BLACK​ SHADOW​

เมื่ิอเขา ลีโอ อีเม​อร์สัน​ ผู้​ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความอารมณ์​ร้าย ขี้โมโห และแสนจะจริงจัง รู้ว่ามีคนมาลูบคมโดนนำรูปของเขาไปเป็นพระเอกนิยายออนไลน์!! การลากตัวสาวน้อยนักเขียนนิยายตัวดีมาลงทัณฑ์​ด้วยไฟสวาทสุดร้อนแรงจึงเริ่มขึ้น ...Shadow Black...

ตอนที่ 29 ความหื่นไม่ปราณีใคร

ชื่อตอน : ตอนที่ 29 ความหื่นไม่ปราณีใคร

คำค้น : อ่านฟรี,เจ้าพ่อ,NC

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 60.4k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2561 14:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29 ความหื่นไม่ปราณีใคร
แบบอักษร

"อ้าว สลบไปแล้วหรอเนี่ย"

**ลีโอมองร่างบางที่นอนไม่ได้สติ เขาอมยิ้มน้อยๆ มือหนาปัดผมที่กระจายเต็มหน้าไปทัดหูสวย และใส่ชุดนอนให้ร่างบางดังเดิม

"เธอกำลังทำให้ฉันหลงนะรู้ไหม"

ณ.ห้องนอนลีโอ

ดวงตากลมโตค่อยๆ ลืมตาจากแสงแดดที่กระทบตาจากหน้าต่าง มิ้มกะพริบตาถี่ๆ ให้ชินกับแสง

ดวงตากลมกวาดตามองออกไปตรงหน้าเป็นภาพห้องนอนที่แสนคุ้นเคย

"ฉิบหายแล้ว!! "

มิ้มอุทานเบาๆ ดีดตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อสายตาไปปะทะกับนาฬิกาที่ตั้งไว้ตรงโต๊ะหัวเตียงที่บ่งบอกเวลาบ่ายโมงสิบห้านาที

ร่างบางมองสำรวจตัวเองพบว่าเธออยู่ในชุดนอนตัวเดิมแค่ไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน

'นอนหรือซ้อมตายเนี้ยฉัน แต่ก็เพราะเมื่อคืนโดนหนักนี่นา ไม่แปลกที่จะหลับเป็นตาย'

"อืม...."

เสียงครางทุ้มที่ดังข้างกายทำให้เธอหันไปมองผู้ชายที่นอนเปลือยกาย

ลีโอใช้แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกอดร่างบางแล้วขยับหน้าเข้ามาซุกไซ้ แต่ด้วยเธอนั่งอยู่

แขนแกร่งก็เลยพาดวางไว้ตรงใจกลางสาวของเธอพอดีแถมใบหน้ายังซุกมาตรงข้างสะโพกเธออีก

"เป็นครั้งแรกเลยนะคะ ที่มิ้มตื่นมาพบพี่ลีโอแบบนี้"

เธอบ่นอุบอิบ มันเป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เธอตื่นมาแล้วไม่ได้นอนบนเตียงกว้างเพียงลำพัง

มือเล็กใช้หลังมือลูบไล้เบาๆ ตามโครงหน้าที่มีเคราขึ้นเล็กน้อยจนรู้สึกจั๊กจี้ที่หลังมือ

"ถ้าอยากลูบ ลูบตรงอื่นดีกว่าไหม"

"ห่ะ!! ~ ไม่เอาแล้วนะคะ"

มือเล็กรีบชักกลับมาที่เดิม เมื่ออยู่ๆ ลีโอลืมตาขึ้นมามองเธอ เขาไม่ได้หลับหรอกหรอ

"ไม่เอาอะไรเหรอ ฟู่!! ~"

ลีโอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เป่าลมเข้าหูคนตัวเล็กที่นั่งหน้าแดงอยู่บนเตียงอย่างนึกแกล้ง

"ก็ไม่ลูบไง"

มิ้มเอียงคอหลบลมที่เป่าเข้ามาเพราะมันทำให้รู้สึกขนลุก

"คิดอะไรอยู่ ถึงหน้าแดงขนาดนี้ ทะลึ่งนะเราน่ะ แค่จะให้ช่วยลูบทายา ดูสิเมื่อคืนข่วนซะหน้าท้องฉันลายเป็นตุ๊กแกเลย"

ลีโอลุกขึ้นนั่งแล้วชี้ไปตรงรอยเล็บมากมายที่ฝากไว้ตรงหน้าท้องแกร่ง

'นี้ฉันซาดิสม์ขนาดนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ยัยมิ้ม'

"ดีแล้วค่ะ พี่ลีโอได้ไม่ไปถอดให้ใครดู"

"หึงหรอ"

"เปล่าสักหน่อย"

"อ๋อ"

ลีโอตอบรับ พยักหน้าน้อยอย่างเข้าใจก่อนจะลุกเดินเข้าห้องน้ำโดยไม่พูดอะไรอีก

ซ่า!! ซ่า!! ซ่า!!

เสียงน้ำจากฝักบัวที่ได้ยินทำให้ร่างบางเหมือนมีสติมากขึ้นว่าเธอทำอะไรพลาดไป

แปะ แปะ แปะ!!

"บ้าจริงแค่บอกว่าหึงมันยากนักรึไง"

มือเรียวตบปากตัวเองรัวๆ เมื่อคิดได้ว่าเธอตอบไม่ตรงตามใจตัวเอง ทั้งที่ลีโอไม่เคยคิดจะปิดบังความรู้สึกกับเธอเลย

มิ้มรีบลุกจากเตียงเดินตรงไปยังประตูห้องน้ำแล้วเปิดออก ดีที่เขาไม่ได้ล็อก

'อือหือ กล้ามตรงแขน ซิกแพคตรงหน้าท้อง ไหนจะตรงนั้นที่เคย....'

มิ้มรีบสะบัดหน้าไล่ความคิดติดเรทออกจากสมอง แต่ภาพชายหุ่นดียืนใต้สายน้ำ มันล่อตาล่อใจเธอเหลือเกิน

"ฉันจะเสร็จแล้วรอเดี๋ยวนึงแล้วกัน"

ลีโอชะโงกหน้าออกมาจากแผงกั้นแล้วบอก

ตึก ตึก ตึก หมับ!!

ร่างบางรีบวิ่งเข้าหา ก่อนจะกอดร่างใหญ่เอาไว้แน่นจากด้านหลัง

"พี่ลีโออย่าโกรธมิ้มเลยนะ มิ้มขอโทษ"

"บ้าจริง!! ใครสั่งใครสอนให้วิ่งในห้องน้ำเกิดลื่นล้ม หัวฟาดพื้นขึ้นมาจะทำไง"

"พี่ลีโอ เป็นห่วงมิ้มหรอคะ"

"ห่วงสิ มากด้วย"

ลีโอตอบก่อนใช้มือปิดน้ำจากฝักบัว คลายกอดของคนตัวเล็กออก แล้วหันมามองร่างเล็กที่ยืนก้มหน้าอย่างคนสำนึกผิด

"ฮึอ ฮือ มิ้มขอโทษ"

น้ำตาของความรู้สึกผิด ไหลเป็นทางเมื่อเธอยิ่งรับรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยคิดจะปิดบังความรู้สึกกับเธอเลยจริงๆ มีแต่เธอที่ปากแข็งไม่เข้าท่า

"มิ้มรักพี่ลีโอค่ะ ฮือ รักมาก รักตั้งแต่เห็นรูป ฮึก ยิ่งมาเจอตัวจริงยิ่งรักมากไปอีก หึงมาก และหวงพี่มากๆ เลย ฮือ~"

"...."

"พี่ลีโอ หายโกรธมิ้มเถอะนะคะ"

"...."

"มิ้มสัญญา จากนี้มิ้มจะพูดให้ตรงกับใจตัวเอง"

"...."

"ทำไมพี่ลีโอไม่ตอบมิ้มละคะ"

มิ้มเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่เธอรัก เธอต้องง้อยังไงล่ะทีนี้

"ชุดนอนบางๆ เวลาโดนน้ำแล้วแนบกับเนื้อนี้เซ็กซี่ดีจัง เอาอีกสักรอบไหม"

"นะ นี้พี่ลีโอได้ฟังที่มิ้มพูดบ้างไหมเนี่ย"

"โอ๋~ฟังสิ แต่เห็นแล้วอดที่จะเกิดอารมณ์ไม่ได้นี่นา แข็งจนปวดแล้วเนี้ย ลองจับดูไหม"

"พี่ลีโอ!!! "

"บีบก็ได้นะ หรือจะอมดี"

"ทะลึ่งขนาดนี้ตกลงไม่โกรธมิ้มแล้วสินะ งั้นมิ้มขออาบน้ำแบบปกติเถอะนะคะ"

กว่าที่ลีโอและมิ้มจะอาบน้ำเสร็จก็กินเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมงถึงแม้ว่าลีโอจะรับปากว่าจะไม่จับเธอกระแทกอีกตามคำขอ

แต่ก็ใช่ว่าเขาจะยอมอยู่เฉยๆ ทั้งลูบ ทั้งคลำ ทั้งขย้ำ ทั้งไซ้ เป็นการอาบน้ำที่ร้อนระอุเหลือเกินเท่าที่มิ้มเคยอาบเลยก็ว่าได้

"ไม่ต้องจับมือก็ได้มั่งคะ มิ้มไม่หนีไปไหนหรอก"

เธอบอกเพราะหลังจากออกมาจากห้องนอน ลีโอก็เดินกุมมือเธอตลอดการลงบันไดจนมาถึงห้องอาหาร

"บรรยากาศมันดูแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้นะครับ"

อีคอนที่นั่งกินอาหารเที่ยงอยู่ตรงโต๊ะอาหารอดที่จะแซวไม่ได้

"แปลกที่มีแกเป็น ก ข ค ไงอีคอน"

ลีโอสวนกลับ

"เกี่ยวอะไรกับ กบขี่ควาย หรอครับ"

"กวนตีนนักนะมึง"

"ใจเย็นๆ ก่อนค่ะพี่ลีโอ"

มิ้มรีบร้องห้ามเมื่อเห็นลีโอจับปีกไก่ในจานเหมือนกำลังจะให้มันโบยบินอีกครั้งไปหาหัวของอีคอน

"โอ้ว~ มีเรียกพง เรียกพี่กันด้วย"

"จะไปไหนก็ไปเลยไป!! ~ ก่อนที่กูจะเอาลูกปืนยิงหัวมึงแทน"

"ผมต้องกลัวหรอครับ"

"ไออีคอน!! ~"

ในขณะที่สงครามประสาทและการโจมตีด้วยอาหารกำลังเกิดขึ้น

โดยที่มิ้มได้แต่นั่งดูพี่น้องทะเลาะกัน เพราะไม่รู้จะห้ามยังไงแล้ว

"เป็นครอบครัวที่รักกันจังนะ"

'ฟิ้ว~ โป๊ก!! ~'

"โอ๊ย!! เล่นทีเผลอนี่ครับ"

เมื่อทั้งมิ้มและอีคอนหันมองชายแปลกหน้าที่เข้ามา เลยเป็นจังหวะให้ตีนไก่จากมือลีโอได้ลอยไปเหยียบหัวอีกคอนโดยสมบูรณ์

"ต้องขอโทษทีนะหลาน ที่มาโดยไม่ได้โทรมาบอก ขอร่วมโต๊ะกินข้าวเที่ยงด้วยได้ไหม"

'โอ๊ย ข้าวเที่ยงของลุงแต่ข้าวเช้าของหนูและช่วยแหกตาดูก่อนไหมลุงว่าบนโต๊ะตอนนี้มีอะไรให้ลุงกิน โมโหหิวโว้ย'

มิ้มหันมองโต๊ะที่ตอนแรกมีอาหารมากมายตั้งอยู่ แต่ ณ.จุดจุดนี้แม้แต่จานยังแทบไม่เหลือ

"เชิญครับ"

ลีโอตอบพร้อมผายมือมาที่โต๊ะเพื่อบอกว่าเขาอนุญาต

ร่างท้วมของลุงอายุน่าจะเกือบหกสิบปีเลือนเก้าอี้ลงนั่งข้างๆ กับร่างบาง

ลุงร่างท้วมมองดูสภาพอาหารตรงหน้าอย่างพะอืดพะอม เพราะมันกระจัดกระจายเต็มไปหมด

"งั้นมิ้มออกไปก่อนดีกว่านะคะ"

"ไม่ต้องหรอก เธอเป็นเมียฉันจะออกไปไหน"

แล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบสงบแบบสุดๆ ไม่มีใครพูดอะไรต่ออีกเลย

'เมื่อกี้เขาบอกว่าฉันคือ มอ สระ เอีย เมียด้วย หูไม่ฝาดใช่ไหม'

"เก็บอาการหน่อยครับ ยิ้มปากจะฉีกถึงหูแล้ว"

"ฟิ้ว! ~"

มือเล็กหยิบน่องไก่ในจานบนโต๊ะก่อนจะเขวี้ยงใส่อีคอน ซึ่งแน่นอนว่าเขาหลบได้

"เหมือนกันทั้งผัวทั้งเมีย งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

อีคอนทำหน้างอนๆ แล้วเดินออกไป

"ลุงมนตรีมีธุระอะไร อย่างงั้นหรอครับ"

เมื่อทุกอย่างอยู่ในความสงบ ลีโอเลยหันมาสนใจกับแขกที่ถูกปล่อยให้นั่งรออยู่นานสองนาน

มนตรีคือชายร่างท้วมที่เป็นหุ่นของพวกเสี่ยที่มักจะมีหุ่นแบบนั้น เขาไม่ใช่ลุงแท้ๆ แต่เป็นเพื่อนสนิทของพ่อเขา

และร่วมทำธุรกิจร่วมกันมา เลยถือได้ว่าเป็นคนที่ร่วมก่อตั้งธุรกิจขึ้นมาร่วมกับพ่อเขาก็ว่าได้

"รู้ใจลุงจริงๆ คืองี้นะมันมีที่ดิน ที่ลุงหาซื้อได้ในราคาที่ถูกมากๆ ลุงเลยอยากชวนหลานมาเป็นหุ้นส่วนเพื่อสร้างโรงแรม มันจะต้องได้กำไรงามมากแน่ๆ "

"ใช่ที่ดิน ที่มีข่าวลือว่าผีดุนั่นรึเปล่า"

"มันก็แค่ข่าวลือ หลานคงไม่หลงเชื่อเรื่องไร้สาระแบบนี้ใช่ไหม"

มนตรีเริ่มมีสีหน้าลุกลี้ลุกลน เมื่อเห็นแววตาลีโอที่มองอย่างจริงจัง

"มิ้มเธอเชื่อเรื่องผีไหม"

ลีโอหันมาถามร่างบางด้วยเเววตาสดใส ยิ้มแย้ม อารมณ์ช่างแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดกับก่อนหน้านี้

"ค่ะ อยากกินมากๆ ค่ะ"

"ก็ตามที่เมียผมตอบเลยครับ ผมไม่เห็นด้วยในการลงทุนครั้งนี้"

ลีโอตัดบท หันไปตอบกับมนตรี

'ว่าแต่เมื่อกี้ ฉันตอบอะไรอย่างงั้นหรอ เห็นรอยยิ้มนั้นแล้ว ใจมันไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ผู้ชายอะไรยิ้มได้น่าฟัดขนาดนี้'

"แต่..."

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ผมบอกไม่ทำคือไม่ทำ"

ลีโอไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดจบ เขาก็ตัดบทพูดแทรกขึ้นก่อน คำไหนคำนั้น

"แล้วหลานจะเสียใจที่ปฏิเสธ"

มนตรีพูด ก่อนจะลุกเดินปึงปังออกไปอย่างหัวเสีย

"เมียจ๋า~"

"คะ มะ มีอะไรหรอคะ"

ร่างเล็กตอบเสียงติดๆ ขัดๆ เมื่อลีโอเรียกเธอเสียงหวาน แบบที่เธอเองแทบจะละลายหลอมรวมกับพรมปูพื้นซะให้รู้แล้วรู้รอด

"เมื่อกี้เธออยากกินอะไรหรอ เพิ่งรู้นะว่าเมียผมโคตรหื่น"

" (°ロ°٥) "



ไม่ใช่นางเอกตอบไม่ตรงคำถาม แต่พระเอกถามไม่ตรงคำตอบมากกว่า ลีโอเนี้ยทำให้นางเอกเสียภาพลักษณ์นางเอกหมดเลย วะอะฮ่า O (≧▽≦) O

อัปเดตเสียงหมาเห่า จาก 'เห่า เห่า เห่า!! ~' เป็น 'โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!! ~' ในตอนที่ 4 ให้ตามคอมเมท์บอกแล้วนะครับ ใครที่อ่านแล้ว อยากจะไปอ่านเสียง หมาเห่า อีกสักรอบสองรอบก็ย่อมได้มีคำติชมบอกผมได้เลยจะแก้ไขให้ครับ**

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}