เพ้อฝัน นัก(อยาก)เขียน
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

thank you for following me.

ชื่อตอน : ใครคนหนึ่ง

คำค้น : เพ้อฝัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 237

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2561 11:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ใครคนหนึ่ง
แบบอักษร

​ไหมนั่งมองขอบหน้าต่าง ทอดสายตามองไปไกลสุดสายตา ซ่อนรอยยิ้มนึกสงสัย ความรักของคนสองคนเหมือนกันมั้ย

​"ยังไม่นอนหรือ"

แม่เดินเข้ามา แสงไฟทำให้เห็นเสื้อลายดอกไม่เข้ากับผมตัดสั้นสักนิดแม่ก้มดูตัวเองเมื่อเห็นสายตาลูกสาวที่มองมา

"พ่อซื้อให้ เลยใส่เสียหน่อย"

ไหมหัวเราะ

"คนอื่นเข้าใส่ไปวัด ไปงานแต่ง นี่แม่เอามาใส่นอน"

"อือ" แม่ทำเสียงรับรู้"พ่อเขาคงรู้ว่าแม่ไม่ชอบ ก็ยังเลือกมา"

อะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในน้ำเสียง ไหมไม่แน่ใจตัวเองว่าเข้าใจถูกหรือไม่ ไม่แน่ใจ

"คืนนี้ พระจันทร์สวย"

แม่พูดเมื่อเดินมามองหน้าต่าง ตีขาลูกเบาๆเหมือนบอกให้รู้ว่าไม่เหมาะสมที่ผู้หญิงจะมานั่งบนขอบหน้าต่างอย่างนี้ แต่ก็ไม่ว่าอะไรมากกว่านี้

"เมื่อก่อนแม่ชอบนะกลางคืน ชอบนั่งมองดูดาว จนใครๆก็ว่าบ้า"

"ลองให้ยายส้มเห็นสิโวยวายไปทั่วหมู่บ้านแน่"

"ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ถ้าเป็นยายสิแม่เคยโดนขู่โดนด่ามาแล้วตอนเด็กๆเป็นหญิงไปนั่งที่สูงไม่ได้"

"แม่ทนได้ยังไงคะ"

ไหมเหลียวมองแม่ อายุไม่ถึงห้าสิบแต่แม่เหมือนคนชรามาก

"ไม่ได้ทนอะไรมากหรอก คนเราต่างจิตต่างใจ ก็ต้องทนกันไป"

"แม่คะ"ไหมขยับตัว หันมาหาแม่ 

"ถามจริงๆเถอะแม่ไม่รักพ่อหรือคะ"

...เงียบ

ในความเงียบ ยิ่งไม่ตั้งใจฟังกลับยิ่งดังชัดเจน

สองมือแม่จับขอบหน้าต่างแน่น สายตามองไปข้างนอกในความมืดที่มองไม่เห็น

"ไหมอ่านบันทึกแม่หรือ"

"เปล่าค่ะ"ไหมตอบทันที"แต่หนูเคยเห็น..จดหมายของแม่จากคนรักเก่า แม่ไม่เคยรักพ่อ..เรื่องเป็นยังไงหรือคะ"

แม่ถอนใจ

"ปีนี้ลูกอายุเท่าไหร่"

"สิบแปดปีค่ะ"

แม่ยิ้ม"งั้นก็ผ่านมาสิบแปดแล้วสินะ"

ไหมนั่งนิ่ง ถ้าแม่พูดแบบนี้ ยิ่งคนความจำดีขนาดแม่ คงไม่มีแม่คนไหนจำอายุลูกตัวเองไม่ได้หรอก มีหรือที่แม่จะลืมสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับตัวเอง

​"แม่เคยรักใครคนหนึ่ง"

​เสียงแม่เหมือนแว่วมาจากที่ไกลแสนไกล...

["สมัยนั้นแม่ไม่ชอบงานรื่นเริงหรือรำวง

แม่ไปกับยายตอนนั้นผมแม่ยาวกลางหลัง ตีหน้าบอกบุญไม่รับ เดินหิ้วโคมตะเกียงไฟฟ้ายังไม่มีนะลูก

คืนนั้นแม่นั่งตบยุงรอยาย รอว่าเมื่อไหร่ยายจะดูรำวงจบเสียที ก็มีเสียงฝีเท้ามาหยุดลงข้างๆอย่างจงใจ

"อุ้ย!"

แม่อุทาน รีบผุดลุก แต่ก็มีมือยื่นมาจับแขนเสียก่อน

"เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป"

แม่อ้าปากค้าง มองมือที่จับข้อแขนไว้ สมัยนั้นการแตะแขนต้องตัวระหว่างชายหญิงถือว่าผิดผีอย่างยิ่งใหญ่ แต่เมื่อเห็นร่างสูงนั้นชัดขึ้น จึงค่อยระบายลมหายใจ

"นึกว่าใคร เกือบโดนด่าแล้วไหมล่ะ"

แม่สลัดมือออก คนคนนั้นกลับยิ้มพราย

"นึกอยู่ว่าจะอยู่ที่นี่หรือเปล่า"

"ทำไม ฉันจะมาไม่มาไม่เห็นแปลก คุณสิมาทำไมบ้านนอกบ้านนา"

เสียงหัวเราขบขัน

"อ้าว แล้วทำไมจะมาไม่ได้ รู้ไหม กว่าจะหาหมู่บ้านเจอ นั่งรถตั้งหลายชั่วโมง มาถึงก็ค่ำ..ช่างมันเถอะ ไม่อยากรู้บ้างหรือ พี่มาทำไม"

"เรื่องของคุณ"

"ไม่กลับไปทำงานอีกแล้วหรือ..คิดถึง"

แม่ชะงักค้าง..ไม่เคยเลย ที่จะได้ยินเสียงอ่อนโยน เหมือนดึงหัวใจให้เต้นตามไปด้วย แก้มร้อนซู่

"พูดออกมาได้ ระวังเถอะ จะผิดผีบ้านผีเรือน"

"พี่ไม่ใช่คนทางที่นี่.."

แม่ไม่ตอบ เบี่ยงตัวเดินจากมา แต่อีกครั้งที่ถูกคว้าแขนไว้

"โกรธพี่เรื่องอะไรหรือ จู่ๆก็เลิกทำงานกลับมาบ้าน"

"คนอะไรหลงตัวเอง!"แม่สลัดมือออก"ฉันจะทำหรือไม่ทำอะไรเกี่ยวอะไรกับคุณ!"]

"แม่คะ" ไหมถามแทรกขึ้น

"ใครคนหนึ่ง ผู้หญิงหรือผู้ชายคะ?"



ความคิดเห็น