ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อุบัติเหตุ (ต่อ)

ชื่อตอน : อุบัติเหตุ (ต่อ)

คำค้น : ยั่วเสน่หาอดิศร, พ่อแง่แม่งอน, อีโรติค, นิยายชุด, ยั่วหนุ่ม, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 115

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2561 18:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อุบัติเหตุ (ต่อ)
แบบอักษร

            “เอ๊ะ! แล้วคุณจะเอายังไง ก็ฉันบอกว่าประกันของฉันกำลังจะมา คุณก็โวยวายจะไม่รอเอง” 

            “นี่นามบัตรผม แล้วก็เอานามบัตรของคุณมาด้วย” ชายหนุ่มคู่กรณีหยิบนามบัตรของตนเองออกมาส่งให้กับพักตร์ศร แล้วทวงถามจะเอานามบัตรของอีกฝ่ายด้วย “ถ้ารถผมซ่อมเสร็จแล้ว ผมจะให้คนของผมติดต่อมาเก็บค่าซ่อมที่คุณ”

            “ไม่มี”

            “อะไรกัน คุณยังเรียนอยู่หรือไง หรือทำงานประเภทไหนถึงได้ไม่มีนามบัตร แค่นามบัตรนะผมไม่ได้ขอฉโนดที่ดิน มันถึงได้ออกยากและก็ให้กันยากน่ะ เอามาเร็ว ๆ” ชายหนุ่มยังแบมือ ทวงถามนามบัตรของหญิงสาว อย่างไม่เชื่อว่าเธอจะไม่มีนามบัตรของตนเอง

            “ก็บอกว่าไม่มีไง ฉันทำงานอยู่ที่ล็อตเต้โมเดลลิ่งข้างหน้าเนี่ย ถ้าอยากติดต่อก็ไปที่นั่นได้ ถามหาคนชื่อคิตตี้”

            “คิตตี้ ชื่อคุณอย่างนั้นเหรอ?”

            “แล้วฉันจะบอกชื่อคนอื่นให้เขาเดือดร้อนทำไมล่ะ”

            “หึหึ คิตตี้เอาเบอร์โทรของคุณมา”

            “ศูนย์ สอง เก้า...”

            “เบอร์มือถือเท่านั้นครับ เครื่องที่คุณถืออยู่ในมือนั่น เบอร์อะไร? กดโทรออกหาผมเลย เบอร์ผมอยู่ในนามบัตรนั่น เร็ว ๆ เข้าเสียเวลา ชาวบ้านเขาเดือดร้อนเพราะความมักง่ายของคุณอยู่” ชายหนุ่มเร่งหญิงสาว ในขณะที่มองไปรอบ ๆ ตัวเห็นรถหลายคันที่กำลังเดือดร้อน เพราะต้องรอจังหวะเลี้ยวหลบรถของทั้งเขาและเธอ จนรถติดเป็นทางยาว

            “นี่คุณ!...” พักตร์ศรเสียงดังขึ้นเพียงเท่านั้น ก็ต้องกัดปากของตัวเองไว้ อย่างพยายามจะระงับอารมณ์ของตัวเองเอาไว้เต็มที่ ก่อนที่จะก้มลงกดเบอร์เขาแล้วโทรออก

            ตื๊ดดดด....ตื๊ดดดด.... เสียงโทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มดังขึ้น ก่อนที่เขาจะหยิบขึ้นมาดู

            “โอเค ต่อไปก็บัตรประชาชนของคุณ เอามาให้ผมถ่ายรูปไว้ก่อน”

            “นี่คุณ มันจะไม่มากไปหน่อยเหรอ คิดว่าฉันจะหนี ไม่รับผิดชอบหรือไง ถ้าคุณจะเยอะขนาดนี้ ฉันว่าคุณรอคนจากบริษัทประกันเลยดีกว่า”

            “ไม่! เสียเวลา เอาบัตรประชาชนของคุณมา อย่าบอกนะว่าไม่มีอีก อย่างคุณก็พูดไทยชัดนี่ คงไม่ใช่ต่างด้าวหรอก”

            “ก็แล้วแต่คุณจะคิด ฉันให้คุณได้แค่เบอร์โทรนั่นแหละ แค่นั้นก็ติดต่อฉันได้แล้ว ฉันเปิดโทรศัพท์ไว้ตลอดอยู่แล้ว แต่ถ้าคุณอยากได้มากกว่านั้น ก็รอเอาที่ประกันของฉันเอง” หญิงสาวพูดจบก็ทำท่าจะหันกลับขึ้นไปนั่งบนรถของเธอตามเดิม

            “นี่คุณ ถ้าอย่างนั้นก็อยู่เฉย ๆ” ชายหนุ่มจับไหล่หญิงสาวให้หันหน้ากลับมาหาเขาตามเดิม ก่อนจะยกโทรศัพท์มือถือของตนเองขึ้นมาถ่ายรูปคู่กรณีสาวเอาไว้

            “เฮ้ย! ทำอะไรของคุณน่ะ มาถ่ายรูปฉันทำไม ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ”

            “คุณเลือกที่จะไม่ให้บัตรประชาชนกับผมเอง ผมก็ต้องถ่ายรูปคุณเอาไว้เป็นหลักฐาน เผื่อคุณหนีผมจะได้ใช้รูปคุณลงประกาศตามหาในหน้าหนังสือพิมพ์ได้ หวังว่าคุณคงจะไม่ไปทำศัลยกรรมหนีความผิดหรอกนะ” ชายหนุ่มพูดจบก็เดินกลับไปขึ้นรถของตนเองขับออกไป ปล่อยให้พักตร์ศรเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันมองตามไป

            “ไอ้บ้า ไอ้ผู้ชายทุเรศ ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลย” พักตร์ศรส่งเสียงกร่นด่าลอยตามไปติด ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงเพื่อน ๆ ที่พากันเดินข้ามถนนมาหาเธอ

            “คิตตี้นั่นคู่กรณีของแกเหรอ?” เสียงฟ้าใหม่ดังขึ้น

            “นั่นมันคุณอดิศรไม่ใช่เหรอ?” พรธิชาถามถึงชายหนุ่มที่เพิ่งขับรถออกไป เพราะมาทันได้เห็นคู่กรณีของเพื่อนก่อนที่เขาจะขึ้นรถขับออกไป

            “ใช่มั้ง นี่ไงนามบัตร” พักตร์ศรส่งนามบัตรในมือเธอให้กับพรธิชาไปดูเอาเอง “อดิไม่มีคนสอนน่ะสิไม่ว่า ผู้ชายอะไรวะ นิสัยโคตรจะทุเรศเลย”

            “โอ้โห! คิตตี้แกเลือกคู่กรณีได้แพงมาก นั่นน่ะเบนซ์เอสคลาสเปิดประทุนเลยนะ ค่าซ่อมค่าอะไหล่ถ้าจ่ายเองก็ได้ไส้แห้งกันละ โชคดีของแกแล้วที่มีประกันชั้นหนึ่งน่ะ ว่าแต่ทำไมเขาไปแล้วล่ะ ยังไม่เห็นประกันมาเลย” อรนุชเอ่ย

             ปริ๊น..ปริ๊น... เสียงรถบีบแตรดังขึ้นทำให้อรนุชเปลี่ยนจากคำถามเป็นบอกให้เพื่อนรุ่นน้องของเธอเอารถเข้าข้างทางก่อน

            “รถบีบแตรแล้ว รีบเอารถเข้าข้างทางดีกว่าคิตตี้ รถติดยาวละนั่น”

            “ค่ะพี่”

            “เออเดี๋ยว ได้ถ่ายรูปไว้บ้างหรือยังเนี่ย?” อรนุชนึกขึ้นได้ จึงได้เอ่ยถามผู้ประสบเหตุ

            “ยังเลยค่ะ ต้องถ่ายด้วยเหรอคะ?”

            “ถ่ายสิ จะได้เอาไว้ให้ประกันใช้ประกอบการยื่นเคลมไง คู่กรณีก็ไปซะแล้วด้วย เหลือให้ถ่ายเท่าไหร่ก็เอาเท่านั้นแล้วกันนะ คนจากบริษัทประกันมาค่อยว่ากัน”

            พักตร์ศรรีบใช้โทรศัพท์มือถือของเธอถ่ายรูปรถตรงจุดที่เสียหายและที่เกิดเหตุเอาไว้ ก่อนที่จะเลื่อนรถเข้าไปจอดข้างทาง โดยมีทั้งสามสาวคอยโบกรถให้

            หลังจากที่พักตร์ศรเอารถเข้าจอดข้างทางเรียบร้อย อีกสามสาวก็ตามมาสำรวจรอบรถให้อีกครั้ง ว่ามีจุดไหนเสียหายอีกด้วยหรือไม่

            “ดีนะไอ้คิตตี้ ที่ฉลองรถใหม่ไปแค่นี้ แค่กันชนหน้าแตกเฉย ๆ แล้วรถคู่กรณีของแกเป็นยังไงบ้างล่ะ” ฟ้าใหม่เอ่ยถาม

            “รถของไอ้บ้านั่นน่ะเหรอ? ก็แค่กันชนแตกเหมือนกันนี่แหละมั้ง” พอพูดถึงคู่กรณีของเธอ พักตร์ศรก็อารมณ์เสียขึ้นมาทันที

            “ทำไมไปเรียกเขาอย่างนั้นล่ะ เกิดอะไรขึ้น เขาทำอะไรแกเหรอ?” พรธิชาถามเพื่อนด้วยความสงสัย เพราะปกติพักตร์ศรนั้นเป็นคนอารมณ์ดี ไม่ขี้โมโหหรือโกรธใครง่าย ๆ

            “หืม...อย่าให้พูดเลย แค่นึกถึงก็เหม็นขี้หน้าแล้ว”

            “ขนาดนั้นเลย ไหนขอพี่ดูนามบัตรของเขาหน่อยสิแพท อดิศรไหนเหรอ?” อรนุชได้ยินเพื่อนพูดถึงคู่กรณีแล้วก็เกิดอยากรู้จักชายหนุ่มขึ้นมาทันที

            “นี่ค่ะ” พรธิชายื่นนามบัตรส่งให้อรนุช “อดิศรที่เป็นทายาทของตระกูลเตชะวิชไงคะพี่นุช ตระกูลที่ทำเสื้อผ้าส่งออกยี่ห้อ ‘สวัสดี’ นั่นละค่ะ พอดีเขาเคยไปใช้บริการที่สนามกอล์ฟของคุณทินด้วยค่ะ แพทจำได้”

            “ฮ้า**!!!!**” เสียงร้องอุทานจากอรนุชและฟ้าใหม่ดังขึ้นพร้อมกัน

ความคิดเห็น