facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ตอนที่ 8 : รุมโทรมมัน!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 : รุมโทรมมัน!!

คำค้น : #นิยายวาย #Lifanggg

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 198.5k

ความคิดเห็น : 141

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2563 22:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 : รุมโทรมมัน!!
แบบอักษร

** ฝากนิยายในรูปแบบเล่มด้วยนะคะ ออกมาเป็นปีแล้วขายไม่ค่อยได้เลย ไรท์ไม่ได้ปิดการอ่านในนี้ ช่วยกันซื้อหน่อยจ้า ** 

------------------------------------------------------------------------------------------------------ 

 

 

“   งั้นก็ไล่ผมออกไปยืนกับลูกน้องนายข้างนอกซะสิ  ” 

“  วีรธัช!!  ” 

ผมเรียกเค้าอีกครั้งด้วยเสียงค่อนข้างดัง จนพนักงานวิ่งเข้ามาดูแล้วก็ออกไปเมื่อเห็นว่า 

ไม่มีอะไรและเสียงของผมทำให้คนตรงข้ามก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตาผมอีกครั้งและอาหารก็ถูกนำมาเสิร์ฟ 

“  ขออนุญาตเสิร์ฟค่ะ  ”  พนักงานหลายคนเดินมาเสิร์ฟอาหารบนโต๊ะจนครบแล้วก็เดินกันออกไป 

อิทธิสั่งวีให้เงยหน้าขึ้นมา 

“  จะก้มหน้าอีกนานมั้ย เงยขึ้นมา  ”    ร่างบางเงยหน้าขึ้นมาตามคำสั่งของนายอย่างว่าง่าย 

“  บนโต๊ะนี้มีหลายอย่างที่กูมาที่ร้านแล้วกินประจำ มึงรู้เหรอว่ากูชอบกินอะไร ” 

“  ไม่ทราบครับ  ” 

“  เพนเน่อบชีสเนี่ย อร่อย กูชอบ ลองกินดิ  ” 

“  ไม่ดีกว่าครับ  ”     ร่างบางตอบนายสั้นๆหลายครั้งหลังจากโดนดุ ทำให้นายเองก็จับสังเกตได้ 

“   มึงไม่มีสิทธิไม่พอใจกูวีรธัช  ” 

“  ผมทราบ  ”       ปากบอกทราบแต่ยังคงนั่งทำหน้าหมาหงอยอยู่นั่น 

“  หิวไม่ใช่รึไง  กินดิ นั่งเฉยๆทำไม  ” 

“  ไม่หิวครับ  ” 

“  อย่ามาโกหก  ” 

โกร้กกก     โกร้กกก   ร่างบางรีบกุมท้องที่พอจะร้องก็ร้องออกมาซะเสียงดังตรงเวลาพอดี 

เพราะตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงกะเพาะเลยซักนิด แต่ก็ไม่อยากกินอาหารร่วมกันกับนาย 

“  ถ้ามึงไม่กิน กูจะหักเงินมึงบวกกับค่ารองเท้านี่ด้วย  ” 

“  ผมไม่ได้บอกให้นายซื้อนี่ เอามันคืนไปก็ได้  ” 

“  ทำไมมึงมันดื้อจังวะ ฮะ?  ”  ไม่มีใครเคยกล้าหืออือและเถียงผมเท่ามันมาก่อนเลย เค้าห่วงชีวิต 

ตัวเองกันหมด  วีหน้ามุ่ยแล้วก็จับช้อน ตักของบนโต๊ะใส่ปากตามที่นายต้องการ เคี้ยวๆแล้วก็กลืนลงไป 

แต่รสชาติมันไม่สามารถคิดได้แค่ว่าเคี้ยวๆแล้วกลืนเพราะมันอร่อย ติดปากมาก  วีเองก็ไม่กล้าจะตักอะไรนัก 

แต่เหมือนอิทธิจะรู้ จึงตักแล้วมาวางใส่ในจานให้อยู่ตลอดๆ วีจึงกล้าชวนอิทธิคุยต่อเพราะเห็นว่านายอารมณ์ 

ดีขึ้นแล้ว 

“  นายรีบกินเหอะ มันหายร้อนแล้วจะไม่อร่อย  ” 

“  เพราะมึงนั่นแหละ  ” 

“  นายชอบกินอาหารอิตาเลียนเหรอ  ”   วีสังเกตจากการกินของนายดูท่าทางจะแฮปปี้ 

“  อือ  ” 

“  แล้ว…อาหารชาติอื่นชอบอะไรอีก  ” 

“  อยากรู้ไปทำไม  ” 

ตั้งแต่จำความได้นอกจากแม่แล้วก็ไม่มีใครสนใจเรื่องส่วนตัวของอิทธิเท่าไหร่อิทธิจึงถามวีกลับ 

“  ถามก็ไม่ได้ ไม่อยากให้รู้ก็ไม่ต้องตอบ   ” 

“  ที่โดนดุไปนี่มึงก็สำนึกไปแค่ชั่วครู่สินะ  ” 

“  เออว่ะ  กูเพิ่งสลดไปเอง จะโดนอีกแล้วหรอเนี่ย  ”       ร่างบางคิดในใจตายังคงมองนายอยู่ 

“  อาหารไทย  ” 

“  แล้วจะบอกทำไม ถ้าจะดุก่อน  ”          ร่างบางพูดเบาๆ 

“  กินให้หมด จะได้กลับบ้านซักที กูมีงานอีกตอนดึก  ” 

“  นายก็กินสิ  ”   คำพูดของวีทำเอาอิทธิจ้องตาเขม็งส่งมาอย่างไว เพราะวีพูดเหมือนสั่งตนอีกแล้ว 

วีเองก็พอจะรู้ตัวจึงหยิบพิซซ่าขึ้นมากัดกินต่อโดยไม่มองนายอีก จนเวลาไปผ่านไปซักพักหนึ่งได้ 

“  มึงอายุเท่าไหร่  ”       อิทธิเริ่มบทสนทนาอีกครั้งหลังจากที่เงียบกันไปครู่หนึ่ง 

“  นายคงอ่านประวัติผมละเอียดยันปู่ทวดผมแล้วแหละ  ”  อิทธิชี้หน้าคาดโทษลูกหนี้ตัวเองเอาไว้ 

“  วอนตีนกูชิบหาย  มึงกลับบ้านเจอดีแน่  ” 

“  25 ครับ ” 

“  กินอย่างกับเด็ก 2 ขวบ  ”  ผมว่าพลางหยิบทิชชู่แล้วยื่นให้เค้า 

เค้าเองก็รับทิชชู่แล้วเช็ดที่ปากของตัวเองจนสะอาดอย่างรวดเร็ว 

“  ว่าแต่คนอื่น ปากตัวเองไม่เลอะเล๊ย  ”   ร่างบางเอนตัวแล้วก็เอากระดาษในมือเช็ดปาก 

ให้คนเป็นนายที่นั่งนิ่งตะลึงงันอยู่   พัวะ!!  มือหนาปัดมือบางออกอย่างแรงจนร่างบางร้องเจ็บออกมานิดๆ 

โอ๊ย!! 

“  เอาบัตรนี่ไปจ่ายเงิน กูรอที่รถ  ”  ร่างบางรีบลุกขึ้นเดินไปจ่ายเงิน แล้วก็ยืนคิด 

“  ซวยแล้วกู มันเผลอตัวนี่ เสือกไปเช็ดปากให้เค้าเฉย  มึงทำอะไรลงไปวะวี 

กลับบ้านไปกูจะโดนกระสุนเจาะหัวมั้ยวะเนี่ย โฮ่ย  ” 

“  เรียบร้อยค่ะ ขอบคุณนะคะ โอกาสหน้าเชิญใหม่ค่ะ  ” 

“  ครับ  ”  ร่างบางเดินถือบัตรออกมาแล้วก็ขึ้นรถไป แต่ครั้งนี้นั่งข้างคนขับไม่กล้านั่งกับนาย 

เมื่อรถแล่นมาถึงบ้านผมก็เดินขึ้นมาที่ห้องทำงาน นั่งพิงอยู่กับพนักเก้าอี้ นึกถึงภาพเมื่อครู่ 

ที่วีมันเช็ดปาก ให้และนึกถึงความรู้สึกที่ผมจูบกับมัน ภาพมันวนเวียนในหัวของผม แล้วเสียงเคาะ 

ประตูก็ดังขึ้น ก๊อกๆเสียงเคาะประตูทำให้ผมตื่นจากภวังค์ กดรีโมตอันล็อกให้คนที่เคาะเข้ามาข้างใน 

“  เรียบร้อยครับนาย  ผมไปสืบเที่ยวการส่งยาของพวกมัน แล้วก็ให้ลูกน้องไปบอกกับพวกที่ทำงาน 

ให้ตำรวจบริเวณนั้น  แล้วก็ได้ข่าวว่าพี่ชายของนายเป็นหัวหน้าทีมในการจับการส่งยาล็อตนี้ด้วยครับ ” 

“  งั้นเหรอ ” 

“  มีคนบอกว่าวันนี้นายให้คุณวีไปทำงานแทนผมกับพี่กาเบียลเหรอครับ  ” 

“  อือ  แล้วงานของกาเบียลล่ะ ”        คนเป็นนายเปลี่ยนเรื่องโดยถามถึงลูกน้องคนสนิทอีกคน 

“  พี่กาเบียลลงมือคืนนี้ครับนาย ถึงเชียงรายช่วงเที่ยงๆ  ” 

“  ทำไมมันช้านักวะ  ” 

“  เครื่องดีเลย์ มีปัญหานิดหน่อย  ” 

“  กรรณ!  คืนนี้มึงนัดผู้ชายให้กูซักคนดิ บอกเจอกูห้องเดิมที่บ่อน 3 ทุ่ม  ” 

อิทธิทำงานอยู่ที่ห้องจนถึงเวลาทุ่มหนึ่งก็ลงมากินข้าวด้านล่างตามปกติอย่างทุกวัน 

“  วันนี้มีแกงมัสมั่นไก่   หอยลายผัดผงกะหรี่ แล้วก็ผัดผักค่ะ  ”  ในขณะที่ป้าภาบอกนาย 

เกี่ยวกับเมนูอาหารแต่สายตาคนเป็นนายกลับมองไปรอบๆบ้านเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง 

“  มองหาอะไรคะนาย อินอรมันอยู่ในครัวเก็บกวาดโต๊ะอยู่  ” 

" ผมไม่ได้มองหาสองคนนั้น  ” 

“  คุณวีอยู่ที่บ้านคอนเทนเนอร์ครับ  ”       และเหมือนกรรณจะรู้จึงเอ่ยปากบอกนายไป อิทธิหัน 

กลับมามองกรรณที่รู้จะรู้ว่าตัวเองหาอะไร จึงเลิกสนใจแล้วกลับมากินข้าว กินไปไม่กี่คำก็อิ่มวางช้อนลง 

หยิบผ้าขึ้นเช็ดปากแล้วลุกขึ้น หยิบสูทพาดที่แขนแล้วเดินออกไปหน้าบ้านเพื่อรอรถมารับไปที่บ่อน 

“  ไปตามวีรธัชมา บอกว่าให้ไปทำงานที่บาร์  ” 

“  เดี๋ยวผมไปตามเอง นายไปรอที่รถเถอะครับ  ”  กรรณบอกกับนายแล้วก็เดินไปที่บ้าน 

คอนเทนเนอร์เพื่อเคาะเรียกคนด้านในว่านายให้ออกไปทำงานที่บาร์ พร้อมเร่งด้วยว่านายรอ 

ที่รถแล้วให้รีบไปเร็วๆ และพอวีขึ้นมานั่งบนรถ อิทธิก็สั่งให้ออกรถทันที 

เมื่อมาถึงยังสถานที่เป้าหมาย วีก็แยกไปทำงานเสิร์ฟเช่นเดิม ส่วนคนอื่นก็ขึ้นไปชั้นบน 

โซนทำงานของนายและเมื่อมีพวกมีปัญหาหรือลูกหนี้เรื้อรังมาก็มักจะโดนสังหารในห้องเชือด 

เพื่อเป็นอาหารของจระเข้ในฟาร์มใกล้ๆ 

“  วันนี้มึงไปจัดการในห้องเชือดให้กูด้วย  ” 

“  ครับนาย  ” 

“  เอกสารที่ต้องเซ็นมีอีกมั้ย  ถ้าไม่มีกูจะลงไปข้างล่างละ  ” 

“  ไม่มีแล้วครับ  ” 

“  ดลมารึยัง?  ”       อิทธิถามถึงชายหนุ่มที่สั่งให้กรรณตามมาเพื่อเติมความสนุกให้ในคืนนี้ 

“  รออยู่ที่ห้องแล้วครับ ขอตัวครับ   ”  อิทธิลุกจากโต๊ะทำงานเดินลงมาที่ห้องพักที่ไว้ 

ระบายความใคร่ชั้น 5 เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นผู้ชายผิวขาว  นอนยิ้มแย้มรออยู่บนเตียง 

“  คุณอิทธิ ไม่ได้เจอนาน คิดถึงที่สุด  ” 

“  อือ “ 

" มาม้ะ!  ดลพร้อมที่จะรับความสนุกจากคุณแล้ว " 

“ จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย  ” 

“  แน่นอนครับ ดลจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง  ”  ความสะอาดเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด 

อย่างว่าไม่รู้ผ่านใครต่อใครมาแล้วบ้าง มันต้องป้องกันไว้ก่อน  ผมมองคนที่นอนถอดเสื้อผ้าตรงหน้า 

อารมณ์ที่มันอยากจะเอาไม่รู้หายไปไหน ทั้งๆที่ผมไม่ได้ปลดปล่อยเลยตั้งแต่กลับมาจากญี่ปุ่น  แต่ดูเหมือน 

ดลก็รู้เค้าจึงผลักผมนอนลงที่เตียง แล้วก็รูดซิบควักท่อนของผมออกมาชักให้ เพื่อเรียกอารมณ์ 

เค้าทั้งอมแล้วก็เลีย ปรนเปรอให้ผมเต็มที่  แต่ผมกลับรู้สึกหงุดหงิดและเบื่อๆซะงั้น 

“  กลับไปซะ! ”   มาเฟียหนุ่มลุกขึ้นแล้วไล่ชายบอบบางที่กำลังปฏิบัติกิจ 

“  ทำไมล่ะครับ  ” 

“  บอกให้กลับไปไง!!    ออกไป! ” 

อิทธิตะโกนดังลั่นสร้างความน่ากลัวเป็นอย่างมากจึงทำให้ดลรีบลงจากเตียงไปใส่เสื้อผ้าวิ่งหนีออกจากห้องไป 

จากนั้นอิทธิก็เดินท่าทางไม่สบอารมณ์ออกจากห้องไปยังห้องพักของตัวเองชั้นบนทิ้งตัวลงนอนที่เตียง 

กดโทรศัพท์หากรรณอย่างอารมณ์ไม่ดีให้คนเอาเหล้ามาให้ดื่ม  หลังจากวางสายลงก็นอนรออยู่อย่างนั้น 

จนกริ่งหน้าห้องดังขึ้นจึงกดรีโมตปลดล็อกประตู 

“  ให้เอาวางไว้ไหนครับนาย  ” 

“  เอาเข้ามาวางที่โต๊ะนี่ ” 

ผมบอกคนที่ยกเหล้ามาให้แต่ไม่ยอมเดินเข้ามาใกล้ๆผมแต่สุดท้ายก็ยอมเดินเข้ามาอยู่ดี 

“  นายเป็นอะไรรึเปล่าครับ  ”   วีเห็นหน้านายดูไม่ค่อยดีจึงถามไถ่ 

“  มาดูใกล้ๆดิ  ”   วีเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างเตียงอย่างไม่คิดอะไร จนถูกนายจับเหวี่ยงนอนลงที่มาเตียงอย่างแรง 

“  นาย!!  จะทำอะไร ”  อิทธิกลิ้งตัวขึ้นไปคร่อมอยู่ด้านบนตัววีแล้วก็ก้มหน้าลงไปจูบที่ปาก 

ของคนด้านล่างอย่างเร่าร้อน  พร้อมสอดลิ้นเข้าไปหยอกเย้าลิ้นอุ่นๆข้างใน ดูดชิมรสหวานๆอย่างนัวเนีย 

อืออออออ  เสียงครางดังออกมาจากคนที่อยู่ด้านล่าง ซึ่งมือเองก็ดันร่างด้านบนอยู่เพื่อยั้ง 

เอาไว้จนกระทั่งรู้สึกหายใจไม่ออก ปากจึงถูกปล่อยให้เป็นอิสระและหายใจหอบแรงเนื่องจากอิทธิ 

จูบซะไม่ปล่อยให้วีได้หายใจเลย  พอพักได้ซักพักอิทธิก็เหมือนจะก้มลงมาที่วีอีกครั้ง แต่วีก็ได้ร้องปฏิเสธนายอย่างไว 

“  ไม่เอา  นาย   ” 

“  คราวที่แล้วมึงก็ห้ามกู   ” 

“  ผมขอ  ไม่เอา  ไม่อยากทำ  ”    อิทธิไม่สนใจก้มหน้าลงไปซุกไซร้ที่คอของวีต่อ 

แต่วีก็ดิ้นไม่ให้ความร่วมมือและด้วยความที่ตอนนี้อิทธิกำลังอึดอัดและโมโหอยู่ จึงเงยหน้าขึ้นแล้วก็ตบ 

พั่วะ!!  ลงไปที่หน้าของวีอย่างแรงพร้อมสาดวาจาอันเผ็ดร้อน 

“  อย่าเล่นตัวให้มันมากนัก  ” คำพูดนั้นทำเอาร่างบางนิ่งไปชั่วขณะแล้วผลักอิทธิจนหงายล้มลงไป 

“  อืม  ดี!  กูไม่เอามึงก็ได้  ” 

วีรู้ว่ายังไงก็หนีไม่พ้น  มองอิทธิด้วยความกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นเพราะอิทธิกดโทรศัพท์สั่งการอะไร 

บางอย่างและหลังจากนั้นไม่นานลูกน้องหลายคนก็เข้ามาในห้อง 

“  ว่าไงครับนาย  ”    ชายชุดดำถามนายเพื่อรอคำสั่งอย่างตั้งใจฟัง 

“  ลากมันออกไปนอกห้อง  ”   วีถูกลากไปโยนกองไว้หน้าห้องตามที่ถูกสั่ง และคนที่สั่งก็เดินออกมายืนมองอยู่ที่ประตูและแล้วคำสั่งที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นก็ดันดังขึ้น ทำเอาทั้งลูกน้องและวีตกใจยิ่งนัก 

“  รุมโทรมมัน  ” 

“  ตะ...ตรงนี้เหรอครับ  ” 

“ เออ ” 

ฮึ่กกกกกกก  ฮึ่กกกกกก  น้ำตาของวีไหลออกมาเป็นทาง เมื่อลูกน้องมาเฟียทั้งสองกำลังก้มลงมาซุกไซร้ 

และถอดเสื้อผ้าบนตัวของตัวเองออกทีละชิ้นๆ  ฮื้ออออออออออ  ไม่!!  อย่านะ  ฮึ่กกก 

“  ไม่!!   ไม่เอา!  กลัววววว  ไม่!!  นาย!  ” 

เสียงร้องเรียกคนที่ยืนดูไม่ขาดสาย จนกระทั่งตอนนี้ตัวของวีเองมีแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ติดกระดุม 

เพียงไม่กี่เม็ดกับบ็อกเซอร์บางๆปิดตัวเท่านั้น 

“  เล่นตัวดีนัก  เอาดิ รออะไร!!  ” 

วีรธัชดิ้นสุดกำลังเมื่อมีคนกำลังเอามือลูบตัวของตัวเองคนหนึ่ง อีกคนก็ซุกหน้าสูดดมและไซร้ 

อยู่ที่คอขาวๆของตน วีนอนดิ้น ร้องห้ามและปฏิเสธด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ฮึ่กๆ 

 

 

 

ฝากเพจไรท์ด้วยนะที่ร้ากกก

 

 

 

 

 

 

- คนอ่านที่รัก ถ้าหากเจอนิยายเรื่องไหนคล้ายหรือเหมือนเรื่องนี้รบกวนช่วยแจ้งไรท์ทีนะคะ 

-   ตายแล้วนายเอกของฉันนนนนน  ทำไมพระเอกใจร้ายขนาดนี้ 

-   วีจะโดนจริงๆมั้ยเนี่ยยยย  คนอ่านว่าวีจะโดนป่ะ  อิทมันจะทำยังไงต่อ 

-  ด่าได้ ด่าเลย ด่าพระเอกอ่านะ รออ่านอยู่ 55555   มาเม้นกันนะคะ 

-  แล้วก็ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณที่กดชอบแล้วก็เม้นมา 

-  ขอบคุณจริงๆค่าาา      นี่แหละเป็นกำลังใจในการแต่งต่อทุกๆวัน 

-  ตอนนี้นิยายเล่มนี้ได้ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์มีดีส์แล้ว ออกปลายเดือนมกราคม 2562 

ช่วยซื้อกันด้วยน้าา หนังสือเล่มแรกของไรท์เลยนะทุกคน 

ความคิดเห็น