ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : อุบัติเหตุ

คำค้น : ยั่วเสน่หาอดิศร, พ่อแง่แม่งอน, อีโรติค, นิยายชุด, ยั่วหนุ่ม, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 137

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2561 13:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อุบัติเหตุ
แบบอักษร

            “คิตตี้..แกอยู่ไหนวะเนี่ย พี่เจี๊ยบเรียกเข้าห้องประชุมแล้ว เดี๋ยวก็อดงานกันพอดี พี่เจี๊ยบไม่เห็นหน้าไม่แจกงานให้นะแก” เสียงฟ้าใหม่ส่งไปยังปลายสายตามเพื่อนรักที่ยังมาไม่ถึง

            (ฉันก็รีบอยู่แก ใกล้ถึงแล้ว แต่รถมันโคตรจะติดเลยอ่ะ ยังไงพวกแกก็ช่วยชวนพี่เจี๊ยบคุยไปก่อนนะ อย่าเพิ่งให้แจกงานล่ะ) พักตร์ศรตอบกลับเพื่อนรัก ขอให้เพื่อน ๆ ช่วยยื้อเวลาให้

            “พวกฉันน่ะช่วยเต็มที่อยู่แล้ว แต่ชวนพี่เจี๊ยบคุยมาก เดี๋ยวจะโดนด่าเอาสิ ทางที่ดีแกรีบมาให้ถึงดีกว่า รถติดก็จอดมันไว้แถวนั้นแหละ แล้วโบกมอ’ไซค์มาเลยแก”

            (เอาอย่างนั้นเหรอแก รถฉันจะหายไหมวะ)

            “ถ้ามันจะหาย อยู่ที่ไหนก็หายได้เหมือนกันแหละ ระหว่างกลัวรถหายกับไม่มีกิน ไม่มีเงินผ่อนรถ แกกลัวอย่างไหนมากกว่ากันล่ะ”

            (เออ ๆ แค่นี้ก็ต้องขู่ด้วย คิดว่าฉันกลัวเหรอ)

            “หรือแกไม่กลัว?”

            (กลัวสิ เดี๋ยวหาที่จอดรถแป๊บนะ)

            “ให้ไวเลยแก แค่นี้ก่อนนะ ฉันเข้าห้องประชุมก่อน” ฟ้าใหม่วางสายเพื่อนรัก แล้วหันมาบอกอรนุชพริตตี้รุ่นพี่ที่ยืนรออยู่ข้าง ๆ “ไปค่ะพี่นุช ไอ้คิตตี้มันใกล้ถึงแล้วค่ะ เราเข้าไปชวนพี่เจี๊ยบคุยกันไปพลาง ๆ ก่อนแล้วกัน”

            “งั้นไป พี่เจี๊ยบเข้าไปนั่งโน่นแล้ว” อรนุชพยักหน้าให้ฟ้าใหม่ดูในห้องที่ตอนนี้มีผู้จัดการโมเดลลิ่งเข้าไปนั่งประจำที่เรียบร้อย ก่อนจะต้องละสายตาหันมามองตามเสียงเรียก

            “รอด้วย! พี่นุช ฟ้า” เสียงจากพรธิชาที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาดังขึ้นเรียกเพื่อนในแก๊ง

            “อ้าว! คุณนายแพท นึกว่าจะเลิกรับงานไปแล้ว เสี่ยทินเขาปล่อยแกมาได้ยังไงเนี่ย” ฟ้าใหม่เอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจ

            “นั่นสิ เสี่ยทินเขาเลิกหวงเมียแล้วเหรอ?” อรนุชเอ่ยขึ้นอีกคน

            “ไอ้หวงก็ยังหวงอยู่แหละค่ะ แต่ว่าแพทเบื่อแล้วอ่ะ อยู่เฉย ๆ ไม่ได้ทำงานอะไร เหมือนร่างกายจะง่อยรับประทานค่ะ อยากมาทำงานกับทุกคนมากกว่าค่ะ คุยกันสนุกมากกว่าคุยกับคนแก่ตั้งเยอะ”

            “เดี๋ยวนะ ขออีกทีเมื่อกี้อัดเสียงไม่ทัน แพทว่าใครแก่นะ” อรนุชรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ทำท่าจะกดอัดเสียงของเพื่อนรุ่นน้อง

            “พี่นุช นี่แพทนะ น้องพี่ไง เราไม่ทำกันเองสิ” พรธิชาจับมือของอรนุช ส่งสายตาเว้าวอนให้

            “เออ ลืมไป โอเค ๆ ไม่ทำก็ไม่ทำ หึหึ” อรนุชหัวเราะผ่านลำคอด้วยขำท่าทีของเพื่อน พร้อมกับเก็บโทรศัพท์มือถือของเธอเข้ากระเป๋าสะพายดังเดิม

            “แล้วไอ้คิตตี้ละคะ ยังมาไม่ถึงอีกเหรอ?”

            “ยัง..ไม่รู้ป่านนี้เอารถจอดข้างทางได้หรือยังเถอะ มันบอกว่ารถติดมาก ฉันเลยบอกให้มันหาที่จอดแล้วโบกพี่วินมา” เป็นฟ้าใหม่ที่ตอบคำถามของพรธิชา

            “ไป ๆ อย่ามัวแต่คุยกันตรงนี้ เข้าไปชวนพี่เจี๊ยบคุยกันดีกว่า ได้ประโยชน์กว่าเยอะ” อรนุชชวนสองสาวเข้าห้องประชุม

            ส่วนคนที่ถูกพูดถึงนั้น ตอนนี้กำลังอยู่บนท้องถนนด้วยความร้อนใจ คิตตี้ หรือ พักตร์ศร สุขขะจิต สาวสวยที่ช่วงนี้มีเรื่องราวเข้ามาในชีวิตมากมาย ทั้งดีทั้งร้ายเรียงกันมาให้เธอได้ตื่นเต้นและขบคิดได้ทุกวัน ไม่รวมกับรถคันใหม่ป้ายแดงที่เธอเพิ่งจะซื้อมา ต้อนรับความสามารถแบบใหม่ของเธอ นั่นก็คือความสามารถในการขับรถ ที่จะเรียกว่าเป็นความสามารถป้ายแดงพอ ๆ กับรถของเธอเลยก็ว่าได้         

            โครม**!!**

            เสียงที่ดังขึ้นเป็นผลมาจากการที่เธอหักพวงมาลัยซ้ายเลี้ยวรถออกจากแถว เพื่อจะพารถเข้าจอดข้างทางโดยที่ไม่ทันมองว่ามีรถมา

            “แม่จ๋า ช่วยลูกด้วย!” พักตร์ศรร้องอุทานขึ้นในรถของตัวเองด้วยความตกใจ หลับตาไม่กล้ามองความเสียหายที่เกิดขึ้นกับรถป้ายแดงของเธอ และรถหรูของคู่กรณี นี่นับเป็นอุบัติเหตุจากการขับรถครั้งแรกของเธอ และไม่รู้ว่าควรจะต้องทำอย่างไรต่อไป

            “ทำไงดี?” เสียงพึมพำดังขึ้น เมื่อหญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองข้างหน้ารถ และเห็นว่าคู่กรณีของเธอนั้น ลงจากรถสปอร์ตคันหรูมาดูความเสียหายที่เกิดขึ้นด้วยอาการหงุดหงิด “พี่นุช เออ พี่นุช....”

            อรนุชเป็นคนแรกที่พักตร์ศรนึกถึง เพราะเป็นเพื่อนรุ่นพี่ที่ขับรถให้เธอใช้บริการอยู่เป็นประจำก่อนที่เธอจะซื้อรถออกมาขับเอง ประสบการณ์ในการขับรถมานานของอรนุชต้องช่วยแนะนำเธอได้

            “พี่นุช หนูรถชนค่ะพี่ หนูต้องทำยังไงคะ?” พักตร์ศรพูดเสียงสั่นรัวอย่างคนตื่นตกใจและทำอะไรไม่ถูก

            (ใจเย็น ๆ คิตตี้ หายใจลึก ๆ แล้วค่อย ๆ พูด ช้า ๆ ชัด ๆ รถชน? ชนอะไร? แล้วชนอยู่ที่ไหน?)

            “หนูขับรถชนรถของคนอื่นค่ะ อยู่แถวสี่แยกใกล้ ๆ โมนี่ละค่ะ” โม ที่หญิงสาวพูดถึงก็คือ โมเดลลิ่งนั่นเอง

            (แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่า?)

            “หนูไม่เป็นอะไรค่ะ แต่ว่ายังไม่ได้ลงไปดูรถเลยค่ะพี่นุช หนูต้องทำยังไงคะ?”

            (เรียกประกันสิ เบอร์ประกันติดอยู่ที่กระจกหน้ารถไง ให้คนของบริษัทประกันมาจัดการ แล้วเดี๋ยวพี่จะรีบออกไปนะ)

            “ได้ค่ะพี่ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูโทรหาบริษัทประกันก่อน” พักตร์ศรวางสายจากอรนุช ก็มองหาเบอร์ของบริษัทประกันแล้วกดโทรออกทันที แต่ขณะที่โทรอยู่นั่นเอง เสียงจากคู่กรณีก็ดังขึ้น

            “นี่คุณ! ขับรถยังไงเนี่ย ตามีปัญหาหรือเปล่าถึงได้มองไม่เห็นว่ามีรถวิ่งมา คิดจะเลี้ยวออกมาก็เลี้ยวอย่างนี้เลยเหรอ คิดว่าเป็นถนนในบ้านคุณหรือยังไงกัน นี่!! ขับชนรถคนอื่นแล้วไม่คิดจะลงมาคุย ไม่แสดงความรับผิดชอบกันหน่อยเลยหรือไง นี่!!” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า ยังเดินเข้ามาเคาะรถเรียกเจ้าของให้ลงมาอีกด้วย ใบหน้าของคนหล่อ บ่งบอกถึงความไม่พอใจเต็มที่

            “เอ่อ..ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันกำลังเรียกประกันมาเคลียร์ให้แล้วค่ะ” พริตตี้สาวหน้าเจื่อน ลงจากรถมาด้วยความรู้สึกผิด

            “ผมไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งรอประกันของคุณหรอกนะ เวลาของผมเป็นเงินเป็นทอง ทำไมผมจะต้องเอามาเสียให้กับคนที่ขับรถมักง่ายอย่างคุณด้วย ถามจริง ๆ เถอะนะ สอบใบขับขี่ผ่านมาได้ยังไง ฝากใครไปทำให้อย่างนั้นเหรอ?” ประโยคของชายหนุ่มคู่กรณีทำเอาสาวสวยอารมณ์จี๊ดขึ้นมาทันที

            “โอ้โห! นี่คุณ มันจะมากไปแล้วนะ คนเรามันก็มีผิดพลาดกันได้ทั้งนั้นแหละ ไม่เคยได้ยินหรือไง สี่เท้ายังรู้พลาดนักปราชญ์ยังรู้พลั้ง ฉันก็ขอโทษคุณแล้วไง แล้วก็กำลังโทรเรียกประกันมาเคลียร์ให้อยู่นี่ ถ้าเวลาคุณมันมีค่ามาก ไม่อยากรอจะไปเลยก็ได้นี่ รถคุณก็แค่กันชนแตก ค่าซ่อมก็คงไม่ทำให้ขนหน้าแข้งของคุณสะเทือนหรอกใช่ไหมคะ ทำงานไม่กี่นาทีก็คงจะได้พอค่าซ่อมแล้ว เพราะเวลาของคุณมีค่ามากกกกก”

            พักตร์ศรตอบกลับชายหนุ่มไปเป็นชุด เปลี่ยนจากหญิงสาวที่หน้าจ๋อยเพราะรู้สึกผิดเมื่อสักครู่ เป็นสาวเลือดเดือดขึ้นมาทันที

            “มันไม่ใช่ความผิดของผม ทำไมผมจะต้องมาเสียเงินให้กับสิ่งที่ผมไม่ได้ทำด้วย คุณนั่นแหละที่จะต้องเป็นคนรับผิดชอบ” ชายหนุ่มคู่กรณีก็ไม่คิดที่จะยอม ยืนชี้หน้าบอกหญิงสาวเสียงแข็ง

ความคิดเห็น