาจะทำอย่างที่พูดจริงๆ ถ้ามันเป็นเหมือนในซีรี่เกาหลีที่พระเอกขู่นางเอกแบบนี้แล้วจะจูบฉันมันคงเป็นวันแรกของชีวิตมหาลัยที่แสนจะโรแมนติก แต่!ไอ้หน้าโหดมันทำท่าจะเข้ามาต่อยหน้าฉันมากกว่าตอนนี้ 

  

“ยอมแล้วๆอะเอาไปเลยอยากได้นักก็เอาไปเลย” ฉันผลักร่างเขาออกเมื่อใบหน้าของเราสองคนเคลื่อนเข้ามาใกล้กันจนรู้สึกถึงลมหายใจที่มีกลิ่นบุหรี่ปรนกลิ่นมิ้นอ่อนๆลอยมาติดจมูก 

  

“ก็แค่นี้ทำมาเป็นหวงไปได้นะน้องน้ำผึ้ง” เขาเอามือมาผลักหัวฉันเบาๆแต่แรงควายถึก อย่างไอ้บ้านี้ยอมทำให้ฉันยั้งตัวเอาไว้ไม่ทันลงไปนั่งแหมะกับพื้นหน้าห้องน้ำเรียบร้อย 

  

“ไอ้หน้าโจรป่า!” ฉันตะโกนขึ้นเสียงดังสุดเสียงด้วยความโกรธจนแทบอยากจะร้องไห้ แต่มันก็ทำเพียงปราดตามองฉันด้วยหางตาแล้วก็กดสมาร์ทโฟนของฉันต่ออย่างไม่คิดจะสนใจช่วยพยุงตัวฉันขึ้นมาจากพื้นหน้าห้องน้ำ 

  

“อุ้ย!น้องเป็นอะไรมากไหมคะ ทำไมมานั่งอยู่หน้าห้องน้ำแบบนั้น” รุ่นพี่ผู้หญิงที่น่าจะเป็นเด็กวิศวะ เธอเดินออกมาจากในห้องน้ำ มองมายังฉันที่นั่งทำหน้าโกรธแค้นจนอยากจะฆ่าไอ้พี่รหัสหมกส้วม 

  

“เอ่อ...” ฉันกำลังจะปฏิเสธพี่เขาไปแต่เธอก็เข้ามาพยุงฉันลุกขึ้นเสียก่อน 

  

“อ้าว!คิงก็อยู่ด้วยเหรอ” น้ำเสียงหวานหูฟังดูไพเราะสวนเคลิบเคลิ้มของรุ่นพี่สาวเหมือนเธอจะรู้จักศัตรูคู่อาฆาตของฉันดี 

  

“ใช่จินนี่ ยัยนี่เป็นน้องรหัสเราเองแหละพอดียัยนี่ขี้เกียจยืนรอเราเลยลงไปนั่งบนพื้นรอเด็กน้อยจริงๆนะเรารู้ไหมครับว่าพื้นมันสกปรก นักศึกษาเดินไปมาหลายพันคนเชื้อโรคทั้งนั้น เอ้ายังจะมองหน้าทำตากะพริบอยู่อีก รีบลุกขึ้นมาแล้วไปร่วมกิจกรรมกับเพื่อนสิครับน้องรหัส!” 

  

“คิงอะอย่าแกล้งน้องเอ่อ...น้ำผึ้งสิ” เธอส่งสายตาดุๆใส่ไอ้หน้าโหด ทำให้ฉันยิ้มหน้าบานพร้อมกับหยักคิ้วให้เขาเมื่อมีนางฟ้าเข้ามาช่วย  

 

“เดี๋ยวๆจะโดนอีก” เขาทำท่าจะเข้ามาเอาเรื่องฉันที่รีบถอยไปหลบด้านหลังพี่สาวทันที 

  

“หยุดเลย!เลิกแกล้งน้องเล่นได้แล้วนะคิง ไปเข้าร่วมกิจกรรมกันดีกว่าเนอะ” เธอยิ้มหวานให้ฉัน  

  

“เอ้าไอโฟนเธอเอาคืนไป” เขาโยนสมาร์ทโฟนคืนให้ฉันที่กระโดดรับเอาไว้แทบไม่ทัน แล้วเดินออกไปจากหน้าห้องน้ำทันทีเหลือเพียงฉันกับพี่จินนี่ 

  

“ไปเข้าร่วมกิจกรรมกันเถอะน้องน้ำผึ้งอย่าไปถือสาคิงเขาเลยนะ เขาก็เป็นผู้ชายท่าทางแบดบอยแบบนี้แหละแต่ความจริงนิสัยดีมากยิ่งเราเป็นน้องรหัสคิง รับรองคิงดูแลดีแน่ๆแถมบ้านคิงรวยมากเลยนะ” เหอะ!รวยแล้วไงนิสัยแบบนี้ก็ปลาบปลื้มไม่ลงหรอกนะ ฉันได้แต่คิดในใจแต่ไม่กล้าวิพากษ์วิจารณ์ออกมาตรงๆเดี๋ยวไอ้หน้าโจรป่ามันเกิดเดินกลับมาจะต้องเจ็บตัวอีก 

  

เวลา 16.30 นาที ลานเกียร์ 

“แกๆเปลี่ยนพี่รหัสกันไหม” ฉันสะกิดหลังเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างหน้า ระหว่างร่วมกิจกรรมรับน้องทั้งวัน ฉันได้รู้จักกับบีมเพื่อนใหม่ที่รหัสนักศึกษาใกล้กันกับฉัน และด้วยความแค้นที่ไม่สามารถทำอะไรพี่รหัสได้ ฉันเลยคิดว่าควรเปลี่ยนพี่รหัสกับเพื่อนมันเป็นทางออกเดียวที่เหลืออยู่ 

  

“มันเปลี่ยนกันได้ด้วยเหรอน้ำผึ้ง” บีมมองฉันเหมือนมองผู้หญิงที่สวยแต่ไร้สมอง 

  

“ถ้าจะถามและมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น แกด่าว่าฉันสวยแต่ไร้สมองมาเถอะบีม” เขาอมยิ้มมองฉันด้วยสายตาแปลกๆแล้วยกมือขึ้นทำท่าจะดีดหน้าผากฉันที่กำลังจะเบี่ยงตัวหลบแต่… 

  

“มึงจะทำอะไร” น้ำเสียงเอาเรื่องจากเจ้าของมือหนาที่จับมือของบีมค้างไว้แล้วออกแรงบีบ 

  

“แล้วพี่ยุ่งอะไรด้วยครับพี่สตาฟปี2” บีมตอบกับด้วยท่าทางกวนประสาทพี่คิง 

  

“หึ! น้องรหัสกูเป็นผู้หญิงมึงเป็นผู้ชายอย่าถึงเนื้อถึงตัวกันมาก ขยับออกไปห่างๆยัยนี่” ฉันหับหมับไปมองพี่คิงที่ทำหน้าถมึงทึงใส่บีม เขามาได้ยังไง หลังจากที่แยกกันที่หน้าห้องน้ำตอนเช้า ฉันก็ไม่เจอเขาเลยทั้งวัน อยู่ๆก็โผล่หน้ามาแถมทำท่าจะต่อยเพื่อนใหม่ของฉันอีก 

  

“ครับๆพี่…” อ้าวบีมเมื่อกี้นายยังทำท่าจะไม่ยอมอยู่เลยไหงยอมไอ้พี่หน้าโจรป่าง่ายๆแบบนี้ล่ะ ฉันมองตามบีมตาละห้อยเมื่อเขาหันหลังให้ฉันอย่างไม่เหลือเยื่อใย แล้วฉันจะพึ่งใครละทีนี้ 

  

“เช็ดน้ำลายหน่อยน้ำผึ้ง พ่อแม่ส่งมาเรียนหนังสือนะครับน้อง ไม่ได้ส่งมาหาผู้ชาย” เขาผลักหัวของฉันเบาๆแต่มันกับเพิ่มแรงโกรธที่ฉันมีต่อเขามากขึ้นไปอีก 

  

“ยุ่งอะไรด้วยไปไกลๆเลยนะ” ฉันไล่เขาแล้วเตรียมจะลุกขึ้นยืนหลังจากพี่ๆเขาปล่อยให้เลิกได้แล้ว 

  

 “เราไปตกลงกันหน่อยไหม” เหมือนจะเป็นประโยคคำถามและฉันที่กำลังจะอ้าปากปฏิเสธแต่โดนไอ้พี่หน้าโจรป่าฉุดให้เดินไปกับเขา ฉันขืนตัวเอาไว้จนสุดกำลังก็สู้แรงผู้ชายตัวใหญ่กว่าไม่ได้ 

  

“ไม่คุยปล่อยฉันนะ” 

  

“เงียบน่ารำคาญ” ฉันที่กำลังจะอ้าปากเถียงถึงกับอึ้งเมื่อโดนด่าเกิดมาไม่เคยมีผู้ชายคนไหนด่าฉันว่าน่ารำคาญเลยนะ เขาลากผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉันจนมาถึงรถสีดำคันหรู แล้วปลดล็อคก่อนจะผลักฉันเข้าไปภายในรถขอย้ำว่ามันผลักฉันที่ไม่ทันได้ตั้งตัว จนหัวไปกระแทกเข้ากับเบาะรถ โชคดีแค่ไหนที่เบาะมันนุ่มถ้าเป็นประตูรถหัวฉันคงแตกได้เลือดแน่ๆ 

​..................................................................................................................................................................... 

น้องน้ำผึ้งจะฆ่าแฟนตัวเองในอนาคตอันใกล้หมกส้วมไม่ได้นะ 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว