Au Elf

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้ายตอนที่41 “เรื่องบังเอิญหรือพรหมลิขิตเอาไว้2”

ชื่อตอน : รักร้ายตอนที่41 “เรื่องบังเอิญหรือพรหมลิขิตเอาไว้2”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2561 13:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้ายตอนที่41 “เรื่องบังเอิญหรือพรหมลิขิตเอาไว้2”
แบบอักษร

นางอังคณาพาธนาธิปเข้ามาในบ้านของตนเองที่มีเพียงตัวเองและมนสิชาอาศัยอยู่เท่านั้น ที่บ้านหลังนี้ไม่มีคนรับใช้ ดังนั้นเรื่องงานบ้านและงานครัวก็เป็นนางอังคณาและมนสิชาช่วยกันทำกันเองทั้งหมด

“หนูมะปรางป้ากลับมาแล้วจะ” นางอังคณาส่งเสียงเรียกมนสิชา

“ค่ะคุณป้า รอปรางสักครู่นะคะ” มนสิชาส่งเสียงตอบกลับมา

“จ้า หนูมะปรางไม่ต้องรีบนะลูกกำลังท้องกำลังไส้แบบนี้” นางอังคณาเอ่ยเตือนเมื่อเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องครัว

ส่วนธนาธิปที่ได้ยินชื่อเรียกที่คุ้นเคยมันก็ทำให้เขาคิดถึงมนสิชาขึ้นมาด้วยเช่นกัน

“พ่อหนุ่มตามป้ามาจะ ป้าจะพาไปห้องพักก่อน” นางอังคณาที่เดินกลับมาบอกกับธนาธิปแล้วเดินนำไปที่ห้องพักทันที

“ครับคุณป้า” ธนาธิปรับคำแล้วเดินตามไปทันที

“พ่อหนุ่มก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปก่อนนะจ๊ะ ถ้าถึงเวลาอาหารเย็นแล้วป้าจะมาตามนะ” นางอังคณาให้ธนาธิปได้พักผ่อนก่อน ส่วนตัวเองก็ไปช่วยมนสิชาทำอาหารในครัวต่อจนเสร็จ

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็นมนสิชาเป็นคนเตรียมอาหารออกมาจัดโต๊ะด้วยตนเอง แต่วันนี้ที่บ้านของคุณป้ามีแขกเพราะท่านให้เธอจัดจานไว้สามชุด ซึ่งมนสิชาไม่ได้สงสัยประกอบกับไม่ใช่เรื่องที่ควรถามซอกแซก ดังนั้นท่านสั่งแบบไหนมนสิชาก็ยินดีที่จะทำตามอย่างเต็มใจ

“เรียบร้อยแล้วใช่มั๊ยจะหนูมะปราง” นางอังคณาถามมนสิชา

“ค่ะคุณป้า” มนสิชาตอบ

“งั้นหนูตักข้าวไว้เลยนะ เดี๋ยวป้าไปตามพ่อหนุ่มคนนั้นก่อน” นางอังคณาบอกกับมนสิชา

“ค่ะคุณป้า” มนสิชารับคำแล้วทำตามที่ท่านสั่ง

((( ก๊อก ๆ ๆ )))

“ครับคุณป้า” ธนาธิปรีบขานรับเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู และเขารีบเดินไปเปิดประตูทันที

“ออกมาทานข้าวได้แล้วจะ” นางอังคณาบอกพร้อมกับยืนรอที่หน้าประตู

“ครับคุณป้า” ธนาธิปตอบรับแล้วปิดประตูห้องก่อน จึงค่อยเดินตามนางอังคณาไป

เมื่อมาถึงที่โต๊ะรับประทานอาหาร ธนาธิปเห็นผู้หญิงนั่งรออยู่แล้วคนหนึ่ง แค่เห็นด้านหลังธนาธิปเองก็รู้สึกคุ้นๆ แต่ก็ยังไม่แน่ใจเพราะเธอคนนี้ดูอวบกว่าภรรยาของเขา ธนาธิปเดินอ้อมมานั่งที่นั่งตรงข้ามที่ว่างอยู่ ภาพที่ปรากฎตรงหน้ามันทำให้ธนาธิปรู้สึกดีใจจนบอกไม่ถูก ธนาธิปจ้องมนสิชาตาไม่กระพริบ เขารู้สึกเหมือนทำของที่รักหายแล้วกำลังจะได้คืนอย่างไงอย่างงั้น

“นี่หลานสาวของป้าจะ ชื่อหนูมะปราง” นางอังคณาแนะนำให้ธนาธิปได้รู้จักกับภรรยาของตนเองเพราะท่านไม่ทราบว่าธนาธิปเป็นใคร จึงแนะนำไปอย่างนั้น

“สวัสดีครับคุณมะปราง ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” ธนาธิปยอมไหลไปตามน้ำ

“หนูมะปรางเป็นอะไรหรือเปล่าลูก หน้าหนูดูซีดๆ นะ หรือจะเป็นลม มีอะไรรีบบอกป้านะลูก” นางอังคณาทักเมื่อเห็นหน้าของมนสิชา

“เอ่อ ปรางไม่ได้เป็นอะไรค่ะคุณป้า” มนสิชารีบตอบ

“งั้น เรากินข้าวกันดีกว่าป้าหิวแล้ว” นางอังคณาบอก

“พ่อหนุ่มทานได้มั๊ยจ๊ะ อาหารบ้านๆ แบบนี้” นางอังคณาถามอย่างห่วงใย

“ผมทานได้ครับคุณป้า ขอบคุณมากๆครับ” ธนาธิปตอบแล้วไม่ลืมที่จะพูดขอบคุณด้วย

ขณะรับประทานอาหารธนาธิปไม่ได้แสดงตัวว่ารู้จักกับมนสิชาเลย เขานั่งฟังนางอังคณาคุยกับมนสิชาจนรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์ได้สี่เดือนกว่าแล้ว แบบนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเด็กในครรภ์ของมนสิชานั้นจะเป็นลูกของใคร ธนาธิปพยายามเก็บซ่อนความดีใจนี้ไว้ ถ้าเอาจริงๆ ธนาธิปแทบอยากจะเข้าไปกอด เข้าไปหอมมนสิชาให้หายคิดถึง ยิ่งรู้ว่าเธอตั้งครรภ์เขาก็อยากที่จะทักทายลูกน้อยด้วย แต่ก็ทำไม่ได้ดั่งใจที่ต้องการ เพราะมนสิชาเองก็ไม่ได้แสดงออกว่ารู้จักเขา มันก็ทำให้ธนาธิปรู้สึกน้อยใจเธออยู่ลึกๆ เช่นกัน แค่เธอหนีเขามาคนเดียวก็ว่าแย่แล้ว นี่เธอเอาลูกน้อยของเขามาด้วยยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ถ้าวันนี้เขาไม่มาที่สวนผลไม้แห่งนี้ ถ้าฝนไม่ตกกระหน่ำเหมือนกับท่านเป็นใจแบบนี้ อย่างนี้ทั้งชาติเขาคงไม่มีโอกาสได้เจอมนสิชาและลูกเป็นแน่

เวลาช่วงทานอาหารช่างแสนสั้นนักสำหรับธนาธิป เพราะจริงๆแล้วธนาธิปอยากอยู่กับมนสิชาให้นานกว่านี้ แต่สำหรับมนสิชามันช่างเป็นเวลาที่ยาวนานเกินไปด้วยซ้ำ เธอเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้ธนาธิปตามมาเจอเธอจนได้ ต่อจากนี้ในหัวของมนสิชากำลังคิดวางแผนเพื่อหนีเท่านั้นเพราะตอนนี้ธนาธิปรู้ที่อยู่ของเธอแล้ว

เมื่อธนาธิปกลับเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง ธนาธิปรีบโทรศัพท์หามารดาทันที

“สวัสดีครับคุณแม่” ธนาธิปทักทายมารดาไปตามสาย

“อืม มีอะไรลูกจอมทัพ เอ่อ!! แล้ววันนี้ลูกไม่กลับบ้านเหรอจ๊ะ ทำไมแม่ยังไม่เห็นรถของลูกมาจอดเลย” คุณอารดาถามบุตรชาย

“ผมอยู่ที่จันทบุรีครับคุณแม่ พอดีมาดูสวนผลไม้แล้วติดฝนครับเลยกลับบ้านไม่ได้ครับ” ธนาธิปรีบบอก

“อืม งั้นแม่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงละ ว่าแต่จอมทัพลูกโทรมาหาแม่มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ” คุณอารดาถามต่อ

“ผมเจอมะปรางที่นี่ครับคุณแม่” ธนาธิปตอบมารดา

“จริงเหรอจอมทัพ พรุ่งนี้พาน้องกลับมาบ้านเรานะลูก” คุณอารดารีบบอกด้วยความดีใจ

“ผมก็อยากพามะปรางกลับบ้านนะครับ แต่...” ธนาธิปตอบ

“แต่อะไรหละลูก” คุณอารดาถามอีกครั้ง

“แต่มะปรางทำเป็นไม่รู้จักผมครับคุณแม่ เอ่อ!! ตอนนี้เธอกำลังท้องด้วยครับ” ธนาธิปรีบบอก

“อะไรนะน้องกำลังท้อง แบบนี้แม่ก็ใกล้จะได้อุ้มหลานแล้วสินะ” คุณอารดาพูดอย่างดีใจ

“ครับ ถ้าเธอยอมกลับไปกับผมนะครับคุณแม่” ธนาธิปรีบตอบ

“อืม แม่เข้าใจน้องนะ แต่ลูกก็อย่าโกรธน้องเลยนะจอมทัพ” คุณอารดาบอกบุตรชาย

“ครับคุณแม่ แต่ผมอยากให้พรุ่งนี้คุณแม่มาที่นี่ครับ มาช่วยผมพามะปรางกลับบ้านของเราหน่อยนะครับคุณแม่” ธนาธิปหาตัวช่วย

“จะดีเหรอลูก มันเหมือนเราบังคับจิตใจน้องหรือเปล่า” คุณอารดาถามกลับไป

“ถ้าคุณแม่ไม่ช่วยผม ผมคิดว่าชาตินี้คุณแม่คงจะไม่ได้เห็นหน้าหลานแน่ๆ ครับ เพราะมะปรางเองดูไม่ค่อยอยากเจอผมสักเท่าไร ผมคิดว่าถ้ามีโอกาสมะปรางคงต้องหนีผมไปอีกแน่ๆ สู้พามะปรางกลับบ้านเราก่อน แล้วผมจะพูดให้มะปรางเข้าใจเองนะครับคุณแม่” ธนาธิปพยายามพูดหว่านล้อมมารดาเพื่อให้ท่านช่วย

“อืม งั้นเจอกันพรุ่งนี้เช้านะลูก คืนนี้ก็ไม่ต้องคิดมากหละ รีบนอนได้แล้วนะจ๊ะ” คุณอารดาบอกบุตรชาย

“ครับคุณแม่ ฝันดีนะครับ” ธนาธิปบอกมารดาก่อนที่จะวางสายไป

ธนาธิปที่คืนนี้นอนไม่หลับอาจจะเพราะแปลกที่ด้วย และกลัวมนสิชาหนีไปด้วย เขาจึงหลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืน คนที่รอเวลาต้องอดใจรอจนถึงตอนเช้าจนกว่าบิดาและมารดาจะตามมา ธนาธิปจึงยังต้องหาเรื่องอยู่ต่อโดยเขาเองก็ตั้งใจจะเลือกสวนผลไม้ของนางอังคณาอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงอยู่คุยกับนางอังคณาต่อ

ทางด้านคุณอารดาและคุณธนาคมก็กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่จังหวัดจันทบุรีโดยมีนายมั่นเป็นคนขับรถให้ตามแผนที่ที่ธนาธิปส่งมาให้มารดาทางไลน์ ซึ่งตอนนี้รถของคุณอารดาและคุณธนาคมจอดสนิทอยู่ที่หน้าบ้านสวนแล้ว นางอังคณาเองก็ได้ยินเสียงรถที่เข้ามาจอดซึ่งท่านรู้ว่าไม่ใช่รถบุตรชายของตนเองจึงออกมาดู

“สวัสดีจะ พวกคุณมาหาใครจ๊ะ” นางอังคณากล่าวทักทายตามมารยาท

“สวัสดีค่ะ ดิฉันเป็นแม่ของธนาธิปค่ะ ผู้ชายที่มาดูสวนผลไม้ของคุณเมื่อวานค่ะ” คุณอารดาตอบ

“อ่อ งั้นก็เชิญขึ้นมาบนบ้านก่อนนะจ๊ะ นี่คุณๆ ทานอะไรมาหรือยังจ๊ะ ถ้ายังฉันจะได้จัดเตรียมให้” นางอังคณาเชิญแขกที่มาใหม่ขึ้นบนบ้าน พร้อมทั้งตอนรับขับสู้อย่างดี

“ขอบคุณนะคะ” คุณอารดาเอ่ยขอบคุณพร้อมกับเดินตามขึ้นบ้านไป

“มะปรางเอาน้ำมาให้แขกหน่อยลูก” นางอังคณาเรียกให้มนสิชาเอาน้ำออกมาเสิร์ฟ

มนสิชาที่ไม่รู้ว่าใครมาที่บ้านอีก แต่เธอทำตามคำสั่งโดยการยกน้ำออกมาเสิร์ฟแขกทันที เมื่อเธอเห็นเป็นคุณอารดาและคุณธนาคมมา ถาดที่เธอถืออยู่ในมือหกหล่นแก้วน้ำแตกกระจาย มนสิชาเองก็ตกใจเพราะเธอไม่คิดว่าจะมาเจอท่านทั้งสองที่นี่ วันนี้ จึงทำให้เธอเป็นลมล้มพับไปโดนเศษแก้วบาดที่บริเวณหัวเข่า

“ว้ายยยย หนูมะปราง!!!” คุณอารดาและนางอังคณาอุทานพร้อมกัน แต่เป็นธนาธิปที่รีบวิ่งเข้าไปประครองตัวภรรยาเอาไว้แต่ก็ไม่ทัน

ธนาธิปรีบอุ้มมนสิชาไปที่รถทันที เขาตั้งใจจะพามนสิชาไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดเพราะเขากลัวมนสิชาและลูกน้อยในครรภ์จะได้รับอันตราย ซึ่งทุกๆ คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างรีบวิ่งตามมาขึ้นรถมาทันที

ตอนนี้มนสิชาถึงมือหมอแล้ว เมื่อได้รับการรักษาที่ถูกต้องก็ทำให้มนสิชาฟื้นคืนสติขึ้นมาจากอาการตกใจแบบกระทันหันจนถึงขั้นหมดสติได้ มนสิชาไม่มีอาการอะไรน่าเป็นห่วงอย่างที่กลัว ลูกน้อยที่อยู่ในครรภ์ยังแข็งแรงและปลอดภัยดี ส่วนบาดแผลที่หัวเข่าคุณหมอก็ทำการเย็บให้เรียบร้อยแล้วเช่นกัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น