Pcr Rb

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2561 20:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1
แบบอักษร




Chapter 1



เคยมีคนถามว่า… คนเราจะจมอยู่กับอดีตได้นานแค่ไหน

สำหรับผมมันคือตลอดชีวิต ไม่มีวันไหนเลยที่ผมจะลืมเรื่องที่ทำร้ายชีวิตผู้หญิงคนนหนึ่ง คนที่ผมอยากให้เขาเป็นเจ้าสาวและอยากสร้างครอบครัวกับเขา แต่มันเป็นไปไม่ได้เพราะเธอแต่งงานและมีครอบครัวไปแล้ว

"ไอ้เลเวน ถ้าชวนกูมาแล้วเอาแต่นั่งเศร้าวันหลังกูไม่มานะ"

ไอ้อิฐทำหน้าเซ็ง มีมันคนเดียวที่ผมกล้าชวนออกมาเที่ยวเพราะเพื่อนคนอื่นพากันสละโสด แต่ไอ้อิฐมันจะแต่งงานเดือนหน้านี้แล้ว

เหลือผมคนเดียวที่ยังครองตัวเป็นโสด

"ทำไมมึงอยากแต่งงานวะ"

ผมมองหน้าเพื่อนคนที่ว้อนอยากแต่งงานและอยากมีลูก

"เอ้าาา! มันแปลกตรงไหน"

เพื่อนผมทำหน้างงใส่

"มึงเมายาป่ะเนี่ย ถามอะไรของมึงวะ อายุปูนนี้แล้วมันต้องทำงานสร้างครอบครัวดิวะ" ไอ้อิฐว่า

"มึงกลัวการอยู่คนเดียวหรอ"

"กูไม่ได้กลัว แต่มึงก็รู้ว่าการที่มีใครสักคนให้ห่วงมันดีแค่ไหน" เพื่อนผมตบไหล่เบาๆ

"เนื้อคู่เราไม่ได้มีแค่คนเดียวเว้ย มึงแค่ต้องเปิดใจ"

เพื่อนผมยื่นแก้วมาชน

เคร้ง!

ให้ผมเปิดใจหรอ ถ้ามันง่ายผมคงมีใหม่ไปนานแล้ว หัวใจผมมันไม่พร้อมรับใครเข้ามาจริงๆ

ผมนั่งดื่มกับเพื่อนไปสักพัก ไอ้อิฐก็ขอตัวกลับเพราะว่าคิดถึงเมีย เห็นอาการเกียร์มัวของเพื่อนแต่ละคนแล้วกลัวตัวเอง ถ้าผมมีจริงๆ ผมจะเป็นแบบนั้นหรือเปล่าวะ

"คงไม่มีวันนั้นหรอก"

ผมได้แต่ส่ายหน้ากับตัวเองที่แอบคิดขึ้นมาว่าอยากแต่งงาน

มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก!

ผมนั่งดื่มคนเดียวเงียบๆ อยู่ในร้าน คืนนี้ก็คนเยอะเหมือนเคย

"นายครับ ที่ชั้นล่างมีเรื่องครับ"

"เหมือนเดิมหรอ"

มันเป็นปกติที่ร้านเหล้าจะเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทย์ ปกติคนของผมก็จัดการกันได้ ไม่เห็นจะต้องมาแจ้ง

"เอ่อ... เจ้านายไปดูเองเถอะครับ"

"อะไรวะ"

ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะลงไปยังชั้นล่าง มันมีเรื่องอะไรที่ลูกน้องต้องขึ้นมาตามวะ ภาพที่เห็นผู้หญิงสองคนกำลังตบกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ทำไมไม่จับแยกวะ"

แม่งก็แค่ผู้หญิงทะเลาะกันธรรมดา

"จะดีหรอครับนาย นั่นผู้หญิงของนายนะครับ"

"แค่คู่นอนโว้ย"

ผมไม่เคยเรียกใครว่าผู้หญิงของผม และจะไม่ทำแบบนั้นด้วย



อีกด้านหนึ่ง,

"กรี๊ดดดดดด"

เพล้ง!

ฉันกระโดดหลบแทบไม่ทันเพราะว่ามาเที่ยวอยู่ดีๆ โต๊ะข้างเกิดตีกัน ตอนนี้เปิดไฟเสียงเพลงดับ

พูดได้คำเดียวว่าเซ็ง

"ลำไย กูกะจะมาสนุก"

ยัยเนสเบะปากใส่และมองคนก่อเรื่องที่ตีกันไม่สนใจฟ้าดิน การ์ดยังไม่กล้าเข้าไปยุ่ง

"มาตีกันอะไรวันนี้วะ"

ฉันกลอกตามองบน หลังจากที่แอบเผือก ไม่แอบก็ได้ก็ทั้งสองคนเล่นแหกปากด่าทอกันขนาดนั้น

"ฉันว่าผู้หญิงหน้าตาคุ้นๆ นะแก"

ยัยพัดลมสะกิดให้พวกเรามองอีกรอบ คนที่ตีกันคือผู้หญิงธรรมดาสองคนแต่..

"เห้ยย! นั่นดาวคณะป่าววะ"

ยัยเนสแหกปากขึ้นมาก่อน ฉันเลยเพ่งมองตาม ก็ไฟในผับมันไม่ได้สว่างมากอ่ะ

-0-

"แคนดี้ตัวจริงเลยแกเอ้ย"

ยกมือทาบอกแรง คือในสายตาฉันดาวคณะเป็นคนเรียบร้อยนั่งร้อยมาลัย (ประชด)

อุตะ!

ว่าแต่กำลังฟัดกับใครล่ะนั่น

"อีหน้าด้าน ชอบยุ่งกับผัวชาวบ้าน"

คู่กรณีตะโกนด่าลั่น เรื่องนี้ไม่ได้เป็นข่าวใหม่สำหรับฉันเพราะว่าบ้านอยู่ข้างกัน เห็นนางมีผู้มาส่งไม่ซ้ำหน้า

"เรียกเขาผัวเต็มปากเต็มคำ แกมันก็แค่ผู้หญิงชั่วคราว"

"แกก็เหมือนกันนั่นแหละ"

"กรี๊ดดดดด"

"โหยยย! สรุปคือแค่คู่นอนทั้งคู่"

ยัยเนสหันมากระซิบ

"แล้วนี่ตกลงสองคนนี่ตบกันแย่งใคร"

ในตอนที่เรากำลังมองซ้ายมองขวาหาผู้ที่ทำให้สองสาวทะเลาะกันการ์ดก็เดินนำผู้ชายคนหนึ่งเข้ามา

"โหยยย หล่อจัด"

ยัยพัดลมทำท่าเพ้อ

"แก่!"

"ย่ะ แม่คนชอบกินเด็ก"

เพื่อนหันมาเบะปากใส่ ก่อนจะมองผู้ชายที่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำที่ดูแบดมาก เขาก็ดูหล่อแบบคนมีอายุอ่ะนะ

"พี่เลเวน -0-"

ยัยสองคนที่ตีกันหันไปมองผู้ขายคนนั้นก่อนจะพุ่งเข้าไปหาและเกิดการยื้อยุดฉุดกระชากกัน

"พี่เลเวนช่วยแคนดี้ด้วยค่ะ มันทำร้ายแคนดี้"

"มันตังหากที่เริ่มก่อน มิล่าเจ็บไปหมดแล้ว"

"แกนั่นแหละเป็นคนเริ่ม"

"แกสิ นังบ้า!"

"กรี๊ดดดดดดดดดดด"

เพล้งงงง!

"เหี้ยเอ้ยย!!"

ยัยดาวคณะผลักคู่กรณีของหล่อนมาทางพวกเราแลวยัยนั่นกระแทกโต๊ะจนทำให้แก้วตกแตก ถ้ามันแตกธรรมดาฉันจะไม่ว่าเลยนี่มันโดนฉันด้วย

"โอ้ยย!"

"เลือด"

"แก้วบาด"

เสียงคนที่อยู่รายล้อมตะโกนฉันเลยก้มลงมองเท้าตัวเองและเห็นเลือดไหลซิบๆ และฉันกลัวเลือดที่สุดเลย แค่เห็นยังหน้ามืด

"มึงงงง! ขอยาดม"

ฉันหันไปบอกเพื่อนก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองตาลาย คล้ายจะเป็นลม

วืด~

"ใบข้าว -0-"

ผมหันไปมองทางที่เกิดเสียงฮือฮา ดูเหมือนว่าจะมีคนได้รับบาดเจ็บ แล้วแม่งคือคนก่อเรื่องก็ยังเถียงกันไม่หยุด

"ลากออกไปทั้งคู่เลย"

ผมสั่งให้ลูกน้องเข้าไปแยกก่อนที่ตัวเองจะเดินเลี่ยงไปยังคนเจ็บที่มีเพื่อนพยุงเอาไว้

เป็นลม?

"เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ"

ก็ถามไปตามมารยาทในฐานะเจ้าของผับ

"ไม่เป็นไรค่ะ เพื่อนแค่ขวัญอ่อนกลัวเลือด" คนตอบส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ ผมเลยมองหน้าคนเป็นลม น่าจะเด็กเลยแหละจากการแต่งตัวและท่าทาง ผมไล่สายตามองตามเรียวขาสวยที่มีแผลและเลือดไหล

ขาวชิบ!

ไม่ใช่ล่ะ ผมไม่ใช่คนแบบนั้น แค่ดูว่าแผลเยอะไหม

"เดี๋ยวจะให้คนพาไปทำแผลนะครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

เพื่อนที่มาด้วยกีนันพยักหน้ารับ

"ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ เดี๋ยวคืนนี้ผมเลี้ยงเอง ส่วนที่เหลือลด 5% ทุกโต๊ะนะครับ"

"เฮ้!!"

เสียงร้องตะโกนดังขึ้นก่อนแสงไฟจะหรี่ลง มันก็เป็นอีกวัรที่ต้องได้กำไรน้อยลงเพราะเรื่องงี่เง่า ผมมองผู้หญิงสองคนที่พยายามจะประคองเพื่อนแล้วเกิดมีเมตตา

"เดี๋ยวผมช่วยนะ"

ไม่ใช่อะไรหรอก สองคนนั้นตัวเล็กส่วคนที่เป็นลมสูงอย่างกับนางแบบ ดูแล้วมันขัดตา

หมับ!

ผมรวมร่างบอกบางขึ้นมาแนบอก กลิ่นน้ำหอมจางๆ ลอยเข้าจมูก ไม่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ แบบนี้มากี่ปีแล้ววะ ปกติเจอแต่คนฉีดน้ำหอมแรงๆ

หึ!

"นายครับ เดี๋ยวผมช่วย"

"ไม่เป็รลนไร ไม่ได้ลำบาก"

แค่ผลอุ้มผู้หญิงคนเดียว ไม่ได้หนักหนาอะไร







…………

*** เสือก็คือเสือเด้อ มีความแอบมองขา 555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น