นิมมานรดี อรรวี

ขอบคุณยอดสนับสนุนทุกท่านค่ะ

21. ทั้งรัก ทั้งหวง 3/3 *ฟรี

ชื่อตอน : 21. ทั้งรัก ทั้งหวง 3/3 *ฟรี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2561 09:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
21. ทั้งรัก ทั้งหวง 3/3 *ฟรี
แบบอักษร


ช่อฟ้าไม่อยากคิดมาก แต่ผู้หญิงท้องส่วนใหญ่ย่อมมีความกังวลใจและคิดมากหวาดระแวงไปต่างๆ นานาโดยสัญชาตญาณอยู่แล้ว และความคิดมากนี่เองที่ทำให้อยากรู้อยากเห็น พออยากรู้ก็ต้องพยายามหาทางให้ตัวเองได้รู้ในเรื่องคาใจที่คิดว่าน่าจะมีวิธีรู้ได้... ขอแค่กล้าเผชิญหน้ากับมัน

เท้าเล็กๆ ก้าวออกจากห้อง ย่องเบาไปยังเรือนหลังกลาง โชคเป็นของช่อฟ้าที่หน้าต่างบานที่อยู่ตรงกับเรือนในยังเปิดอยู่ เรือนหลังกลางไม่ได้ติดเครื่องปรับอากาศทั้งเรือนแบบเรือนใน ปกติกลางวันก็จะเปิดประตูหน้าต่างไว้ให้อากาศถ่ายเท พอตกค่ำเด็กขวัญก็ขึ้นมาปิดบ้างไม่ปิดบ้างก่อนจะกลับบ้านไป เพราะเมื่อไม่มีคนอยู่บุญตาก็ไม่ได้เข้าไปดูแลบ่อยนัก ทุกวันนี้แม่บ้านคนเก่งของราชรติมีหน้าที่สำคัญที่เจ้านายกำชับหนักหนาให้ทำอย่างดีที่สุดอยู่สองเรื่อง นั่นคือดูแลคุณช่อฟ้าและทำอาหารดีๆ มีประโยชน์ให้คุณช่อฟ้ากิน

ช่อฟ้าถอยกลับมายืนแนบวงกบหน้าต่าง หลังจากที่ยื่นหน้าไปเพียงเล็กน้อยก็เห็นสองแม่ลูกนั่งอยู่ตรงส่วนนั่งเล่น ความเงียบยามค่ำคืนทำให้ทุกเสียงที่ดังอยู่ตอนนี้แม้ไม่ดังมากแต่ก็จับใจความได้ค่อนข้างละเอียด หญิงสาวยืนนิ่ง รับฟังเรื่องราวที่ทำให้หัวใจของเธอผิดจังหวะขึ้นเรื่อยๆ

“แม่จะพาช่อฟ้ากลับกรุงเทพ” เสียงคุณหญิงดังก้องอยู่เต็มหู

“ผมอยากให้อยู่ที่นี่ครับ” ราชรติตอบไปเบากว่า

“แต่แม่ตกลงกับช่อฟ้าไว้แล้วว่าถ้าเขาท้องเมื่อไหร่ก็ต้องกลับไปอยู่ในความดูแลของแม่จนกว่าจะคลอด หลานของแม่ แม่อยากดูแลตั้งแต่อยู่ในท้อง นี่อะไรท้องโตจนป่านนี้แล้วไม่ส่งข่าวให้แม่รู้สักนิด คิดจะเบี้ยวกันหรือไง”      

“นั่นมันเรื่องเก่าแล้วนะครับแม่ พ่อของช่อฟ้าตายไปแล้ว พี่น้องก็ต้องแยกกันไปคนละทิศละทาง แม่อย่าบีบคั้นเธออีกเลยนะคะ” เสียงชายหนุ่มเงียบไปอึดใจก่อนจะดังขึ้นอีกครั้ง “ที่สำคัญช่อฟ้าก็มีเงินใช้หนี้ธนาคารแล้ว ผมว่าข้อตกลงเก่าๆ มันน่าจะถูกยกเลิกไปโดยปริยายแล้วนะครับ”

“หึ อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้นะว่าช่อฟ้าได้เงินมากมายขนาดนั้นจากใคร ทำแบบนี้เหมือนอัฐยายซื้อขนมยายชัดๆ แม่ไม่ชอบเลยนะราช”

“เงินของผมนะครับแม่ ผมจะให้ใครหรือทำอะไรก็เป็นสิทธิ์ของผม” ราชรติเอ่ยเสียงเย็น

“ย่ะ!! พ่อคนสมบัติปู่เยอะ เยอะจนไม่อยากเหลียวแลสมบัติพ่อแม่ ฉันมันผิดเองที่มีลูกคนเดียว พอใกล้ตายก็ต้องมาง้อให้ลูกช่วยรับสมบัติ”

“โธ่... ผมไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย แม่ก็อย่าคิดมากเรื่องสมบัตินักเลยครับ นี่ผมก็กำลังจะมีหลานให้แม่ไง แม่ยังสวยยังสาว สุขภาพแข็งแรงขนาดนี้ได้อยู่จนหลานโตเป็นหนุ่มแน่ๆ”

ราชรติเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงทันที คุณหญิงสะบัดหน้าค้อนใส่ลูกชายเหมือนสาวๆ ค่อยแอบอมยิ้มขึ้นมาได้บ้าง ความจริงนางก็เพิ่งเฉียดหกสิบ โรคภัยไข้เจ็บก็ไม่เคยรุมเร้าเพราะกินแต่อาหารคุณภาพดี เนื้อหนังมังสารึก็ไม่ได้เหี่ยวแห้งจนอายรุ่นน้อง คิดว่าถ้าสุขภาพจิตดีกว่าทุกวันนี้ เผลอๆ อาจได้อยู่ทนอยู่นานจนเห็นหน้าเหลน

“งั้นให้หลานไปอยู่กับแม่เลยก็แล้วกัน”

“หลานยังอยู่ในท้องนะครับแม่” ราชรติแทบหลุดหัวเราะกับท่าทีแง่งอนของมารดา

“เอ๊ะราชนี่ แม่ก็หมายถึงทั้งหลานทั้งคนอุ้มท้องหลานนั่นแหละ ให้ช่อฟ้าไปอยู่กับแม่เลยก็แล้วกัน”

คราวนี้ชายหนุ่มส่ายหน้าทันที “ช่อฟ้าต้องอยู่ที่นี่ครับ”

“ไม่เอานะราช ลูกคิดจะให้หลานของแม่คลอดที่นี่เหรอ หมอเอย โรงพยาบาลเอย” คุณหญิงทำหน้าแสยง

“คุณหมอกับโรงพยาบาลที่นี่ก็มีมาตรฐานนะครับแม่ ดูแลช่อฟ้ามาตั้งแต่เริ่มท้องแล้ว”

“แต่แม่อยากเลี้ยงหลาน ราชอย่าลืมนะว่าแม่เป็นคนเริ่มความคิดนี้ งั้นเดี๋ยวแม่จะยกหนี้ให้ช่อฟ้าทั้งหมดเลย แล้วราชก็ยกช่อฟ้าให้แม่เอากลับไปกรุงเทพ”

“แม่พูดเป็นเล่น คนนะครับไม่ใช่ตุ๊กตา” ราชรติโคลงศีรษะเกือบหลุดหัวเราะเมื่อนึกถึงคำพูดของใครสักคนที่ว่าไว้ว่า คนชรามักกลับไปมีนิสัยเหมือนตอนเด็กอีกครั้ง

คุณหญิงจิดาภาค้อนขวับเข้าให้ “แล้วจะเอายังไงยะ นั่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้ งั้นรอให้หลานคลอดก่อนแล้วแม่มารับไปเลี้ยงก็ได้ ถ้าราชติดใจแม่ช่อฟ้านั่นนักก็เก็บไว้ จะมีลูกกันใหม่อีกกี่คนก็เชิญ”

“เรื่องนี้ไว้เราคุยกันอีกทีก็แล้วกันนะครับ ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดคือรอให้ช่อฟ้าคลอดลูกออกมาอย่างปลอดภัยเสียก่อน” ราชรติเอ่ยด้วยเหตุผลและน้ำเสียงที่เย็นลงจนคนเป็นแม่จับได้ว่าลูกชายกำลังเริ่มอารมณ์ไม่ดี แต่จะไม่ดีเพราะเรื่องอะไรนั่นก็สุดรู้ คุณหญิงเผลอทำเสียงจิ๊กจั๊กขัดใจเพราะใช่แต่ลูกชายที่อารมณ์ไม่ดีเป็นคนเดียวเสียเมื่อไหร่

“รอก็รอ แต่ยังไงแม่ก็ต้องได้เลี้ยงหลานของแม่นะ รู้ไว้ซะ” เมื่ออีกฝ่ายื่นข้อเสนอมานางก็ต้องยื่นข้อเสนอตั้งไว้บ้าง

“ครับ แม่ได้เลี้ยงหลานของแม่แน่ๆ” ส่วนจะเลี้ยงอย่างไรด้วยวิธีไหนนั่นขอเขาคิดก่อน นั่นก็แม่ โน้นก็เมีย และนี่ก็ตัวเอง การจะทำให้คนสามคนพอใจในเรื่องเดียวกันไปเสียทุกอย่างดูจะยากเย็นอยู่ไม่น้อย

“แล้วนี่จะอยู่กันเฉยๆ แบบนี้น่ะเหรอ ไม่คิดจะต้องแต่งงานแต่งการหรือไง” คุณหญิงจิดาภาผุดความคิดนี้ขึ้นมาตอนที่ราชรติไม่ปฏิเสธเรื่องที่นางลองเกริ่นออกไปเรื่องมีลูกคนใหม่กับช่อฟ้า แสดงว่าราชรติมีความคิดที่จะให้ช่อฟ้าอยู่ที่นี่ต่อไปหลังคลอดลูก นั่นจะหมายความว่าเจ้าตัวเริ่มคิดถึงมีลูกมีเมียเป็นเรื่องเป็นราวด้วยหรือเปล่า แต่คำตอบที่ได้รับหลังจากการนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจใหญ่ก็ทำให้คุณหญิงได้แต่ถอนใจเฮือก

“ไม่ครับ ไม่แต่ง!”

ช่อฟ้าหัวใจหล่นวูบ มือเล็กสั่นไหวยามยกมือลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นมาสมอายุครรภ์จวนหกเดือน ก้มหน้าลงมองแล้วถอนใจบอกตัวเองว่า... ไม่เป็นไร ก็แค่ไม่แต่งงาน ไม่ได้แปลว่าเขาไม่รัก

“แล้วคนอื่นจะคิดยังไงที่ราชมีผู้หญิงท้องโตอยู่ในบ้าน” เสียงคุณหญิงดังขึ้นอีกครั้ง เป็นคำถามที่ช่อฟ้าต้องขยับกายเข้าไปใกล้ขอบหน้าต่างเพื่อรอฟังคำตอบที่เธอก็อยากรู้ ไม่มีเสียงของราชรติตอบกลับมา และเสียงคุณหญิงจิดาภาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“คิดดูดีๆ นะราช อีกหน่อยจะมีเด็กคนหนึ่งเรียกราชว่าพ่อ เรียกช่อฟ้าว่าแม่ แต่กลับไม่มีใครรู้ว่าราชแต่งงานกับช่อฟ้าหรือเปล่า มันยังไงๆ อยู่นะ ถ้าทำแบบที่แม่คิดไว้แต่แรกก็ว่าไปอย่าง ให้ช่อฟ้าไปอยู่กับแม่ รอคลอดแล้วก็แยกย้ายกันไป ทำเป็นว่าลูกกับช่อฟ้าพลาดมีอะไรกัน แต่ราชไม่อยากมีลูกไม่อยากแต่งงาน เลยเอาหลานไปให้แม่เลี้ยง แบบนั้นไม่ง่ายกว่าเหรอ”

“ง่ายครับ แต่ผมไม่เห็นด้วย” ราชรติตอบรวดเร็วและเด็ดขาด “ยังไงช่อฟ้าก็ต้องอยู่กับผม”

“จ้า! ถ้าอย่างงั้นก็แต่งงานกันซะให้สิ้นเรื่อง!” คุณหญิงประชดเข้าให้ แต่ราชรติกลับส่ายหน้า ยกยิ้มมุมปากถามกลับอย่างอารมณ์ดี

“แม่อยากให้ผมแต่งงานกับช่อฟ้าหรือครับ”

“หึ ถ้าถามกันจริงๆ ก็ต้องบอกว่าไม่หรอกยะ แม่ไม่อยากได้แม่นั่นเป็นสะใภ้ แต่ก็ไม่อยากให้คนเขาว่าได้ ถ้าราชติดอกติดใจขนาดอยากนอนด้วยนานๆ ก็เรื่องของราช จะแต่งไม่แต่งก็ตามใจ แต่ยังไงหลานคนแรกนี่ให้แม่พากลับไปเลี้ยงที่กรุงเทพนะ”

ราชรติหัวเราะหึ ส่ายหน้าทันที ตกลงที่คุยกันมานานสองนานนี่แม่เขายังไม่ยอมเข้าใจใช่ไหม

“ไม่ครับ ลูกผมต้องอยู่กับผม”

คุณหญิงหรี่ตามองสีหน้าจริงจังของลูกชายแล้วให้สะกิดใจอะไรบางอย่าง สีหน้าของราชรติตอนนี้มันเหมือนกับเมื่อแปดเก้าปีก่อน ตอนที่เขายืนยันจะแต่งงานกับผู้หญิงที่อ้างว่าอุ้มท้องลูกของเขาเหลือเกิน

“เรียกลูกซะเต็มปากเต็มคำ ราชมั่นใจหรือว่าเด็กในท้องของช่อฟ้าเป็น ‘ลูกของราช’ จริงๆ”

ความเงียบของราชรติทำให้ช่อฟ้าต้องกลั้นใจรอลุ้น... ถ้าคำที่เขาพูดว่าจะไม่แต่งงานทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเสียแล้ว ตอนนี้ คำตอบสั้นๆ ที่ได้ยินก็กำลังทำให้หัวใจดวงเดียวกันนั้นลอยละล่องขึ้นมาจวนทะลุอก

“ครับ ผมมั่นใจ”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น