ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 47 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 47 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 127k

ความคิดเห็น : 410

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2561 22:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 47 [100%]
แบบอักษร

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 47

Author :   (ยอนิม)



“แน่ใจเหรอวะ ว่าจะขึ้นไปแป๊บเดียว” นิคแกล้งแซวเพื่อให้อิฐคลายอาการหวาดหวั่นในใจลงบ้าง อิฐถลึงตาใส่เพื่อนตัวเอง


“กูไม่ใช่มึงนะไอ้นิค” อิฐว่าเพื่อนกลับไปไม่จริงจังนัก ก่อนที่เดย์จะพาอิฐเดินเข้าไปในบ้าน และขึ้นไปบนห้องนอน อิฐขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกสักรอบ ส่วนเดย์ก็เดินเก็บห้องรอไปสักพัก จนอิฐอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ก็ขึ้นไปนอนบนเตียง

“ทำอะไรน่ะ” อิฐถามเดย์ที่กำลังเปิดแล็ปท็อปทำบางอย่าง


“จะเปิดเพลง” เดย์ตอบสั้นๆ อิฐทำหน้างงแล้วเดินไปหาเดย์ พร้อมกับมองหน้าจอแล็ปท็อปไปด้วย เดย์ต่อลำโพงเล็กๆเข้าไป


“เพลงอะไร” อิฐถามต่อ


“ไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวกูเปิดเพลงเสร็จจะไปนอนเล่นด้วย” เดย์บอกออกมา อิฐก็ไม่เซ้าซี้ถามอะไรต่อ เขาเดินไปทาครีมหวีผมอีกเล็กน้อย แล้วขึ้นไปนอนบนเตียง ตาก็มองเดย์ไปด้วย ไม่นานนัก เสียงเพลงบรรเลงที่คลอไปด้วยเสียงธรรมชาติก็ดังขึ้นแผ่วๆ เดย์ก็เดินมาหาอิฐที่เตียง

“ธรรมชาติบำบัด มันช่วยคลายเครียดได้ มึงจะได้หลับสบายๆ” เดย์บอกออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ สีหน้าเรียบนิ่ง แต่อิฐก็รับรู้ได้ถึงคววามห่วงใยเอาใจใส่ของคนรักได้เป็นอย่างดีๆ อิฐยิ้มออกมาน้อยๆก่อนที่เดย์จะลงมานั่งพิงหัวเตียง อิฐที่นอนอยู่ข้างๆ ก็พลิกตัวมากอดช่วงเอวของเดย์เอาไว้ เสียง นก เสียงน้ำไหล คลอไปพร้อมกับเสียงดนตรีแผ่วๆ ทำให้อิฐรู้สึกผ่อนคลายได้จริงๆ


“ที่กูเป็นอยู่เค้าเรียกว่าอะไรนะเดย์” อิฐถามขึ้น เพราะอาหมอเคยบอกก่อนหน้านี้ แต่เขาจำไม่ได้


“PTSD” เดย์ตอบกลับพร้อมกับเอามือลูบหัวของอิฐอย่างแผ่วเบา


“กูเป็นผู้ป่วยทางจิตเหรอวะ” อิฐถามต่อ


“ไม่ใช่ มันเป็นแค่ภาวะทางจิตใจชั่วคราวก็เท่านั้น อย่าไปคิดมาก” เดย์พูดปลอบออกมา

“แต่จะว่าไปมึงเป็นอีกโรคนะ” เดย์พูดขึ้นมา ทำให้อิฐเงยหน้ามามองเดย์ทันที


“โรคอะไร” อิฐถามอย่างกังวล


“โรคติดเค้กมากเกินไป สงสัยต้องพาไปบำบัด” เดย์พูดพร้อมกับยกยิ้มนิดๆ ทำให้อิฐย่นจมูกใส่เดย์ทันที


“อันนั้นไม่ใช่โรคเว้ย เค้าเรียกว่าความชอบส่วนตัว” อิฐเถียงกลับ เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เพราะอิฐดูผ่อนคลายขึ้นจริงๆ อิฐนอนเงียบอยู่สักพักก็ค่อยๆเคลิ้มหลับไป เดย์ก้มมองพร้อมกับเกลี่ยเส้นผมของอิฐเบาๆ เดย์รู้สึกอยู่ตลอด ว่าความรักของเขาที่มีให้กับอิฐมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขายอมทำทุกอย่างเพื่ออิฐได้ทั้งนั้น เดย์นั่งรอจนอิฐหลับสนิท เขาก็ห่มผ้าให้อิฐ แล้วลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา เปิดไฟดวงเล็กไว้ให้ ก่อนจะลงจากห้อง เมื่อลงไปก็พบว่าทั้งสามคนเข้ามานั่งดื่มต่อในบ้านแล้ว จานชามข้าวเย็นถูกเก็บล้างเรียบร้อย เหลือเพียงกับแกล้มและเครื่องดื่ม


“อิฐหลับแล้วเหรอเฮีย” นันถามขึ้น เมื่อเดย์นั่งลงที่โซฟา นีลก็ส่งแก้วเหล้าให้


“อืม” เดย์ตอบรับ


“พรุ่งนี้มึงจะให้กูมาอยู่เป็นเพื่อนมันมั้ย” นิคถามขึ้นบ้าง


“เดี๋ยวกูดูก่อน ว่ามันจะเอายังไง อาหมอบอกว่าช่วงนี้มันจะติดกูหน่อย อาจจะพาไปที่ร้านด้วย” เดย์ตอบกลับ


“ที่ว่าติดมึงน่ะ กูว่าไม่ใช่แค่ช่วงนี้หรอก ไอ้อิฐมันติดมึงตลอดเวลา ติดมาตั้งนานแล้ว ฮ่าๆ” นิคพูดแซวออกมาอย่างขำๆ เดย์ก็ยกยิ้มนิดๆ เพราะมันก็จริงอย่างที่นิคพูดถึง ไม่ใช่แค่อิฐที่ติดเขา แต่เดย์เองก็ติดอิฐเหมือนกัน ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามปล่อยให้อิฐได้มีอิสระบ้าง แต่ดูเหมือนอิฐก็ไม่ค่อยอยากจะได้อิสระนั้นสักเท่าไร


“พรุ่งนี้เย็น กูอาจจะพามันไปสนามมึงนะไอ้นัน แต่เดี๋ยวโทรบอกอีกที อาหมอบอกว่าการรักษาบำบัดอีกทางคือพามันไปเผชิญกับความกลัว ในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย” เดย์พูดออกมา


“ได้เลยเฮีย ผมจะได้ให้เด็กเคลียสนามให้” นันตอบกลับมาอย่างเต็มใจ ก่อนที่ทั้งสี่คนจะนั่งคุยเรื่องของศร และเรื่องอื่นๆไปเรื่อยๆ จนดึก เดย์ให้นันนอนค้างที่บ้าน เพราะนันดื่มไปพอสมควร ส่วนนีลกับนิคก็ขอตัวแยกกลับบ้านตัวเองไปแล้ว


“แน่ใจนะว่าจะนอนที่โซฟา ไม่ขึ้นไปนอนบนห้อง” เดย์ถามนัน ที่บอกว่าขอนอนโซฟา ทั้งๆที่เดย์จะให้ไปนอนห้องของไนท์


“นอนตรงนี้แหละเฮีย ผมจะดูบอลด้วย ขอแค่หมอนกับผ้าห่มก็พอ” นันตอบกลับ เดย์เลยขึ้นไปเอาหมอนกับผ้าห่มลงมาให้นัน พร้อมกับเดินปิดบ้านจนเรียบร้อย แล้วขึ้นไปบนห้องของตนเองบ้าง อิฐยังคงหลับสนิท เสียงดนตรีและเสียงธรรมชาติ ยังคงเปิดอยู่ เดย์ไม่ได้คิดจะปิดแต่อย่างไร เขาอยากจะเปิดให้อิฐฟังไปตลอดทั้งคืน เมื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย เดย์ก็มานอนข้างๆอิฐ พร้อมกับดึงอิฐเข้ามาซบอกตนเองเอาไว้ แล้วก็ค่อยๆหลับตามไป


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


อิฐตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าของวัน เมื่อคืนเขาหลับสนิท ตื่นขึ้นมาจึงไม่มีอาการงัวเงียแต่อย่างไร แต่ก็มีอาการวูบโหวงในอกอยู่พอสมควร ที่ตื่นมาแล้วไม่เจอเดย์ อิฐรีบล้างหน้าแล้วลงมาที่ชั้นล่าง อิฐขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเห็นใครบางคนนอนอยู่ที่โซฟา จึงเดินไปแง้มผ้าห่มดู ถึงรู้ว่าเป็นนัน

“อย่าไปกวนมันนะอิฐ” เสียงของเดย์ดังขึ้นตรงประตูห้องครัว ทำให้อิฐสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินไปหาคนรักทันที


“ตื่นนานแล้วเหรอ” อิฐถามขึ้น


“สักพักแล้วล่ะ เลยลงมาทำข้าวเช้าให้” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในครัว อิฐก็เดินตามติด เดย์กำลังเตรียมทำข้าวต้มกุ๊ยอยู่


“ให้ช่วยอะไรมั้ย” อิฐอาสาขึ้นมา


“อืม ช่วยกูทำเครื่องเคียงที” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะบอกให้อิฐทำเครื่องเคียงต่างๆเตรียมไว้ อิฐก็ทำตามที่เดย์สอน เครื่องเคียงที่จะกินกับข้าวต้มมี ยำผักกาดกระป๋องใส่กุ้งสด ยำไข่เค็ม ผัดผักบุ้ง และ ผัดหนำเลี๊ยบ


“อยากกินไข่เจียวหัวไชโป้วด้วยอ่ะ” อิฐพูดขึ้น เดย์เลยให้อิฐทำด้วยตัวเอง โดยมีเดย์คอยบอกคอยสอนอยู่ข้างๆ จนทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ข้าวต้มกุ๊ยสีขาวก็พองได้ที่ กลิ่นข้าวโชยแตะจมูกเรียกน้ำย่อยได้เป็นอย่างดี

“หิวแล้ว” อิฐบอกออกมา


“ไปปลุกไอ้นันได้ละ ให้มากินข้าวเช้าด้วยกัน” เดย์พูดขึ้น อิฐจึงเดินออกไปหานันที่ยังนอนหลับที่โซฟา


“ไอ้นัน ตื่นได้แล้ว นอนกินบ้านกินเมืองนะมึงน่ะ” อิฐแกล้งเอาเท้าไปเขี่ยตรงขาของนัน นันก็สลึอสลือเปิดผ้าห่มมามองอิฐ


“มึงเอากีบหน้ามาสะกิดกูทำไม” นันถามขึ้นอย่างกวนๆ


“กีบบ้านมึงสิ เดี๋ยวมึงจะโดนกีบถีบหน้าหรอก ตื่นได้แล้วเว้ย เดย์ให้มาเรียกกินข้าว” อิฐโวยกลับไปไม่จริงจังนัก นันก็งัวเงียลุกนั่งพร้อมกับขยี้หัวตัวเองไปมา

“เมื่อคืนนอนดึกเหรอวะ” อิฐถามกลับ นันก็พยักหน้ารับ


“อืม คุยสายกับไอ้แม็คดึกไปหน่อย” นันพูดก่อนจะลุกบิดตัวไล่ความเมื่อยขบ


“เดี๋ยวกูขอเข้าห้องน้ำแป๊บ เดี๋ยวตามไป” นันตอบกลับ อิฐเลยเดินกลับเข้าไปในครัว เพื่อเตรียมทานอาหารเช้า เดย์ก็จัดโต๊ะเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว


“มันขอเข้าห้องน้ำก่อน” อิฐบอกกับเดย์


“อืม มึงกินก่อนเลยก็ได้” เดย์ตอบกลับ


“กินพร้อมกันก็ได้” อิฐพูดออกมา ไม่นานนันก็ตามมาสมทบ ทั้งสามคนจึงเริ่มทานอาหารเช้าพร้อมกัน


“นี่ถ้าทอดนานอีกนิด ผมว่าไหม้แล้วนะเฮีย แต่เดาได้เลย ว่าเป็นฝีมือเมียเฮียแน่ๆ” นันพูดแซวออกมาเมื่อเห็นไข่ทอดหัวไชโป้วในจาน


“งั้นอย่าแดก” อิฐรีบดึงจานไข่ทอดไปทางตัวเองทันที


“โอ๋ๆ กูล้อเล่น มึงทอดน่ากินมากเลยอิฐ ขอชิมหน่อยยยยย” นันพูดลากเสียงยาว จนอิฐขำออกมาเบาๆ ก่อนจะเลื่อนจานไข่ทอดไปหานัน เดย์ยกยิ้มนิดๆ อย่างพอใจ ที่เห็นอิฐยิ้มได้หัวเราะได้


“วันนี้เข้าร้านมั้ยเดย์” อิฐถามเดย์ขึ้นมา เดย์ก็พยักหน้ารับ


“มึงอยากนอนพักอยู่ที่บ้านก่อนมั้ยกูจะได้ให้ไอ้นิคมาอยู่เป็นเพื่อน” เดย์ถามกลับ แต่อิฐส่ายหน้าไปมา


“จะไปกับมึง” อิฐตอบกลับ ซึ่งตรงกับที่เดย์คาดเดาเอาไว้


“อืม เดี๋ยวกินเสร็จก็ไปอาบน้ำเตรียมตัว” เดย์ตอบกลับ ไม่นานทั้งสามคนก็กินอิ่มเรียบร้อย นันอาสาเก็บล้าง เดย์กับอิฐจึงขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็พากันออกจากบ้านพร้อมนัน ที่แยกกลับบ้านตัวเองเหมือนกัน

“ไปร้านน้ำมั้ย” เดย์ถามอิฐอย่างเอาใจขณะขับรถ ทำให้อิฐหันมามองเดย์พร้อมกับยิ้มกว้างทันที


“ไหนบอกว่ากูเป็นโรคติดเค้กมากเกินไปไง” อิฐแกล้งถามกลับไป เดย์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย


“ตกลงจะไปหรือไม่ไป” เดย์ถามกลับ


“ไปสิ” อิฐก็รีบตอบกลับมาทันที เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วพาอิฐตรงไปยังร้านของน้ำก่อน ไม่นานนักก็มาถึง ทั้งสองเดินเข้าไปในร้านพร้อมกัน


“โหยยย สวัสดีค่ะพี่เดย์ สวัสดีจ่ะอิฐ หายไปนานเลยนะคะ นึกว่าลืมกันไปแล้ว” น้ำทักขึ้นพร้อมรอยยิ้ม


“ไม่ลืมหรอกครับ ใครจะลืมได้ลง” อิฐตอบกลับไปทันที น้ำก็ยิ้มรับออกมา


“หมายถึงลืมพี่ไม่ลงใช่มั้ย” น้ำถามกลับ


“เค้กครับ ฮ่าๆ ล้อเล่นนน” อิฐแกล้งพูดออกมา ทำให้น้ำมองค้อนใส่


“เดี๋ยวเถอะ แล้วนี่จะไปไหนกันเหรอคะพี่เดย์” น้ำหันไปถามเดย์บ้าง


“จะเข้าไปที่ร้านน่ะ เลยพาอิฐมันมาแวะซื้อเค้กไปกิน มึงไปเลือกสิจะกินอะไร จะได้ไปร้านต่อ” เดย์พูดกับน้ำเสร็จ ก็หันไปบอกอิฐบ้าง


“เลือกเลยอิฐ พี่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆเลย” น้ำบอกออกมา อิฐจึงเดินไปดูที่หน้าตู้กระจกทันที เดย์ก็ยืนมองอิฐอยู่นิ่งๆ ผ่านไปสักพักอิฐก็เลือกเค้กที่จะกินได้แล้ว


“เดย์ กูเอาไปสี่ชิ้นได้มั้ย แต่ไม่ได้กินวันเดียวหมดนะ กูเก็บไว้กินพรุ่งนี้ด้วย” อิฐบอกและรีบพูดแก้ตัวออกมา เพราะกลัวว่าคนรักจะไม่ให้ซื้อ


“อืม” เดย์ตอบรับ น้ำเลิกคิ้วขึ้นทันที เพราะไม่คิดว่าเดย์จะตกลง ถ้าเป็นทุกที เดย์คงบอกว่าให้ซื้อกินแค่ของวันนี้ไปก่อน อิฐยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปบอกพนักงานของน้ำให้เอาใส่กล่อง


“ทำไมวันนี้ตามใจจังเลยล่ะคะ” น้ำแซวขึ้นมา ไม่ดังมากนัก


“นานๆที เอาใจมันหน่อย” เดย์บอกออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้บอกรายละเอียดทั้งหมด น้ำก็พยักหน้ารับไม่ถามต่อ เมื่อได้เค้กที่ต้องการแล้ว เดย์ก็จ่ายเงิน แล้วพาอิฐลาน้ำเพื่อไปทำงาน ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงร้าน อิฐเดินเอาเค้กไปแช่ตู้เย็นในห้องทำงานของเดย์ เดย์ก็มานั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

“จะออกไปที่อู่รึเปล่า” เดย์ถามขึ้น อิฐทำหน้าลังเลเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับ


“ไป แต่อาจจะไปตรวจดูคิวงานนิดๆหน่อยๆ ได้ใช่มั้ย” อิฐตอบและถามกลับเสียงอ่อยๆ เพราะกลัวเดย์จะว่าไม่ยอมทำงาน


“ได้” เดย์ตอบกลับ อิฐเดินมามานั่งตรงพนักวางแขนที่เก้าอี้ทำงานของเดย์ แล้วยกแขนทั้งสองข้างไปกอดคอเดย์เอาไว้


“มึงตามใจกูเพราะอาการกูกำเริบใช่มั้ย” อิฐถามกลับ


“แล้วตลอดเวลากูไม่ตามใจมึงเลยรึไง” เดย์ถามกลับ


“ก็ตามใจ แต่ไม่มากขนาดนี้ไง” อิฐบอกกลับมาอีก


“ไม่ชอบ?” เดย์ถามพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น อิฐทำปากยื่นเล็กน้อย


“ก็ชอบ...แต่..มันแปลกๆ เฮ้อ ช่างเหอะ กูไปดูงานที่อู่แป๊บนะ อย่าไปไหนนะ” อิฐพูดขอออกมา ก่อนจะปล่อยอ้อมแขนตัวเองและลุกยืนดีๆ เดย์พยักหน้ารับ อิฐก็เดินออกจากห้องทำงานเพื่อไปตรวจงานในส่วนของตัวเองบ้าง



+++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูห้องทำงานของเดย์ดังขึ้น ก่อนจะเปิดประตูเข้ามา เดย์ยกมือไหว้พ่อของคนรักทันที

“สวัสดีครับป๊า” เดย์พูดขึ้น พ่อของอิฐก็พยักหน้ารับ พลางมองหาลูกชายตัวเอง


“เจ้าอิฐไปไหนล่ะ” พ่อของอิฐถามขึ้นมา


“ไปดูงานที่อู่ครับ” เดย์ตอบกลับไปสั้นๆ เขาวางมือจากงานเพื่อคุยกับพ่อของคนรักก่อน


“แล้วอาการมันเป็นยังไงบ้าง ที่ไปหาหมอเมื่อวาน” พ่อของอิฐเดินมานั่งที่เก้าอี้แล้วถามขึ้นด้วยความอยากรู้ เดย์เลยเล่าอาการของอิฐให้ฟังอย่างละเอียด พ่อของอิฐก็พยักหน้ารับ และถามเรื่องการรักษาอีกนิดหน่อย

“อืม ก็ถือว่าไม่ได้แย่มากเท่าไร ค่อยๆช่วยกันดูแลรักษากันไป” พ่อของอิฐบอกออกมาอย่างเข้าใจ

“เออ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้า ออกไปโรงงานคุณกิจจาด้วยกันหน่อย” พ่อของอิฐพูดขึ้นเมื่อนึกได้


“อ่อ ได้ครับ” เดย์ตอบกลับ ก่อนที่อิฐจะเปิดประตูเข้ามา


“อ่าว ป๊า วันนี้ไม่ไปไหนเหรอครับ” อิฐถามพ่อตนเองกลับไป แล้วเดินไปหยิบเค้กออกมากิน 1 ชิ้น


“เดี๋ยวจะไปดูที่ที่นครปฐมสักหน่อย” พ่อของอิฐตอบลูกชายตัวเอง


“อย่าบอกนะครับ ว่าดูที่เพื่อเปิดร้านอีกสาขาน่ะ” อิฐถามขึ้นทันที


“ทำไม ไม่อยากให้เปิดรึไง” พ่อของอิฐแกล้งถามยิ้มๆ อิฐทำหน้างอเล็กน้อย


“ผมไม่อยากให้เดย์มันเหนื่อยมากขึ้นน่ะสิครับ ถ้าป๊าเปิด คนที่ต้องดูแลก็ต้องเป็นเดย์อยู่ดี” อิฐบอกกลับมาเพราะความเป็นห่วงคนรัก


“แต่มันก็ช่วยให้กิจการของเรามันเติบโตขึ้นไง อีกอย่างแกก็ลองหัดเรียนรู้งานให้มากกว่านี้สิ จะได้ช่วยเดย์มันได้” พ่อของอิฐพูดตามที่ใจคิด อิฐนั่งนิ่งไปนิด


“ก็ผมไม่เก่งทางบริหารนี่ป๊า” อิฐตอบเสียงอ้อมแอ้ม


“เอาแบบนี้ละกัน ป๊าไปดูไว้ก่อน แต่ยังไม่ตัดสินใจจะเปิดอีกสาขาก็ได้ ยังไงที่ทางมันก็เก็บไว้ทำประโยชน์อย่างอื่นได้อยู่แล้ว เผื่ออนาคตข้างหน้า แกสองคนมีลูก ก็เก็บไว้ให้ลูกแกสองคนละกัน” พ่อของอิฐพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม


“ป๊า ผมสองคนเป็นผู้ชายจะไปมีลูกได้ไง” อิฐโวยกลับมาทันที เดย์ก็นั่งฟังเงียบๆ


“ชั้นไม่ได้หมายความว่าแกจะท้อง หรือจะไปทำใครท้องแล้วมีลูก เผื่อแกอยากเลี้ยงเด็กสักคนไง ถ้าแกสองคนอยากเลี้ยง ป๊าก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ” พ่อของอิฐบอกออกมาอย่างใจกว้าง อิฐชะงักไปนิดเมื่อได้ยิน แล้วหันไปมองหน้าเดย์เล็กน้อย


“ป๊าคิดว่าอย่างผม จะเลี้ยงเด็กได้เหรอครับ แถมตอนนี้อาการก็มากำเริบอีก” อิฐพูดเสียงอ้อมแอ้ม พ่อของอิฐถอนหายใจออกมาเบาๆ


“ป๊าไม่ได้หมายถึงตอนนี้ เผื่ออนาคตข้างหน้าไง ป๊าคิดว่ามันดีกว่านะ ถ้าแกสองคนจะมีลูกสักคนมาช่วยเติมเต็มชีวิตคู่ของแกสองคน” พ่อของอิฐบอกออกมาอีก


“ป๊าอยากมีหลานเหรอครับ ผมขอโทษที่..” อิฐพูดเสียงอ่อย เพราะคิดว่าพ่อตัวเองจะผิดหวังที่เขาไม่สามารถมีลูกมีเมียได้


“ป๊าไม่ได้ผิดหวังอะไรในตัวแก อย่าเพิ่งคิดมากไปไกล ป๊าแค่อยากให้แกสองคน มีคนคอยดูแลยามแก่เฒ่าเท่านั้นเอง ไม่ใช่แค่แกสองคนดูแลกันเอง แต่อยากให้มีลูกมาช่วยดูแลและสานต่อทุกอย่างของแกสองคนไว้ด้วย อย่างป๊าตอนนี้ก็เหมือนหมดห่วงแล้ว เพราะป๊ากับม๊ามีแกกับเดย์มาช่วยสานต่อ มาช่วยดูแลทุกอย่าง ป๊าไม่ซีเรียสหรอกนะ ถ้าจะต้องไปรับเด็กที่ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขมาเลี้ยงน่ะ” พ่อของอิฐอธิบายออกมา


“เอาไว้ผมสองคนจะเก็บไปคิดนะครับ” เดย์พูดตัดบทขึ้นมา เมื่อเห็นสีหน้าหงอยๆของอิฐ


“อืม ที่ป๊าพูดเรื่องนี้ เพราะหวังดีนะ แต่ถ้าแกสองคนจะไม่อยากมีลูกก็ไม่เป็นไร ป๊าไม่ได้บังคับอะไร” พ่อของอิฐบอกย้ำอย่างเข้าใจ ซึ่งพอดีที่คนขับรถของพ่อมาตามเพื่อพาเดินทางไปดูที่ดิน พ่อของอิฐถึงได้ลาทั้งสองคนแล้วเดินออกไป  


“ไม่ต้องคิดมาก ป๊าเค้าไม่ได้ผิดหวังในตัวมึงหรอก” เดย์พูดให้คนรักเข้าใจ


“กูรู้ กูแค่กำลังคิด ว่าเราสองคนจะสามารถเลี้ยงลูกได้จริงๆเหรอวะ บอกตามตรง ก่อนหน้านี้กูก็เคยอยากจะขอมึงเหมือนกัน ว่าให้รับเด็กมาเลี้ยง แต่พอเจอเรื่องมึงรถคว่ำ กูเป็น PTSD เจอคนเผาร้าน เจอเรื่องอะไรที่ไม่ดี ทำให้กูไม่อยากเอาเค้ามาลำบากกับเราด้วยเลยว่ะ” อิฐพูดในสิ่งที่คิด


“แล้วชีวิตเราสองคนไม่มีเรื่องดีเลยรึไง หืม” เดย์ถามกลับ


“มีสิ มีเยอะด้วย แต่ก็นั่นแหละ กูกลัวไง กลัวว่าจะเลี้ยงไม่ดี กลัวว่าจะทำให้มึงต้องเหนื่อยมากขึ้นกว่าเดิม” อิฐพูดเสียงอ่อยในตอนท้าย เดย์ยกยิ้มนิดๆ


“งั้นรอไปอีกหน่อยละกัน แล้วเราค่อยคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังอีกที” เดย์บอกออกมา อิฐก็พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย

“พูดถึงเรื่องอาการของมึง เย็นนี้ไปสนามไอ้นันกันนะ” เดย์พูดขึ้น เมื่อนึกได้ เขาอยากพาอิฐไปบำบัดอาการ PTSD ที่เป็นอยู่


“เย็นนี้เลยเหรอ” อิฐถามเสียงอ้อมแอ้ม เพราะเขาเพิ่งอาการกำเริบเมื่อวานนี้เอง


“อืม กูอยากให้มึงหายเร็วๆ” เดย์ตอบกลับ อิฐเลยยอมพยักหน้ารับ ก่อนที่เดย์จะโทรบอกนัน แล้วนั่งทำงานต่อ ส่วนอิฐก็นอนเล่นอยู่ในห้อง มีช่วยเดินส่งเอกสารให้เดย์บ้าง จนถึงช่วงเย็น เดย์เคลียงานในส่วนของวันนี้เรียบร้อย ก็ออกไปคุยกับทางออฟฟิศอีกนิดหน่อย ก่อนจะพาอิฐออกจากร้าน เพื่อตรงไปหานัน


“เชิญครับเฮีย เข้าบ้านกันก่อน” นันเดินออกมารับเดย์กับอิฐที่เข้าจอดรถที่หน้าบ้าน


“เปิดสนามแล้วเหรอวะ” เดย์ถามขึ้น เพราะเขาเริ่มเห็นคนขับรถไปที่สนามแข่งกันบ้างแล้ว


“ครับเฮีย แต่ผมปิดสนามรถมอเตอร์ไซค์ให้เฮียไว้แล้วนะครับ เช็คสนามเรียบร้อบแล้วด้วย” นันบอกออกมา ตอนนี้ทั้งสามคนยังคงยืนอยู่หน้าบ้านของนันอยู่


“อืม งั้นเดี๋ยวกูพาอิฐมันไปลองเลย จะได้ไม่เสียเวลา มึงจะได้เปิดให้คนอื่นเข้ามาใช้สนามได้” เดย์ตอบกลับ เพราะไม่อยากให้นันเสียรายได้


“ลองเลยเหรอ” อิฐถามทันที เพราะตนเองยังไม่ทันตั้งตัว


“อืม ไม่อยากรบกวนรายได้ของนันมัน” เดย์ตอบกลับ


“แต่ถ้าอิฐมันยังไม่พร้อมก็นั่งเล่นอีกสักพักก็แล้วกันเฮีย ผมยังไงก็ได้” นันบอกออกมาเพราะเห็นใจอิฐอยู่เหมือนกัน


“เอาไง” เดย์ถามขึ้น อิฐเม้มปากนิดๆอย่างลังเล แต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้ารับ


“ลองเลยก็ได้” อิฐตอบกลับ เพราะเกรงใจนันเหมือนกัน เดย์พยักหน้ารับ


“แล้วจะใช้รถผมหรือว่ารถเฮียดีล่ะครับ” นันหันไปถามเดย์บ้าง


“เอารถกูนี่แหละ อิฐมันจะได้ชิน” เดย์บอกออกมา ก่อนที่พวกเขาจะพากันไปยังสนามแข่งของนัน ซึ่งเดย์ก็ขับรถพาอิฐเข้าไปตรงจุดเริ่ม ลูกน้องของนันเคลียทาง เคลียไฟเรียบร้อย เดย์หันมามองหน้าอิฐที่นั่งอยู่เบาะข้างๆตนเอง ซึ่งกำลังหน้าซีดอยู่

“เอายาดมมั้ย” เดย์ถามจริงจัง ไม่ได้แซวแต่อย่างไร ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักหน้ารถ เพื่อหยิบยาดมส่งให้อิฐ อิฐก็รับไว้โดยไม่ปฏิเสธ


“เดย์ อย่าเพิ่งเร่งเร็วตั้งแต่เริ่มนะ ให้กูได้ทำใจก่อน” อิฐพูดขอออกมา เดย์พยักหน้ารับ


“สิ่งที่มึงต้องทำนะอิฐ คือเชื่อใจกู กูจะไม่ทำให้มึงเจ็บตัว” เดย์พูดขึ้น อิฐพยักหน้ารับ ใจอยากจะจับมือเดย์ แต่ก็ไม่อยากให้เดย์ขับรถมือเดียว

“วันนี้จะไม่ขับเร็วมากนักหรอก ให้มึงค่อยๆปรับตัวไป ตกลงมั้ย” เดย์บอกออกมาอีก


“ได้” อิฐตอบกลับ ก่อนที่นันจะเดินมาเคาะกระจกฝั่งของเดย์


“เรียบร้อยแล้วเฮีย เฮียจะเริ่มตอนไหนก็แล้วแค่เฮียเลย ไม่ต้องรอสัญญานไฟ” นันพูดขึ้น เมื่อเดย์ลดกระจกลง


“ขอบใจ” เดย์พูดขึ้นเสียงเรียบนิ่ง นันชะเง้อมองอิฐที่นั่งจับสายเข็มขัดนิรภัยอยู่


“อิฐ สนามกูปลอดภัย รับประกัน ว่าไม่มีใครขับสวนมาแน่นอน” นันพูดขึ้นยิ้มๆ


“เออ มึงเตรียมของกินไว้ให้กูด้วย เดี๋ยวเดย์พากูขับรถเสร็จแล้วจะไปกิน” อิฐพูดเพื่อปรับอารมณ์ตัวเอง นันหัวเราะขำเบาๆ


“เออ เดี๋ยวโทรจัดชุดใหญ่ให้เลย” นันบอกออกมายิ้มๆ ก่อนที่จะปล่อยให้เดย์กับอิฐได้ทำการบำบัดอาการของอิฐ


“พร้อมยัง” เดย์ถามขึ้น ตอนนี้เขาสตาร์ทรถรอไว้สักพักแล้ว อิฐพยักหน้ารับ มือก็จับสายเข็มขัดนิรภัยไม่ยอมปล่อย เดย์มองเสี้ยวหน้าของอิฐนิ่งๆ ก่อนจะเริ่มขับรถ อิฐนั่งตัวแข็ง ถึงแม้ว่าเดย์จะเริ่มขับแบบช้าๆก่อน อาจจะเป็นเพราะอิฐรู้ว่าเดย์จะต้องเร่งความเร็วในไม่ช้า เขาเลยเหมือนกลัวล่วงหน้าไปแล้ว เดย์มองอิฐเป็นระยะ แล้วค่อยๆเริ่มความเร็ว อิฐรู้สึกหัวใจเต้นรัว

“อยากกินอะไร” อยู่ๆเดย์ก็ถามขึ้นขณะเร่งความเร็วรถ ทำให้อิฐหันมามองเดย์อย่างงงๆ แต่สายตาก็สลับไปมองถนนตรงหน้าด้วย


“คะ..เค้ก..อะไรก็ได้” อิฐตอบออกมาเสียงตะกุกตะกัก ใจของเขาเริ่มหวิวๆ ฝ่ามือมีเหงื่อซึมออกมา เดย์เร่งความเร็วขึ้นอีก แล้วเบรกรถอย่างกะทันหัน


เอี๊ยดด เสียงเบรกรถดังไปทั่วบริเวณ

เฮือก..

อิฐผวาอย่างตกใจ

“เดย์พอ!!!” อิฐตะโกนลั่นรถ เดย์หันมาหาอิฐทันที อิฐหายใจถี่ขึ้น จนเดย์ต้องดึงเข้ามากอด เพราะตอนนี้รถจอดสนิทแล้ว อิฐก็กอดเดย์เอาไว้แน่น มือทั้งสองข้างของอิฐจิกลงบนแผ่นหลังของเดย์ ใบหน้าก็ซบอยู่กับไหล่ของเดย์


“ชู่วว ใจเย็น ไม่มีอะไรสักหน่อย เห็นมั้ย” เดย์พูดกล่อมขึ้นมา พร้อมกับลูบหลังของอิฐไปด้วย อิฐตัวสั่นเล็กน้อย ยังไม่พูดอะไร

“กินเค้กมั้ย” เดย์ถามขึ้นมา


“กะ..กิน” อิฐตอบกลับ ทำให้เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ที่แม้ว่าจะกลัวยังไง อิฐก็ตอบเรื่องเค้กได้เสมอ


“ลองอีกรอบนะ ไหวมั้ย” เดย์ถามขึ้น ก่อนจะดันตัวอิฐออกช้าๆ อิฐเม้มปากหน้าซีดเซียว


“ก็ได้” อิฐตอบอย่างอ่อนแรง เพราะรู้สึกเหมือนจะหมดแรงทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด เดย์จึงวนรถเพื่อจะขับกลับทางเดิม เดย์มองอิฐอีกครั้ง แล้วเริ่มขับรถต่อ อิฐยังคงตัวสั่นมีอาการเหมือนเดิม แต่ก็ไม่ได้โวยวายให้เดย์หยุดขับรถแต่อย่างไร ส่วนหนึ่งเป็นเพราะอิฐพยายามข่มใจตัวเองด้วย เขาเองก็ไม่อยากเป็นแบบนี้ไปตลอดชีวิต เดย์พาอิฐขับรถวนอยู่ 2 รอบ ก็หยุดรถ


“พอแค่นี้ก่อนละกัน ดึกๆถ้าสนามว่างค่อยว่ากันอีกที” เดย์พูดขึ้น เพราะเขากะจะนั่งอยู่คุยกับนันก่อน อิฐพยักหน้ารับ ก่อนที่นันจะบอกให้เดย์ขับรถไปที่สำนักงานของเขา เพราะนันสั่งให้ลูกน้องซื้อเครื่องดื่มและอาหารมาเตรียมไว้ให้อิฐแล้ว โดยเฉพาะเค้ก พออิฐลงจากรถได้ ก็ทรุดฮวบลงไปนั่งกับพื้น


“เฮ้ย ซ้อ!” ลูกน้องของนันเรียกอย่างตกใจ เมื่อเห็นอิฐทรุดนั่งลงกับพื้น นันที่อยู่ใกล้ รีบไปประคอง


“เป็นอะไรวะอิฐ” นันรีบถาม ส่วนเดย์ก็รีบลงจากรถมาดูอิฐทันที


“แหะแหะ ขาอ่อนไปหน่อยว่ะ” อิฐพูดเสียงอ่อยๆ เพราะตอนที่ลงจากรถ ขาเขาหมดแรงจริงๆ


“ค่อยๆลุก” เดย์พูดขึ้น นันเลยส่งให้เดย์มาประคองอิฐเอง


“เข้าไปข้างในดีกว่าเฮีย อิฐมันจะได้นั่งพักด้วย ไอ้อิฐ กูสั่งเค้กมาให้มึงด้วย” นันพูดขึ้นอย่างเอาใจ เพราะคิดว่ามันน่าจะทำให้อิฐมีแรงได้บ้าง


“ขอบใจว่ะ” อิฐตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม


“พูดถึงเค้ก กูว่าเดี๋ยวมันคงวิ่งเข้าไปเองได้” เดย์แกล้งพูดแซวคนรักตนเอง นันกับลูกน้องของนันก็หัวเราะขำออกมา


“กูไม่ได้บ้าเค้กขนาดนั้นสักหน่อย” อิฐพูดเสียงอ้อมแอ้ม เดย์ยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะพาอิฐเข้าไปในห้องทำงานในสำนักงานของนัน



+++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++

2  Be  Con

 +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



ยอมรับว่าทยอยลงนะคะ

กลับมาแล้ว หลังจากวุ่นงานตลาดฟิค และแพ็คหนังสือ

แต่เดี๋ยวจะหายอีกรอบ เพราะเดี๋ยวจะมีช่วงที่ต้องแพ็คเด็กช่างส่งนะคะ 

 รอก่อนน๊า ไม่หายไปไหนแน่นอนจ้า 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น