Pcr Rb

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2561 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3
แบบอักษร



Chapter 3


อยู่ในปาร์ตี้ฮอตยังกะไฟเยอร์ ~

ฉันอยากจะฮอตแบบในเพลงถ้าไม่ติดว่าตอนนี้ขากำลังเดี้ยงอยู่ มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่เพื่อนชวนมากินเหล้าในวันที่ฉันขาเจ็บ แล้วจะไม่มาก็ไม่ได้เพราะคำว่ากินฟรี ยัยเนสโทรบอกเจ้าของผับแล้วว่าเราจะมา พี่เขาก็เลยเปิดเหล้าแบบโคตรแพงรอ

แต่จนป่านนี้ฉันยังไม่เห็นหน้าเจ้าของผัย เมื่อคืนจำไม่ได้

"แน่ใจนะว่าเขาจะมา ค่าตัวกูสองวันเลยนะ"

ฉันต้องไปทำงานถ่ายแบบตั้งสองวันเลยนะถึงจะพอกับค่าเหล้าขวดนี้

"โอ้ยย บอกว่ามาก็มาดิ"

เพื่อนทั้งสองคนทำหน้าหงุดหงิดใส่ คงจะรำคาญที่ฉันถามทุกห้านาที

"งานนี้ไม่หลอกแน่ย่ะ แกทำตัวสนุกๆ ไป" ยัยเนสว่า

"เออ ดื่มไปของแพงเนี่ย" ตามด้วยพัดลม

ดูเหมือนเพื่อนจะไม่ซีเรียสฉันก็จะทำตามบ้าง พวกเราดื่มและคุยกันเรื่อยๆ มีเล่นเกมส์บ้างเพื่อความสนุกสนานของการเที่ยวและเกมส์ที่เราชอบเล่นคือ

เป่ายิงฉุบ!

ก็ง่ายๆ เลยใครแพ้คนนั้นโดน

"พร้อมนะ"

"1"

"2"

"3"

"วี๊ดดดด รอดดด!"

"เยสสส! แกแพ้"

เสียงเพื่อนทั้งโต๊ะหันมาหาฉันหลังจากที่เล่นเกมส์แพ้อีกแล้ว ตามกติกาคือต้องทำตามคำสั่งคนชนะไม่ก็ดื่มเหล้าแต่ฉันแพ้บ่อยจนถ้าดื่มอีกแก้วนี่จะอ้วกออกมาแล้ว

"ให้ทามอาราย"

"แกเคยจูบกับผู้ชายไหม"

"ม่ายเคย"

ฉันส่ายหน้าตอบ ยิ่งทำแบบนี้ยิ่งมึนเหมือนโลกจะหมุน

"งั้นฉันท้าให้แกจูบกับผู้ชายที่ใส่เสื้อสีขาว"

เสียงเพื่อนดังเข้ามาในหัว แล้วมันก็อาจจะเพราะความเมาที่ทำให้เรากล้าทำอะไรในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำ ฉันคว้าตัวใครก็ไม่รู้เข้ามาก่อนจะ

"อื้อ 0x0"

ฉันกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากผู้ชายโต๊ะข้าง

0.0

"จูบแล้ววว"

"ยัยใบข้าว นั่นไม่ใช่เสื้อสีขาว" เสียงเพื่อนตะโกนแว้ดๆ อยู่ข้างหู

"ขอโทษจริงๆ นะคะพี่ เพื่อนหนูเมา"

เสียงพูดคุยกันเบามากจนฉันไม่ได้ยิน ฉันเลยปรือตามองว่าเพื่อนกำลังทำอะไรอยู่

"ลุงแกหรอ ยัยเนสสสสส~"

"ลุงบ้านแกสิ นี่เจ้าของผับ!!"

"ใช่หรอ"

ฉันพยายามประคองสติและหรี่ตามอง แต่มันไม่ชัดภาพมันขยับไปขยับมาฉันเลือกเอื้อมมือไปจับให้มันอยู่นิ่งๆ

หมับ!

0.0

"ใบข้าว"

เสียงเพื่อนตะโกนอยู่ข้างหูแต่ฉันไม่ได้สนใจ ตอนนี้ภาพไม่หมุนแล้ว

"แกทำอะไรนั่น ปล่อยพี่เขา"

เสียงพัดลมแทรกเข้ามาในหัว

"หน้าแบบนี้ เรียกพี่ไม่ลงหรอกกกกกก…"




Leaven talk's

"หน้าแบบนี้ เรียกพี่ไม่ลงหรอกกกกกก…"

ผมไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้ายังไงตอนได้ยินคนตรงหน้าพูด สองมือที่ประคองแก้มผมและสายตาที่หรี่มองแบบพิจาณาประกอบกับคำพูดที่พูดออมามันทำให้ผมหงุดหงิด

ผมแค่สามสิบสี่แก่กว่าไม่กี่ปีเอง!

"ยัยใบข้าว แกพูดอะไรเนี่ย"

เพื่อนของคนเมาทำนหน้าเหวอ เหตุผลที่ผมมาโต๊ะนี้คือผมมาเลี้ยงเหล้าขอโทษที่เมื่อวานคู่นอนผมทำให้เจ้าของโต๊ะได้รับบาดเจ็บ และคนนั้นก็คือผู้หญิงที่ชื่อใบข้าวคนที่กำลังเรียกผมว่าลุง

-.-*

"ขอโทษจริงๆ นะคะ"

ผู้หญิงสองคนที่ยังมีสติทำหน้าเห่ยๆ ก่อนจะหันมองค้อนคนพูด

"ปล่อยมือจากพี่เขาเลยนะแก"

"อ้อ"

คนเมาพยักหน้ารับก่อนจะยกมือขึ้นทำท่ายอมแพ้และยืนเท้าแขนกันโต๊ะ ด้วยความเป็นผู้ใหญ่ผมจะไม่ถือสาเอาความอะไรกับเด็กน้อย

"ยัยเนส!!"

"อะไร"

คนโดนเรียกหันไปหา

"พาลุงแกกลับบ้านไป ชิ้วๆๆๆ"

"-0-"

กรอดดดด~

ผมรู้สึกว่าตอนนี้ตัวหน้ามืดครึ้ม ผู้หญิงคนนี้นี่มัน เหอะ!

"เมาแล้วเงียบๆ ไปแก"

"ฉันพูดความจริงเน้ เขาเหมือนลุง~"

เธอยังคงเถียงก่อนจะหันมามองหน้าผมอีกรอบ

"ลุงชื่ออะไรคะ"

0.0

ผมได้แต่ยืนนิ่งมองคนที่ยังคงเรียกผมว่าลุง และไม่ตอบคำถามนั่น

"คุยด้วยก็ม่ายคุยยย~" คนเมาลากเสียงยาวก่อนจะเดินเข้ามาและหมับ

หมับ!

ยัยนี่กระชากผมให้หันไปมองหน้า

"ลุงไม่ได้เอาปากมาหรอ~"

"………"

ทั้งโต๊ะเงียบสนิท ไม่มีใครพูดอะไรมาสักคำเดียว

"พี่ว่าเพื่อนน้องเมามากแล้ว พี่ขอตัวก่อนนะครับ"

ผมหันไปบอกสาวๆ ทั้งโต๊ะและเดินออกมาเลย เหมือนโดนลากไปกระทืบกลางสี่แยก คำก็ลุงสองคนก็ลุง ผมไม่ได้แคร์เพราะปกติหลานๆ ก็เรียกแต่นั่นเด็กห้าขวบ ไม่ใช่ผู้หญิงอายุยี่สิบกว่าแบบวันนี้

"หน้ากูแก่หรอวะ"

"อะไรนะครับนาย"

ลูกน้องผมที่เดินตามทำหน้างง

"มึงว่าหน้ากูแก่ไหม"

ผมคิดว่าตลอดว่าตัวเองหล่อ แถมผมยังติดโผลหนุ่มฮอตแห่งปีด้วยนะ

"ไม่แค่นะครับนาย ยังหล่อและดูดีเหมือนเคย"

"หึ!"

ผมก็ว่างั้นมแต่มันข้องใจเพราะคำพูดของยัยนั่นนี่แหละ

"กูมีงานให้มึงทำ"

ผมหันไปมองพายุมือขวาของผม คือผมต่างจากเพื่อนคือมีธุรกิจสีเทาเยอะ เลยต้องมีมือซ้ายมือขวา

"ไปหาประวัติผู้หญิงคนนั้นมาให้กู"

"คนไหนครับเข้านาย"

"คนที่เรียกกูว่าลุงนั่นแหละ"

จะให้ทวนทำไม ไม่ได้ยินหรือไงที่ยัยนั่นแหกปากเรียก

"ครับ"

พายุรับคำก่อนจะเดินออกไป ส่วนผมก็เดินขึ้นไปรอที่ห้องทำงานและภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงแฟ้มประวัติของผู้หญิงคนนั้นก็มีอยู่ในมือผม ก็แค่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไป ผมกะจะไม่สนใจแต่คำพูดยัยนั่นมันยังคิดอยู่ในสมองจนคิดเรื่องอื่นไม่ได้

เฮ้ออ~

ผมคว้ามือถือมาก่อนจะกดหาโทรเพื่อนสนิท

"ไอ้ราม"

[อะไรของมึง กูหลับแล้วเนี่ย]

"กูมีเรื่องจะถาม"

[อะไรวะ]

"กูหน้าแก่ไหม"

[สัส! เสียเวลานอนชิบหาย ต้องการอะไรจากกูวะ] ปลายสายโวยวายลั่น

"ถามก็ตอบดิวะ"

[ไอ้เลเวน มันใช่เรื่องที่ต้องโทรมาตอนตีสองหรอวะ]

รามสูรเพื่อนผมทำเสียงเบื่อหน่าย ก่อนมันจะถอนหายใจออกมายาวมาก

[มึงคิดว่าตัวเองแก่ไหมล่ะ]

"ไม่!"

ผมยังฟิตเปรี๊ยะ กล้ามแน่นอยู่ มีแต่ผู้หญิงจ้องจะงาบ

[แล้วมึงจะถามทำไม วุ้วววว! มึงคิดว่ากูว่างมาฟังคำถามไร้สาระของมึงหรอ] มันบ่น

"แค่นี้นะ"

โทรไปถามนิดเดียวบ่นเสียยาวเลย ใครบอกไอ้รามเป็นคนเงียบๆ ไม่จริงเลยสักนิด

[ไอ้เลววววว!]

ติ๊ด!

ผมตดสายทิ้งก่อนจะกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานและสายตาก็เหลือบไปเห็นแฟ้มประวัติของผู้หญิงคนนั้น

"หึ!"

ผมเอาแต่หัวร้อนที่โดนเรียกว่าลุงจนเกือบลืมเรื่องก่อนหน้านั้น

"เด็กน้อยเอ้ย แค่จูบยังทำไม่เป็นเลย"



LUI,

"เพื่อนเลว คนเขาอุตส่าห์มาเลี้ยงเล่าแกกลับไปเรียกเขาว่าลุง"

"ช่าย แกทำพี่เขาหน้าเสียมากเลยเมื่อคืน"

"เออ… เมาแล้วปากดีตลอด"

เสียงเพื่อนทั้งสองคนประสานกันทันที่ที่ฉันตื่น เมื่อคืนเมาและเพื่อนพากลับคอนโดด้วย พอตื่นปุ๊บก็โดนเพื่อนด่าปั๊บเลยจ้า รับพรกันแต่เช้า

"เมื่อคืนฉันทำอะไร"

ฉันขมวดคิ้วมองหน้าเพื่อน

"แกคิดว่าพี่เลเวนเป็นลุงยัยเนส"

"พี่เลเวน?"

"ก็เจ้าของผับนั่นแหละ แกจูบเขายังไม่พอยังจะเรียกเขาว่าลุง"

"ว่าไงนะ -0-"

ฉันเนี่ยนะไปจูบเขา บ้าไปแล้วน่า ฉันส่ายหน้าจนผมกระจายไม่เชื่อว่าตัวเองจะทำแบบนั้น

"แกทำ เราเล่นเกมเป่ายิงฉุบกันและฉันท้าแกไปจูบกับผู้ชายเสื้อขาว"

"แล้วแกจะท้าแบบนั้นทำไม"

เวลาฉันเมาแล้วบ้าบิ่นขนาดไหน พวกแกก็รู้นี่

"ฉันท้าเสื้อขาว แต่ที่แกจูบอ่ะเสื้อดำจ้ะเพื่อน"

"โอ้ยยย! ฉันทำเรื่องแบบนี้หรอ" ฉันยกมือกุมขมับตัวเอง ผมนี่เครียดเลยครับ

"แกทำ!!!"

สองเสียงประสานก่อนจะหันมามองฉัน

"ฉันมีเบอร์ แกจะโทรไปขอโทษเขาไหม"

ยับเนสว่า

"ขอโทษหรอ" เดี๋ยวนะ นี่มันไม่ใช่ความผิดร้ายแรงขนาดนั้นป่ะ จะให้พูดว่าไง ขอโทษนะคะที่เมื่อคืนเมาแล้วจูบคุณแถมยังเรียกคุณว่าลุงอีกงี้อ่อ ฉันทำไม่ได้หรอก

ไม่มีทาง T.T

"ฉันไม่ทำอย่างนั้นแน่ ให้ตายเถอะ ไม่มีทาง"

มันน่าอายมากนะถ้าจะให้โทรไปขอโทษ

"ก็ตามใจแก ไม่ขอโทษก็ได้ ก็คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วมั้ง" ยัยเนสยักไหล่ อยสกจะให้คำพูดประโยคนี้ของเพื่อนเป็นจริงมาก เพราะตอนนี้ฉันกำลังเจอคนที่เพื่อนบอกว่าอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วมั้งยืนพิงรถอยู่หน้าบ้าน

"เอ่อ… คุณมาผิดบ้านหรือเปล่าคะ"

บ้านยัยแคนดี้อยู่หลังถัดไป

"ชื่อใบข้าวใช่ไหม"

"ค่ะ"

เขารู้จักชื่อฉันหรอ ฉันกระพริบตามองผู้ชายที่สวมแว่นดำและใส่ชุดสีดำทั้งตัว ก็ดูหล่อแบบคนมีอายุอ่ะนะ

"ฉันมีเรื่องข้องใจ"

คนตรงยืดตัวยืนตรงก่อนเขาจะถอดแว่นกันแดดออกและตวัดสายตามามองฉัน

"มีเรื่องอะไรคะ"

"ฉันดูแก่ตรงไหนวะ"







…………

** พี่ท่านก็จะมีความข้องใจ เลยมาถามถึงบ้าน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น