say windy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บันทึกที่ 6 ตลาดยามเช้าคือสถานที่ที่เมื่อก้มลงมองก็จะไม่เห็นแสงสว่าง

ชื่อตอน : บันทึกที่ 6 ตลาดยามเช้าคือสถานที่ที่เมื่อก้มลงมองก็จะไม่เห็นแสงสว่าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 884

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2558 07:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บันทึกที่ 6 ตลาดยามเช้าคือสถานที่ที่เมื่อก้มลงมองก็จะไม่เห็นแสงสว่าง
แบบอักษร

บันทึกที่ 6

ตลาดยามเช้าคือสถานที่ที่เมื่อก้มลงมองก็จะไม่เห็นแสงสว่าง

แสงแดดยามเช้าซึ่งมีน้อยครั้งสาดส่องลงบนลานกว้างกลางเมืองใหญ่ที่มีทางออกทั้งสี่ช่องทางติดถนนใหญ่มีรถสัญจรไปมาไม่ขาด ส่วนกลางเป็นบ่อน้ำมีน้ำพุขนาดใหญ่ประดับอยู่ รายล้อมด้วยเต็นท์น้อยใหญ่หลากสีสันปะปนกันไป มันคือตลาดยามเช้าของเมืองซึ่งจะจัดขึ้นวันเว้นวัน เป็นพื้นที่เปิดเผยและเที่ยงตรงที่สุดของที่นี่ ผู้คนทั่วทั้งเมืองซึ่งต้องการสินค้าไปบริโภคหรือไปใช้งานต่างพากันมาจับจ่ายซื้อขาย ด้วยราคาเป็นกันเองและไม่มีการโกง ทำตามกฏและกติกา ถือเป็นเรื่องหายากสำหรับสมัยนี้

 

เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นเป็นระยะ ส่วนใหญ่คือเสียงของการประกาศขายสินค้าโดยจะแบ่งออกเป็นสัดส่วนเพื่อให้ผู้มาเยือนแยกแยะสินค้าที่จะซื้อได้อย่างสะดวก ทั้งเนื้อสัตว์ ผัก สมุนไพร ทั้งของสดและแบบสำเร็จรูป มีทั้งแบบลดแลกแจกแถมหรือซื้อแบบขายส่ง รวมถึงเป็นพื้นที่รับซื้อสินค้าต่างๆ โดยทุกร้านอาจจะแลกเป็นเงินหรืออย่างอื่นที่เท่าเทียมกันโดยให้ไปตกลงกันเอง

 

ร้อนเกินไปหรือเปล่านะ...” แวมไพร์หนุ่มบ่นกับตัวเองเบาๆ ในมือถือถุงบรรจุพวกเนื้อสัตว์และผักผลไม้หลายอย่าง โดยรวมแล้วเขามีของที่ต้องการอีกนิดหน่อยเพื่อให้พอทำอาหารอยู่ได้อีก 3-4 วัน

 

มีหลายคนส่งสายตามาทางเขา ไม่น่าแปลกใจ อากาศร้อนแบบนี้ใครเขาจะใส่ชุดหนาเตอะมาเดินตลาดกันล่ะ ทั้งหมวกไหมพรม แว่นกันแดดอันใหญ่ เสื้อกันหนาวและผ้าพันคอ เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีส่วนใดบนผิวหนังโผล่ออกมานอกร่มผ้า

 

จริงๆคนกินควรจะมาด้วยกัน แต่เจ้าตัวก็ช่างขี้เกียจ บอกว่าทำอะไรมาก็จะกินทุกอย่าง ขอแค่ไม่ใส่ของจำพวกนมก็พอ ดังนั้นปกติจึงมีแค่เขา ‘แวมไพร์ที่ควรจะกลัวแดด’ ต้องมาจ่ายตลาดตอนเช้า

 

ดวงตาภายใต้แว่นดำมองไปรอบๆเพื่อดูว่ายังมีอะไรขาดเหลืออีกหรือเปล่า ก่อนจะพบว่าตัวเองมาอยู่ในส่วนของสัตว์ป่าเข้าให้แล้ว

 

งูเห่าสีดำตัวใหญ่กว่าสองเมตรแผ่แม่เบี้ยขู่ฟ่อๆอยู่ในกรงแคบๆ มีหลายสิบตัวเบียดเสียดจนดูน่าสยอง ส่วนกรงข้างๆเป็นจระเข้ตัวใหญ่ซึ่งนอนสงบแต่แฝงความดุร้ายไว้ภายใน ตามด้วยสัตว์ชนิดอื่นๆ ซึ่งล้วนแต่แปลกและหายาก ส่วนคนขายต่างก็กำลังบรรยายสรรพคุณต่างๆเหมือนมันเป็นยาชั้นดี มีหลายคนให้ความสนใจมากมาย ส่วนการซื้อขายเป็นการประมูลไม่ก็ซื้อขาดในราคาสูง ให้เดาไม่ยากว่ามันคือสินค้าเอาไว้สำหรับพวกนิยมกินของแปลก เพราะหากเป็นสัตว์เลี้ยงมักจะเป้นอย่างอื่นที่สูงค่ากว่านั้น

 

ชื่อสินค้าทำให้รู้สึกสนใจขึ้นมา แต่เจ้านายของเขาไม่ชอบเนื้อสัตว์ประเภทนี้น่ะสิ

 

หรือเขาควรจะซื้อนมสักโหลนึงให้เจ้านายของเขาดี?

 

อ้าว เธอ... เสียงจากด้านหลังทำให้คิมเหลียวไปมอง ก่อนหันไปเต็มตัวเมื่อพบว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

 

คุณเอน ยินดีที่ได้พบครับ ชายหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อยเป็นเชิงเคารพหญิงตรงหน้า

 

เจ้าหล่อนเป็นหญิงร่างท้วมในชุดเดรสเกาะอกรัดรูปยาวถึงหัวเข่ากับส้นสูงสีชมพูเข้มทั้งตัว ติดเข็มกลัดทับทิมตรงอกเสื้อพร้อมเฟอร์ขนสัตว์หนาผิดกับสภาพอากาศ บนคอสวมสร้อยไข่มุกประดับพลอยเม็ดใหญ่ ใบหน้าอวบอ้วนถูกตกแต่งด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะเพื่อปกปิดริ้วรอย ต่างหูกับแหวนราคาแพงที่ประดับอยู่ และลูกน้องในชุดสูทเดินตามหลังและระนาบซ้ายขวาแสดงถึงฐานะทางสังคมซึ่งไม่ธรรมดาเลย

 

รอบด้านพากันเงียบลงไปถนัดตา ถึงจะมีเสียงพูดคุยก็จะเหลือแค่การซื้อขายกันปกติ ไม่มีการพูดเล่นหรืออื่นๆอีกจนคิมรู้สึกได้ และรู้ดีว่าเป็นเพราะอะไร

 

แหมๆ ไม่ได้เจอนานเลยนะเนี่ย มาซื้อของสินะจ๊ะ แต่ทำไมถึงมาตรงนี้ได้ล่ะ อยากลองกินบาร์บีคิวจระเข้ขึ้นมาแล้วเหรอ สาวท้วมจีบปากจีบคอพูดขึ้น พลางถือพัดสะบัดไปมาเพื่อคลายอากาศร้อน

 

เปล่าครับ พอดีว่ามีของที่ผมสนใจ

 

สีหน้าของเอนฉายแววผิดหวังนิดหน่อย นึกว่าจะสนใจซะอีก จะได้บอกว่าสั่งซื้อกับชั้นก็ได้ รับรองว่าเลี้ยงไว้ในตู้อย่างสะอาด ไม่สกปรกเท่าที่นี่หรอก

 

เอนเนีย เป็นแม่ค้าของตลาดคนหนึ่ง โดยเธอรับเป็นนายหน้ารวมถึงเพาะพันธ์สัตว์หายาก เพื่อไว้เป็นอาหารหรือเอาไว้ขายเป็นสัตว์เลี้ยงของพวกเศรษฐีรสนิยมแปลก และถึงจะเป็นแค่รายย่อยคนนึงในสาขานี้ แต่ธุรกิจของเธอถือว่ารุ่งโรจน์ทั้งบ่อนการพนันและเป็นหนึ่งในเจ้าภาพการจัดงานประมูลของตลาดมืดทุกเดือน ไม่แปลกหากทุกคนจะเคารพและยำเกรง

 

เจ้านายของผมเขาไม่ชอบพวกสัตว์น่ะครับ

 

เสียดาย นี่ลูกชีตาร์ที่ฟาร์มเพิ่งคลอด เผื่อกริชเขาจะสนใจเนื้อชีตาร์หรือเอาไปเลี้ยงสักตัวบ้าง จะได้ลดราคาให้พิเศษเลย

 

ไว้จะลองถามดูอีกทีนะครับ

 

บางทีเจ้านายของเขาอาจจะอยากเลี้ยงไว้เผื่อสักวันจะเอามาเฝ้าบ้านแทนเขาซะที

 

เจ้าเด็ก...กริชล่ะ ไม่มาด้วยเหรอ?เจ้าหล่อนรีบเปลี่ยนสรรพนามทันทีเมื่อนึกขึ้นมาได้...

 

ว่าแวมไพร์ตรงหน้าช่างซื่อสัตย์กับนายตัวเองแค่ไหน

 

เจ้านายของผมต้องการพักผ่อนครับ” คิมพูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรอย่างเคย

 

ยังไงคนตรงหน้าก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาแค่นั้นเอง

 

เสียดายจังเลยนะ วันนี้มีของที่ว่าจะให้เขาดูด้วย สีหน้าเอนเนียดูไม่เสียดายตามปากว่า ถ้ายังไง ไปเดินเล่นด้วยกันสักหน่อยได้ไหมจ๊ะ

 

เอ่อ... คำเชิญชานที่เขาคิดจะบอกปัด แต่อีกฝ่ายชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

 

เถอะนะ ถือว่าช่วยมาเป็นเพื่อนสาวม่ายอย่างฉันหน่อย...มาช่วยเขาถือของสิ ยืนเซ่ออะไรห๊า!!” เจ้าหล่อนหันไปตวาดใส่ลูกน้องตัวเอง ยังผลให้พวกนั้นรีบเข้ามารับของในมือเขาไปอย่างกระตือรือร้น โดยไม่ให้เขาปฏิเสธได้อีก

 

อา..หวังว่าเจ้านายของเขาจะไม่บ่นเพราะว่าหายไปนานเกินหนึ่งชั่วโมงนะ

 

แวมไพร์หนุ่มถอนหายใจเบาๆ

 

 

*****

 

ตลอดทางคิมได้แต่นิ่งเงียบ ฟังหญิงวัยกลางคนพูดคุยไปเรื่อยเปื่อย ประเด็นมีไม่กี่อย่าง เช่นเรื่องการเงินและธุรกิจ ในฐานะหนึ่งในหุ้นส่วนใหญ่ของตลาดมืดเจ้าหล่อนถือว่ามีชีวิตที่หรูหรามั่งคั่ง จนแทบไม่ต้องลดตัวลงมาถึงที่นี่ก็ยังได้ แต่เพราะเห็นว่างานนี้มีผู้บริหารมากหน้าหลายตาเข้ามาตรวจสอบความเรียบร้อย เจ้าหล่อนเลยต้องทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดีโดยการลงมาทักทายลูกค้าด้วยท่าทีกรีดกรายราวกับนางพญา

 

พรมแดงถูกปูไปตามทางที่เจ้าหล่อนเดินราวกับเป็นขบวนอะไรสักอย่าง แต่มันเรียกว่าตัวคิมซึ่งได้เดินเคียงข้างได้รับเกียรติอันสูงสุดในสายตาบุคคลทั่วไป เพราะปกติอีกฝ่ายแทบไม่ลงมาเดินด้วยเท้าของตัวเอง จะมีก็แต่เกี้ยวให้พวกทาสด้านหลังหามไปมาเท่านั้น

 

ปลอกคอคือสัญลักษณ์ของทาส อาจจะมีป้ายชื่อไว้บ่งบอกเจ้าของ เอนเนียถือว่าเลี้ยงพวกทาสไว้ใช้สอยในแบบคนทั่วไป ดูจากร่างกายผายผอมเดินจวนจะล้มนั่น

 

แวมไพร์หนุ่มรู้ตัวดีถึงการให้เกียรติที่ว่า แต่เมื่อคิดถึงผลประโยชน์ของอีกฝ่าย ตัวเขาก็ไม่คิดจะเห็นใจหรือมองอีกฝ่ายดีขึ้นมาจากเดิม

 

เขายังไม่คิดจะขายตัวเองให้ใคร

 

การค้ามนุษย์บนโลกถือเป็นเรื่องปกติ ทั้งถูกจับมา ทั้งเต็มใจใช้ชีวิตแบบถูกเหยียดหยาม ดีกว่านอนตายอยู่ข้างถนน ไม่เว้นกระทั่งพวกปีศาจระดับต่ำที่ถูกใช้สอยมากกว่า ด้วยพละกำลังมหาศาลขาดแค่มันสมอง แต่ถือว่าใช้งานง่ายกว่ามนุษย์ มีหลายคนนำปีศาจพวกนี้มาเป็นสัตว์เลี้ยงไม่ต่างกับหมาแมว เอนเนียก็เช่นกัน เจ้าหล่อนเลี้ยงหมาป่าไว้ตัวหนึ่ง ทว่าตอนนี้ไม่เห็น ก็คงจะถูกขายต่อหรือทิ้งไว้ในบ้าน

 

เอนเนียพูดถึงเรื่องความขาดแคลนในเมืองนี้ ซึ่งเขาไม่แปลกใจ ในเขตรอยต่อชายแดนมีการแย่งชิงพื้นที่เกิดขึ้นเป้นระยะ เหล่าผู้อาศัยสับสนว่าตนเองถูกปกครองจากใครบ่อยๆ ไม่มีอะไรมั่นคงแน่นอน กลุ่มผู้ปกครองโลกเริ่มออกคำสั่งแปลกๆอย่างไล่เก็บพวกข้างทางส่งไปเมืองหลวง สั่งให้คนในเมืองมีบุตร ทั้งที่ขัดกับสถานการณ์ตอนนี้

 

ตกท้ายด้วยว่าเขาควรหาเจ้านายที่ทำงานมั่นคงและพึ่งพาได้กว่านี้ หากคิดจะใช้ชีวิตอยู่ในโลกมนุษย์ที่ขาดแคลนทั้งเลือดที่ดีหรือที่พักที่ดี

 

จุดประสงค์ถือว่ารู้กัน อีกฝ่ายรู้ดีว่าถึงบ้านของกริชจะทำงานเป็นหมอ เงินทองถือว่าใช้ได้ไม่ขาดแคลน แต่การอยู่ไปเรื่อยๆโดยไม่มีบำเหน็จหรือโบนัสและกับทำงานทั้งวัน ทั้งที่แวมไพร์แบบพวกเขาเป็นที่ต้องการตัวมากมาย แต่จำนวนของผีดูดเลือดแบบเขาถือว่าน้อยเต็มทนจนสามารถนับชื่อได้หมด เศรษฐีบางคนเคยถึงขั้นมาดักเขาเพื่อต่อรองขอซื้อตัวในราคาหลายร้อยล้านต่อปี เรียกได้ว่าทุ่มไม่อั้น

 

            ตลอดทางมีบางคนกล้าเข้ามาทักทายเอนเนียบ้าง คาดว่าจะมีฐานะใกล้เคียงกัน ตัวเขาได้แต่มองนิ่งๆด้วยความเบื่อหน่ายเล็กน้อย ครั้นจะขัดว่าตกลงมีธุระอะไรอาจจะเป้นการเสียมารยาทไปหน่อย

 

ต่อไปตัวเขาอาจจะต้องพึ่งพาคนๆนี้ในภายภาคหน้าก็เป็นได้

 

ตายซะไอ้เวร

 

ฆ่ามันเลย

 

เสียงโหวกเหวากโวยวายทำให้พวกเขาชะงัก หันไปมองยังต้นเสียง เห็นคนหลายสิบคนกำลังรุมล้อมใครบางคนอยู่พร้อมทำร้ายร่างกายอย่างไม่ปราณี

 

ถ้าไม่มีเงินก็ตายๆไปเลยไป๊

 

เสียงทุบตีดังขึ้นจนน่ากลัวว่าร่างที่อยู่ในวงล้อมนั่นน่าจะไม่เหลือซากให้ตามเก็บ ผสมกับเสียงด่าทอดังขึ้นมาจากอีกทางเรียกให้เอนเนียขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ตวัดเสียงถาม เกิดอะไรขึ้น

 

มีพวกหัวขโมยเข้ามาน่ะครับ” น้ำเสียงฟังดูนอบน้อมจากผู้ที่มีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อย เอายังไงกับมันดีครับท่าน

 

เอนเนียจิกตาใส่คนถามราวกับดูแคลนว่าโง่เสียเหลือเกิน เอามันไปโยนทิ้งข้างนอก แต่ถ้าตอนเย็นแล้วยังไม่ไปไหนก็จับมันไปแยกชิ้นส่วนส่งขายตลาดมืดไปเลย

 

คำพูดโหดร้ายสมกับเป็นคนของที่นี่จริงๆ แต่ไม่มีใครคิดจะขัด ทราบครับท่าน

 

แกทำลูกค้าฉันหายหมด ตายซะ!”

 

ลงนรกไปเลย

 

ฆ่ามัน!!”

 

อาจจะเป็นเพราะมีผู้ใหญ่อย่างเอนเนียอยู่ด้วยจึงไม่มีใครกล้าลงมือทำร้ายร่างที่นอนกองอยู่กับพื้นนั่นอีก แต่ยังไม่วายส่งเสียงยั่วยุ ราวกับมันเป็นเรื่องน่าสะใจ

 

เฮ้ย รอมันออกไปนอกตลาด แล้วถึงตอนเย็นพวกแกจะทำอะไรกับมันก็ทำไปเลย” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดไกล่เกลี่ยเมื่อเห็นว่าการกระทำแบบนี้ทำให้เสียบรรยากาศการค้าขาย ทว่าหลายคนดูจะไม่พอใจแค่นั้น

 

ร่างของชายคนหนึ่งที่ทรุดโทรมจนแทบดูไม่ได้ดูหิ้วแขนทั้งสองข้างราวกับพร้อมจะลงไปกองกับพื้นถูกหามออกไปอย่างทุลักทุเล เลือดสีแดงไหลย้อมร่างนั้นจนน่ากลัวว่าจะเป็นแค่ศพ แต่ถึงไม่ใช่ก็คงจะใกล้เต็มทน ชีพจรอ่อนลงทุกที และคงผสมกับการอดอาหารมาหลายวัน

 

ไม่แปลกหากที่นี่จะมีขโมย และไม่แปลกหากจะมีคนไม่มีเงินและไม่อยากขายตัวเองเป็นทาสจนต้องอดตายเหมือนหมาข้างถนน

 

บางทีศักดิ์ศรีมันก็กินไม่ได้ นี่ก็คือตัวอย่างที่แน่นอนที่สุด

 

ถ้าฝ่าฝืนกฏ ร้านของพวกแกก็จะหายไปเหมือนกัน” ประโยคเสริมสั้นๆจากเอนเนียยังผลให้ทุกคนพากันปิดปากเงียบ แล้วช่วยกันลากเจ้าหัวขโมยไปโยนทิ้งไกลๆ แต่คิมก็ไม่คิดว่ามันจะจบแค่นั้นเหมือนกัน

 

เขตการค้าในเมืองเป็นพื้นที่ห้ามขโมยแลละห้ามมีเรื่องทะเลาะวิวาทกันไม่ว่ากรณีใดๆ เป็นพื้นที่ตกลงร่วมกันระหว่างแก๊งค์มาเฟียหลายแก๊งค์ว่าจะไม่ใช้อาวุธในการแก้ปัญหาเพื่อความสงบสุขของชาวเมืองและพวกของตัวเอง โดยหากใครฝ่าฝืนกฏจะได้รับโทษสูงสุดในแบบที่อย่าคาดเดาเลยจะดีกว่า

 

เฮ้อ...เพราะมีแต่พวกสวะ ตลาดของฉันมันถึงได้สกปรกแล้วต้องจัดการเก็บกวาดทุกทีสิน่า เอนเนียบ่นออกมาอย่างดูแคลนยามมองรอยเลือดที่ถูกลากเป็นทางยาว จนต้องรีบสั่งให้เอาน้ำมาล้างตามพื้น พร้อมสั่งเปลี่ยนพรมใหม่ทันทีเมื่อกลับถึงคฤหาสน์

 

นั่นสินะ” คิมตอบรับสั้นๆ พูดไปอีกเรื่องยามมองผ่านไปยังเกวียนด้านหลัง วันนี้มีเปิดตลาดประมูลสินะครับ

 

คิมนึกเอะใจก็ตอนที่มีคนมาทักทายเอนเนียมากกว่าปกติ เมื่อมาคิดอีกทีก็ได้แค่ข้อสรุปเดียว

 

การเปิดประมูลประจำเดือน มีทั้งวัตถุโบราณ เพชรพลอยเลอค่า ปีศาจระดับต่ำไปจนถึงระดับกลาง และมนุษย์ที่มีรูปร่างหน้าตาดี

 

สายตาของเขาจับจ้องไปยังวัตถุขนาดใหญ่บนล้อเลื่อนซึ่งพวกทาสของเอนเนียกำลังช่วยกันเข็น มันเป็นกล่องทำจากเหล็กหนาทรงสี่เหลี่ยมพื้นผ้าแทนที่จะเป็นลูกกรงเอาไว้ใส่มนุษย์หรือสัตว์ตามปกติ มีช่องระบายอากาศด้านใน ไม่มีเสียงหรืออะไรเล็ดลอดออกมาทำให้ไม่รู้เลยว่าข้างในนั้นมีอะไรอยู่ แต่จากจังหวะเต้นของหัวใจที่เขาได้ยิน น่าจะไม่ใช่มนุษย์

 

ใช่ เธอสนใจจะมาร่วมไหมล่ะ แต่คราวนี้ไม่มีสินค้าเด็ดๆหรอกนะ ตราบใดที่เธอไม่สนใจผู้หญิง

 

คิมส่งเสียงในลำคอเป็นเชิงปราม ถ้าคุณกริชเขาสนใจนะครับ

 

เอนเนียหุบยิ้มไปเล็กน้อย เธอนี่ อะไรๆก็คุณหนูๆเสมอเลยนะ เพิ่งทำงานได้แค่ไม่กี่ปีไม่ใช่รึยังไง คนใช้บ้านนั้นก็หันมาทำงานกับชั้นเยอะแยะ

 

มันเป็นหน้าที่น่ะครับ...สายมากแล้ว ผมต้องขอตัวก่อน

 

เวลาล่วงเลยจนเขาแอบตกใจ ป่านนี้เจ้านายของเขาได้อาละวาดใหญ่แล้ว

 

ให้คนของฉันไปส่งไหม ข้าวของเยอะแยะมันอันตราย

 

เขายิ้ม รู้ว่าอีกฝ่ายแค่พูดไปอย่างนั้นเอง

 

ไม่เป็นไรหรอกครับ ขอบคุณที่ให้ความกรุณาอย่างสูง คิมหันไปรับของคืน เพราะเดินกับเอนเนียทำให้เจ้าหล่อนซื้อของมาเพิ่มให้จนแทบถือไม่ไหว

 

 อย่างนั้นรึ...งั้นชั้นคงต้องขอตัวก่อนเหมือนกัน กระดาษแผ่นหนึ่งถูกยัดเข้ากระเป๋าเสื้อโดยไม่ให้เขาปฏิเสธ ก่อนที่พวกนั้นจะพากันเดินต่อไปโดยร้านอื่นสองข้างทางพากันขยับหลีกทางให้โดยไม่มีใครกล้าพูดอะไร

 

ส่วนน้ำพุขนาดใหญ่จะมีทางเข้าลงไปเบื้องล่าง ที่นั่นเป็นแหล่งซ่องซุมของการพนันชั้นดี รวมถึงเป็นสถานที่ประมูลของในตลาดมืดอย่างถูกธรรมเนียม ส่วนกระดาษที่เขาได้มาเมื่อครู่คงไม่พ้นเป็นตั๋วเข้าสำหรับชั้นวีไอพี แขกผู้มีเกียรติคงไม่พ้นพวกปีศาจระดับสูงหรือผู้บริหารระดับประเทศซึ่งเป็นมนุษย์ธรรมดา

 

หากกริชรู้เรื่องนี้คงอาละวาดใส่เขาเหมือนเคย คนๆนั้นไม่ชอบงานประมูลอะไรพวกนี้อยู่แล้ว บอกไร้สาระ เอาเงินไปจ่ายค่าน้ำค่าไฟยังจะคุ้มกว่า

 

แต่ถ้าไม่รู้ ก็ไม่ผิดใช่ไหมครับ....

 

ยังไงคุณก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาอยู่แล้ว การเห็นมนุษย์ซื้อขายมนุษย์ด้วยกันเองคงเป็นเรื่องผิดศีลธรรม

 

แต่ก็นั้นแหละ มันคือโลกใบนี้..

 

แวมไพร์หัวเราะหึกับความคิดไร้สาระ

 

โครม!!

 

กรี๊ดดด

 

เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นขณะที่คิมกำลังขนของทั้งหมดใส่ถุงเพื่อเตรียมกลับบ้าน แวบแรกเขาคิดว่าคงมีพวกขโมยเข้ามาอีกแล้ว ทว่าร่างของเด็กหนุ่มคนนั้นมันช่างคุ้นแสนคุ้นจนเขาเผลอดึงแว่นกันแดดออกมาเพื่อเพ่งมองให้เห็นชัดๆ

 

หลีกโว้ย หลีก!!!” เสียงทุ้มแหบห้าวดูน่ากลัวจากมาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบที่คิมจำได้ขึ้นใจ

 

ฮันเตอร์

 

คิมกระชับหมวกบนหัวลงมาเล็กน้อยเพื่อปิดบังหน้าตา ...เจ้าพวกนี้มาทำอะไรที่นี่

 

พวกฮันเตอร์ปกติแทบไม่ปรากฏตัวให้ใครเห็นง่ายๆ

 

แต่ดูท่าพวกนี้จะไม่ได้มาเพื่อเก็บส่วยจากพ่อค้าแม่ค้า เพราะเจ้าพวกนี้กำลังไล่ตามใครบางคนอยู่ ทว่าใครนั้นเขาไม่อาจรู้ได้เพราะคนที่เดินไปมาบริเวณนี้ก็ไม่ใช่น้อยๆ

 

จับมันไว้

 

อย่าหนีนะโว้ยไอ้ตัวแสบเฮ้ย!?

 

แวมไพร์หนุ่มเอี่ยวตัวหลบโต๊ะไม้ตัวใหญ่ที่ลอยข้ามหัวตัวเองอย่างเฉียดฉิวไปปะทะกับใบหน้าของฮันเตอร์คนหนึ่งจนล้มหงายไปกับพื้น แล้วไม่ปล่อยให้คนอื่นๆเข้ามาช่วยยก โต๊ะไม้หนาที่หนักไม่แพ้กันก็ลอยตามมาติดๆ

 

ร...เรี่ยวแรงเกินมนุษย์แบบนี้มันคุ้นๆ

 

ไอ้เวรเอ้ย!! ชั้นจะฆ่าแก” ใครบางคนตะโกนออกมาอย่างเหลืออด

 

ก็ใครใช้ให้พวกนายเอาปืนมาไล่ยิงฉันล่ะ” เสียงแหบห้าวสวนกลับ

 

ก็ยอมให้จับตัวดีๆสิวะ

 

เรื่องเด้!!”  แล้วคิมก็ต้องเขยิบตัวเองออกมาเมื่อเก้าอี้ตัวที่สามลอยข้ามหัวอีกครั้ง คราวนี้เขาเริ่มห่วงตัวเองแทนห่วงคนอื่นแล้ว

 

เสียงโวยวายเอ็ดตะโรทำให้ทุกคนตกใจทำอะไรไม่ถูก แล้วดูการกระทำนั้นดูจะขัดใจในสายตาพวกคนในเครื่องแบบพอตัว

 

 

ใครไม่อยากตายก็หมอบลง!!!” เสียงตะโกนดังมาจากคนที่ใส่ตราเยอะสุดและน่าจะเป็นหัวหน้า ปืนในมือถูกยกขึ้นเหนือหัว

 

ปัง!

 

เสียงกระสุนปืนทำให้ทุกคนพากันหมอบลงพื้นไม่ก็หาที่กำบังโดยสัญชาตญาณ ทำให้คิมซึ่งไม่ได้หลบไปไหนเห็นใบหน้าของคนที่กำลังวิ่งไปอีกทางได้ชัดเจน

 

เด็กหนุ่มผมดำไฮไลค์แดงกับร่างกายสมส่วน คุ้นเสียยิ่งกว่าคุ้น ถึงสภาพตอนนี้จะดูโทรมกว่าปกติหลายเท่า หายใจหอบ เหงื่อท่วมตัวจากการวิ่งเป็นระยะเวลานาน แถมร่างกายยังมีรอยขีดข่วน เลือดสีแดงไหลซิบ แต่ยังไม่ถึงขั้นหมดสภาพ เพราะตอนเจ้าตัวไปตะลุยกับกลุ่มนักเลงยังเละกว่านี้เยอะ

 

 ค...คุณกริช... คำพูดแทบไม่พ้นออกจากลำคอ ในเมื่ออีกฝ่ายควรจะนอนเล่นอยู่บ้านในวันแบบนี้มากกว่า ไฉนถึงมาวิ่งหนีคนพวกนี้ล่ะ

 

กริชหันมามองเขาเล็กน้อย ก่อนเลยผ่านแล้ววิ่งตรงไปยังถนนใหญ่เบื้องหน้าที่มีรถสัญจรไปมา ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนคิมตะโกนเรียกให้หยุดก็ยังไม่ทัน  ทว่าร่างปราดเปรียวนั้นช่างว่องไวแถมยังหลบหลีกรถบนถนนได้อย่างคล่องแคล่วจนน่าตกใจ

 

ปัง!

 

เสียงกระสุนดังขึ้นอีกครั้ง ยังผลให้กริชชะงักไปจนคนมองรู้สึกได้

 

เอี๊ยดดดด!!

 

รถยนต์คันหนึ่งเบี่ยงหลบร่างนั้นกะทันหันจนเกิดเสียงลากของล้อดังแสบหู กระทั่งเครื่องยนต์ทรงตัวไม่ไหวพลิกคว่ำอยู่กลางถนนแน่นิ่งไปทั้งอย่างนั้น ส่งผลให้คันอื่นๆที่ขับตามมาติดๆเบรกไม่ทัน ชนเข้ากับคันด้านหน้าต่อกันเป็นทอดราวกับโดมิโนไม่มีผิด แต่โชคดีที่แถบนี้เป็นส่วนของตลาดทำให้ความแรงของมันไม่มากขนาดทำให้ใครบาดเจ็บสาหัส

 

ส่วนคนต้นเหตุที่พลิกตัวหลบได้ในเสี้ยววินาทีหันมามองอุบัติเหตุด้านหลังเล็กน้อยราวกับตัดสินใจไม่ถูก ก่อนวิ่งเข้าไปในซอยใกล้ๆ ทิ้งให้พวกที่ตามหลังมัวแต่พะวงกับอุบัติเหตุซึ่งเรียกได้ว่าปิดเส้นทางการจราจรไปในทันที

 

ภาพเหตุการณ์แบบช็อตต่อช็อตทำเอาสมองของคิมหยุดทำงานไปครู่

 

คุณยังเป็นคนอยู่ใช่ไหมครับ...

 

ไม่สิ...

 

กริช!!!” ชายหนุ่มร้องเรียกคนที่วิ่งโร่ไปโน่นเสียงหลง แทบจะทิ้งข้าวของที่อยู่เต็มสองมือลงกับพื้นซะเดี๋ยวนั้น ถ้าไม่ติดว่ามันก็แพง อย่างน้อยต้องค่อยๆวางสักนิด

 

เล่นบ้าอะไรเนี่ยครับ ทำไมโดนไล่ยิงแบบนั้นล่ะ!!!

 

 


 

 

 




....โปรดติดตามตอนต่อไป...

ขอบคุณที่ตามอ่านค่ะ

 

เรื่องนี้กะให้ตัวเอกเถื่อนๆแมนๆในระดับนึง คนแต่งไม่ชอบแนวหน้าสวยหน้าหวานเท่าไหร่ค่ะ ถ้าขัดใจก็ขออภัย แต่ตอนนี้แต่งมาได้หลายตอนก็ยังไม่รู้เลยค่ะว่าใครเคะใครเมะกันแน่

ความคิดเห็น