เพ้อฝัน นัก(อยาก)เขียน
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

thank you for following me.

ชื่อตอน : ครั้งนั้น...

คำค้น : เพ้อฝัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 270

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2561 14:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ครั้งนั้น...
แบบอักษร

​​"พี่ไหม"

เสียงเรียกดังมาจากประตูรั้วบ้าน เด็กสาวผิวขาว ผมยาว หน้าเหมือนตุ๊กตายืนลับๆล่อๆอย่างเกรงใจ

"ว่าไง หนูปัท"

ไหมเปิดยิ้ม เดินเข้าไปใกล้ๆ

"มีอะไรคะ"

"พี่ทะเลาะกับยายหรือคะ"

"อ๋อ"

ไหมลากเสียง เช็ดผมอีกสองสามที หรี่ตามองคนพูด"น่ารัก"จริงๆ

"ยายด่าพี่ให้ฟังอีกละซี"

"ไม่ใช่" ปัทมาเสียงอ่อน"ยายไม่ได้ด่า แค่เล่าให้คนข้างบ้านฟัง แต่ปัดไม่สบายใจ ไม่อยากให้พี่เกลียดยาย"

พูดไป ราวน้ำตาจะร่วง ไหมถอนใจ

"ไม่เอาน่า ไม่มีอะไรหรอก หนูปัทก็บอกยายสิ อย่ามายุ่งกับพี่ให้มาก"

"ยายไม่ได้ยุ่ง ยายรักพี่ไหม เหมือนรักปัทมานี่ละ ยายถึงเป็นห่วงคะ"

"รู้แล้วๆ"

ไหมตัดบท ปัทมาเป็นเด็กดี ทุกลมหายใจเข้าออก คิดในแง่บวกตลอด

"แล้วนี่หนูปัทกินอะไรหรือยัง กินข้าวกับพี่มั้ย"

"เดี๋ยวปัทไปกินกับยาย"

"ปัทนี่..เด็กดีจริงๆ"

มีสายตาที่ไหมไม่รู้ตัวหรืออาจเพราะไม่เคยมองตัวเอง สายตาชนิดนั้น

ที่ทำให้เด็กสาวแก้มเรื่อขึ้น และเช่นกันหัวใจไหมก็เต้นเป็นจังหวะอิ่มเอม

"เมื่อไหร่จะไปเที่ยวกับพี่อีก"กระซิบถาม

ปัทมาสีหน้าแดงจัดกว่าเดิม รีบถอยออกจากรั้ว

"ปัทกลับก่อนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวยายเรียกหาหายมานานแล้ว"

ร่างบางๆหายลับไป

ครั้งนั้น...

ไหมเดินนำหน้า ปัทมาเดินตามหลัง

"พี่ไหม!"

"หนูปัท ข้ามมาสิคะ"

ไหมพูดเพราะเสมอกับเด็กคนนี้

"ปัท..ปัทไม่ไปดีกว่าคะ"

"อ้าว ทำไมกันหนูปัท"

ไหมหยุดเดิน ตามองสะพานแคบที่จะข้ามไปมีลำธารใสมีดอกบัวสวย ถ้าเป็นพี่ขวัญต้องกระโดดข้ามอย่างไม่รีรอ ดีไม่ดีอาจแกล้งพลาดเพื่อดึงใครลงไปเล่นน้ำด้วย

ช่างยั่ว ช่างเย้า นิสัยขี้เล่น

แตกต่างลิบลับกับเด็กคนนี้ที่ยืนตรงหน้า

"โธ่เอ๋ย หนูปัท ข้ามมาสิไม่ตกหรอกน่า"

"ไม่เอา ปัทกลัว"

"มาเร็ว เดี๋ยวแดดจะร้อน"

"ปัทกลับดีกว่า พี่ไหมไปเที่ยวคนเดียวนะคะ"

"เอ๊..ปัทนี่!"

ไหมข้ามกลับมา นึกจะดุก็ดุไม่ออก เห็นตาที่มีประกายเด็กคนนี้ตาสวยเหมือนลูกแก้ว ปากนิดจมูกหน่อย

ไหมถอนใจ 

"พี่จะไปสอนหนูปัทตกปลาเลยนะ"

"แต่ปัทว่า..."

"เอาน่า..ไปข้ามพร้อมกัน ถ้าตกก็ตกพร้อมกัน"

"หนึ่ง...สอง..สาม!"ปัทไม่ทันตั้งตัวเมื่อร่างถูกกระชากข้ามฝั่งโดยแขนของไหมกอดรัดแน่น

"เห็นไหมไม่มีอะไรน่ากลัวเลย"

ไหมหัวเราะ 

"เกลียดพี่ไหม!"

"อ้าว"

ไหมหยุดหัวเราะเมื่อเห็นตาฉ่ำน้ำตาของเด็กสาว

"โอ๋ๆ คนดี ไม่เอานะ รักหรอกถึงหยอกเล่น มาด้วยกันจะกลัวอะไรอีก"

"ไม่รู้"

"เอางี้ถ้าพี่ตกได้ปลา จะให้หนูปัทหมดเลย"

"..จริงเหรอ"

ไหมซ่อนยิ้ม

"จริงสิ ไปต่ออีกนิดนะคะ "

แม้จะงอน แม้จะโกรธ แต่ปัทมาไม่เคยใจแข็งได้นาน ยิ่งเมื่อไหมเดินช้าลง หันมาจูงมือเป็นระยะ บางคราวชี้ชวนดูนั้นโน้น

..มีความสุขนัก...

"หนูปัทนี่สวยจังเลยนะ" ไหมรำพัน

ปลายจมูกจรดแก้มขาว

"อุ้ย!" ปัทมาสะดุ้ง เงยหน้าขึ้น

ใจเต้นเมื่อเห็นประกายบางอย่างในนั้น สุดจะตีความหมายออกได้ ขณะที่ไหมเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว แต่ก่อนจะทำอะไรต่อไป ปัทมาก็หลับตา ยืนหน้ามาหอมบ้าง

จังหวะที่เอี้ยวตัวมองริมฝีปากชนกัน..เหมือนกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน ปัทมาสะท้านจนรู้สึกได้ ส่วนไหมชะงักอยู่กับที่ รสหวานซ่าบซ่านเข้ามาในอก ทำอะไรไม่ถูก

เหมือนโลกหยุดหมุน ลมหายใจขาดตอน ก่อนที่ปัทมาจะร้องอุทาน.....


ความคิดเห็น