สายไหมสีชมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Bad Friend 16 อัพครบ

คำค้น : ซัน,อุ้มอิ้ม,เพื่อนสนิท,Bad Friend

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2562 00:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Bad Friend 16 อัพครบ
แบบอักษร

19 :00


ก๊อกๆๆ  


เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ฉันที่นอนเล่นอยู่บนเตียงหันไปมองทันที 


แกร้ก.  


" ว่าไงชมพู " ฉันเอ่ยถามแม่บ้านออกมาหลังจากที่เดินมาเปิดประตูแล้ว ชมพูเป็นเด็กสาวอายุสิบหกสิบเจ็ดปี แกเป็นลูกสาวของแม่บ้านคนเก่าคนแกของฉันซึ่งฉันก็รักแกเหมือนน้องสาวแท้ๆเพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก


" พี่ซันมาหาค่ะ " หึ! เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้ไม่มีผิด ฉันคิดไว้แล้วว่ามันต้องมา


" บอกเขาไปว่าพี่ไม่สบายไม่อยากเจอใคร " ฉันไม่ออกไปเจอมันง่ายๆหรอกนะ 


" ค่ะ " ว่าจบชมพูก็หันหลังเดินออกไปทันที ฉันจึงปิดประตูห้องพร้อมกับล็อกเอาไว้เพื่อความปลอดภัย 


23:25 น.


ฉันที่กำลังนอนหลับไหลรู้สึกได้ถึงเตีียงนอนที่ยุบตัวลงทางด้านข้างที่ฉันนอน ไม่นานก็มีแขนแกร่งตวัดกอดรอบตัวฉันเอาไว้ แต่เดี๋ยวนะ! ฉันนอนคนเดียว


พรึบ! 


เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันจึงลืมตาขึ้นมาทันทีก่อนที่จะลุกขึ้นมาเปิดโคมไฟที่หัวเตียง


" นี่!! ออกไปนะ " ฉันเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นหน้าของคนที่แอบเข้ามาในห้องฉัน


" มานอนได้แล้วดึกแล้ว " เสียงของซันเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับเอื้อมมือมาดึงแขนของฉัน ซึ่งฉันก็พยายามฝืนตัวเองเอาไว้


" ก็ออกไปสิ!  นี่ปล่อยนะ " ฉันตะคอกออกไปเสียงดังเมื่อซันออกแรงดึงจนร่างของฉันล้มลงทับตัวของมันก่อนที่มันจะกอดร่างของฉันเอาไว้แน่น


" อยู่เฉยๆอย่าดิ้น! "ฉันไม่สนใจคำที่มันบอกยังคงดิ้นต่อไปเรื่อยๆ ทนได้ก็ทน


" ปล่อยนะปล่อย นี่ปล่อยสิ " แต่ก็เหมือนจะไม่ได้ผลเพราะฉันไม่อาจสู้แรงของมันเอาได้เลย


" อยู่เฉยๆ ดิ้นไปก็เหนื่อยเปล่าๆ " ฉันหันไปมองหน้าของมันทันทีด้วยความหมั่นไส้ ก่อนที่จะออกแรงกัดเข้าที่แขนของมัน


" โอ้ยยย นี่อุ้ม! เป็นหมาหรือไงวะ " หึ!


" ก็ปล่อยฉันสิ แล้วออกไปซะ "  ฉันเอ่ยออกไป แต่สิ่งที่ได้กลับมาเพียงเสียงถอนหายใจเท่านั้น


" จะนอนเฉยๆหรืออยากโดนมากว่านอน " หลังจากเงียบไปสักพักจนฉันคิดว่ามันหลับไปแล้วฉันจึงออกแรงดิ้นอีกครั้งแต่คำพูดที่ถูกเอ่ยมาทำเอาฉันนิ่งทันที




เช้าวันต่อมา


ฉันตื่นขึ้นมาก่อนที่มันจะตื่น ฉันคิดแล้วว่าฉันควรจะจบเรื่องนี้สักที เรื่องนี้มันควรจะจบฉันควรตัดใจจากมันและต้องถอยออกมาจากจุดๆนี้จริงๆสักที มันไม่มีทางทิ้งดรีมมาหาฉันแน่นอน


พรึบ!!  ระหว่างที่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่ก็มีแรงกอดรัดขึ้นจากใครบางคน 


" แกควรเลิกยุ่งกับฉันสักที!! " วันนี้เรื่องบ้าๆพวกนี้มันต้องจบ ฉันจะเป็นคนจบมันด้วยตัวฉันเอง


" ทำไม " ซันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยจนฉันอยากจะตะโกนด่ามันให้ดังๆ มันเคยรู้สึกผิดบ้างไหมวะ มันเคยคิดไหมว่าฉันไม่ได้ต้องการที่จะอยู่ในสถานะแบบนี้ 


" แกไม่ได้รักฉันก็ปล่อยฉันไปเถอะว่ะ! จะรั้งไว้ทำเหี้ยอะไร!! " ฉันตะคอกออกไปเสียงดังพร้อมกับแกะมือมันที่กอดฉันไว้ออกก่อนที่จะหันหน้าไปเผชิญกับมัน


" ..... ฉันปล่อยแกไปไม่ได้ " มันเงียบไปสักพักก่อนที่จะเอ่ยออกมา


" แกจะให้ฉันทนอยู่แบบนี้ไปเพื่ออะไรวะ!! แม่งเหมือนฉันไม่มีค่าอะ แค่ปล่อยฉันไปมันจะยากหรอวะ " แค่ปล่อยฉันไปแล้วมันกลับไปใช้ชีวิตกับแฟนมันจะยากหรอ


" มึงก็รู้สึกดีกับกูไม่ใช่หรอวะอุ้ม!! " เสียงที่เอ่ยออกมาดูจะหงุดหงิดนิดหน่อยบวกกับสีหน้าที่ดูเริ่มไม่พอใจ


" ถึงกูจะรู้สึกดีแต่กูก็ไม่ได้อยากอยู่ในสถานะแบบนี้ ฮึก! ปล่อยกูไปสักที!! ปล่อยกูสักที!!! " 


" ถ้ามึงรักดรีมจริงๆมึงก็ควรปล่อยกูไป!!! " ฉันพูดจบจึงเดินออกมาจากห้องทันทีก่อนที่จะได้ยินเสียงมันตามหลังออกมาแต่ฉันไม่คิดที่จะสนใจ


" โอเคถ้ามึงต้องการแบบนี้ "



เราไม่ได้แพ้ที่เลือกที่จะเดินออกมา

แต่ถ้ายังอยู่ไปในความสัมพันธ์ที่ไม่มีค่า

คนที่เจ็บก็คงไม่พ้นเราอยู่ดี

ฉันขับรถออกมาจากบ้านเลื่อยๆก่อนจะมาหยุดที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ที่นี่ค่อนข้างเงียบสงบทำให้ฉันได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น เธอทำดีแล้วอุ้ม แบบนี้มันดีที่สุดแล้ว 


" ฮึก! " ฉันได้แต่มองออกไปข้างหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย หลังจากนี้ไปความเป็นเพื่อนของกลุ่มฉันจะจบลงไหมนะ แต่เมื่อเลือกแบบนี้แล้ว ไม่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไงฉันก็จะยอมรับมัน 

ผับ

เก็บอารมณ์ เก็บเอาเรื่องราวนั้นทิ้งไป 

เก็บเอาแรงที่จะใช้รักใครไว้กับตัวเอง 

ดีกว่าเอาไปเสียน้ำตา 

เก็บเอาใจ เก็บเอารักที่ให้เขาไป 

เก็บเอาความตั้งใจ และฝันที่เคยวาดไว้กับเขา 

เก็บคืนมาอย่าเปลืองหัวใจ

ฝืนใจเอาหน่อย 

ถึงยังรักแต่เขาไม่รัก เราคงต้องปล่อย 

ปล่อยให้เขาไปดีกว่า

แล้วมันจะผ่านไปด้วยดี 

แล้วใจของเธอจะเปลี่ยนไป 

แล้ววันหนึ่งเขาจะหายไป 

แม้วันนี้จะยังรู้สึก แม้จะยังคิดถึงเขาอยู่ ทุกลมหายใจ

( เพลง ปล่อย : ป๊อบ ปองกูล )


ฉันนั่งนิ่งพร้อมกับฟังเพลงที่นักร้องกำลังร้องอยู่อย่างเงียบๆ โดยมียัยเจนนั่งเป็นเพื่อนแม้ว่านางจะมาเป็นเพื่อนฉันแต่นางยังคงนั่งเงียบไม่ถามอะไรฉันสักคำ ฉันว่ามันคงเข้าใจ เพราะมันเป็นคนที่เข้าใจฉันมากที่สุด


" ถ้าอยากระบายก็ระบายได้นะ ฉันพร้อมรับฟังแกเสมอ " ยัยเจนเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางเสียงดนตรี ฉันควรดีใจสิที่หลุดพ้นมาจากเรื่องบ้าๆนี่สักที ฉันไม่ควรชวนเพื่อนออกมาเครียดสิ


" ช่างมันเถอะ ขอโทษนะถ้าทำให้แกหมดสนุก " ฉันเอ่ยออกไปอย่างรู้สึกผิด 


" ไม่เป็นไรเว้ย!ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย แต่เมื่อไหร่ที่แกเศร้าฉันจะอยู่เป็นเพื่อนแกเอง " คำพูดที่เอ่ยออกมาทำให้ฉันต้องยิ้มออกมาก่อนที่จะโผล่เข้ากอดมันเอาไว้ ขอบคุณจริงๆที่ฉันได้มีเพื่อนแบบแก


" นี่พอๆเลิกกอดได้แล้วย่ะ เดี๋ยวผู้ก็คิดว่าฉันเป็นเบี้ยนกับแกพอดี " ยัยเจนเอ่ยบอกหน้ายุ่ง


" จ้าๆๆๆ " 


" แกนั้นใช่พวกเชนป้ะ " ฉันหันไปมองตามมือที่ยัยเจนชี้ก็พบว่าเชนจริงๆด้วย เขาหันมามองทางฉันพอดีฉันจึงยิ้มให้ก่อนที่จะหันกลับมา


" แกนี่ตาดีจริงๆ " ฉันว่ายิ้มๆ เรื่องสอดส่องผู้ต้องยกให้ยัยเจนจริงๆ


" หวัดดีสาวๆ ไม่เจอกันนานเลยนะ " ร่างหนาของเชนเดินเข้ามาพร้อมกับเอ่ยทักทายทันที 


" แหมๆๆ นานอะไรกันพึ่งไม่กี่วันเองป้ะ " ยัยเจนเอ่ยบอก


" แต่ไม่ได้เจออุ้มวันเดียวก็นานมากสำหรับเราแล้วอะเจน " เอ่อ... ช่วยบอกฉันทีว่าเชนไม่ได้กำลังหยอดฉันอยู่

.

.

.

มาแล้วค่าาาา

1เม้น 1กำลังใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น