จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ​พยศ 30 (30เปอร์)

คำค้น : yaoi,omega,alpha

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2561 13:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​พยศ 30 (30เปอร์)
แบบอักษร

​พยศ 30 (30เปอร์)





มือเล็กเอื้อมไปหยิบปฏิทินที่วางตั้งข้างโต๊ะตรงหัวเตียงเข้ามาใกล้ ก่อนจะเปิดปลอกปากกาออกแล้วกากบาทวันที่ของวันนี้ รอยยิ้มจากปากที่ซีดเซียวเผยออกมา

ใกล้เข้าไปอีกวันแล้ว

เหลืออีกแค่เดือนเดียวเท่านั้น

คิดแล้วก็ดีใจ ยิ่งเมื่อคืนได้มีโอกาสนอนคนเดียวก็ยิ่งทำให้ดูเหมือนว่าวันนี้มีแต่เรื่องดีๆ

เมื่อวานหลังจากที่ฟังเซดริกเล่านิทานแล้ว อีกฝ่ายก็บอกว่าเรม็องมันจะไม่กลับบ้านคืนนึง กาเซียไม่ได้ถามต่อว่ามันไปไหน เพราะแค่ได้ยินว่าในที่สุดเขาก็จะไม่ได้เจอหน้ามัน ก็ยิ้มไม่หุบแล้ว

เมื่อคืนเป็นคืนที่หลับสบายที่สุด

ร่างกายก็เหมือนได้พักเต็มอิ่มด้วย

คิดแล้วก็ยังรู้สึกเหมือนง่วงงุนอยู่หน่อยๆ

ถ้าอย่างนั้น...นอนต่ออีกสักหน่อยดีกว่า...นี่ก็เพิ่งจะแปดโมงเอง…

แต่ในขณะที่กำลังจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง หัวยังไม่ทันได้แตะหมอนใบนิ่ม กาเซียก็รู้สึกปวดหัวและมวนท้องจนต้องหลับตานั่งนิ่งอยู่เฉยๆไปสักพัก

คล้ายกับว่าโลกหมุนคว้างในหัว…

“ก๊อกๆ”

เสียงเคาะประตูไม่ได้ทำให้กาเซียสามารถขานรับหรือมองว่าใครเข้ามาได้เลย

แต่ห้องนี้ก็มีเพียงแค่คนเดียวที่เข้ามาแล้วเคาะประตู…

“...กาเซีย ตื่นหรือยังครับ?” เซดริกก้าวเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง เพราะเมื่อกี้เคาะประตูแล้วไม่ได้ยินเสียงตอบรับเขาเลยเดาว่าคนในห้องอาจจะยังไม่ตื่น

คาดไม่ถึงเลยว่าจะเห็นเพื่อนตัวเล็กนั่งนิ่งพิงอยู่ที่หัวเตียงด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะดี

“เป็นอะไรหรือเปล่า?” ขายาวเดินก้าวเข้ามาใกล้คนบนเตียง เห็นอีกฝ่ายส่ายหน้าไปมาจึงเอ่ยจุดประสงค์ที่เข้ามาหาในห้องแต่เช้าวันนี้

เพราะเมื่อคืนคุณชายใหญ่ไม่กลับมานอนบ้าน เขาก็คิดว่าวันนี้กาเซียน่าจะมีแรงมากกว่าวันไหนๆ ในเมื่อก็ไม่ได้โดนสูบพลังเหมือนทุกคืน

“ลงไปกินข้าวเช้ากันเถอะครับ วันนี้ผมได้ยินมาว่าแม่บ้านทำสตูว์เนื้อไว้ด้วยนะ กลิ่นหอมเชียว สตูว์เนื้อที่คุณเคยทานแล้วบอกอร่อยยังไงครับ” เซดริกเอ่ยชวนด้วยการเอารสชาติและความน่ากินของอาหารมาล่อ เขาจำได้ว่าเมนูนี้กาเซียเคยบอกว่าอร่อย กับอาหารอื่นๆก็ไม่เคยพูดแบบนี้ จึงเดาเอาว่านี่น่าจะเป็นเมนูที่อีกคนชอบ

“อืม...”

ดีเหมือนกัน กินข้าวเช้าข้างล่างบ้างก็ดี แถมวันนี้มีสตูว์เนื้ออีก

“นายออกไปก่อนได้ไหม ฉันขอแต่งตัวแป๊บนึง” คนพูดที่เริ่มรู้สึกว่าโลกไม่หมุนเท่าเก่าแล้วเอ่ยคำตอบออกมา

“อ่า...ครับ” เซดริกรับคำด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย สีหน้าของคนตัวเล็กยังดูซีดเซียวอยู่เลย แต่เขาก็เคารพความเป็นส่วนตัวของอีกฝ่าย

“ถ้าอย่างนั้นผมไปยืนรอหน้าห้องก็แล้วกันนะครับ”









กาเซียนั่งลงบนเก้าอี้ สายตามองไปยังชามอาหารตรงหน้า กลิ่นสตูว์ที่ผสานกับกลิ่นเนื้อวัวที่เขาเคยชอบและคิดว่ามันหอมดี ทำไมมาในตอนนี้ถึงรู้สึกว่ามัน...เหม็น?

“เป็นอะไรหรือเปล่า?” เซดริกถามคำถามนี้ในรอบที่สองของวัน เห็นสีหน้าที่ดูเหมือนจะรังเกียจอาหารตรงหน้าของกาเซียทำเอาเขาแปลกใจไม่น้อย

ก็เคยได้ยินบอกว่าอร่อยนี่นา…?

“ไม่ ไม่มีอะไร” เอ่ยปัดไปแล้วพยายามยกช้อนขึ้นตักสตูว์ตรงหน้า

เห็นทั้งสี รับรู้ทั้งกลิ่น

พยายามจะตักเข้าปาก แต่เพียงแค่ลิ้นแตะเท่านั้นก็ต้องโยนช้อนทิ้งแล้วอ้วกออกมา!

“อ๊อก….!”

“กาเซีย!”

ทั้งเซดริกและคนรับใช้ที่ยืนรอแถวนั้นต่างตกใจไปตามๆกัน

คนที่กำลังอ้วกพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ไม่ไหว ในหัวโคลงเคลงไปหมด มือเล็กกำแน่น เขาอ้วกจนเจ็บท้อง อ้วกจนเศษอาหารที่กำลังออกมามีเพียงน้ำใสๆแทน กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของอาหารที่กินไปเมื่อวานตอนเย็นโชยขึ้นจมูก

อ้วกจนหมดแรงแล้วก็ได้แต่นั่งพิงเก้าอี้ ใบหน้าที่ซีดแล้วก็ซีดเข้าไปอีก

เซดริกเห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปดูแล “ใจเย็นๆ ค่อยๆสูดลมหายใจเข้านะ”

กาเซียไม่มีแรงจะตอบ เขารู้สึกโลกหมุนยิ่งกว่าเดิม

แล้วสติก็ดับมืดไป…

______________________________________________________

​ใครทำน้องงงงงงงงง ฮุฮุ จะใกล้เวลาเอาคืนของหนูกาเซียแล้ววว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น