Pcr Rb

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.8k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2561 00:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5
แบบอักษร



Chapter 5



0.0

ฉันหยุดเดินกระทันหันจนเพื่อนข้างหลังเดินมาชน

พลั่ก!

"อะไรของแกเนี่ย หยุดเดินทำไม"

พัดลมถามก่อนนางจะเงยหน้าจากมือถือมามอง แล้วหันไปทางยัยเนส

"แก พี่เลเวนใช่มะ"

"เออๆ ใช่เขามารอใครวะ"

เพื่อนหันมาคุยกัน ฉันก็อยากจะรู้ว่าเขามาทำไม แต่ถ้าให้เดาคงมารอรับคู่ขาเขานั่นแหละ

"จะรอใครก็ช่างเถอะ"

ฉันว่ามันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรา ไปหาร้านคาเฟ่นั่งกันดีกว่า

"ขอดูหน่อยน่า"

เพื่อนฉันว่า ฉันเลยทำได้แค่กลอกตามองบน แล้วคืนคนที่หน้าทำเข้มพิงรถคันหรูคนนี้ก็หันมาทางนี้พอดี

"เห้ยๆ พี่เขาเดินมาว่ะ"

พัดลมทำเสียงตื่นเต้น ฉันอยากถามว่าเพื่อนตื่นเต้นอะไรก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง แต่สังเกตจากคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเขาก็ดูจะสนใจผู้ชายคนนี้

"เขามาทักเราชัวร์"

"สายไป 10 นาที"

"คะ 0.0"

ขวับ!

ฉันอ้าปากค้างพร้อมกับเพื่อนที่หันมามองคอแทบหัก เพราะคนตรงหน้าฉันพูดว่า

"ตามตารางแล้วต้องเลิกบ่ายสามนี่ ไปไหนมา?"

เดี๋ยวก่อนนะ เขามารู้จารางเรียนฉันได้ไง แล้วเขาจะมายุ่งอะไรด้วย

"อะไร ยังไงยะ"

เพื่อนสะกิดไหล่ยิกๆ เหมือนข้องใจว่าไปรู้จักกันตอนไหน

"ฉันไม่รู้จักเขา"

"หึ!"

คนตรงหน้ากระตุกยิ้มก่อนทำในสิ่งที่เพื่อนฉันช็อค

หมับ!

พี่เลเวนคว้าหนังสือในมือฉันไปเฉยเลย

"นี่.. พี่ -0-"

"ไม่เรียกลุงแล้วหรอ" คนตรงหน้ายักคิ้วถาม เขามันโคตรกวนเลย

"เอาหนังสือคืนมา"

"ไปกินข้าวด้วยกันก่อน จะคืนให้"

"ไม่อยากไป"

มันเรื่องอะไรที่ฉันต้องไปกินข้าวกับเขา ฉันไม่ยอมและพยายามจะแย่งหนังสือกลับแต่เขาก็แกล้งชูขึ้นสูงมาก

"ไม่ไปก็ไม่ได้"

คนตรงหน้ายักไหล่

"จะมากวนอะไรเนี่ย ไม่ทำงานทำการหรือไง"

"ไม่ทำแล้ว ตังเหลือใช้จนอยากโอนให้คนแถวนี้ไปใช้เล่น" คนตรงหน้ายิ้ม

"โอ้ววว... สายเปย์ไปอีกจ้า"

ยัยเนสกระซิบ

"เป็นฉันกระโจนเข้าใส่แล้ว" พัดลมเสริม

"ฉันไม่ได้เห็นแก่เงินนะ" ฉันหันไปแว้ดใส่เพื่อนที่สะกิดกันยิกๆ พวกนางต้องช่วยฉันสิ ฉันกำลังต้องการความช่วยเหลือ

"อวดรวย"

พอบ่นเพื่อนเสร็ดก็หันไปมองคนตรงหน้าต่อ

"ก็รวยจริง"

"เหอะ!"

"แค่กินข้าวด้วยกันสักมื้อ มันไม่แย่หรอกน่า"

"ทำไมต้องอยากกินข้าวกับฉัน" เราสองคนไม่ได้รู้จักหรือสนินกันเลย

"ไม่ไปก็ไม่คืนนะ"

เขาชูหนังสือขึ้นก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่รถ

"คิดว่าแค่หนังสือเรียนฉันจะสนหรือไง" ฉันเบ้ปากใส่

"ใบข้าวแกลืมอะไรไปหรือเปล่า"

"อะไร"

"ที่เขาถือไปนั่นมันมีงานที่ต้องพรีเซ้นต์พรุ่งนี้ป่ะ"

"วิชา อ.สุชาติ"

"อะไรนะ -0-"

ฉันหันไปมองรถหรูที่ยังจอดอยู่ เขาสตาร์ทรถแล้วคือเราลงมาช้าเพราะไปส่งงานมา อาจารย์ให้ผ่านแล้วรอพรีเซ้นต์พรุ่งนี้ ให้ทำใหม่ไม่ทันแน่ๆ

"บ้าเอ้ยยยย!"

ฉันสบถก่อนจะวิ่งไปที่รถคันนั้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ฉันวิ่งมาเคาะกระจกรถและเขาก็ไม่ลดกระจกลง ฉันเลยเปิดประตูแทน

"เปลี่ยนใจแล้วหรอ"

"แค่กินข้าวนะ"

ถ้าไม่มีพรีเซ้นต์ฉันไม่มีทางขึ้นรถเขาแน่ ฉันขึ้นมานั่งกอดอกทำหน้างออยู่บนรถ

"ก็ตามนั้น"



Leaven talk's

ผมขับรถพาเด็กใบข้าวมายังโรงแรมหรู อย่าคิดว่าจะพามาทำอะไรไม่ดีนะ แค่โรงแรมนี้อาหารอร่อย

"ที่นี่หรอ"

คนถามเงยหน้ามองตึกสูงเสียดฟ้าและมองหน้าผมแบบระแวง

"ใช่!"

"หลอกกันใช่ไหมเนี่ย"

"หลอกอะไร บอกว่ากินข้าวก็แค่กินข้าวดิ"

ผมยักไหล่ก่อนจะจอดรถและเดินนำลงมา แล้วดูเดินห่างเป็นกิโลเหมือนกลัวคนรู้ว่ามาด้วยกัน

"มาเดินใกล้ๆ ดิ"

"ไม่เอา เดี๋ยวคนคิดว่าเป็นเด็กเสี่ย"

"-.-*"

อะไรวะ ผมหันไปมองคนทำท่าทางเกร็งๆ ก่อนจะตัดสินใจคว้าแขนเล็กและดึงมาใกล้ๆ

หมับ!

"เด็กเสี่ยแล้วไง ใครมองก็เรื่องของเขา"

ผมดึงแขนใบข้าวให้เดินตาม หลังจากเมื่อวานตัดสินใจว่าจะลบคำสมประมาทของเด็กนี่ที่ว่าผมแก่

วันนี้เลยบุกไปหาถึงมหาลัย

"แต่ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้นนะ"

"แล้วอยากเป็นไหมล่ะ"

ผมเป็นให้ได้นะ อยากลองอยู่เหมือนกัน

"นอกจากจะแก่แล้วยังตัณหากลับอีกนะ" คนข้างๆ ขมวดคิ้วมองหน้าผม

"เดี๋ยวเหอะ"

ผมถลึงตาใส่คนที่ปีนเกลียว ก่อนจะลากแขนขึ้นลิฟต์ไปยังห้องอาหารที่จองไว้ตรงชั้นดาดฟ้า

ตอนกลางคืนร้านนี้วิวสวยนะ

"กินอะไร"

"อะไรก็ได้"

"หึ!"

ผมสั่งอาหารและแอบมองคนไม่อยากมาที่หันมองซ้ายมองขวา บอกแล้วว่าที่นี่บรรยากาศดี ใครมาก็บอกว่าสวย

"วิวสวยดีเนาะ"

"อื้อ สวย"

ผมมองใบหน้าเล็ก ยัยเด็กนี่เป็นคนที่สวยคนหนึ่ง ไม่ได้สวยจนต้องมองตาค้าง แต่มองแล้วไม่เบื่อ อยากจะมองไปนานๆ

ไม่ๆๆๆ ความคิดพวกนี้แวบเข้ามาในสมองได้ไงวะเนี่ย

เราสองคนนั่งกันเงียบๆ ก่อนอาหารจะมาเสิร์ฟ คนตรงหน้าดูจะตื่นเต้นกับอาหารมาก

"หืมมม~ 0.0"

ผมลอบยิ้มกับคนที่ทำตาโต

"อร่อยใช่ไหม"

"ก็อร่อยดี"

ใบข้าวพยักหน้ารับก่อนจะทานข้าว ปกติสาวๆ จะมีชั้นเชิงในการกินใช่ไหม แต่เด็กนี่ไม่เลยกินทุกอย่าง

"ถามจริงๆ นะ ทำไมถึงชวนมากินข้าว"

"ว่าง"

"......."

ผมาว่างมาก เลยหาอะไรทำแก้เซ็ง

"เฮ่ออออ~"

คนตรงหน้าถอนหายในออกมายาวๆ

"เธอว่าฉันหล่อไหม"

ผมเท้าคางมองคนตรงหน้า

"ก็ตามอายุแหละ" ยัยเด็กนั่นยักไหล่ตอบ

"ไหนลองเรียกพี่ให้ได้ยินดิ พี่เลเวน"

"ทำไมต้องเรียกพี่"

"เพราะฉันยังไม่แก่" ผมเสียเซลฟ์นะเว้ย นี่นอนหลับยังมีคำว่าลุงมาหลอกหลอน

"นี่เป็นอะไรกับอายุเนี่ย"

ใบข้าวขมวดคิ้วถาม

"หึ!"

หลังจากกินข้าวเสร็จผมก็มาส่งที่บ้าน ซึ่งบ้านก็อยู่ข้างบ้านแคนดี้คู่ขาเก่าผม

"หนังสืออยู่ไหนล่ะ"

"เบาะหลัง"

ตอนเข้าในรถก็โยนเข้าไปเบสะหลังเลย

"ขอคืนนะ"

ใบข้าวว่าก่อนจะขยับตัวเอี้ยวไปเบาะหลัง แต่ผมคว้าตัวเอาไวก่อน

"เดี๋ยวก่อน"

"อะไร ไหนบอกไปกินข้าวแล้วจะคืนไง"

"พรุ่งนี้ค่อยเอา"

"ได้ไงอ่ะ" เด็กน้อยทำหน้างง

"ก็เดี๋ยวพรุ่งนี้มารับไปเรียน"

ผมยักไหล่ตอบ ไม่สนใจท่าทางอึ้งๆ ของอีกฝ่าย นี่เลเวนไงอยากได้อะไรก็ต้องได้

"ทำไมต้องมารับ"

"อยากมา"

บอกแล้วไงว่าช่วงนี้ว่าง ไม่ทำงานเพราะรวยแล้ว

"แต่ไม่อยากเจอ"

เด็กใบข้าวบอกก่อนจะคว้าหนังสือและรถจากรถไป ไหนไอ้อิฐบอกว่ามีเมียเด็กดีจะตายซื่อๆ สอนง่าย ตัดภาพมาตรงไหนไม่มีตรงไหนที่เรียกว่าสอนง่ายเลย

"บอกเรียกพี่ก็ไม่เรียก"

"เด็กดื้อ"


วันต่อมา....

"เด็กหญิงใบข้าว ผู้ปกครองมารับแล้วครับ"

0.0

ฉันสตั้นท์เมื่อเปิดประตูออกมาจากบ้านแล้วเจอคนที่อาสาจะมารับยืนพิงรถอยู่

"บอกว่าไม่ต้องมาไง"

โอ้ยยย! ทำไมเขายังตามมาวุ่นวายไม่เลิกเนี่ย ไปกินข้าวก็ไปแล้วไง จะเอาอะไรอีก

"อยากมา"

"พูดไม่รู้เรื่อง"

ฉันถลึงตาใส่คนอายุสามสิบกว่า

"ไปเรียนได้แล้ว เดี๋ยวสาย"

เขาเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะยื่นมือมา ฉันคงจะยอมให้เขาช่วยถือหนังสือถ้าเมื่อวานเขาไม่ใช้มันเป็นข้ออ้าง

"ถือเองได้"

"ตามใจแล้วกัน"

พี่เลเวนว่าก่อนจะเดินอ้อมไปขึ้นรถ ส่วนฉันกำลังยืนจัดสินใจว่าจะไปกับเขาดีไหม

แกรก!

เสียงดังมาจากบ้านข้างๆ ด้วยความกลัวว่าจะเป็นยัยแคนดี้ฉันเลยรีบวิ่งขึ้นรถ

ปัง!!!

"ไปเถอะ เดี๋ยวยัยแคนดี้มาเห็นไม่อยากมีเรื่อง"

วันก่อนนางก็เข้าใจผิดไปแล้ว

"เห็นก็เห็นดิ"

"เพื่ออะไร จะให้บอกยัยนั่นว่าอะไร"

"บอกว่าพี่มาจีบก็ได้ เอาที่สบายใจอ่ะ"

"-0-"





....

*** พี่เขาก็จะบอกว่าไม่อยากมีเมีย แต่อาการมันไม่ใช่เลย 555


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น