BLACK​ SHADOW​

เมื่ิอเขา ลีโอ อีเม​อร์สัน​ ผู้​ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความอารมณ์​ร้าย ขี้โมโห และแสนจะจริงจัง รู้ว่ามีคนมาลูบคมโดนนำรูปของเขาไปเป็นพระเอกนิยายออนไลน์!! การลากตัวสาวน้อยนักเขียนนิยายตัวดีมาลงทัณฑ์​ด้วยไฟสวาทสุดร้อนแรงจึงเริ่มขึ้น ...Shadow Black...

ตอนที่ 30 ลาจากโดยไม่ตั้งใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 ลาจากโดยไม่ตั้งใจ

คำค้น : อ่านฟรี,เจ้าพ่อ,NC,ฟรี

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 48.5k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2561 14:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 ลาจากโดยไม่ตั้งใจ
แบบอักษร

"เมื่อกี้เธออยากกินอะไรหรอ เพิ่งรู้นะว่าเมียผมโคตรหื่น"

**" (°ロ°٥) "

มิ้มถึงกับหน้าเหวอเธอพูดอะไรไม่ออก ยอมรับว่าการที่เราได้อยู่กับคนที่เรารักมันทำให้เธออยากหยิกอยากกอดและอยากกินเขาตลอดเวลาจริงๆ

"เดี๋ยวฉันต้องออกไปประชุม แต่ฉันจะโทรให้เมเปิ้ลมาอยู่เป็นเพื่อนเธอแล้วกันจะได้ไม่เหงา"

"เมเปิ้ลคือ~"

มิ้มลากเสียงยาว เขาจะให้ใครมาอยู่เป็นเพื่อนเธอละนั่น หรือว่าจะเป็นเลขาส่วนตัว

"ใจเย็นๆ อย่าทำสายตาอาฆาตขนาดนั้น เมเปิ้ลเป็นญาติฝั่งแม่ฉันเอง"

"นี่มิ้มแสดงสีหน้าชัดขนาดนั้นเลยหรอ"

มิ้มใช้มือจับแก้มตัวเองอย่างอายๆ

"ชัดมาก จุ๊บ"

ลีโอยื่นหน้ามาตอบใกล้ๆ ก่อนจะขโมยจุ๊บหน้าผากคนตัวเล็กให้หน้าแดงเล่น

มิ้มเดินมาส่งลีโอที่หน้าคฤหาสน์ แต่เอาจริงๆ เธออยากไปกับเขามากกว่าต้องอยู่คฤหาสน์ซะอีก

"มิ้มฉันเชื่อใจเธอได้ใช่ไหม ว่าเธอจะไม่หนีไปไหน และไม่ทรยศต่อความรักฉัน"

ลีโอยื่นมือไปกุมมือเล็กแล้วบีบเบาๆ

"สัญญาค่ะมิ้มจะไม่หนี และจะไม่ทรยศต่อความรักที่พี่ลีโอมีให้มิ้ม แล้วพี่ลีโอล่ะค่ะ"

"ฉันก็สัญญา"

"ให้ผมเป็นบาทหลวงทำพิธีแต่งงานให้เลยดีไหม ไม่อายฟ้าอายดิน ก็ช่วยเกรงใจผมสักนิด"

"แกจะอยู่เงียบๆ แบบไม่แกว่งปากหาตีนสักนาทีจะได้ไหมห้ะอีคอน แล้วใครใช้ให้แกมายืนตรงนี้มิทราบ"

"ผมก็ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้วนะ แต่คนมีความรักตาบอดมองไม่เห็นผมเอง"

"นี่ถ้ามิ้มไม่รู้ว่าอีคอนเป็นพี่น้องกับพี่ลีโอ มิ้มคงคิดว่าอีคอนเป็นเกย์และหึงพี่ลีโออยู่นะคะเนี้ย"

เธออดที่จะแซวไม่ได้ เพราะมันจริงนี้นา

"หึ หึ แล้วคิดว่าไงหรอครับ"

"หรืออีคอนเป็นเกย์จริงๆ คะ"

"แล้วอยากให้ผมเป็นรึเปล่าล่ะ"

"พอ!!! หยุดบ้าบอคอแตกกันได้แล้ว อีคอนเดี๋ยวไปรับเมเปิ้ลมาบ้านด้วยเข้าใจไหม"

เขาอยากจะบ้าตายกับชีวิตนี้ เขาเป็นถึงเจ้าพ่อผู้มีอิทธิพลนะ แต่ทำไมรู้สึกเหมือนมันไม่ใช่ยังไงก็ไม่รู้

"โอเค รู้เรื่องครับ"

"ฉันไปก่อนนะ"

เมื่ออีคอนหายไป ลีโอก็หันมาลามิ้มอีกครั้ง

"ค่ะ รีบกลับมานะคะ"

มิ้มโบกมือให้ลีโอที่ขึ้นไปนั่งบนรถหลังคนขับ ก่อนรถคันหรูจะเคลื่อนที่ออกจากคฤหาสน์ไป

ระหว่างที่เธอรอการมาของเมเปิ้ล มิ้มก็ช่วยแม่บ้านทำความสะอาดโต๊ะอาหารที่ลีโอเป็นคนทำ

ตอนแรกป้าแม่บ้านไม่ให้เธอทำ เพราะกลัวว่าถ้าลีโอรู้เธอจะถูกไล่ออก แต่พอร่างบางทำหน้าจะร้องไห้แม่บ้านเลยยอม เพราะอาจจะโดนมากกว่าไล่ออก ถ้าทำนายหญิงของบ้านร้องไห้

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จรวมถึงกินข้าว มิ้มก็มานั่งกินขนมดูทีวีอยู่ที่ห้องรับแขก

"สวัสดีค่ะ นั่นคุณมิ้มใช่ไหมคะ"

มิ้มหันไปตามเสียงหวานที่เรียกเธอ แต่ต้องตกตะลึงเมื่อได้พบกับเจ้าของเสียงนั้น

หญิงสาวหน้าตาน่ารักถักเปียทั้งสองข้างเหมือนพจมาน ติดกิ๊บขนนกด้านข้างศีรษะทั้งสองข้าง ย้อมผมสีเขียวหม่นๆ อยู่ในชุดกระโปรงสีดำที่แขนยาวจนแทบปิดไม่เห็นมือเธอ

แล้วสร้อยคอที่ประดับด้วยคริสทัลสีดำอันใหญ่นั้นอีก ดูรวมๆ คือมันเวอร์วังอลังการมากมาย

![]( "Click and drag to move")​

มิ้มหันมองหน้าอีคอนเหมือนจะถามว่า นี่เหรอญาติที่ชื่อเมเปิ้ลที่ลีโอส่งมาอยู่กับเธอ และเหมือนอีคอนจะเข้าใจเมื่อเขาพยักหน้าน้อยๆ เหมือนจะตอบว่า ใช่คนนี้แหละ

"เอ่อ ใช่ค่ะแต่เรียกมิ้มก็พอ ไม่ต้องมีคุณหรอก"

เมื่อตั้งสติได้ มิ้มรีบปิดทีวีแล้วเดินไปหาเมเปิ้ล พอได้เห็นเธอใกล้ๆ แบบนี้มี้มยอมรับว่าเมเปิ้ลเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากเลยทีเดียว หน้าตาจิ้มลิ้มอย่างกับตุ๊กตา

"โอเคจ้า เราชื่อเมเปิ้ลนะ เรียกสั้นๆ ว่าเปิ้ลก็ได้ ว่าแต่มิ้มเป็นอะไรกับพี่ลีโอหรอ"

"เออคือว่า.."

"แล้วเข้ามาอยู่ที่นี่นานแล้วรึยัง"

"ก็ประมาณ.."

"แล้ว..."

"หายใจทางผิวหนังเหมือนไส้เดือนหรอ ถึงพูดไม่หายใจได้ขนาดนี้"

อีคอนที่ยืนอยู่ข้างๆ อดที่จะแขวะไม่ได้เมื่อเห็นว่าเมเปิ้ลพ่นคำถามไม่หยุด จนมิ้มตอบไม่ทัน

"นี่ว่าเปิ้ลเป็นไส้เดือนหรอ"

"แค่บอกว่าเหมือนไม่ได้บอกว่าเป็น"

"คำว่าเหมือนมันก็ไม่ต่างจากคำว่าเป็น"

"คิดว่างั้นหรอ"

"ใช่เปิ้ลคิดงั้น"

"อืม งั้นก็คงจะเป็นนะแหละ"

"พี่อีคอน!! "

เมเปิ้ลกระทืบเท้าเร่าๆ เหมือนเด็กน้อยที่โกรธ เมื่อโดนขัดใจ จ้องหน้ามองอีคอนอย่างโกรธเคือง

ในขนาดที่อีคอนเพียงแค่ยืนหน้านิ่ง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"กระทืบเท้าเบาๆ หน่อย เดี๋ยวปลอกคอก็หลุดหรอก"

"เปิ้ลจะ.."

"ใจเย็นๆ ก่อนดีไหมคะทุกคน"

มิ้มเห็นการสนทนาที่เริ่มดุเดือดขึ้น และเมเปิ้ลก็เหมือนกำลังมองหาอาวุธ เลยต้องรีบห้ามทัพโดยเข้าไปขั้นตรงกลาง เพราะกลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเดิม ทีนี้คงได้จับทีวีเขวี้ยงใส่กันแน่

"งั้นขอตัวก่อนนะครับ"

"จะไปไหนก็ไปเลยไป ชิ้ว ชิ้ว"

เมเปิ้ลหันไปแลบลิ้นให้อีคอนพร้อมกับใช้มือไล่

"คริ คริ อยากกับคู่รักทะเลาะกันเลยเนอะ"

มิ้มที่ยืนมองอดขำกับท่าทางเมเปิ้ลไม่ได้

"บ้าน่า เปิ้ลไม่เอาผู้ชายอย่างพี่อีคอนมาทำพันธุ์หรอก ผู้ชายบ้าอะไรพูดแต่คำว่า หรอ หรอ หรอ จนติดปาก พ่นคำพูดแต่ละคำ อยากจะเอามือตบปากให้เลือดออกหมดตัว"

เมเปิ้ลพูดพร้อมทำมือตบซ้าย ตบขวา กลางอากาศเหมือนต้องการให้มิ้มได้เห็นว่าเธอไม่ชอบเอาจริงๆ

"ทำไมละ อีคอนก็ดูเป็นคนดีอยู่นะ แถมหน้าตาก็ออกจะหล่อ"

"ก็หล่ออยู่หรอก แต่ช่างเถอะอย่าไปพูดถึงคนกวนประสาทเลย มาเรื่องของมิ้มกับพี่ลีโอดีกว่าเล่ามาๆ "

เมเปิ้ลแบะปากน้อยๆ เมื่อพูดถึงอีคอนแล้วทำหน้าตาตื่นเต้นแบบสุดๆ เมื่อพูดถึงเรื่องมิ้มกับลีโอ เธอจูงมือมิ้มให้ไปนั่งลงตามเธอบนโซฟาเนื้อดี

"เอ่อคือว่า"

ตอนนี้มิ้มไม่ใช่ไม่อยากเล่า แต่เธอไม่รู้จะเริ่มยังไงดี จะเล่าว่าเธอไปเอารูปลีโอมาแต่งนิยาย แล้วโดนบกยาสลบ จับตัวมาที่นี่ มีหวังเมเปิ้ลคงจะซ็อคตายก่อนได้เล่าจบ

"ไม่เป็นไร ไม่สะดวกเล่าก็ไปเป็นไร แล้วนี้ ชุดนี้คือดีสุดแล้ว"

เมเปิ้ลมองพร้อมกับกวาดมือขึ้นลงไปมา เมื่อเห็นมิ้มใส่แค่เสื้อยืดกับกางเกงสามส่วนสบายๆ เท่านั้น

'ใช่สิยะ ก็เธอใส่จัดเต็มขนาดนี้ ฉันจะเอาอะไรไปสู้เธอละเปิ้ล'

"ก็คงจะดูดีที่สุดแล้วตอนนี้" มิ้มตอบ

"รู้แล้ว!! ~"

"รู้อะไร"

มิ้มสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆ เมเปิ้ลลุกขึ้นยืนพร้อมทำหน้าอย่างกับหยั่งรู้อะไรสักอย่างที่น่าตื่นเต้น

"เราไปซื้อเสื้อผ้าสวยๆ กันเถอะ"

"สวยๆ ที่ว่านี้ไม่เอาแบบเธอนะเปิ้ล"

ณ.ห้างสรรพสินค้า

"เปิ้ล จะดีหรอที่หนีออกมาแบบนี้"

มิ้มถามอย่างกังวลใจ เธอนึกว่าเมเปิ้ลจะบอกอีคอนก่อน แต่เธอกลับพามิ้มหนีออกมาโดยที่ไม่บอกใครทั้งนั้น

"ไม่เป็นไรหรอกออกมาเดี๋ยวเดียวเอง พี่อีคอนกับพี่ลีโอจับไม่ได้หรอก"

ตอนนี้มิ้มทำได้แค่ปล่อยเลยตามเลย เป็นอีกครั้งที่มิ้มได้มาเดินห้าง

ถึงครั้งนี้เธอจะแต่งตัวแบบปกติที่ชาวบ้านเขาใส่กัน

แต่เพราะมีเมเปิ้ลที่แต่งชุดอย่างกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย ทำให้ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองแต่งตัวไม่ต่างจากแม่ค้าขายปลาหมึกบดเลยอะ

เมเปิ้ลพามิ้มซื้อเสื้อผ้าเกือบสิบชุดเห็นจะได้ และแต่ละชุด เป็นชุดที่ล่อเสือล่อตะเข้ได้ดีเหลือเกิน

"เปิ้ล"

"หือว่าไง"

"มิ้มขอไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวนะ"

"งั้นเปิ้ลรอที่ร้านชุดคอสเพลย์นะ"

มิ้มพยักหน้ารับรู้

'สงสัยคงชอบมากจริงๆ ในตระกูลพี่ลีโอมีใครที่ปกติสักคนไหมเนี้ย'

มิ้มเดินเข้าห้องน้ำโดยที่ยังมีเสื้อผ้าที่เมเปิ้ลซื้อให้ติดเข้าไปด้วย ดีที่เมเปิ้ลซื้อให้เธอจากร้านแค่ร้านเดียวเลยทำให้ถุงกระดาษมีแค่สองสามถุง

"นี้ออกมากี่ชั่วโมงแล้วเนี้ย ต้องรีบกลับแล้วสิไม่งั้นมีหวังโดนอาละวาดอีกเเน่"

มิ้มบ่นกับตัวเอง ก่อนจะรีบออกจากห้องน้ำเพื่อบอกให้เมเปิ้ลรีบพาเธอกลับ

ตุบ!!

"ขอโทษค่ะ คือฉันรีบไม่ทันได้มอง"

มิ้มรีบขอโทษเมื่อเธอเดินชนกับใครก็ไม่รู้

หมับ!!

ร่างบางเริ่มหัวเสียเมื่อมือของเธอโดนจับด้วยบุคคลที่เธอเดินชน

"นี่คุณมาจับมือฉันทำไม ปล่อยเดี๋ยวนี้"

มิ้มสะบัดมือแรงๆ เพื่อหวังให้หลุดจากการโดนลวนลาม แต่มือคนแปลกหน้ายิ่งเพิ่มแรงบีบมากขึ้นไปอีก

"แล้วทำไมพี่ชายจะจับมือน้องสาวตัวเองไม่ได้ล่ะ"

"พี่แม็ก!! "



ตึงตึ๋งตึงตึ๋ง เอาแล้วไหมล่ะ ให้เมียอยู่บ้านดีๆ ไม่ชอบอยากให้เมียมีเพื่อน เพื่อนก็อุสาหวังดี กลายเป็นมิ้มคนดีต้องหนีหายไป ไหนใครมีเบอร์ เฟส หรือไลน์ เฮียลีโอ ช่วยโทรไปบอกพี่แกหน่อย ว่าเมียกำลังจะโดนลักพาตัวแล้ว!!!! ~**

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}