แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -30- ...นามใหม่ของเจ้า...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -30- ...นามใหม่ของเจ้า...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.1k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2558 20:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -30- ...นามใหม่ของเจ้า...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ตอนที่ 30

 

...นามใหม่ของเจ้า...

 

 

 

            “ตามสัญญาข้าจะยกรีโอน่าให้กับเจ้า” ริฮานน่าพูดบอก รีโอน่าจึงหันควับมามองไอเดีย

 

 

 

            “ข้าไม่ต้องการนายที่เคยเป็นมนุษย์มาก่อน!!” รีโอน่าพูดว่าเสียงดังกังวาลจนน่ากลัว

 

 

 

            “แวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์มาก่อนนั้นอ่อนแอ!! กลัวงั้นหรอ ตัวน่ารังเกลียดงั้นหรอ เหอะ! พวกมนุษย์นั้นน่ารังเกลียดกว่าพวกเราทั้งหมด” รีโอน่าร้องว่าและรีบวิ่งเข้าไปทางด้านในป่าทันทีท่ามกลางความไม่เข้าใจของไอเดียลูซดาร์ค

 

 

 

            “อย่าใส่ใจนักเลยเดี่ยวรีโอน่าก็กลับมา” ริฮานน่าพูดบอก

 

 

 

            “เขามีปมอะไรเกี่ยวกับมนุษย์อย่างงั้นหรอครับ” ไอเดียหันมาถามริฮานน่า ริฮานน่าหันไปมองหลุยส์ทันที หลุยส์เองก็พยักหน้าช้าๆ

 

 

 

            “เราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่ามั้ย ?” ริฮานน่าพูดถาม ไอเดียหันมามองลูซดาร์คและเดินเข้าไปดูว่าบาดเจ็บตรงไหนมั้ยก่อนจะเดินตามริฮานน่าเข้าไปในบ้าน

 

 

 

            “คุณจะตอบผมได้รึยัง” ไอเดียพูดถาม

 

 

 

            “อืม เจ้ารู้จักฮันเตอร์มั้ย ?” ริฮานน่าพูดถาม

 

 

 

            “ฮันเตอร์ที่อยู่ในหนังก็น่าจะรู้จักนะครับ” ไอเดียพูดตอบ

 

 

 

            “ฮันเตอร์นั้นแต่ก่อนมีจริง” ริฮานน่าพูดตอบก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวของอดีต

 

 

 

            “เมื่อ 600 ปีก่อน...โลกมนุษย์ได้มีภัยพิบัติทางธรรมชาติครั้งใหญ่ จนมนุษย์โลกได้เสียชีวิตหลายล้านคนกับเหตุการณ์ในครั้งนั้น  และเมื่อผ่านไปได้ ไม่ ถึง 3 ปีก็เริ่มมีข่าวลือเรื่องของมนุษย์ที่เลี้ยงชีพด้วยเลือดของมนุษย์ด้วยกันเอง หลายคนไม่มีใครเชื่อแต่เมื่อเริ่มมีคนตายมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยสาเหตุเดียวกันคือเลือดหมดตัว ก็เริ่มมีคนหวาดกลัว แต่ภายในผู้หวาดกลัวนั้น ก็ได้มีเหล่า อัศวินได้ออกตามหาสาเหตุ จนใน 6  ปีต่อมาเหล่า อัศวินผู้กล้านั้น ก็ได้เรียกขานมนุษย์ที่ดูดเลือดเหล่านั้นว่า ผีดูดเลือดหรือแวมไพร์ และ ใน 200 ปีต่อมา เหล่าอัศวินก็ได้ถูกแต่งตั้งให้เป็น ฮันเตอร์”

 

 

 

            “อ่า...” ไอเดียร้องขึ้นเบาๆเมื่อรับรู้เรื่องราว

 

 

 

            “ทั้งสองฝั่งได้ตั้งตนเป็นศัตรูกันและสู้กันจนทั้งสองฝ่ายต้องล้มตายกันไปนับร้อยแต่สงครามก็ได้หยุดชะงักไปเมื่อ 100 ปีก่อน เพราะ เจ้าหญิงผู้มีพลังของฮันเตอร์นั้นได้หลงรักกับเจ้าชายแวมไพร์ในอีกโลกหนึ่ง ทำให้เจ้าหญิงองค์นั้นถูกประนามและถูกประชาชนรังเกลียด” ริฮานน่าพูดต่อ

 

 

 

            “อะไรกัน...แค่ได้รักกับแวมไพร์เท่านั้นเองนะหรอถึงถูกรังเกลียด” ไอเดียพูดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ

 

 

 

            “อืมใช่แล้วละ...เจ้าหญิงที่เป็นฮันเตอร์กับเจ้าชายที่เป็นแวมไพร์นั้นได้รักกันจนมีลูก ถึงแม้จะเป็นการแอบรักก็ตาม แต่เมื่อมีลูก องค์รักษ์ผู้ดูแลเจ้าหญิงจึงได้ทำคลอดเด็กทารกผู้ชายออกมาให้...และเป็นไปตามคาดนั้นก็คือ เด็กคนที่ถูกคลอดออกมานั้นได้เป็นลูกครึ่งแวมไพร์มนุษย์เจ้าหญิงจึงให้ตั้งชื่อว่า มิเกล ซึ่งแปลว่า ดุจเทพเจ้า และยิ่งประชาชนได้รับรู้ข่าวนั้น ก็ยิ่งรังเกียดเจ้าหญิงเข้าไปใหญ่จน เจ้าหญิงองค์นั้นได้ถูกประชาชนนำตัวไปประหารข้อหาให้กำเนิดบุตรเชื้อสายแวมไพร์” หลุยส์พูดต่อ

 

 

 

             “แต่ก่อนที่เจ้าหญิงจะสิ้นลมหายใจ เจ้าหญิงได้ฝากให้องค์รักษ์ได้นำเด็กคนนี้ไปไว้ในโลงแก้วที่ถูกปกคลุมไปด้วยดอกกุหลาบสีดำ  องค์รักษ์จึงทำตามคำสั่งเสียครั้งสุดท้ายโดยการนำพระโอรสไปไว้ในโลงแก้วที่ปกคลุมไปด้วยดอกกุหลาบสีดำที่ไม่มีวันเหี้ยวเฉา หลายปีผ่านมาจนเวลาผ่านไปนับตั้งแต่มีแวมไพร์เข้ามาในชีวิตของพวกฮันเอตร์กับนับถึง 582 ปี ร่างของพระโอรสก็หายไป จน ณ ปัจบันนี้ยังไม่มีใครพบเจอและฮันเตอร์นั้นก็ได้สูญสลายไปไม่เหลือแม้แต่คนเดียว แต่แวมไพร์นั้นไม่มีวันหมดไปเพียงแค่ไม่ปรากฏตัวให้เห็นเท่านั้น” ริฮานน่าพูดบอกออกมาอีก

 

 

 

            “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับรีโอน่าละครับ” ไอเดียพูดถาม

 

 

 

            “ต่อจากนี้ละ” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

            “พระราชาแวมไพร์ผู้สร้างโลกต่างมิติเมื่อเห็นว่าคนที่ตนรักได้สิ้นลมหายใจต่อหน้าต่อตา พระราชาก็ตัดสินใจดับลมหายใจตนเองด้วยการใช้มีดทับทิมแทงเข้าที่หัวใจของตัวเองก่อนที่ร่างกายของพระองค์จะสลายไปต่อหน้าต่อตาของรีโอน่าหรือนามแต่ก่อนคือดีอ้อนที่แปลว่าเทพเจ้าและรีโอน่าในตอนนั้นเป็นสัตว์พิทักษ์ของพระราชายังไงละ” ริฮานน่าพูดตอบ

 

 

 

            “เพราะแบบนี้นี่เอง...” ไอเดียพูดขึ้นอย่างเข้าใจ

 

 

 

            “แล้วลูกของพระราชาหายไป 18 ปีอย่างงั้นหรอ...” ไอเดียพึมพำ

 

 

 

            ออดดด...

 

 

 

            เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น

 

 

 

            วูบ!

 

 

 

            “อ๊ะ!” ไอเดียร้องขึ้นเมื่อได้กลิ่น เป็นกลิ่นที่คุ้นเคย ไอเดียยืนขึ้นช้าๆและหันไปมองทางด้านประตู

 

 

 

            “ส่งสัยท่านลีโอเน่มาแล้ว”  หลุยส์พูดบอกและเดินออกไปรับลีโอเน่ ลีโอเน่เดินเข้ามาผ่านในบ้านก่อนจะชะงักและหันไปมองไอเดียช้าๆ ลูซและดาร์คลุกขึ้นก้มหัวให้ลีโอเน่โดยไอเดียเองก็ทำตาม

 

 

 

            “ควบคุมพลังได้แล้วหรอ” ลีโอเน่พูดถามไอเดีย

 

 

 

            “ก็พอได้นะครับแต่ยังควบคุมไม่ได้มากเท่าไหร่เลย” ไอเดียพูดตอบตามปกติ

 

 

 

            “อย่างนั้นหรอ” ลีโอเน่พึมพำ

 

 

 

            “ข้าอยากมาทดสอบพลังของเจ้านะ” ลีโอเน่พูดยิ้มๆ

 

 

 

            “เอ๊ะ...ผมยังควบคุมไม่เก่งเลยคงสู้ไม่ไหวหรอกครับ” ไอเดียพูดอย่างเกรงๆแต่แปลกที่ไอเดียไม่เกรงมากเท่าแต่ก่อน

 

 

 

            “น่าๆ อย่าถ่อมตัวไปเลยข้าอยากจะลองกับสายฟ้าแบบเจ้าจริงๆมันยากมากเลยนะที่จะมีพลังสายฟ้าแบบนี้แสดงว่าเจ้าไม่ธรรมดาจริงๆ” ลีโอเน่พูดยิ้มๆ

 

 

 

            “ท่านลีโอเน่ค่ะข้าเตรียมเครื่องดื่มไว้ให้ท่านแล้วค่ะ” ริฮานน่าที่หายไปตอนไหนไม่รู้กลับมาอีกครั้งพร้อมกับเครื่องดื่มกลิ่นหอมยั่วยวน

 

 

 

            “ผมอยากไปหารีโอน่า” ไอเดียหันไปหาริฮานน่า

 

 

 

            “ที่ประจำของรีโอน่าคือบนภูเขาลูกนั้น” ริฮานน่าพูดบอกและชี้ไปทางภูเขาเล็กๆที่อยู่ทางด้านหลัง

 

 

 

            “ให้ข้าไปด้วยมั้ยไอเดีย” ลูซพูดถาม

 

 

 

            “นั้นสิให้พวกข้าไปด้วยมั้ย” ดาร์คพูดเสริม

 

 

 

            “ไม่เป็นไรครับ ผมขอไปเองดีกว่ามันจะดูจริงใจกว่านะครับ” ไอเดียพูดบอกและรีบวิ่งไปทางภูเขาลูกเล็กที่อยู่ทางด้านหลังของบ้านริฮานน่า

 

 

 

            ไอเดียวิ่งมาจนถึงยอดของภูเขาจึงเห็นสิงโตตัวใหญ่สีคราวกำลังนั่งมองไปยังดวงใจกลมโตที่อยู่ด้านบนของท้องฟ้า ไอเดียยืนมองรีโอน่าอย่างหลงใหลในความสวยของสีครามในตัวของสิงโตที่อยู่ตรงหน้า

 

 

 

            “ดีอ้อน...” ไอเดียพึมพำเสียงแผ่วมันเป็นชื่อที่เข้ากับตัวของสิงโตที่อยู่ด้านหน้า สิงโตที่ยิ่งใหญ่ ริโอน่าสะดุ้งเล็กน้อยและรีบหันมามองไอเดียราวกับตกใจที่ไอเดียรุ้ชื่อเก่าของตน

 

 

 

            “ผมฟังเรื่องทุกอย่างมาจากคุณริฮานน่าแล้ว” ไอเดียพูดบอก

 

 

 

            “เจ้ามาที่นี้ทำไม ข้าไม่ต้องการที่จะเป็นสัตว์พิทักษ์ให้กับเจ้าหรอก” รีโอน่าพูดว่า

 

 

 

            “ผมก็ไม่ต้องการสัตว์พิทักษ์ที่ไม่ต้องการให้ผมเป็นเจ้านายเหมือนกัน” ไอเดียพูดบอก

 

 

 

            “หึ แล้วเจ้ามาทำไมละ กลับไปเสียสิ”

 

 

 

            “ผมไม่อยากให้คุณเศร้านะ” ไอเดียพูดบอกและเดินเข้าไปหารีโอน่าแต่ก็เดินเข้าไปใกล้ได้ไม่มากเพราะรีโอน่าลุกขึ้นมาขู่

 

 

 

            “เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้า”

 

 

 

            “คุณนะเหงาใช่มั้ยละ ตั้งแต่ที่เจ้านายคนแรกตายไปนะ” ไอเดียพูดบอกและพยายามไม่เข้าใกล้รีโอน่ามากนัก เพราะไอเดียยยังไม่แน่ใจว่าจะโดนตะคุบตอนไหนก็ไม่รู้

 

 

 

            “ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าคุณเกลียดมนุษย์ขนาดไหนแต่มนุษย์สำหรับผมเป็นสิ่งที่เปราะบางเอามากๆ” ไอเดียพูดบอก

 

 

 

            “เจ้าก็เข้าข้างพวกเดียวกันนะสิหึ!

 

 

 

            “ผมไม่ได้เข้าข้างใคร ผมพูดในฐานะที่ผมเป็นกลางเป็นเคยเป็นมนุษย์มาก่อนก็จริงแต่ ณ ตอนนี้ผมเป็นแวมไพร์...และถ้าหากคุณเกลียดมนุษย์มันก็ทำให้ผมเจ็บปวดไปด้วยนะ” ไอเดียพูดบอกและเดินเข้ามาใกล้รีโอน่าแม้ว่ารีโอน่าจะขู่ยังไงไอเดียก็ยังคงเดินหน้าเข้าไปใกล้

 

 

 

            “ผมรู้ว่าคุณเกลียดผม ผมรู้ว่าคุณไม่อยากจะเข้าใกล้ผม แต่ได้โปรดอย่าเกลียดมนุษย์เลย”

 

 

 

            “คุณทุกข์ทรมาณกับความเหงาและความโหยหามามากพอแล้วถึงเวลาที่คุณจะต้องลองเผชิญหน้ากับมัน ลองเปิดใจเพื่อมองคนรอบข้างสิ่งนั้นมันจะไม่ทำให้คุณเหงานะ” ไอเดียพูดบอกออกมาอีกและยกมือขึ้นลูบหัวของรีโอน่า รีโอน่านิ่งอึ้งเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “เจ้าคิดว่าคำพูดสวยหรูของเจ้าจะทำให้ข้าหายเกลียดมนุษย์แบบเจ้างั้นรึ” รีโอน่าพูดถาม

 

 

 

            “ผมก็ได้แค่หวังสิ่งที่ผมพูดไปมันอาจจะไม่ทำให้คุณหายโกรธเกลียดมนุษย์แต่อย่างน้อยขอให้คุณได้คิดตามคำที่ผมพูดผผมก็ดีใจแล้ว” ไอเดียพูดบอกยิ้มๆ ไอเดียสามารถบอกได้เลยว่าตนสำผัสถึงความเศร้าภายในตัวของรีโอน่าและความโหยหาต่อความรักของเจ้านายคนเก่าของตน

 

 

 

            “เจ้ามีกลิ่นที่คลายเขาคนนั้นอยู่มากเลยทีเดียว” รีโอน่าพึมพำก่อนที่ร่างกายของสิงโตตรงหน้าจะค่อยๆแปลเปลี่ยนร่างกายเป็นชายหนุ่มร่างสูงเท่าๆกับลูซและดาร์คบนหัวมีใบหูของสิงโตและก็ยังมีหางของสีโตอยู่ดี ไอเดียนิ่งอึ้งเมื่อเห็นร่างเปลื่อยเปล่าที่อยู่ตรงหน้า

 

 

 

            “ข้ายอมรับเจ้า...นายเหนื่อของข้า...” รีโอน่าพูดบอกและขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะใช้ริมฝีปากหนามาประกบกับริมฝีปากบางเฉียบของไอเดีย รีโอน่าไม่ได้ลุกล้ำเหมือนลูซและดาร์คทำเพียงแค่จูบเบาๆเท่านั้น

 

 

 

            “มอบนามให้แก่ข้า...” รีโอน่าพูดขึ้นหลังพลักริมฝีปากออกมาแล้ว ไอเดียที่ยังคงช็อคอยู่รีบสะบัดหัวทันทีและยกหลังมือมาปิดปากตัวเองเอาไว้

 

 

 

            “มะ...เมื่อกี้....” ไอเดียอ้ำอึ้ง

 

 

 

            “พันธสัญญา” รีโอน่าพูดตอบราวกับเป็นเรื่องปกติ ไอเดียอ้าปากพะงาบๆเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “นามของข้า” รีโอน่าพูดเหมือนกับเร่ง

 

 

 

            “เจเนซิส...ต่อไปนี้ชื่อของคุณคือเจเนซิส” ไอเดียพูดบอกรีโอน่าหรือเจเนซิสยกยิ้มนิดๆ

 

 

 

            “หากเจ้าต้องการข้าให้เจ้าเรียกข้าได้ทุกเมื่อที่เจ้าต้องการ ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ไหนข้าก็จะไปหาเจ้าทุกเมื่อ เมื่อเจ้าเรียกข้า...ข้าจะปกป้องเจ้า...นายเหนื่อของข้า...” เจเนซิสพูดพร้อมกับยกยิ้มน้อยๆก่อนที่ร่างกายของเจเนซิสจะสลายออกเป็นเพียงดวงไฟเล็กๆสีน้ำเงินลอยออกห่างไปจากไอเดีย

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สามสิบ!!++++++++++

 

 

ความคิดเห็น