ซอมพอ✿

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านนิยายเรื่องนี้มากๆนะคะ แอบอ่านทุกคอมเม้นท์อยู่นะยู รักทุกคนน้า กิ้กิ้

บทที่ 7 (1/?) ทดสอบ

ชื่อตอน : บทที่ 7 (1/?) ทดสอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2561 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 (1/?) ทดสอบ
แบบอักษร

​7


“พี่ภัทรพาสามาที่นี่ทำไมคะ?”

ริสาเอ่ยปากถามออกไปเมื่อพบว่าจักภัทรเลี้ยวรถเข้ามาในบริเวณโรงแรมอย่างใจกล้า มือเล็กกำสายคาดเบลท์แน่นอย่างหวั่นเกรง ผิดกับคนร่างสูงที่มีทีท่าพอใจจนน่าหมั่นไส้


“คิดว่าพามาทำไมล่ะ...”

จักภัทรกวนประสาทลูกแมวน้อยด้วยการตอบคำถามด้วยคำถาม รู้ว่าเธอคงกลัวเขาไม่น้อยจากท่าทางที่แสดงออกมา คิ้วคู่สวยนั้นขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์แล้วด้วยซ้ำ


“สา...”

พูดได้แค่นั้นก็ไม่กล้าพูดออกไป อายเหลือเกิน


“หื้ม? คิดว่าพี่พาเธอมาทำไมล่ะ...?”

คนขี้แกล้งยังหลอกถามริสาด้วยน้ำเสียงสบายๆ จัดการดับเครื่องยนต์ ก่อนที่ชายหนุ่มด้านนอกจะดับกระบอกไฟฉายพร้อมโค้งทำความเคารพแล้วเดินจากไป เสียงลากม่านดังก้องจนริสาใจเต้นระรัว บรรยากาศรอบข้างมืดมีเพียงแสงไฟสลัว


โรงแรม...


ต่อให้เป็นเด็กน้อยก็ไม่มีทางที่จะคิดเป็นอย่างอื่นได้อย่างแน่นอน ริสากลืนน้ำลายเฝื่อนลงคอก่อนที่จะแสร้งพูดเสียงเข้มข่มความกลัวในใจ


“อย่าคิดพิเรนทร์นะคะ พาสาออกไปเดี๋ยวนี้เลย”


“...”

จักภัทรไม่ตอบอะไร นอกจากอมยิ้มกรุ้มกริ่ม มองคนตรงหน้าจนอีกฝ่ายชักจะเริ่มประหม่าขึ้นมา


“มะ...มองอะไรคะ?”

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจนเหมือนกับสีเหลืองเข้มของพี่ภัทรดูน่าหลงใหล ยิ่งหลอมรวมเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาของเขาแล้วก็ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้มากขึ้นเป็นทวีคูณ


“เปล่า...”

จักภัทรยักไหล่ปฏิเสธ แต่ก็ยังไม่ยอมถอนสายตาไปจากริมฝีปากอวบอิ่มน่าลิ้มลอง


“มองสิคะ พี่ภัทรมองสาอยู่”

ริสาคาดคั้น อดเม้มปากเพราะความรู้สึกแปลกๆนี้ไม่ได้


“ก็บอกว่าไม่ได้มองไง...”

จักภัทรยังเป็นเด็กดื้อที่เอาแต่โกหกหน้าตายทั้งที่การกระทำก็แสดงชัดเจน เขาอมยิ้มหลังจากที่เห็นว่าสาวน้อยเริ่มหัวเสีย


“ถ้าพี่ภัทรไม่เลิกทำสายตาแบบนี้ สา...สาโกรธนะ”


“โกรธ?”

คนร่างสูงแทบไม่เชื่อ เขาขมวดคิ้วอย่างล้อเลียน


“ชะ...ใช่ค่ะ”

นึกแล้วก็อดโมโหไม่ได้ที่พี่ภัทรไม่อินกับสิ่งที่เธอต้องการจะสื่อเลย หนำซ้ำสายตาของเขายังเจ้าชู้กรุ้มกริ่ม ดูเหมือนเขากำลังลวนลามเธอผ่านนัยน์ตาคู่นี้ชัดๆเลย


“สายตาแบบนี้...แบบไหนล่ะ?”

จักภัทรดูเป็นเด็กชายตัวน้อย เขาเอี้ยวตัวมาสนทนากับเธอจนเข่าข้างหนึ่งเกยกับที่พักแขน


“ก็ ก็...แบบนี้อ่ะ”

ริสาก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันจึงได้แต่อธิบายภาพรวมออกไป แต่พอพูดจบก็กลายเป็นเธอเสียเองที่รู้สึกอับอาย ไม่เห็นว่าจักภัทรจะมีความรู้สึกแบบนั้นเลย


“แบบนี้?”


“...”


“แบบนี้อ่ะหรอ...”

จักภัทรจงใจกลั่นแกล้งริสาด้วยการเอื้อมมือไปกุมใบหน้าของเธอไว้เพื่อไม่ให้เบือนหน้าหนีไปจากเขา ก่อนที่จะใช้สายตาสีน้ำตาลอ่อนสวยคู่นั้นมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างวาบหวาม ส่งความรู้สึกผ่านแววตาออกไป และมันก็ทำงานส่งผลได้ดีมากกว่าคำพูดหลายเท่านัก


ริสาสบตากับจักภัทรเนิ่นนาน


ไม่ว่าจะมองยังไง สายตาของจักภัทรก็ดูอบอุ่นและอบอวนไปด้วยความรัก เหมือนเขาต้องการส่งคำบางคำที่ตัวเขาเองไม่เคยพูดออกมา


“พะ...พี่ภัทร”

ก่อนที่จะพยายามรวบรวมสติทั้งหมดแล้วเบือนหน้าหนีจากคนขี้แกล้ง หัวใจเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่สามารถต้านทานได้เลย รู้สึกถึงอุณหภูมิภายในร่างกายที่สูงขึ้นจนน่ากลัว แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวไปหมด


“พี่ไม่รู้เลยว่าพี่มองสายังไง ว่าไง...พี่มองสาแบบไหนหรอ?”

คนขี้แกล้งกระเซ้าแหย่อย่างนึกสนุก ใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงระเรื่อคือสัญญาณบ่งบอกได้เป็นอย่างดี หากแต่เขาก็ยังละโมบอยากพอใจมากกว่านี้


“ก็แบบ...”ริสาเกือบจะหลุดคำพูดออกไปแล้ว แต่กลับนึกขึ้นได้ว่าเขาแค่ต้องการแกล้งเธอเล่นมากกว่า “ไม่รู้สิคะ สาลืมไปแล้ว”


“ลืมไปแล้วเนี่ยนะ...”

จักภัทรถึงกับหยุดชะงักทันที บทสนทนาของริสาที่เปลี่ยนไปทำเอาเขานึกงง แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือเจ้าตัวกำลังพยายามทำท่าทางเหมือนแม่งูสาวที่นั่งหลังตรง เชิดหน้าขึ้น แถมยังทำท่าทางไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยเสีย


อะไรจะไวขนาดนั้น


“ใช่ค่ะ สาลืมไปแล้ว...”

ริสาพยายามปรับน้ำเสียงให้เรียบทั้งที่ภายในใจหวั่นไหวเหลือเกิน ไม่อยากแสดงอะไรออกไปมากกว่านี้ เธอบอกตัวเองว่าพี่ภัทรเป็นแค่พี่ชายที่เธอเคารพ แต่ตอนนี้หัวใจกลับพยศเสียดื้อๆ


“ไม่เอาน่าสา...”

จักภัทรพยายามสร้างบรรยากาศ เขาเอื้อมมือไปจับแขนเรียวเล็กนั้นไว้ หากแต่เจ้าตัวกลับไวกว่าเมื่อเธอเบี่ยงตัวหลบพร้อมกับใช้มืออีกข้างปัดมือของจักภัทรออกไป


“อย่ามาจับสานะคะ”

เจ้าของเสียงหวานไม่แม้แต่จะสบตากับจักภัทร เธอทำราวกับเขาเป็นเพียงอากาศ หากแต่ที่ทำไปเป็นเพราะไม่อยากรู้สึกหวั่นไหวไปมากกว่านี้ ไม่อยากได้รับสัมผัสแม้เพียงนิดเดียวจากชายตรงหน้า


“นี่เธอรังเกียจพี่ขนาดนี้เลยหรอ?”

น้ำเสียงตัดพ้อของชายหนุ่มทำเอาหัวใจของริสากระตุกวาบ นัยน์ตาคู่สวยประสานเข้ากับดวงตาแกร่งที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว ความเจ็บปวดของเขาฉายชัดออกมาผ่านทางสีหน้าแววตา


“สาขอโทษค่ะ สาไม่ได้ตั้งใจ”

ริสารู้สึกผิดเหลือเกินที่เผลอทำท่าทางรังเกียจเขาออกไปแบบนั้น ทั้งที่ความจริงแล้วภายในใจของเธอไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นอยู่เลย


“เธอไม่ได้รังเกียจพี่ใช่ไหม?”

จักภัทรแสร้งเอ่ยปากถามออกไปทั้งที่รู้อยู่แก่ใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่สิ ที่จริงแล้วเขาก็แค่แสดงบทน่าสงสารเท่านั้น ริสาเป็นผู้หญิงที่อ่านออกได้ง่ายเหลือเกิน เธอใจดีและอ่อนโยน สิ่งที่เธอคิดก็คือสิ่งที่เธอแสดงออกมา เขาก็แค่ใช้ประโยชน์จากตรงนั้นในการอ่านความรู้สึกของเจ้าตัว


หล่อนไม่ได้รังเกียจเขา...หากแต่จะมีความหมายมากกว่าคำว่าพี่ชายไหม


เขาเองก็ตอบไม่ได้...


“สา สาไม่ได้รังเกียจพี่ภัทรค่ะ”ริสาตอบออกไป เธอแทบไม่ต้องใช้เวลาคิดเลยด้วยซ้ำ


“งั้นเธอ...รักพี่ไหม?”

น้ำเสียงของชายหนุ่มสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้ แม้จะเอ่ยปากถามออกไปด้วยใบหน้านิ่งเรียบเพียงใด หากภายในใจของจักภัทรกลับรุ่มร้อนดั่งกองเพลิง เขาไม่ใช่ชายหนุ่มที่เก็บซ่อนสิ่งใดเก่งมากนัก และไม่ใช่นักอดทนที่ดีพอ เขาอยากรู้เหลือเกินว่าภายในใจของริสามีพื้นที่สำหรับตัวเขาอยู่บ้างหรือเปล่า


“รักค่ะ สารักพี่ภัทร รัก...รักแบบพี่ชาย”

ริสาเลือกที่จะพูดความรู้สึกของตัวเองออกไปอย่างคลุมเครือ เพราะอธิบายกับความรู้สึกภายในอกที่บีบรัดแน่นนี้ไม่ถูกเหมือนกัน


“ถ้างั้นก็ดีเหมือนกัน มาทดสอบกันหน่อยดีกว่า...”

จักภัทรอึดอัดกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มแค่นยิ้มออกมาเพื่อปลอบประโลมตัวเอง น่าแปลกที่เขาไม่ได้อกหัก แต่คำพูดของเธอกลับสร้างรอยแผลอย่างยับเยิน น้องมันไม่รู้สึกอะไรเลยทั้งที่ตัวเขาต้องการเธอที่สุดเนี่ยนะ...


“ทดสอบอะไรคะ?”

ริสาไม่เข้าใจกับคำพูดของจักภัทร ในขณะที่ชายหนุ่มเองก็ไม่คิดที่จะอธิบาย ร่างแกร่งขยับเข้าไปใกล้ก่อนที่จะใช้มือรั้งท้ายทอยของหญิงสาวไว้แล้วประกบริมฝีปากบดลงไป          

“อื้อ!”

ร่างบางของริสาสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจกับสัมผัสร้อนชื้น จักภัทรใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าหวานของเจ้าหล่อนไว้ ตักตวงความหวานจากปากกลีบกุหลาบอย่างโหยหา ริสาพยายามดิ้นรนขยับหนีแต่ก็ไม่ได้ผลเพราะเขาไม่ยอมปล่อย ทำได้เพียงแค่ระบายอารมณ์ทั้งหมดด้วยการทุบตีอกแกร่ง ทั้งดันทั้งผลักก็ไม่เป็นผลใดๆ


จ๊วบ


ก่อนที่จะใช้ชั้นเชิงของตัวเองในการไล่ต้อนหญิงสาวให้จนมุม ชายหนุ่มผ่อนความรุนแรงที่ริมฝีปากออกก่อนที่จะครอบครองใหม่ หยอกล้อที่ริมฝีปากล่าง แล้วครอบครองทั้งหมด ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนริสาเผลอไผลก็แทรกความหวานของลิ้นอ่อนเข้าเกาะเกี่ยว มือบางที่ตอนแรกคอยแต่จะผลักไส กลับกลายเป็นจับไหล่ชายหนุ่มไว้แน่นเพื่อระบายสัมผัสสวาทที่ตนได้รับ


“อื้อออ...”

เสียงครางอย่างพึงใจของริสาทำเอาจักภัทรได้โอกาสถอยร่นลงมาที่ลำคอขาวเนียน ความหอมหวานจากเนื้อกายสาวทำเอาจักภัทรอดไม่ได้อีกต่อไป ริมฝีปากของชายหนุ่มดูดเม้มเข้าที่เนื้อบางอย่างหยาบโลนสร้างรอยแดงไว้อย่างตีตรา ก่อนที่ถอนริมฝีปากออกแล้วใช้ปลายลิ้นลากไล้ผ่านขึ้นไปหยอกล้อที่ปลายติ่งหูอย่างออดอ้อน


“อ๊า...”

ริสาเผลอตัวร้องครางออกมาอย่างกระเส่า สัมผัสของเขากำลังปลุกทุกประสาทสัมผัสภายในตัวเธอ ไฟราคะที่คิดว่ามอดดับกลับถูกจุดติดได้อย่างง่ายดาย


“ไปต่อกันข้างในไหม...”



งุ้ยๆ น้องมาแล้ววววว ตอนนี้อาจจะไม่เนียนอ่ะ

แต่แบบให้น้องสายอมๆไปเหอะเนอะ5555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}