มีฝนบางเวลา
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ เนื่องจากเรื่องนี้ต้องกดเหรียญ แนะนำให้กดอีบุ๊คดีกว่าเพื่อความคุ้มค่าค่ะ เพราะในอีบุ๊คเพิ่มตอนเพิ่มจากใน เว็บไปอีก 30+ ตอน

ตอนที่ 3 หรือพี่ชอบให้ผมบังคับ

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 หรือพี่ชอบให้ผมบังคับ

คำค้น : นัท,ลูกแก้ว,พ่อหนุ่มหน้านิ่ง,Scret Admirer,NC18+,18+,Love Scene

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2561 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 หรือพี่ชอบให้ผมบังคับ
แบบอักษร

ถ้าให้บอกเวลาแน่นอนคงไม่ได้ แต่ถ้าดูจากตำแหน่งของดวงอาทิตย์ก็น่าจะสักสิบโมงได้ นัทลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างมึนๆ เขารู้สึกปวดหนึบที่หัวเพราะอาการแฮงค์ แต่ก็ยังไม่ลืมนึกถึงฝันเมื่อคืนที่สมจริงสุดๆ นี่เขาเป็นคนแบบไหนนะที่ฝันว่าข่มขืนพี่สาวข้างห้องเนี่ย เขาถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ดวงตาคมกรอกไปมาเพราะสภาพห้องไม่คุ้นเคย แล้วก็ตกใจสุดขีดกับคนที่ยังหลับอยู่ข้างๆตัวเองด้วย นัทกุมหัวเลยเพราะไอ้ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ดูจากสภาพแล้วไม่น่าจะใช่ฝันแล้วล่ะ เขาเหลือบมองร่างเล็กที่สภาพกึ่งเปลือย เสื้อผ้าถูกทึ้งกองอยู่ข้างโซฟา เขาจะทำยังไงดีเนี่ย มันคือเรื่องที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้นเลย เพราะเขาเมาแน่นอน นัทมองเจ้าของร่างเล็กที่ดูเหมือนจะหลับแต่ตัวยังสั่นเทาอยู่ เขามองที่โซฟามีลอยเลือดและน้ำกามเลอะอยู่ด้วย


“ชิบหายแล้วมั้ยล่ะ” นัทบ่นเสียงเบา จะออกจากห้องแล้วทำไม่รู้ไม่ชี้จะดีมั้ยนะ เขาถอนหายใจยาวอย่างหนักใจ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปที่เตียงแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมเจ้าของห้องที่นอนนิ่งไม่ขยับอยู่ที่โซฟา นัทพ่นลมหายใจยาวอีกครั้งหนึ่งก่อนถือวิสาสะเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำมาดื่มเพราะปวดหัวหนักมาก เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองแล้วถอนหายใจซ้ำอีก คือตอนนี้ไม่กล้าทำอะไรเลย จะออกจากห้องนี้ไปมันก็ทำไม่ได้ เพราะรู้สึกผิดเต็มประตูเลย เขามองไปรอบๆ จนไปเห็นกระเป๋าทำงานของตัวเองเลยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก่อนจะโทรเข้าบริษัท


“ผมณัฐวุฒิ นะครับ วันนี้ขอลากิจนะครับ..ครับ เข้าใจแล้วครับ” ทางพี่ฝ่ายบุคคลบอกเขาเพียงว่า ให้ลาได้เพียงแต่ต้องมาเขียนใบลาให้เรียบร้อยในวันพรุ่งนี้ หลังจากโทรไปที่บริษัทแล้ว เขาก็ค้นหากุญแจห้องตัวเอง แล้วก็ต้องถอนหายใจซ้ำ เพราะน่าจะลืมเอาไว้ที่บริษัทแน่ๆ เพราะตอนออกมากระทันหันเหลือเกิน อยู่ๆก็ถูกพี่หัวหน้าแผนกลากไปเลี้ยงด้วยเหตุผลที่ว่า ต้อนรับพนักงานใหม่และเลี้ยงเลื่อนตำแหน่ง หลังจากดื่มไปแก้วที่ 5 เขาก็จำไม่ได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นจนมารู้ตัวอีกทีก็ตอนนี้แหละที่ตื่นมาพร้อมกับปัญหาใหญ่เลย เขาจะโดนแจ้งความข้อหาข่มขืนกระทำชำเรามั้ยเนี่ย นัทนั่งลงกับพื้นข้างโซฟาแล้วจิบน้ำเย็นไปเรื่อยๆ มองหน้าพี่สาวข้างห้องที่ยังหลับสนิท ริมฝีปากบางได้รูปของพี่สาวข้างห้องมีรอยแตกนิดหน่อย และดูซีดเหมือนคนป่วย เขาพิจารณาอีกครั้งที่แก้มก็ดูเหมือนจะสีไม่ปกติ เพราะแดงจัดคล้ายคนไม่สบาย พอเห็นแบบนั้นนัทเลยถือวิสาสะ จับไปที่แก้มของอีกฝ่าย ตอนนั้นแหละรู้สาเหตุแล้วว่าทำไมถึงเห็นแบบนั้น ดูเหมือนพี่สาวข้างห้องจะไข้ขึ้น


นัทเกาหัวตัวเอง สมองมันเหมือนสั่งงานช้า ไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหนดีตอนนี้ เขาเลยตัดสินใจ เดินลงไปที่สำนักงานด้านล่างเพื่อไปขอกุญแจสำรองสำหรับเปิดห้องตัวเอง หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยก็ออกไปร้านขายยาและไม่ลืมที่จะซื้อโจ๊กเข้ามาด้วย เขาไม่ได้คิดจะกินเองหรอกแต่สภาพพี่สาวข้างห้องนี่ เขาจำเป็นต้องรับผิดชอบแหละ ในฐานะที่ยังมีความเป็นมนุษย์อยู่ อีกอย่างคนที่ทำให้เป็นแบบนั้นก็ความผิดของเขาเองล้วนๆเลย ในขณะที่นัทออกไปจากห้องของลูกแก้ว เสียงโทรศัพท์ภายในห้องลูกแก้วก็ดังขึ้น ลูกแก้วสะลึมสะลือลืมตาตื่นขึ้นมา เธอรู้สึกเจ็บระบมไปทั้งตัวเลย ร่างเล็กคลานไปรับโทรศัพท์


“ฮัลโหล” เธอรับด้วยเสียงเบาเพราะรู้สึกโคตรแย่ตอนนี้ นอกจากจะระบมไปทั้งตัวแล้วเธอยังปวดหัวมากด้วย


“ไม่สบายเหรอลูกแก้ว ป้าก็แปลกใจเห็นจะเที่ยงแล้วไม่ลงมา กินยาอะไรหรือยังเนี่ย” เสียงของป้าเธอผ่านสายโทรศัพท์มาด้วยความเป็นห่วง ดีที่ป้าของเธอเป็นคนที่ใจดีมากและรักเธอเหมือนลูก


“ไม่สบายค่ะป้า ขอโทษนะคะ” เธอพูดความจริงไป ครึ่งเดียว ไม่กล้าบอกต่อว่าเมื่อคืนโดนเจ้าหนุ่มข้างห้องเล่นซะเละเลย


“ไม่เป็นไรลูก ไปหาข้าวหายากินแล้วนอนพักซะ วันนี้ป้าดูแลให้เองช่วงบ่าย” คือปกติแล้วช่วงเที่ยงจนถึงเย็น เธอจะเป็นคนดูแลเพราะป้าของเธอจะออกไปทำกิจกรรมในร่มกับเพื่อนๆในกลุ่ม เรียกแบบภาษาบ้านๆคือไปเล่นไพ่นั่นแหละ


“ค่ะ ป้า แค่นี้นะคะ ลูกแก้วปวดหัวมาก” ป้าของเธอเลยวางสายไปส่วนลูกแก้วเอง มองไปรอบๆห้อง ก่อนจะถอนหายใจยาว เธอค่อยๆเดินเก็บเสื้อผ้าก่อนจะ เดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างตัวเอง ที่ต้นขาเธอเต็มไปด้วยเลือดและน้ำกาม เธอรู้สึกขนลุกแล้วก็ตัวสั่นขึ้นมาเลย ไม่คิดเลยว่ามันจะน่ากลัวขนาดนี้ ผู้ชายหน้าตาดีๆ กลับทำแบบนี้ได้ ลูกแก้วล้างตัวไปน้ำตาก็ไหลออกมาด้วย ทั้งเจ็บทั้งรู้สึกแย่สุดๆ เวรกรรมอะไรของเธอกันแน่นะ หลังจากเธอล้างตัวอย่างทุลักทุเล ลูกแก้วก็เดินมาที่เตียงของเธอ ก่อนจะทิ้งตัวลงไปเพราะเรี่ยวแรงหายไปหมดแล้ว มีแต่น้ำตาที่ไหลจนเปียกชุ่มไปบนหมอน เธอมองมือของตัวเอง มันสั่นเทาไม่หยุด เธอไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไร อาจจะนานหรือไม่นานก็ไม่รู้แต่ต้องตกใจจนสะดุ้งเลยเมื่อประตูห้องของเธอเปิดแล้วมีเจ้าหนุ่มใจร้ายเมื่อคืนเดินเข้ามา เธอถอยกรูดออกห่างเลยเมื่อร่างสูงเดินมาใกล้เตียง


เจ้าของใบหน้าหล่อยังทำหน้านิ่งๆเหมือนเดิม นี่แหละที่อาจจะทำให้เธอปลงก็ได้หมอนี่อาจจะไม่มีอารมณ์แสดงออกทางสีหน้าเลยก็ได้ เธอมองร่างสูงเดินไปที่ตู้เก็บจานก่อนจะจัดแจงเทอะไรซักอย่างลงไปในถ้วยแล้วเดินมาหาเธอ เธอมองหน้าอีกฝ่ายอย่างหวาดๆ พ่อหนุ่มหน้านิ่งสบตาเธอ เธออาจจะคิดไปเองก็ได้ว่านั่นคือแววตาที่สำนึกผิด


“พี่กินโจ๊กก่อน จะได้กินยาครับ” เธอมองถ้วยโจ๊ก แล้วมองหน้าอีกฝ่ายก่อนจะส่ายหน้า เธอแอบเห็นพ่อคนหน้านิ่งลอบถอนหายใจ ก่อนจะพูดอีก


“เดี๋ยวผมป้อน” ดูเหมือนเสียงหมอนี่เริ่มแข็งขึ้นอีกนิดคล้ายหงุดหงิด มันใช่เรื่องเหรอ คนที่ต้องโกรธมากน่าจะเป็นเธอสิ เธอมองหน้าอีกฝ่ายนิ่งๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มมาปิดหน้าเอาไว้


“จะให้ผมทำแบบเมื่อคืนอีกรอบมั้ยครับถึงจะกินได้” เสียงชายหนุ่มที่เรียบๆแต่เธอรู้สึกได้ว่า ไม่ได้ล้อเล่นแน่นอน ทำเอาเธอสะดุ้ง นิ้วเรียวยาวของพ่อคนหน้านิ่งจับผ้าห่มที่คลุมหน้าเธอแล้วเปิดออก เธอสบตากับดวงตาคมที่มองหน้าเธอ เธอถอนหายใจก่อนจะพยายามพยุงตัวเองขึ้นมาแต่ อีกฝ่ายกลับช่วยพยุงเธอให้นั่งพิงกับหมอนแล้วหยิบถ้วยโจ๊กมาตักให้เตรียมจะป้อน ลูกแก้วมองหน้าอีกฝ่ายที่ไม่แสดงอารมณ์และมองช้อนที่ตักโจ๊กยื่นมาใกล้ปากเธอ


“ออกไป” เธอพูดสั้นๆแต่เธอเห็นอีกคนถอนหายใจอีกแล้ว


“พี่ควรกิน หรืออยากให้ผมบังคับมากกว่านี้” คราวนี้พ่อคนหน้านิ่งหรี่ตาลงก่อนจะพูดต่อ


“หรืออยากให้ป้อนด้วยปาก” เธอมองหน้าอีกฝ่ายที่พูดเสียงเรียบ คือไม่รู้เลยว่าหมอนี่พูดจริงพูดเล่นกันแน่ ตอนแรกก็คิดว่าเป็นคนเงียบๆ แต่ท่าทางจะดุน่าดูเลย แต่ทำไมเธอต้องแคร์ แค่เรื่องเมื่อคืนก็น่าจะเพียงพอแล้ว เธอไม่อยากมองหน้าหมอนี่อีก


“ออกไป...” เธอพูดซ้ำ พ่อคนหน้าหล่อวางถัวยโจ๊กลง เธอมองตามไปที่มือ แต่เธอต้องตกใจกว่าเดิมเพราะอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้เธอก่อนจะจับข้อมือเธอข้างนึงเอาไว้แล้วอีกข้างล็อคที่ต้นคอด้านหลัง ริมฝีปากได้รูปบดขยี้ลงมาที่ปากของเธอรุนแรงแบบไม่ยั้งเหมือนเมื่อคืนเลย เธอสั่นเทาเพราะไม่คิดว่าจะเกิดอะไรแบบนี้อีก ลิ้นร้อนตวัดภายในโพลงปากเธอ ฟันคมกัดลงไปบนลิ้นของเธอจนรู้สึกได้ ลูกแก้วดิ้นสุดแรงเลยแต่ก็สู้แรงไม่ไหวเพราะป่วยอยู่ด้วย เธออ่อนแรงลงเมื่ออีกฝ่ายเริ่มขยับริมฝีปากแล้วดูดกลืนริมฝีปากของเธอ เธอไม่รู้หรอกว่าหมอนี่จูบเก่งหรือเปล่าเพราะเธอไม่เคยจูบกับใคร แต่ที่รู้คือเธอรู้สึกไปถึงช่วงล่างของเธอ เธอกำลังเกิดอารมณ์จากการถูกทำแบบนี้ โดยผู้ชายคนนี้ ลูกแก้วรู้สึกสับสนมาก พอเธอเลิกต่อต้าน เพราะแรงหมดอีกฝ่ายก็ผละริมฝีปากจากเธอแล้วปล่อยมือที่ล็อคแขนเธอเอาไว้ด้วยก่อนจะขยับตัวไปนั่งที่เดิม เจ้าของใบหน้าหล่อพูดอีกครั้ง


“กินซะ แล้วจะได้กินยา หรือจะให้ผมทำยิ่งกว่านี้.....” เธอทำหน้าปลง คือตอนนี้ในหัวมันหาคำด่าไม่ได้แล้วไง อาจจะเพราะเธอเหนื่อยเต็มทนแล้ว ลูกแก้วยอมกินโจ๊กที่อีกฝ่ายป้อนไปสองสามคำ ก่อนจะส่ายหน้าเมื่อเจ้าของใบหน้าหล่อพยายามป้อนอีก เท่าที่เธอสังเกตุดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็คงเหนื่อยไม่แพ้กันเพราะถอนหายใจบ่อยมาก พ่อคนหน้านิ่งหยิบยาและแก้วน้ำให้เธอ ก่อนจะนั่งมองเธอเงียบๆขณะที่เธอกินยา พอกินเสร็จก็พยุงเธอให้นอน แล้วเอาของไปเก็บเสร็จก็ย้ายตัวสูงๆไปนั่งอ่านหนังสือที่โซฟาเหมือนเป็นห้องตัวเองซะงั้น เธอเหลือบมองพ่อคนหน้านิ่งตลอดก่อนจะเผลอหลับไปอีกรอบตอนไหนก็ไม่รู้ เพราะยาทำให้ง่วง


ลูกแก้วลืมตาตื่นขึ้นมาอีกเมื่อเวลาน่าจะผ่านไปสักพักได้เพราะดวงอาทิตย์นั้นคล้อยลงต่ำมากแล้ว เธอเริ่มดีขึ้นแล้วเพราะไข้ลดแต่ยังเจ็บระบมไปทั้งตัวอยู่ ร่างเล็กพยุงตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะเปิดเสื้อของตัวเองขึ้นแล้วมองไปที่รอยช้ำเป็นวงๆ จมูกได้รูปพ่นลมหายใจออกมา เธอเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปที่โซฟาเพราะคิดว่าพ่อคนหน้านิ่งนั่นคงออกจากห้องไปแล้วแต่ผิดถนัด หมอนั่นนั่งมองเธอที่เปิดเสื้อตัวเองอยู่แบบหน้าเรียบๆ เจ้าของร่างสูงลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยปากถามเธอ


“พี่วางกล่องพยาบาลไว้ตรงไหน?” เธอยกคิ้วได้รูปของเธอขึ้นสูงเลย ก่อนจะเอ่ยปากพูดออกไป


“ออกไป....” พ่อคนหน้าหล่อขมวดคิ้วแล้วถอนหายใจก่อนจะก้าวยาวๆสองสามก้าวก็มายืนชิดเตียงของเธอแล้ว


“อย่าดื้อได้มั้ย ผมพยายามรับผิดชอบอยู่” เธออ้าปากค้างแล้วมองหน้าอีกคนก่อนจะขมวดคิ้วอย่างโมโห แล้วพูดออกไปเสียงแข็ง


“ออกไป เราไม่อยากเห็นหน้าเธอ” พ่อคนหน้านิ่งมองหน้าเธอ แววตาไม่ได้เปลี่ยนอารมณ์สักเท่าไหร่หรอก มีแต่คิ้วเข้มๆนั่นแหละที่ขมวดเหมือนไม่พอใจ นัทถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินไปที่ตู้เก็บของตรงจุดที่เขาคิดว่าเขาจำได้ว่าเห็นพี่สาวข้างห้องเนี่ยเก็บกล่องยาที่ทำแผลให้เขาเมื่อสองสามวันก่อน แล้วก็เป็นอย่างที่คิด กล่องยาวางอยู่ตรงนั้น เขาหยิบออกมาก่อนจะเปิดดูข้างใน มียาทาแก้อาการฟกช้ำ เขาเดินมานั่งบนเตียงข้างๆกับพี่สาวข้างห้อง ที่มองเขาหน้าเหวอเลย เขาแอบยิ้มเมื่อเห็นเจ้าของร่างเล็กถอยกรูดออกไปจนแทบจะตกเตียงอีกฝั่ง เขารีบคว้าตัวอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนที่จะตกไปจากเตียงจริงๆ มือทั้งสองข้างของเจ้าของร่างเล็กตอนแรกเกาะแขนเขาเอาไว้แน่นเลยคงเพราะตกใจก่อนจะพยายามดันออก เขายอมปล่อยแต่โดยดี ก่อนจะมองอีกฝ่าย ที่ตัวสั่นเลย คงเพราะกลัวเขานี่แหละไม่ต้องสงสัย เขาเอื้อมมือไปหยิบกล่องยาก่อนจะมองหน้าอีกฝ่ายที่ยังดูหวาดๆอยู่ เขาพูดด้วยเสียงเรียบๆ


“ผมจะทายาให้” เจ้าของร่างเล็กส่ายหน้ารัวๆเลย เขาถอนหายใจนิดหน่อย ก่อนจะยื่นหน้าของตัวเองไปใกล้หน้าอีกคนแล้วกระซิบข้างหู


“อยากให้ผมทำแบบเมื่อบ่ายเหรอครับถึงจะยอม หรือจะเอาแบบเมื่อคืนดี....”  เจ้าของดวงตาคู่สวยมองเขาแบบโกรธมาก แต่ก็ไม่ได้โต้ตอบอะไร ริมฝีปากบางเบ้นิดหน่อยแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาลองเอื้อมมือไปจับที่เสื้อนอนของอีกคนก่อนเป็นการหยั่งเชิง นิ้วมือเรียวเล็กของอีกคนกำผ้าห่มที่อยู่ข้างตัวเอาไว้แน่นเลยแต่ก็ไม่ได้ดึงมือของเขาออก เขามองปฏิกริยาของอีกฝ่ายตลอดก่อนจะใช้มืออีกข้างปลดกระดุมเสื้อชุดนอนออก ผิวขาวที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเนื้อบางเผยออกมาเขาแกะกระดุมทุกเม็ดออกด้วยหน้านิ่งๆ แต่จริงๆเขารู้สึกแปลกๆเหมือนกันที่มาถอดเสื้อคนอื่นที่ไม่ใช่แฟนตัวเองด้วยซ้ำออก


นัทใช้มือทั้งสองข้างของตนจับเสื้อที่แกะกระดุมเรียบร้อยแล้วเปิดออก เขามองอีกฝ่ายที่แก้มขึ้นสีแดงเพราะความอาย มือเล็กที่กำผ้าห่มเอาไว้ยกมาปิดหน้าอกของตัวเอง เขาพ่นลมหายใจออกมาให้อีกฝ่ายได้ยิน เจ้าของดวงตาคู่สวยเงยมองหน้าเขาก่อนจะหลบตาแล้วยอมเอามือไปกำไว้ที่ผ่าห่มเหมือนเดิม พอเห็นแบบนั้นเขาจึงใช้นิ้วของตัวเองลูบไปบนผิวของอีกฝ่ายเพื่อสำรวจรอยช้ำ นัทสัมผัสได้ว่าอีกคนตัวสั่นมาก มือก็สั่นด้วย ทำไมพอเห็นอีกฝ่ายเป็นแบบนี้เขารู้สึกอยากขย้ำอีกฝ่ายกันนะ ชายหนุ่มรู้สึกสับสนในตัวเองอยู่ไม่ใช่น้อย เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหน อาจจะเพราะเวลาเขาอยากได้ใคร ผู้หญิงพวกนั้นก็ยอมพลีกายถวายตัวให้เขาจนหมดเลยก็ได้


“พี่ชื่ออะไร....” เขาถามขึ้นด้วยเสียงเรียบเพราะอยากจะทำลายบรรยากาศแปลกๆตอนนี้ เจ้าของริมฝีปากบางเม้มปากเอาไว้ ไม่ตอบเขา นัทได้แต่เพียงมองหน้าอีกฝ่ายนิดนึงแล้วถอนหายใจ เขาพูดต่อโดยไม่ได้รอฟังคำตอบ เพราะคาดเอาไว้ว่าอีกคนคงไม่ค่อยอยากพูดอะไรกับเขาซักเท่าไหร่หรอก


“ผมชื่อนัท” เขาเหลือบมองหน้าเจ้าของดวงตาคู่สวย ดูเหมือนเธอจะมองที่มือของเขาที่ยังสัมผัสอยู่ที่หน้าอกของเธอ ก่อนจะหลบสายตาไป นัทสำรวจบริเวณที่มีรอยช้ำก่อนจะหันไปหยิบยาออกมาจากกระเป๋ายาแล้วค่อยๆทาให้อีกคนแบบไม่ได้รีบร้อน ปลายนิ้วของเขาสัมผัสผ่านยอดอกของอีกฝ่ายหลายครั้ง ทุกครั้งเขารู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกระตุกเบาๆ เจ้าของใบหน้าหล่อแกล้งสัมผัสถูวนรอบๆฐานของยอดอก จนเห็นได้ชัดว่าเริ่มแข็งเป็นไตขึ้นมา เขามองหน้าอีกฝ่ายที่แดงจัด และลมหายใจไม่ปกติ


“หยุด.......” เขาได้ยินเสียงห้ามเปล่งออกมาจากริมฝีปากบาง เขาหยุดมือที่แกล้งอีกฝ่ายก่อนจะแอบยกยิ้มมุมปากโดยไม่ให้อีกฝ่ายเห็น เขาเอื้อมมือไปปิดฝายาแก้ฟกช้ำแล้วหันหน้ามาก่อนจะติดกระดุมให้อีกฝ่ายจนเสร็จ เสียงถอนหายใจแบบโล่งใจดังออกมาเบาๆจากจมูกได้รูป จนเขาอดไม่ได้ที่จะขยับใบหน้าของตนเข้าไปใกล้แล้วดึงอีกฝ่ายมาจูบ


“อื้ออออ” เสียงครางดังในลำคอขาว เพราะจูบที่ไม่ได้ตั้งตัวช่วงชิงลมหายใจของเธอไปจนหมด เธอดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายเต็มแรง แต่เหมือนจะถูกแขนแกร่งนั่นรัดแน่น ริมฝีปากร้อนบดขยี้ริมฝีปากของเธอ ก่อนจะสอดลิ้นมาหยอกล้อภายในโพลงปากของเธอ เจ้าของดวงตาคู่สวยสะท้านไปทั้งตัวเพราะรสจูบ เธอกำลังเคลิ้มกับสัมผัสแบบนี้ หัวใจของเธอเต้นรัวแรงแบบไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน หลังจากชายหนุ่มเหมือนจะพอใจในรสจูบก็ผละริมฝีปากออกจากเธอ แล้วมองหน้าก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงเรียบๆไม่แสดงอารมณ์อะไรมากนัก พร้อมหน้านิ่งๆนั่นด้วย


“ให้รางวัลเด็กดี” ลูกแก้วถึงกับเหวอไปเลย เธอตัวสั่นเทิ้มไปหมดด้วยหลายอารมณ์ที่ประดังประเดเข้ามา หน้าของเธอร้อนผ่าวไปหมด เธอรีบหลบตา ล้มตัวลงนอนก่อนจะดึงผ้าห่มมาปิดหน้าเอาไว้ แม้จะปิดหน้าตัวเองแต่เธอก็ยังเงี่ยหูฟังว่าพ่อคนหน้านิ่งนั่นที่บอกว่าตัวเองชื่อนัท จะทำอะไรต่อไปอีก เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายเดินไปเดินมารอบห้องเหมือนกำลังทำอะไรซักอย่าง เธอได้กลิ่นเหมือนทำอาหาร เธอลอบถอนหายใจ ความเกรงใจของหมอนี่ยังมีเหลืออยู่บ้างมั้ยเนี่ย น่าจะออกจากห้องของเธอไปได้แล้ว ลูกแก้วหลับตาลงอย่างอ่อนแรงและเผลอหลับไป

-- to be continued --

ความคิดเห็น