ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : งานเข้า

คำค้น : ยั่วเสน่หาอดิศร, พ่อแง่แม่งอน, อีโรติค, นิยายชุด, ยั่วหนุ่ม, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 111

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2561 20:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
งานเข้า
แบบอักษร

            “ตกใจอะไรกันจริงจังขนาดนี้เนี่ยสองคน” พักตร์ศรหันมาถามเพื่อนของเธอที่ยังอ้าปากค้างอยู่

            “จะไม่ให้ตกใจได้ยังไง ใครจะรู้ว่าโลกมันแคบขนาดนี้ พี่เจี๊ยบเพิ่งจะพูดถึงเขาอยู่เมื่อกี้ก่อนที่พวกเราจะออกมานี่เอง” ฟ้าใหม่บอก ส่วนอรนุชนั้นรีบก้มดูนามบัตรในมือ แล้วอ่านให้อีกสามสาวฟัง

            “ใช่จริงด้วยพวกแก อดิศร เตชะวิช ผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบ บริษัท สวัสดี การ์เมนท์ จำกัด”

            “หืม บริษัทของพ่อแม่ละสิ ถึงมีตำแหน่งใหญ่โตได้ อุปโลกน์ตำแหน่งขึ้นมาเท่ ๆ ไปอย่างนั้นแหละหนูว่านะ ทำอะไรไม่เป็นหรอก ได้แต่อวดเบ่งไปทั่วละสิไม่ว่าคนอย่างนั้นน่ะ”

            “แรงอ่ะ นี่เขาทำอะไรให้แกเหม็นขี้หน้าขนาดนี้วะไอ้คิตตี้” พรธิชานึกสงสัย

            “นั่นสิ แล้วสรุปตกลงกันยังไง ทำไมเขาไปแล้วไม่รอประกันของเราล่ะ”

            “ก็เวลาของเขาเป็นเงินเป็นทอง ไม่สมควรจะเอามาเสียกับคนมักง่ายอย่างหนูน่ะสิ”

            “หูย! แรงสสส์....เขาพูดขนาดนี้จริง ๆ เหรอวะแก” ฟ้าใหม่ถามด้วยความสงสัย

            “ถึงจะไม่ตรงขนาดนี้ แต่ก็ตีความได้อย่างนี้แหละ”

            “ถึงว่าทำไมแกถึงได้หัวเสียนัก อย่างนี้นี่เอง” พรธิชาพยักหน้ารับรู้สาเหตุที่เพื่อนสาวหัวเสีย เมื่อพูดถึงชายหนุ่ม “แล้วเขาจะเอายังไงล่ะ เรื่องที่กันชนรถเขาแตกน่ะ เขาซ่อมเองไม่เอาเรื่องแกหรือไง”

            “เป็นแบบนั้นก็ดีสิ แต่ไม่ใช่ไง เขาจะเอารถไปซ่อมเองแล้วส่งบิลมาเก็บเงินทีหลัง”

            “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวประกันมาก็แจ้งเขาไปตามนี้ละกัน แล้วพอแกได้บิลมาก็ส่งให้ประกันไปแทน เราจะได้ไม่ต้องออกเงินให้คู่กรณีเอง เพราะถ้าขืนออกเองนะคิตตี้ มีหวังแกได้กินแกลบแน่ ชนอะไรไม่ชน ดันไปชนรถแพง”

            “หนูไม่ได้ตั้งใจนะพี่นุช”

            “จ้ะ แสดงว่าดวงดีเองใช่ไหม?” อรนุชตอบกลับ

            “ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลยค่ะ ซวยสิไม่ว่า” พักตร์ศรยู่หน้า ด้วยความรู้สึกเซ็งสุด ๆ รถคันใหม่สุดที่รักต้องมีบาดแผล แถมยังต้องมาเจอผู้ชายประเภทที่เธอไม่ชอบเอามาก ๆ อีกด้วย “เออ..แล้วเมื่อกี้บอกว่าพี่เจี๊ยบพูดถึงอีตานั่นน่ะ เรื่องอะไรเหรอ?”

            “ก็เห็นว่ามีงานส่งมาให้โมเรานะ แต่ว่ายังไม่ทันได้ฟังรายละเอียดงานเลย มัวแต่ฟังพี่เจี๊ยบโม้ถึงความเก่งกาจของคุณอดิศรอยู่ พอกำลังจะเข้ารายละเอียดงาน ก็แห่กันออกมาหาแกก่อนนี่ละ” เป็นฟ้าใหม่ที่ตอบกลับพักตร์ศร

            “ป่านนี้พี่เจี๊ยบให้งานคนอื่นไปแล้วมั้ง” พรธิชาเสริม

            “ให้คนอื่นไปก็ดีแล้ว งานของบริษัทอีตาบ้านั่น ไม่เห็นจะอยากไปทำเลย รองานอื่นก็ได้” พักตร์ศรบอกเพื่อน ๆ ของเธอ อย่างไม่คิดจะแยแสงานจากบริษัทของชายหนุ่มคู่กรณี

            “ประกันมาแล้วคิตตี้” อรนุชส่งเสียงบอกพักตร์ศรเมื่อเห็นผู้ชายเอารถเข้ามาจอดใกล้ ๆ แล้วเดินตรงเข้ามาหา

            ลังจากเคลียร์กับประกันเรียบร้อยแล้ว อรนุชนั้นนั่งรถกลับไปกับพักตร์ศร ส่วนพรธิชากับฟ้าใหม่นั้นข้ามถนนกลับไปเอารถของตัวเองขับวนกลับไปยังโมเดลลิ่ง

            การประชุมที่โมเดลลิ่งจบสิ้นลงเรียบร้อยเมื่อทั้งสี่สาวกลับมาถึง ซึ่งก็ไม่ได้เกินจากที่คิดเอาไว้ อรนุชเดินนำน้อง ๆ ทั้งสามคนไปหาจิราภา หรือพี่เจี๊ยบที่เป็นผู้จัดการโมเดลลิ่ง และเป็นคนที่มอบหมายงานให้กับบรรดาเด็กในสังกัดทั้งหลาย

            “เป็นยังไงบ้างล่ะ คิตตี้ปลอดภัยดีใช่ไหม?” จิราภาเอ่ยขึ้นทันทีที่ได้เห็นหน้าของพักตร์ศร

            “ค่ะพี่เจี๊ยบ ปลอดภัยดีค่ะ”

            “พี่เจี๊ยบรู้หรือเปล่าคะ ว่าคู่กรณีของไอ้คิตตี้มันเป็นใคร?” ฟ้าใหม่ที่เดินไปดึงเก้าอี้เข้ามานั่งหน้าโต๊ะทำงานของจิราภาเอ่ยขึ้น

            “ไม่รู้สิ ใครล่ะ?”

            “คุณอดิศร เตชะวิชค่ะพี่” เป็นอรนุชที่เฉลยให้ผู้จัดการโมเดลลิ่งรับทราบ จนเธอนั้นถึงกับตกใจตาโตไปด้วยอีกคน

            “ฮ้า! จริงเหรอ?”

            “จริงสิคะ เขายังแจกนามบัตรให้ไอ้คิตตี้มาเลยค่ะ” พรธิชาตอบกลับ

            “ทำไมต้องตกใจกันขนาดนั้นด้วยละคะพี่ เป็นอะไรกันไปหมด สามคนนี้ก็อาการอย่างพี่นี่มารอบหนึ่งแล้วค่ะ”

            “แหม มันก็ต้องมีบ้างล่ะ คนเพิ่งจะพูดถึงกันไป และที่สำคัญงานของบริษัทเขาพี่ก็เก็บเอาไว้ให้พวกเธอด้วยนะจ๊ะ”

            “ฮ้า**!!!**” ครั้งนี้เป็นเสียงตกใจจากพักตร์ศรเสียเอง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโอดครวญ “หูย..ทำไมพี่ไม่เก็บงานอื่นไว้แล้วเอางานนี้ให้คนอื่นไปละคะ”

            “ทำไม เป็นอะไรไปเหรอ?” จิราภามองหน้าทุกคนด้วยอาการงุนงง เพราะเข้าใจว่าทั้งสี่คนน่าจะดีใจ โดยเฉพาะพักตร์ศรที่ยิ้มรับทุกงาน แต่ครั้งนี้กลับมีเสียงโอดครวญตอบกลับมาแทน

            “ฮ่าฮ่า ไอ้คิตตี้มันดันไปเหม็นขี้หน้าเจ้าของสินค้าเข้าให้แล้วน่ะสิคะพี่”

            “ไม่ได้เลยนะจ๊ะ จะมาเหม็นขี้หน้าคนจ่ายเงินให้เราได้ยังไงกัน เดี๋ยวก็อดตายกันพอดีสิ”

            “แหม พี่เจี๊ยบคะ หนูขอไปพึ่งคนจ่ายเงินเจ้าอื่นแทนได้ไหมคะ?” พักตร์ศรยังคงต่อรอง

            “ไม่ได้จ้ะ งานนี้พี่ขอแล้วกันนะ นางแบบไม่พอค่ะ ส่วนพวกน้องพริตตี้คนอื่น ๆ ก็ยังไม่มีทักษะด้านการเดินแบบมาก่อน พวกเธอนั่นแหละเหมาะแล้วที่จะไปเสริมทีมนางแบบ เคยเดินแบบมาแล้วด้วยนี่ไปฝึกอีกนิดหน่อยก็เดินได้ พี่เชื่อว่าพวกเธอทำได้ เวลามันน้อยด้วยน่ะ งานเดินแบบมันวันอังคารหน้านี้แล้ว ช่วยพี่หน่อยแล้วกันนะ”

            “ได้ค่ะ พวกเราไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” อรนุชตอบกลับ

            “ไม่มีปัญหาใช่ไหมจ๊ะ คิตตี้” ผู้จัดการโมเดลลิ่งเอ่ยถามพักตร์ศรอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจ

            “ก็ถ้าไม่ต้องเจออีตานั่นก็ไม่มีหรอกค่ะ”

            “หมายถึงคุณอดิศรน่ะเหรอ?” จิราภาถามย้ำ

            “ค่ะพี่”

            “เขาเป็นถึงผู้อำนวยการ ก็คงไม่เข้ามายุ่งรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ กับพวกนางแบบหรอกมั้ง น่าจะไปดูจุดใหญ่ ๆ ควบคุมภาพรวมมากกว่านะ” ผู้จัดการโมเดลลิ่งออกความเห็นก่อนจะถามกลับเด็กในสังกัด “ว่าแต่เขาไปทำอะไรให้ ทำไปถึงไม่อยากจะเจอเขาล่ะ เขาออกจะหล่อนะ เก่งด้วย”

            “เรื่องหล่อ ก็พอดูได้นะคะ แต่เรื่องเก่งนี่ คนอย่างนั้นนอกจากปากเสียพูดดูถูกคนอื่นเก่ง แล้วมีอย่างอื่นเก่งอีกเหรอคะพี่”

ความคิดเห็น