แมรี่แลนด์

Welcome to the world of Maryland. ขอต้อนรับสู่โลกของแมรี่แลนด์ นิยายรักอีโรติกแบบวัยรุ่น ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและรับชมนะคะ หากผิดพลาดประการใด แมรี่ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

EP.16 กินข้าวหรือกินน้ำ?

ชื่อตอน : EP.16 กินข้าวหรือกินน้ำ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2561 08:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.16 กินข้าวหรือกินน้ำ?
แบบอักษร

EP.16 กินข้าวหรือกินน้ำ

“ฉ..ฉันเกลียดพี่ ขยะแขยงพี่..ที่สุด”

“เธอไม่มีสิทธิ์มาเกลียดฉัน”

“ไปอาบน้ำล้างตัวก่อนมั้ย ค่อยมาคุยกับฉัน”

“.....”

“ต้องการอะไร”

“เธอนี่มัน..”

“ถ้าไม่มีอะไร จะไปเรียน”

“.....”

เขาไม่พูดอะไร แต่ขับรถออกไปอย่างหน้าตาเฉย เธอทอดมองออกไปข้างนอกหน้าต่างรถอย่างเหม่อลอย ไม่อยากจะสนทนาอะไรทั้งสิ้น ไม่นานรถคันหรูก็มาจอดที่หน้ามหาลัย ร่างเล็กรีบก้าวลงจากรถเดินเข้าไปในมออย่างรวดเร็ว

ดวงตาคมกริบทอดมองไปยังร่างบางที่เดินอย่างรีบร้อนจนลับตา ก่อนที่เขาจะขับรถออกไป...

พอตกเย็นโมลิบีจะออกมานั่งที่โต๊ะประจำ แต่ต้องอารมณ์เสีย เมื่อเฮียวอ เฮียธอ เฮียขุน และไอ้พี่แมนทอร์ มานั่งหน้าสล่อน เฮฮาปาตี้กันอย่างไม่เกรงใจ ร่างบางเดินเลี่ยงออกไปทันที

“อ้าวเฮ้ย โมน้องรัก! มาหาเฮียก่อนเร็ว!” วอเทอร์กวักมือเรียกโมลิบียิกๆ

“ไม่อะเฮีย ไปละ!” เสียงเล็กตะโกนกลับไป แล้วหันหลังเดินออกไป แต่ต้องตกใจหัวแทบขมำ เพราะมีคนมาฉุดกระชากข้อมือเธออย่างเเรง

“โอ๊ย!..เจ็บนะเว้ย!..” เสียงเล็กหันไปโวยวายใส่ทันที หึ ว่าแล้วมันต้องเป็นไอ้พี่แมนทอร์

“พูดดีๆ ถ้าไม่อยากโดน” เสียงเข้มๆขู่เธอทันที พลางรั้งข้อมือเล็กให้เดินตามไปที่รถ

หึ เอาแต่ขู่เธอฟ่อๆ คิดว่ากลัวรึไงวะ ฮึ้ยย..

เขาจับเธอยัดเข้าไปในรถหรูแล้วขับพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาจอดที่หน้าหอพักของเธอ ร่างบางลงจากรถ ชายหนุ่มก็ลงตามมาติดๆ

“นี่พี่ จะตามมาทำไม!” เสียงเล็กเหวใส่เมื่อเห็นคนสูงกว่าก้าวตามมาติดๆ แถมยังดันร่างบางให้รีบขึ้นไป

“ขึ้นไป ไม่งั้นจะจับปล้ำตรงนี้” ได้ยินดังนั้นร่างเล็กรีบขึ้นไปห้องพักทันที อย่างน้อยๆให้เขาปล้ำในห้องยังดีกว่าตรงนี้วะ อีกทั้งกลัวว่าใครผ่านไปผ่านมาจะมาเห็นช็อตเธอพาผู้ชายเข้าห้องละแย่เลย

“เก็บของ” เมื่อเข้ามาในห้องที่เล็กและแสนจะคับแคบ แมนทอร์ก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ทันที

“หาาา...” ใบหน้าหวานทำหน้าเหวอ งงหนักเมื่อเขาพูดจาไม่ค่อยจะรู้เรื่องสักเท่าไร เก็บของอะไร ก็เธอเก็บเป็นระเบียบอยู่ทุกวัน

“แม่งจับเอาสักน้ำดีมั้ยวะ! เก็บของเธอต้องไปอยู่กับฉัน!”

“ห๊าาา!!....” เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ ห..ให้เธอไปอยู่กับเขาอย่างนั้นหรอ

“แม่ง!..” สบถกับตัวเอง ในขณะที่เธอกำลังชักช้า อืดอาดยืดยาด แมนทอร์ก็จัดการเก็บเอกสารการเรียน สมุด หนังสือ ที่เกี่ยวกับการเรียนของคนตัวเล็กทั้งหมด ยัดใส่กระเป๋าหนักๆแทบขาด ไม่คิดจะเก็บเสื้อผ้าให้เสียเวลา นั่นน่ะเขาซื้อให้ใหม่ทั้งห้างยังได้

จับข้อมือนุ่มกระชากจะออกไปจากห้องสับปะรังเคนี่

“ด..เดี๋ยวพี่แมน อ..เอ่อ ไม่ไป ฉันไม่ไป!” เมื่อได้สติมือเล็กยื้อตัวเองไว้สุดแรง ไม่ยอม เธอจะไม่ยอมไปกับเขาเด็ดขาด แมนทอร์ถอนหายใจระงับอารมณ์ค่อยๆหันมาเชือดเธอด้วยสายตาเรียวรี แถมยังคมกริบราวกับซาตาน

“อย่าให้ต้องโมโหมากกว่านี้” พูดจบมือหนาขยับมากระชับที่เอวคอดแทน รั้งร่างบางให้เดินตามไปอย่างง่ายดายด้วยแขนเพียงข้างเดียว

สุดท้ายเธอก็ต้องตามน้ำไปก่อน เกิดเขาโมโหจับเธอโยนลงจากตึกสูงๆ มีหวังตายก่อนได้ชดใช้หนี้บุญคุณพ่อแม่แน่ๆ

ไม่นานเขาก็ขับรถมาถึงคอนโดหรูราวกับติดปีก ด้วยสมรรถนะของรถราคาแพงแล้วนั้น ไม่ยากเลย ชายหนุ่มกึ่งลากกึ่งจูงคนตัวเล็กที่ยังขัดขืนไม่เลิก

“ไม่เหนื่อยดิ้นบ้างหรือไง” เขาเอ่ยถามเบาๆเมื่อมาหยุดอยู่กลางห้องปล่อยเธอดิ้นพล่านพยายามเปิดประตูราวกับหนูติดจั่น

“ฮึ้ยย!..เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!”

ตึงๆ ตึงๆ

มือเล็กพยายามทุบประตูเหล็กที่คาดว่าจะหนาพอตัวจนเจ็บระบมไปหมด พอหมดแรงก็หันไปหาคนที่นั่งดูทีวีสบายใจ เขานี่มัน!

เธอเลิกโวยวายแล้วเดินสำรวจคอนโดหรูนี่อย่างละเอียดดวงตาคมเข้มมองตามอย่างไม่ลดละ นี่เจ้าหล่อนคิดจะทำอะไร

“ไปทำอะไรให้กินที ลองดูของในตู้เย็น” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นแบบไม่ละสายตาจากจอทีวีที่มีรถหลายสิบคับแข่งซิ่งกันอยู่

“ฉันไม่ใช่คนใช้พี่นะ!”

“แต่เป็นเมีย”

“ไม่ใ...”

“ถ้ายังพูดว่าไม่ใช่ จะทำให้ดูอีกหลายรอบจนลุกไปเรียนไม่ได้” สิ้นคำพูดเด็ดขาด ร่างบางเดินเข้าไปในครัวอย่างไว

โมลิบีเปิดตู้เย็นก็พบว่า มันคือความว่างเปล่า ว่างจริงๆ มีแต่ขวดเบียร์ยี่ห้อแปลกๆเต็มไปหมด แม้แต่ไข่สักฟองก็ยังไม่มีให้เธอทำ คงได้แต่หุงข้าวเปล่าละมั้ง กินกับ เอ่อ น้ำปลา..เอิ่ม

เธอเดินออกมาจากห้องครัวหยุดยืนอยู่ข้างคนตัวโตที่นั่งดูทีวี จิบเบียร์เบาๆ

“พี่แมน มันไม่มีอะไรในตู้เย็น พี่กินข้าวกับน้ำปลาได้มั้ยละ โมจะได้ทำ”

พรวดด

“ว้ายย...คนบ้านี่ สกปรก” โมลิบีร้องวี๊ดว้าย เมื่อแมนทอร์สำลักเบียร์ที่กำลังยกซดพุ้งเปรอะไปทั่วโต๊ะ และยังเต็มๆนมเธออีกด้วย

“อะไรวะ! นี่จะให้ผัวกินข้าวคลุกน้ำปลารึไง!”

“นี่! ก่อนว่าอะ ไปดูตู้เย็นตัวเองก่อนเหอะ!”

“พูดให้มันดีๆ เสียงอ่อนเสียงหวานเป็นมั้ย ห๊าา!..” พูดจบร่างสูงก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปดูตู้เย็นในครัว ก็พบว่าไม่มีอะไรจริงๆ มีแต่เบียร์นอกที่เขาชอบซื้อเก็บไว้ ของอย่างอื่นมันคงเน่าจนแม่บ้านทิ้งไปหมดแล้ว

“ไงละ มีมั้ย!” เธอกระแทกเสียงใส่พร้อมทำหน้าบูดบี้ แถมเนื้อตัวยังมีแต่กลิ่นเบียร์ที่เขาพ่นใส่ เหนียวไปหมด โอ้ยย อิโมจะบ้า!

“งั้นออกไปกินข้างนอก” พูดจบร่างสูงเดินไปหยิบกุญแจรถกับกระเป๋าตังค์หนังแท้เงาวับและโคตรแพง เตรียมเดินออกไปจากห้อง แต่หญิงสาวยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ ร้อนเขาต้องเดินกลับมาฉุดข้อมือเล็กให้เดินตาม

นี่ต้องฉุดต้องบังคับกันทุกเรื่องหรือไงวะ!

“ปล่อยโมไปไม่ได้หรอพี่” เสียงเล็กเอ่ยขึ้นกล้าๆกลัวๆ จะให้เธอมาอยู่กับเขา มันไม่แปลกๆหรือไง เพิ่งรู้จักกัน ญาติก็ไม่ใช่ แฟนก็ไม่ใช่

ดวงตาเข้มๆตวัดมองใบหน้าเนียนสวยขวางๆ คนอื่นอยากจะอยู่กับเขาใจแทบขาด แล้วนี่อะไรวะ! คิดแล้วหงุดหงิด

“จัดสักน้ำก่อนไปดีมั้ยวะเนี่ย”

เสียงเข้มๆเอ่ยพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด เขามันพวกเก็บอารมณ์หื่นไม่ไหวเสียด้วย อีกทั้งมันยังแข็งไม่หายตั้งแต่อยู่บนรถแล้ว เห็นผิวขาวๆ นมใหญ่ๆ กลิ่นตัวหอมแล้วของขึ้น ชายหนุ่มขยับช้อนอุ้มเธอตัวปลิวเดินเข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ!! ไม่ๆๆ! ไอ้บ้า! ปล่อยไม่เอานะ!”

“จะพาไปกินข้าวดีๆไม่ชอบ กินน้ำน้องชายฉันแทนแล้วกัน”

“..!!?..” กรี๊ดด ไอ้หื่น!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}