จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พยศ 26

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2561 23:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พยศ 26
แบบอักษร

​พยศ 26




ท่ามกลางความเจ็บปวดที่อยู่ในบ้านหลังนี้ รอสัญญาเวลาสามเดือน กาเซียก็แทบจะไม่อยากหายใจแล้ว…

“คุณกาเซียทานซุปอีกสักหน่อยเถอะครับ มันเย็นชืดหมดแล้วนะ” เซดริกเอ่ยขึ้นมาหลังจากยืนมองร่างเล็กที่เอาแต่นอนนิ่งอยู่บนเตียงมาตั้งนานแล้ว พอหลังจากที่แม่บ้านเอาซุปขึ้นมาให้ กาเซียก็กินไปสามสี่คำเท่านั้น

ร่างสูงเห็นลาดไหล่เปลือยที่โผล่ออกมานอกผ้าห่มก็ยิ่งรู้สึกสงสาร คุณกาเซียไม่ได้ออกจากห้องมาสามวันแล้ว ที่ไม่ได้ออกไม่ใช่เพราะคุณชายใหญ่สั่งห้ามไว้ แต่ที่ไม่ออกเพราะออกไม่ได้ต่างหาก แรงแม้แต่จะลุกเข้าห้องน้ำเขาเองก็ยังต้องช่วยพยุงไปเลย

“...”

ว่างเปล่า...ไร้วี่แววของคนบนเตียงที่จะตอบสนอง…

เซดริกก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ เขาพูดย้ำกับคนตัวเล็กมาสามวันแล้ว ถ้าอีกฝ่ายจะไม่ทำเสียอย่าง เขาก็ไม่มีสิทธิ์ไปบังคับอะไรได้

“นี่...” เสียงแหบแห้งดังขึ้น กาเซียเปลี่ยนท่าเป็นนอนตะแคงหันหลังให้บอดี้การ์ดหนุ่ม

“ครับ? คุณอยากไปห้องน้ำเหรอ...”

“เซดริก นายว่า...คนเราจะทนความเจ็บปวดได้มากแค่ไหนเหรอ?”

ประโยคที่ดังขึ้นทำให้คนฟังชะงัก

เซดริกเอ่ยตอบคำถามอีกอย่าง โดยจงใจเบี่ยงประเด็นความเศร้านี้ออกไป “ผมว่าคุณนอนพักผ่อนอีกสักหน่อยดีกว่า...”

“จะทนเจ็บได้มากแค่ไหนเหรอ ฉันหมายถึง...เจ็บทั้งร่างกายแล้วก็จิตใจน่ะ จะทนได้มากแค่ไหนเหรอ?”

“ผมคิดว่า...ถ้าเรามีกำลังใจในชีวิต ความหวังหรือเป้าหมาย ความเจ็บนั้นมันก็จะเป็นเรื่องเล็กน้อยแล้วผ่านไปเองครับ”

ไม่รู้ว่าคำตอบที่ให้ไปจะตรงใจหรือเปล่า แต่ร่างสูงก็พูดได้เพียงเท่านี้

“...แล้วถ้าฉัน...ไม่มีอะไรพวกนั้นเลยสักอย่างล่ะ ทั้งกำลังใจในชีวิต ความหวัง หรือเป้าหมาย ไม่มีเลยสักอย่าง...ฉันอยู่ตัวคนเดียว...บนโลกอันโหดร้ายใบนี้...”

แววตาของกาเซียหลุบต่ำลง เขาเจ็บไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย ความโหดเหี้ยมของคนคนนั้นทำร้ายเขาติดต่อกันมาหลายคืนแล้ว ลุกไปไหนก็ไม่ได้ ยังไม่ทันหายเจ็บก็โดนซ้ำ เป็นเหมือนผู้ป่วยติดเตียง

เขาจะทนได้ถึงสามเดือนไหมนะ…

บนโลกใบนี้ ความโหดร้ายพวกนี้ จะทนได้ถึงสามเดือนไหม?

เซดริกเงียบไป เขาเองก็ไม่ถนัดพูดปลอบอะไรแบบนี้เสียด้วยสิ แล้วกรณีของคุณกาเซียแบบนี้ก็ไม่รู้ต้องพูดอะไรออกไปดี

ทันใดนั้นก็คิดอะไรบางอย่างออก เซดริกนิ่งไปนิดอย่างกำลังใช้ความคิด ก่อนจะค่อยๆพูดขึ้น

“คุณยังมีผมไงครับ ตลอดสามเดือน ผมจะอยู่ปกป้องคุณตรงนี้” พูดจบก็เดินเข้าไปใกล้ คุกเข่าลง สายตาประสานกับดวงตาบวมช้ำ

“ถ้าคุณอยากมีเพื่อนสักคนคอยดูแลในยามอ่อนแอ ผม...เป็นให้ได้นะครับ ผมจะปกป้องคุณเอง...”

กาเซียได้แต่แค่นยิ้ม

ปกป้องเขาอย่างนั้นเหรอ?

สุดท้ายแล้วไอ้ชั่วนั่นมันก็ข่มขืนเขาอย่างทารุณได้อยู่ดี ไอ้คำว่าปกป้องนั่นก็คงหมายถึงแค่เรื่องโดนซ้อมอะไรอย่างนั้นล่ะมั้ง

“...”

“...”

แต่ว่านะ…

คำว่า “เพื่อน” ที่ได้ยินก็ทำเอารู้สึกดีใจอยู่เหมือนกัน

มันคงไม่แปลกอะไรใช่ไหม ถ้าเขาจะคว้าโอกาสที่จะมีเพื่อนคนแรกในชีวิตเอาไว้

คนบนเตียงยิ้มออกมาในที่สุด ถึงจะดูซีดเซียวแต่ก็เป็นยิ้มแรกในรอบหลายวัน

“อืม เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ เซดริก”

“ครับ เราเป็นเพื่อนกัน ถ้าอย่างนั้นเพื่อนคนนี้ขอบอกให้คุณทานซุปอีกสักหน่อย แล้วมากินยานะครับ”

“...ก็ได้”

“ดีครับ”

เซดริกช่วยประคองเพื่อนใหม่ให้ลุกขึ้นนั่ง เพราะกาเซียใส่เพียงเสื้อกล้ามเลยเห็นร่องรอยที่ซ่อนในผ้าห่มได้เป็นอย่างดี หัวใจของร่างสูงสะท้านอย่างแรง เขาคิดต่อว่าเรม็องในใจว่าทำกับคนตัวเล็กๆแบบนี้ลงได้ยังไงกัน

แสงแดดที่ลอดเข้ามาในห้องตกกระทบกับเศษเสี้ยวของใบหน้าที่กำลังตักซุปกิน ทำให้ยิ่งดูอ่อนแรงเหลือเกิน กาเซียฝืนกินซุปจนเกือบหมดชาม ก่อนจะพบว่ามีมือของใครอีกคนยื่นยามาให้ เขายิ้มรับความหวังดีนั้นแล้วทำตามอย่างไม่ลังเล

“เพื่อน” คนแรกและคงเป็นคนเดียวในชีวิต

อย่างน้อยชีวิตสามเดือนมันก็คงดีกว่านี้

________________________________________________________

ฮึบๆกำลังเข็นเรื่องนี้อยู่เน้อออ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}