Pcr Rb

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2561 00:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4
แบบอักษร



Chapter 4



"ฉันดูแก่ตรงไหนวะ"

-0-

ฉันยืนกระพริบตาปริบๆ มองคนที่ถามคำถามที่ชวนให้คนเขาอึ้ง ก่อนสมองจะย้อนไปเรื่องที่เพื่อนเล่าเมื่อเช้า เข้าใจว่าคนเราอาจจะไม่ชอบให้ใครเรียกว่าลุง แต่มันก็ไม่น่าติดใจจนต้องมาถาม

"ว่างหรอคะ"

"อะไร"

"ก็ที่ขับรถมาถึงบ้านเพื่อนถามคำถามนี้อ่ะ" ฉันมองหน้าเขา

"ไม่ว่าง แต่ไม่ชอบ"

คนตรงหน้าชักสีหน้าใส่ อ่อ! เข้าใจแล้ว

"งั้นก็ขอโทษแล้วกันนะคะ"

ไม่คิดว่าคำพูดไม่กี่คำของคนเมาจะทำให้เขาหัวร้อนขนาดนี้

"ไม่โอเค" คนตรงหน้าทำหน้าหงุดหงิดก่อนจะเดินเข้ามาประชิดตัวฉันด้วยความไวแสง

หมับ!

"เห้ยยย 0.0"

จะทำอะไรเนี่ย มากอดกันแบบนี้ได้ยังไงบ้าไปแล้วหรอ ฉันและเงยหน้ามองเขา

"ตรงไหนที่เธอบอกว่าแก่"

"อะไรเล่า ก็บอกว่าขอโทษไง คนมันเมา" พูดจาไร้สาระเป็นเรื่องธรรมดาป้ะ ฉันชักสีหน้าใส่

"เมื่อคืนเธอบอกว่าทำใจเรียกว่าพี่ไม่ได้ถูกไหม"

"จำไม่ได้ค่ะ"

ฉันจำอะไรไม่ได้เลยอย่ามาเซ้าซี้กับฉันน่า

"หึ!"

คนตรงหน้ายกยิ้มมุมปาก

"ปล่อยได้แล้วมั้งคะ" มายืนแนบชิดสนิทสนมกันแบบนี้เดี๋ยวชาวบ้านชาวช่องเขาก็เข้าใจผิดไปหมดหรอก ฉันพยายามจะแงะมือที่รวบเอวออกแต่มันไม่ขยับเลย

เหนียวยิ่งกว่ากาวตราช้าง -.-*

"นี่เป็นวิธีเรียกร้องความสนใจของผู้หญิงหรอ น่าสนนี่"

"ลุงเมายาป่ะ"

ฉันขมวดคิ้วมองคนตรงหน้า

"เธอว่าไงนะ"

"ฉันถามว่าเมายาไหม ใครจะไปเรียกร้องความสนใจจากคุณ ประสาท" ฉันขมวดคิ้วใส่

"ไม่ใช่! ก่อนหน้านั้น"

เขาชักสีหน้าใส่

"ก็เรียกว่าลุงไง"

"อยากตายหรอวะ" คนตรงหน้าถามเสียงเข้ม โอ้ยยย! ไม่เข้าใจว่าจะเซ้นซิทีพอะไรกะอีแค่คำว่าลุง

"นี่ขู่หรอ"

ฉันมองสบตาเขา คิดว่ากลัวหรือไง

"แล้วคิดว่าไง" อีกฝ่ายมองย้อน หน้าตาเขาก็ไม่ได้แก่จนต้องเรียกว่าลุงหรอก เรียกพี่ยังพอไหวแต่ไม่พอใจ ไม่อยากเรียก

"กรุณาปล่อยมือด้วยค่ะ"

ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่พอใจ

"จะปล่อยต่อเมื่อเธอเรียกฉันว่าพี่"

"ฮะ 0.0"

"ไหนเรียกพี่เลเวนหน่อยสิ"

"ฝันไปเถอะ!"

ฉันเบะปากใส่เขา คนตรงหน้าก็เลยอารมณ์ขึ้นแต่ยังไม่ทันที่เราจะได้เถียงกันบ้านข้างๆ ก็เปิดประตูออกมา

แกรก!

"ไม่กลับได้ไหมอ่ะ ไม่อยากให้กลับเลย"

ขวับ!

ฉันและผู้ชายตรงหน้าหันไปตามเสียง ข้างบ้านฉันจะเป็นใครไปได้นอกจากน้องแคนดี้สุดสวยที่กอดแขนทีเจออกมาจากบ้าน

"ใบข้าวเพื่อนไอ้หมิงใช่ป่ะ"

ทีเจเห็นฉันพอดี ยัยนั่นเลยหันมามาตามและ

0.0

ทำตาโตเท่าไข่ห่านและชักสีหน้าใส่ อุตะ! รถไฟจะชนกันไหม นั่นก็ผัส นี่ก็เสี่ยที่ตบแย่งมา

"พี่เลเวน นี่มันอะไรกันคะ"

นางเรียกชื่อผู้ชายที่ยังคงกอดฉันอยู่

"แคนดี้รู้จักแฟนใบข้าวหรอ" ทีเจหันไปถามแฟนตัวเอง แต่เดี๋ยวนะฉันบอกตอนไหนว่าหมอนี่เป็นแฟนฉัน

"แฟน 0.0"

ยับนั่นแทบจะตะโกนออกมาและตวัดสายตามอง

"ตกใจอะไร คนไม่ใช่แฟนจะมายืดกอดกันหน้าบ้านทำไม เนาะ"

หมอนั่นหันมายิ้มใส่ เพื่อ? ฉันไม่คิดว่าเพื่อนไอ้หมิงจะเป็นคนมโนได้เป็นตุเป็นตะแบบนี้

"ฉันไม่ได้…"

ฟอดดดด~

ปากที่กำลังจะปฏิเสธต้องอ้าค้างเพราะคนข้างๆ ก้มลงมาหอมแก้มท่ามกลางสายตาประชาชน

-0-

"เข้าบ้านเถอะ แดดร้อน"

พี่เลเวนพูดขึ้นมาหน้าตายก่อนเขาจะดันไหล่ฉันให้เดินเข้ามาในบ้าน โดยที่ยังไม่ได้อธิบายว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้ายัยแคนดี้เอาระเบิดมาปาบ้านฉันและฉันตาย

มันก็เพราะเขา!

ฉันโดนคนตัวโตกว่าผลักเข้ามาในบ้าน ก่อนเขาจะเดินผ่านหน้าฉันไปนั่งไขว้ขาอยู่ตรงโซฟา

"ไอ้หมอนั่นเป็นใคร"

น้ำเสียงเข้มถามขึ้น

"อยากรู้ไปทำไม" อ้อ! เขาเป็นเสี่ยของยัยแคนดี้ บางทีอาจจะไม่พอใจ แต่ถ้าฉันบอกว่าเป็นผัวแคนดี้บางทีทีเจอาจจะโดนสั่งเก็บ

เอาไงดี?

"เพื่อนมั้ง"

"คิดว่าโง่หรอวะ" เขาตวัดสายตามอง

"แล้วจะถามเพื่อ"

เห็นขนาดนั้นแล้ว ฉันกลอกตามองบนกับผู้ชายคนนี้ ตามอารมณ์ไม่ทันจริงๆ

"หึ!"

เขายิ้มแบบนี้อีกแล้ว ฉันมองว่ามันน่าขนลุกมาก

"แล้วมันเป็นอะไรกับเธอ"

"ไม่เกี่ยวกับคุณ"

ฉันไม่จำเป็นต้องตอบเรื่องส่วนตัว

"เกี่ยวสิ เพราะหมอนั่นคิดว่าเราคบกัน"

"โอ้ยยย! ฉันไม่ชอบคนแก่ ใครๆ เขาก็รู้ไม่มีใครเชื่อที่หมอนั่นพูดหรอก" ฉันยักไหล่ตอบก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาตรงข้ามคนที่ทำหน้าตึง

"อย่างฉันไม่เรียกแก่ แค่เกิดก่อน"

"-.-*"

ใครก็ได้เอาหมอนี่ไปเก็บที

"ค่ะ"

ฉันกระแทกเสียงใส่คนที่ไม่ยอมรับความจริง

"ทำเสียงแบบนั้นหมายความว่าไง"

"เปล๊าาาา!"

ไม่ได้มีความหมายเลย ทำเพราะความหมั่นไส้ล้วนๆ ฉันยักไหล่ตอบ

"ไม่มีธุระแล้วใช่ไหมคะ"

"ขาหายเจ็บแล้วหรอ"

"ขา?"

ฉันขมวดคิ้วงงก่อนจะมองขาตัวเอง ใช่สิเมื่อวานพันผ้าซะเยอะวันนี้ดลติดแค่พาสเตอร์

"เมื่อวานเหมือนจะเจ็บหนัก -.-*"

"หายดีแล้วค่ะ"

ที่จริงมันก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่เล่นใหญ่ไปหน่อย ไอ้หมิงเพื่อนฉันยังด่าเลยว่าชอบทำตัวเวอร์

"เธอเรียนอยู่ปีไหน"

"คะ?" ฉันขมวดคิ้วมองหน้าคนถาม

"ถามก็ตอบดิ จะทำหน้างงทำไมวะ"

"ปีสี่"

ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถาม แต่ก็ตอบไปแบบงงๆ

"ห้องเดียวกับแคนดี้ใช่ไหม"

"ประมาณนั้น" ฉันลงเรียนแทบจะตรงกับยัยนั่นทุกวิชา ทั้งที่เป็นคนที่ฉันไม่อยากเห็นหน้าที่สุด

"ถามทำไมคะ"

"ไม่มีอะไร"

"อ่าวววว!"

ที่ถามมาทั้งหมดทั้งมวลนี่เพื่ออะไรเนี่ย ฉันทำหน้างงมองจ้องเขา

"เมื่อคืนเธอจำอะไรได้บ้าง"

"ก็ไม่ได้เลย"

ฉันรู้แค่ส่าดื่มเหล้าแพงๆ นั่นไปก่อนจะภาพตัดไปเป็นช่วงๆ

"เธอจูบฉัน"

"อ่อ"

เรื่องนี่เพื่อนเล่าให้ฟังแล้วแหละ แต่ยัยพวกนั้นก็บอกว่าไม่ได้จูบแค่แตะปากแป้บเดียว

"ไม่รู้สึกว่าตัวเองต้องรับผิดชอบหรอ"

"ฮะ 0.0"

เดี๋ยวนะทำไมฉันต้องรับผิดชอบเขาด้วย

"ฉันเป็นถึวหนุ่มฮอตระดับประเทศ แล้วเธอเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาจูบฉัน"

"-0-"

ไอ้ผู้ชายคนนี้นี่มัน ฟหกด่าสว~

"ฉันใจดีหรอกนะ เลยไม่แจ้งความ"

"ตำรวจคงรับแจ้งหรอก" จะบอกว่าอะไรลวนลามทางเพศงั้นหรอ

ตลก!

หน้าตาฉันเหมาะเป็นผู้เสียหายมากกว่าเขานะเอาจริง

"เธอนี่มันช่างยอกย้อนจริงๆ" เขาหันมาขมวดคิ้วมอง

"ตรงไหน"

ฉันว่าฉันพูดจาด้วยหลักการและเหตุผล ในฐานะของคนที่เรียนได้ 4.00 ทุกเทอม

"ตรงนี้ไง"

พี่เลเวนเอาลิ้นดุนแก้มและนั่งเอนหลังไปกับพนักโซฟาแล้วมันเรื่องบ้าอะไรที่ฉันจะต้องนั่งคุยกับเขา

กริ้งๆๆๆๆ

เสียงกดออดรัวๆ ดังมาจากทางหน้าบ้าน พอฉันชะโงกหน้าไปมองก็เจอยับแตนดี้กำลังปีนรั้วเข้ามา

"คู่ขาคุณกำลังปีนรั้วเข้ามา"

"ใคร"

"ก็ยัยแคนดี้ไง"

"หึ!"

คนที่นั่งตรงข้ามฉันลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปจากบ้าน เหมือนส่าจะออกไปคุยกับยัยแคนดี้สักสองสามประโยคก่อนจะขับรถออกไปเลย

"อะไรของเขาเนี่ย เป็นไบโพล่าหรือเปล่าวะ?"



Leaven talk's

"ไอ้ราม"

ผมขับรถออกจากบ้านยับเด็กใบข้าวนั่นและตรงมาหาเพื่อนที่บริษัท แต่พอมาถึงเพื่อนทำงานไม่สนใจผมเลย

"ไอ้ราม"

"มีอะไรก็พูดมาดิ"

"มึงไม่หยึดทำงานแล้วมานั่งคุยกับกูก่อนล่ะ"

"กูทำไปคุยไปได้ กูเก่ง" เพื่อนผมตอบ

"สัสสส!"

ผมสบถก่อนจะนั่งมองหน้ามัน

"ถ้าจะมาถามว่ามึงแก่ไหม มึงกลับไปเลย" ไอ้ราเงยหน้ามอง

"ไม่ได้มาเรื่องนั้น"

"งั้นก็ถามมา"

"มึงว่ากูหล่อมะ"

"กลับไปคุยที่บ้านไป" ไอ้รามชักสีหน้าใส่

"กูจริงจังนะเว้ย"

คือผมไม่เคยเจอผู้หญิงนิ่งใส่ หรืออกปากไล่แบบที่ยับเด็กนั่นทำ ผมไม่แน่ใจว่ามันเพราะอายุหรือยับเด็กนั่นตายด้าน หน้าผมอย่างกับนักร้องเกาหลีเลยนะเว้ย

"อะไรของมึง กวนกูตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเนี่ย"

ได้รามปิดแฟ้มแล้วมองหน้าผม

"แค่ถามดูไง"

"มึงว่างก็กลับไปสอนการบ้านลูกไป" เพื่อนออกปากไล่

"……"

"นี่ถามมาทั้งหมดนี่ต้องการอะไร"

"กูแค่สงสัย พอดีกูไปเจอคนที่ทำท่าทางรังเกียจกูมา" ผมไม่เคยเจอ กับโอเปี้ยมตอนแรกก็ไม่ได้ทำท่ารังเกียจหรือเฉยกับผมแบบนี้

"มึงข้องใจ"

"มากๆ"

"ก็ไปถามเขาดิวะ มาถามกูทำไม" เพื่อนผมบ่น

"ถามแล้วสัส! แต่ไม่ได้อะไรเลย เขาก็บอกว่ากูหน้าแก่"

"มึงเลยมานั่งวิตกกังวล เครียดมากมึงไปทำหน้าที่เกาหลีไป" ไอ้รามแนะนำ

"ตลกหรอ!"

"เอ้า! คนอุตส่าห์ชี้ทาง" มันทำหน้าเซ็งใส่ ก่อนจะหันมา

"ว่าแต่คนที่ทำให้มึงวิตกได้นี่ใครวะ"

"ไม่เสือกนะครับ"

"สัส!!"

เพื่อนด่าแต่ผมไม่สนใจ ผมตัดสินใจแล้วผมจะทำให้ยัยเด็กนั่นเปลี่ยนความคิด ไม่ชอบคนแก่ใช่ไหมเดี๋ยวโดนคนแก่อ่อยแล้วจะอึ้ง

"หึ!"

"ทำหน้าตาเหมือนจะทำชั่ว" ไอ้รามพูดดักคอ

"อะไรของมึง กูยังไม่ทันทำอะไรเลย"

"กูรู้จักมึงดี ทำหน้าแบบนี้ต้องมีคนเดือดร้อน"







……………

** ใครเคยอ่านภาคก่อนน่าจะพอจำได้ พี่เลเวนของเราแกเป็นคนแบบอยากคุยต้องได้คุย อยากเจอต้องได้เจอ เอาแต่ใจเหมือนเดิม นิสัยก็ยังคงเหมือนเดิมเลย 555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น