นิมมานรดี อรรวี

ขอบคุณยอดสนับสนุนทุกท่านค่ะ

ชื่อตอน : บทส่งท้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2561 12:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทส่งท้าย
แบบอักษร

บทส่งท้าย

หนึ่งปีสามเดือนต่อมา ณ บ้านราชะบดินทร์ กรุงเทพฯ

สปอร์ตซีดานสีดำคันใหญ่แล่นฉิวเข้ามาจอดลงหน้าบันไดหินอ่อนสีขาว ร่างสูงใหญ่ของราชรติก้าวลงมาจากที่นั่งหลังพวงมาลัยก่อนสั่งการเด็กรับใช้ที่วิ่งออกมาต้อนรับ

“ขนของจากท้ายรถด้วยนะ”

“ค่ะคุณราช” เด็กรับใช้รับคำแล้วตรงไปเปิดท้ายรถที่มีบรรดาพืชผักผลไม้ทั้งสดทั้งแห้งที่บุญตาขยันจัดหามาฝากแทบจะทุกครั้งที่ราชรติเดินทางกลับมาจากเขาค้อ

ราชรติเดินตรงไปยังโซนนั่งเล่นที่เป็นห้องกระจกติดกับสวนหย่อมและสระว่ายน้ำ ซึ่งเป็นสถานที่ที่สมาชิกในบ้านมักจะใช้ประโยชน์ร่วมกันบ่อยที่สุด แต่วันนี้เขากลับเห็นช่อฟ้านั่งอ่านนิตยสารเกี่ยวกับแม่และเด็กอยู่เพียงลำพัง ชายหนุ่มเอ่ยคำทักทายแล้วตรงเข้าไปนั่งลงเคียงข้างแล้วหอมแก้มนวลที่เอียงมาให้ด้วยความคิดถึง

“คิดถึงจังเลย ไม่ได้เจอตั้งสามวัน”

“ค่ะ ฟ้าก็คิดถึง” ช่อฟ้าหัวเราะเบาๆ แล้วจูบแก้มสามีคืนให้อย่างเอาใจ ราชรติยิ้มรับแล้วลูบไล้หน้าท้องที่ยังแทบไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงของอายุครรภ์สามเดือน

“ลูกทำไรอยู่ครับ ก๊อกๆ ได้ยินพ่อไหม พ่อกลับมาแล้วนะ” ปลายนิ้วใหญ่เคาะเบาๆ พลางเอ่ยถาม

“คุณเนี่ย” ช่อฟ้าได้แต่หัวเราะส่ายหน้าให้กับความน่ารักของว่าที่คุณพ่อลูกสอง ตลอดเวลาปีกว่าที่อยู่ด้วยกันเธอไม่นึกเลยว่าผู้ชายที่เคยแข็งกระด้างอย่างราชรติจะอ่อนโยนและขี้เล่นได้ขนาดนี้

นี่กระมังที่เขาว่า... ความรักเปลี่ยนโลกได้

“แล้วนี่ไปไหนกันหมด บ้านเงียบเชียว ลูกช้างอยู่ไหน”

เพราะทุกครั้งที่เขากลับมา ถ้าไม่ได้ยินเสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากก็ต้องเป็นเสียงร้องไห้งอแงของลูกชายคนโตวัยขวบเศษ

“คุณแม่กับฉัตรพาไปเดินห้างค่ะ ป้าอรก็ไปด้วย”

“โห คงสนุกกันใหญ่”

“ค่ะ เดี๋ยวนี้ลูกช้างติดคุณย่าแจแล้ว”

ราชรติหัวเราะร่า

“ฮ่าๆ คงสมใจท่านแหละ”

แล้วเสียงหัวเราะก็แผ่วลงเล็กน้อยเมื่อเห็นช่อฟ้ายิ้มเศร้า คงกลัวว่าเขาจะยกลูกให้คนเป็นย่าเลี้ยงแล้วพาเธอกลับเขาค้ออย่างที่เคยพูดไว้

“ฟ้าอยากอยู่กับลูก” ช่อฟ้าเอ่ยคำเบาๆ “จะมีกี่คนฟ้าก็อยากอยู่กับลูกทุกคน”

“ผมเข้าใจ ผมก็ไม่ได้จะให้ฟ้าทิ้งลูกไปไหนนี่ ผมก็อยากอยู่กับลูกๆ ทุกคนเหมือนกัน”

“แล้วคุณราชจะทำยังไงคะ”

“ก็อยู่กันไปแบบนี้แหละ ผมว่าอบอุ่นดีนะ คุณแม่จะได้ไม่เหงา ทุกคนได้อยู่ด้วยกัน งานทางโน้นก็ไม่มีปัญหาอะไร เรื่อยๆ สบายๆ ผมเดินทางไปๆ มาๆ แบบนี้ก็ได้ แต่ป้าบุญตาก็น่าสงสารนะ บ่นคิดถึงคุณหนูช้างน้อยของแกทุกวัน”

“งั้นคราวหน้าเราพาลูกช้างไปเยี่ยมป้าบุญตาบ้างดีไหมคะ”

“อืม... ดี แต่คงต้องรอให้คุณท้องโตกว่านี้หน่อย ผมไม่อยากเสี่ยงให้นั่งรถนานๆ”

“ค่ะ”

ช่อฟ้าเอียงศีรษะซบหัวไหล่หนาที่โอบกอดเธอไว้ด้วยความรัก

ชีวิตหลังแต่งงานที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของคุณหญิงจิดาภาไม่ได้น่ากังวลอย่างที่กลัว คุณหญิงจิดาภาเป็นแม่สามีที่น่ารักไม่น้อย แม้ท่านจะดุจะบ่นบ้างก็เป็นธรรมดาของผู้สูงวัยที่ผ่านอะไรมามากกว่า พอเห็นอะไรขัดหูขัดตาก็ว่ากล่าวด้วยความหวังดี

ตอนนี้ยอดฉัตรก็ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่แล้ว ทาวน์เฮ้าส์หลังเดิมก็เปิดให้เช่าพอเป็นรายได้ส่วนตัวของน้อง อีกไม่นานยอดฉัตรก็จะเรียบจบและคุณหญิงท่านก็รับปากแล้วว่าจะให้ทำงานที่สำนักงานใหญ่ ส่วนพัดยศก็ติดต่อมาเรื่อยๆ และสบายใจขึ้นแล้วว่าจะไม่ถูกคุณหญิงตามตัวมารับโทษทางกฎหมายอีก หนี้สินทั้งหมดก็ถูกปลดเปลื้องไปโดยปริยาย

ช่อฟ้ารู้สึกว่าเธอโชคดีเหลือเกินที่เรื่องทั้งหมดลงเอยแบบนี้ และเธอก็ซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูกในวันที่คุณหญิงจิดาภาพูดกับเธอในช่วงวันแรกๆ ที่รู้ว่าเธอเริ่มตั้งท้องลูกคนที่สอง

‘ฉันดีใจนะที่มีวันนี้ ราชรติยอมกลับมาอยู่บ้าน ฉันมีลูกมีหลานอยู่พร้อมหน้า ฉันคงต้องขอบใจเธอ’

‘คุณหญิง...’

‘ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้’ คุณหญิงเอ่ยขึ้นเมื่อเธอหยุดคำไว้เหมือนพูดอะไรไม่ออก

‘ฉันก็แค่อยากบอกว่าฉันดีใจ แค่นั้นแหละ’

‘ค่ะ ฟ้าก็อยากบอกคุณหญิงว่าฟ้าดีใจ ขอบพระคุณคุณหญิงมากนะคะที่หยิบยื่นโอกาสให้ฟ้าได้รู้จักกับคุณราช ถ้าไม่มีคุณหญิง ฟ้ากับคุณราชคงไม่มีวันนี้ คุณหญิงต่างหากที่เป็นคนเริ่มต้นทำให้พวกเรามีวันนี้ วันที่ทุกคนมีความสุข ฟ้าขอบพระคุณคุณหญิงมากค่ะ’

เธอพนมมือขึ้นแล้วกราบลงแทบตักของคุณหญิงจิดาภาด้วยความรู้สึกจากใจจริง


“สงสัยจะกลับมากันแล้ว” เสียงราชรติดังขึ้นเมื่อแว่วเสียงหัวเราะของย่าหลานมาแต่ไกล

“สรุปว่าเราจะอยู่ด้วยกันทั้งหมดนะคะ” ช่อฟ้าย้ำถามเมื่อร่างใหญ่กำลังจะผละจากไปหาลูก

“ใช่ ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน พวกเราทุกคนจะอยู่ด้วยกันและรักกันอย่างนี้ตลอดไป” ราชรติหันกลับมาตอบแล้วจูบหน้าผากภรรยาสุดที่รักอีกครั้ง ก่อนลุกขึ้นก้าวไปหาเด็กชายตัวอวบใหญ่ที่เดินเตอะแตะเข้ามาโดยมีคนเป็นย่าและน้าสาวช่วยกันจูงมือ    คนละข้าง

ช่อฟ้านั่งยิ้ม มองใบหน้ายิ้มร่าของลูกชายที่ตื่นเต้นดีใจเมื่อได้เห็นหน้าคนที่หายไปนานสามวัน ลูกช้างส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดเมื่อถูกคนเป็นพ่อจับอุ้มขึ้นโยนรับแล้วหมุนตัวเล่นกลางอากาศ พ่อลูกเล่นกันอย่างสนุกสนานเหมือนที่เคยเล่น โดยมีคนเป็นย่าคอยส่งเสียงปรามเป็นระยะ เพราะบางท่าที่ราชรติเล่นกับลูกนั้นก็ชวนใจหายใจคว่ำอยู่ไม่น้อย

ทุกคนต่างมีรอยยิ้ม เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของทุกคนที่เรารัก... นี่คือช่วงเวลาแห่งความสุขของคนมีครอบครัวที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก


จบบริบูรณ์

ขอบคุณนักอ่านมากๆ ค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น