แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คู่รอง คารอส x เดม่อน) -05- ...ส่งคืน...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คู่รอง คารอส x เดม่อน) -05- ...ส่งคืน...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.5k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2558 12:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คู่รอง คารอส x เดม่อน) -05- ...ส่งคืน...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ตอนที่5

 

 

...ส่งคืน...

 

 

 

            “เดม่อน...เดม่อน” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นพร้อมกับแรงเขย่าไหล่ของเดม่อนเบาๆ ร่างเล็กของเดม่อนที่อยู่ในร่างกายของแมวดำขยับตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยความงัวเงีย

 

 

 

            “เหมี๊ยวว....” เดม่อนร้องออกมาและใช้หลังมือหรือเท้าหน้าถูหน้าของตนเองไปมาก่อนขยับเข้าไปเอาตัวถูแขนของคารอส

 

 

 

            “เที่ยงแล้วเจ้าหิวมั้ย” คารอสพูดถามและยกมือขึ้นลูบหัวของเดม่อน

 

 

 

            “นิดหน่อย” เดม่อนพูดตอบด้วยน้ำเสียงัวเงีย

 

 

 

            “หึหึ ตาลืมจะไม่ขึ้นยังบอกว่าหิวได้ด้วย” คารอสพูดยิ้มๆและอุ้มเดม่อนขึ้นและให้เดม่อนเกาะไหล่ เดม่อนเอาอุ้งเท้าเกาะที่ไหล่ของคารอสเอาไว้และเอาหน้าคลอดเคลียไปมา

 

 

 

            “เหมี๊ยววว....” เดม่อนร้องอ้อนคารอสก็ยิ้มเล็กน้อยกับท่าทีของเดม่อน

 

 

 

            “เจ้าจะกินอาหารของโลกมนุษย์หรือยังไง” คารอสพูดถามยิ้มๆ

 

 

 

            “ถ้าข้ากินอาหารแบบของข้าต้องให้ท่านพี่มาทำให้ข้า” เดม่อนพูดบอกคารอสเลิกคิ้วเล็กน้อย

 

 

 

            “ทำไมต้องพี่เจ้าละ ข้าก็ทำให้เจ้าได้” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “ท่านทำให้ข้าได้หรอ ?”

 

 

 

            “ทำไมข้าจะทำให้เจ้าไม่ได้ แมวปีศาจที่กินพลังชีวิตอย่างเจ้านะเรื่องนี้จิ๊บๆ” คารอสพูดบอกก่อนจะนั่งลงบนเตียงและยกเดม่อนขึ้นมาใช้หน้าผากชนกับหัวเล็กๆของเดม่อนก่อนที่แสงสีม่วงจะแผ่ออกมาจากร่างของเดม่อน ร่างแมวดำค่อยๆแปลเปลี่ยนเป็นร่างของมนุษย์ที่มีหูและหาง

 

 

 

            “หว่า...มันยังไม่กลางคืนเลยไม่ใช่หรอ” เดม่อนพูดขึ้นและมองร่างกายเปลือยเปล่าของตนเพราะมันเป็นปกติอยู่แล้วที่แมวจะไม่ใส่เสื้อผ้ากัน

 

 

 

            “ข้าแค่มอบพลังให้เจ้าเพียงนิดเดียวเท่านั้นแหละ” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “เอ๋ ? แต่ข้าก็กลายเป็นมนุษย์นี่หน่า” เดม่อนพูดตอบกลับ

 

 

 

            “มนุษย์ที่ไหนมีหูกับหางโพล่มา” คารอสพูดถามยิ้มๆ

 

 

 

            “ข้าอยากเป็นมนุษย์เลยท่านทำให้ข้าได้มั้ย” เดม่อนพูดถามคารอสส่ายหน้าไปมา

 

 

 

            “ไม่ได้หรอก พลังเจ้ายังไม่สามารถรับพลังของข้าเอาไว้ได้ ข้าว่าเจ้าต้องรับสารอาหารแบบมนุษย์บ้างแล้วละเพราะพลังของข้านั้นอยู่ได้ไม่นานหรอก” คารอสพูดบอกเดม่อนก็พยักหน้ารับคำ คารอสจึงบอกให้เดม่อนไปอาบน้ำเสียก่อนในระหว่างที่คารอสทำอาหารให้เดม่อนเมณูทั้งหมดมีแต่ปลาเพียงเท่านั้น

 

 

 

            เมื่อเดม่อนกินข้าวเสร็จเรียบร้อยคารอสก็ให้เดม่อนนั่งเล่นอยู่ในห้องโดยที่ตนเองก็นั่งตรวจเช็คดูว่าต้องไปรักษาใครบ้างวันนี้คารอสลาหยุดเพราะไม่อยากจะทิ้งให้เดม่อนอยู่คนเดียว

 

 

 

            “แล้วเจ้าจะพาข้ากลับไปหาคนชื่อเซนมั้ย ป่านนี้เขาคงหาข้าวุ่นแล้วละ” เดม่อนพูดขึ้น

 

 

 

 

            “ข้าคิดว่าข้าจะไม่พาเจ้าไปหาเขาแล้วละ” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “ทำไมละ” เดม่อนถามขึ้นทันที

 

 

 

            “เดม่อน เจ้ารู้ใช่มั้ยว่าเจ้าเป็นปีศาจประเภทดื่มกินพลังชีวิตนะ” คารอสพูดขึ้นและหันมามองหน้าเดม่อน เดม่อนนั่งนิ่งก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

 

 

 

 

            “เจ้าอาจจะไม่รู้ตัวก็ได้ แต่ถ้าหากเจ้าอ่อนแอเหมือนเมื่อวันก่อนที่เขาเก็บเจ้าได้ตอนที่เจ้าบาดเจ็บเจ้าจะดูดกลืนพลังชีวิตของคนๆนั้นอย่างไม่รู้ตัว” คารอสพูดบอกทำให้เดม่อนถึงกับชะงักไปนิด

 

 

 

            “เขาคนนั้นเป็นโรคหัวใจอยู่ด้วยหากเจ้าไปทำให้เขาอ่อนแอมากๆเขาก็จะตายก่อนเวลา” คารอสพูดบอก ไอเดียเอียงคอนิดๆเพราะไม่รู้ว่าโรคหัวใจมันคืออะไร

 

 

 

            “ข้าก็ขี้เกียจจะอธิบาย เอาเป็นว่าถ้าเจ้าเข้าใกล้เจ้านั้นมากกว่านี้เจ้านั้นจะตายไวกว่าเดิมเท่านั้นแหละ” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “แต่เขาเป็นคนเก็บข้ามา ถ้าเป็นไปได้ข้าก็อยากจะตอบแทนเขา” เดม่อนพูดบอก

 

 

 

            “ข้ารู้ว่าเขาไม่สบาย และข้าก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร ข้าสำผัสได้ถึงความเศร้าเสียใจภายในตัวของเขา ข้าแค่อยากให้เขามีความสุขเท่านั้นเอง” เดม่อนพูดบอกออกมาอีก

 

 

 

            “ข้ารู้ ข้าเข้าใจข้าถึงกังวลยังไงละว่าเจ้าอาจจะทำให้เจ้านั้นตายไว ในเมื่อเจ้ายังต้องการพลังชีวิตแบบนี้ เจ้าอาจเผลอดูดพลังชีวิตของเจ้านั้นมาจนหมดตัวก็ได้” คารอสพูดบอกอย่างเครียดๆ

 

 

 

            “เอาเถอะ...ตอนนี้ข้าว่าอย่าพึ่งคิดอะไรมากมายเลย เจ้านอนพักเถอะ เดียวพรุ้งนี้ข้าจะไปส่ง” คารอสพูดบอก

 

 

 

 

            “เจ้านั้นมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถงเดือนหรอกนะเดม่อน” คารอสพูดบอกและเดินออกจากบ้านไปเพื่อที่จะไปเอาของที่แมวปีศาจอย่างเดม่อนควรจะพกติดตัวเอาไว้

 

 

 

            “ข้าก็แค่...อยากดูแล” เดม่อนพูดบอก ก่อนจะเดินไปที่เตียงนอนในห้องพร้อมกับทิ้งตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้าจากพิษของเลือดแวมไพร์

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

            เช้าวันต่อมา

 

 

 

            เวลา 08.30 น.

 

 

 

            “เดม่อน” เสียงทุ่มต่ำเรียกเดม่อนที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนที่นอน

 

 

 

            “อื้ออ...หื้มม...” เดม่อนร้องถามทั้งๆที่ตายังคงปิดอยู่

 

 

 

            “เช้าแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปส่ง” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “ส่งข้า...”

 

 

 

            “ใช่แล้ว ตื่นได้แล้ว” คารอสพูดบอก เดม่อนก็ลุกขึ้นนั่งก่อนจะใช้หลังมือถูไถหูแมวของตนไปมาร่างของเดม่อนตอนนี้คือร่างของแมวดำดวงตาสีสวยที่เซนจะคุ้นเคย

 

 

 

            “เจ้าหิวมั้ย” คารอสพูดถาม

 

 

 

            “ไม่อะ”

 

 

 

            “งั้นเราไปกันเลยแล้วกันข้าต้องไปทำงานต่อละ” คารอสพูดบอกและขับรถไปยังบ้านของเซส

 

 

 

            คารอสใช้เวลาเพียงไม่นานก็พาเดม่อนมายังที่หน้าบ้านของเซน เดม่อนมองเข้าไปในบ้านที่เรียบง่ายและดูสงบอย่างพอใจ

 

 

 

            “ข้าขอเตือนเจ้าเอาไว้ ถ้าหากเจ้ารู้สึกว่าร่างกายเจ้าจะแปลเปลี่ยนเป็นร่างมนุษย์ให้เจ้ารีบวิ่งออกมาอย่าให้ความแตก เพราะข้าสามารถลบความทรงจำของมนุษย์หนึ่งคนได้แค่สองครั้งเท่านั้น” คารอสพูดบอก เดม่อนก็พยักหน้าเข้าใจ

 

 

 

            “ลงไปได้” คารอสพูดบอกและเปิดกระจกให้ เดม่อนก็กระโดดออกจากกระจกรถของคารอสก่อนจะวิ่งเข้าไปข้างในบ้าน

 

 

 

            เดม่อนค่อยๆย่องเข้าไปด้านใน เดม่อนเดินเข้าไปในห้องนอนของเซนจึงเห็นเซนนอนอยู่บนที่นอน เดม่อนจึงกระโดดขึ้นไปบนเตียงและนอนลงบนหมอนข้างๆเซน อุ้งเท้าหน้าของกัสค่อยๆเอื้อมไปเล่นจมูกของเซน

 

 

 

            “อือ...” เซนค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อรู้ว่ามีอะไรกำลังกวนตนอยู่

 

 

 

            “บลู” เซนพูดเรียกเดม่อนยิ้มๆเมื่อรู้ว่าแมวที่ตนเองเก็บมานั้นเป็นผู้มาก่อกวนการนอนของตน

 

 

 

            “เหมี๊ยวว” เดม่อนตอบกลับอย่างรู้หน้าที่ทำให้เซนยิ้มออกมาอีกครั้ง

 

 

 

            “ไปไหนมาเมื่อวานหื้ม” เซนพูดถามและยกตัวเดม่อนขึ้นและเอาจมูกของเดม่อนมาถูกับจมูกของตนเหมือนกับหยอกแมวทั่วไป

 

 

 

            “เหมี๊ยวว” เดม่อนใช้อุ้งเท้าดันหน้าของเซนออกทำให้เซนหัวเราะเบาๆก่อนจะวางตัวของเดม่อนลง เดม่อนก็ขยับเข้ามามุดตัวเข้าไปในเสื้อของเซนและโพล่ออกมาตรงคอเสื้อของเซนแทน

 

 

 

            “ฮ่าๆ เล่นอะไรเนี้ย” เซนพูดขำๆ เดม่อนเอาหัวไปคลอเคลียแถวๆคอกับแก้มของเซนเล่น ทำให้เซนรู้สึกสบายเพราะขนนุ่มๆของเดม่อน

 

 

 

            “เหมี๊ยวว” เดม่อนร้องขึ้นเมื่อเซนดึงตัวเดม่อนออก

 

 

 

            “สายป่านนี้แล้วนี้ แกหิวมั้ย” เซนพูดถามถงแม้จะไม่ได้คำตอบเป็นภาษาของมนุษย์แต่มันรับรู้ได้เมื่อเดม่อนร้องตอบตนเอง

 

 

 

            “เหมี๊ยววว” เดม่อนร้องตอบ เซนจึงลูบหัวเดม่อนเบาๆและก้มลงไปจุ๊บหัวของเดม่อนก่อนจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวและทำกับข้าวให้เดม่อน ตลอดเวลาเดม่อนก็เอาแต่อ้อนเซนเพื่อทำให้เซนยิ้มและหัวเราะเล่น

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

            อีกด้านหนึ่ง

 

 

 

            คารอสที่ไม่ได้ออกไปไหนแอบเข้ามาในบ้านของเซนเพื่อมองดูเดม่อนว่าเป็นยังไงบ้างแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเดม่อนคลอเคลียอยู่กับเซนและหัวเราะสนุกสนานกันทำให้คารอสถึงกับกัดฟันแน่น เขาอยากจะกระโดดเข้าไปฆ่าเซนเลยด้วยซ้ำเมื่อเห็นเซนยกเดม่อนขึ้นและเอาจมูกถูไถจมูกของเดม่อนแต่ก็ต้องหักห้ามใจเอาไว้และรีบเดินออกมาจากบ้านขึ้นรถและขับออกจากบริเวณบ้านของเซนไป

 

 

 

            Tor…Tor…Tor

 

 

 

            เมื่อขับรถมาได้สักพักโทรศัพท์ของคารอสก็ดัง คารอสจึงหยิบ Mono Bluetooth ขึ้นมาใส่หูและกดรับทันที

 

 

 

            “ฮัลโหล” คารอสกรอกเสียงลงในโทรศัพท์

 

 

 

            “(ฮัลโหลคุณหมอค่ะมีเคสด่วนนะค่ะคุณหมอมาถึงโรงพยาบาลรึยัง)” เสียงร้อนรนดังลอดออกมา

 

 

 

            “ผมกำลังจะไปถึงแล้ว พวกคุณรออีกสักหน่อยแล้วกัน” คารอสพูดบอกและกดวางสายโทรศัพท์ก่อนจะรีบขับรถมายังโรงพยาบาลที่ตนเองทำงานอยู่ คารอสจอดรถเสร็จก็รีบวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเข้าไปในห้องผ่าตัดทันที

 

 

 

            คารอสอยู่ทำงานที่โรงพยบาลนานอยู่หลายชั่วโมงตั้งแต่เช้ายันเย็นโดยที่คารอสไม่มีโอกาสได้เข้าไปหาเดม่อนเลยสักนิดจะโทรถามเซนก็ไม่มีเวลา จะให้ไดม่อนไปดูแต่ไดม่อนก็ยุ่งอยู่กับเอกสารจนไม่มีเวลาว่างที่จะไปดูให้

 

 

 

            “จวนจะทุ่มอยู่แล้ว...” คารอสพึมพำและคารอสก็ต้องวิ่งอีกเมื่อมีเคสผ่าตัดเร่งด่วนและต้องเดินไปดูแลคนไข้ตลอดเวลาซึ่งทำให้วันนี้คารอสไม่ได้ไปหาเดม่อน

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่ห้า!!++++++++++

มาแล้วค่า หลังจากที่คู่นี้ห่างหายไปนาน

 

 

ความคิดเห็น