wickedwish_

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มายาที่ 26 : วันที่ไม่ได้เจอ เธอจะเหงาบ้างรึเปล่า

ชื่อตอน : มายาที่ 26 : วันที่ไม่ได้เจอ เธอจะเหงาบ้างรึเปล่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 31 พ.ค. 2561 20:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มายาที่ 26 : วันที่ไม่ได้เจอ เธอจะเหงาบ้างรึเปล่า
แบบอักษร

มายาที่ 26





ริมฝีปากหยักได้รูปจูบประทับอย่างอ่อนละมุนลงบนกลีบปากสีพีชนุ่ม สัมผัสร้อนเริ่มดูดกลึงอย่างโหยหาจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบ เขาทำอย่างนั้นซ้ำๆสลับกับแช่ความนุ่มหยุ่นไว้เนิบนาบเสียจนเจ้าของศีรษะที่นอนหนุนอยู่บนท่อนแขนแกร่งต้องส่งเสียงครางเบาๆเพราะขาดอากาศหายใจ


“อื้ออ คุณอ่ะ...ผ...ผมเหนื่อย แฮ่กๆ”


“เหนื่อยอะไร แค่จูบเอง” เกรทส่งสายตาเว้าวอนมองคนที่กำลังหน้าแดง


“คุณจูบอย่างนี้มาตั้งแต่แปดโมงแล้วนะครับ”


คนฟังก้มหน้าจ๋อยแต่ก็ไม่วายกดจมูกลงบนพวงแก้มนุ่มราวกับลูกแมวน้อยที่กำลังคลอเคลียเจ้าของแสนรัก คิดถึง...คิดถึงเหลือเกิน และยิ่งคิดถึงมากขึ้นไปอีกเมื่อรู้ว่าลูกแกะของเขาจะต้องไปสัมมนาที่ญี่ปุ่นตั้งเก้าวัน


ตอนแรกเขาคิดว่าไอ้โครงการบ้าบอที่ทำเจ้าตัวหัวหมุนอยู่พักหนึ่งจะกินเวลาแค่สามสี่วัน แต่นี่อะไร...หนึ่งอาทิตย์กว่าเลยเรอะ ไปทำบ้าไรนานขนาดนั้น มันนานเกินไป...นานเกินไปแล้วววว


ยิ่งกว่านั้นยังดันมาจัดในช่วงปิดเทอมที่เขาวางแพลนเอาไว้อย่างดิบอย่างดีว่าจะขอนอนโง่ๆกกลูกแกะตัวน้อยพลางเปิดแอร์ฉ่ำๆไว้คนเดียวไปตลอดทั้งวันอีก แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างพังหมด


เป็นแพลนที่ล่มมาก เสียเวลาไปสองอาทิตย์จากการที่คุณแฟนถูกครอบครัวจับตัวไป พอกลับมาได้ก็ต้องเสียเวลาไปอีกเกือบสองอาทิตย์จากการที่คุณเขาต้องไปต่างประเทศ เห้ออ...ขอเวลาให้ตูบ้างสิโว้ยยยย


“จะไม่ได้จูบตั้งเก้าวัน”


“หืม...ไม่งอแงนะครับคนดี” เฟยยกมือลูบไล้เจ้าของกรอบหน้าคมที่กำลังเบ้ปากราวกับเด็กเล็กที่กำลังจะร้องไห้  โถ...นานๆทีจะเห็นคุณพระเอกทำตัวหงอขนาดนี้ “เดี๋ยวจะซื้อของมาฝากเยอะๆเลย”


“ไม่เอา” ซุกหน้าไปที่ซอกคอขาวพร้อมกอดร่างบางโยเย เขาล่ะเซงจริงๆ ทั้งๆที่คุณพ่อลูกแกะไฟเขียวให้คบกับลูกชายท่านได้แล้วแท้ๆ แต่อุปสรรคด้านระยะทางก็มาพรากเราให้ไกลจากกันขึ้นไปอีก เห้อออ จะหนึ่งวัน...สองวัน...สามวันหรือเก้าวันเขาก็ไม่เอาทั้งนั้นเฟ้ยยย “จะเอาลูกแกะ


โดนเข้าแล้วไง! “ฮือออ” เฟยยกมือกุมที่หน้าอกด้านซ้าย มันแบบ...ใจบาง ที่ร้องเพราะใจบางล้วนๆ มีอย่างที่ไหนมานอนทับเขาแล้วก็ทำตัวออเซาะอยู่นั่น ปกตินั่งยิ้มหล่อๆก็ทำเอาระทวยแล้ว นี่มาในเวอร์ชั่นสกินชิพ ไม่ตายก็ให้มันรู้ไปซี่ “ดื้อใหญ่แล้วนะ”


“ดื้อ...ดื้อกับลูกแกะ”


พระเจ้าช่วยลูกด้วย ลูกไม่ไหวแล้วครับ เอาอีตาคนนี้ออกไปที...หัวใจลูกจะระเบิดแล้ว เฟยเม้มปากแน่นเมื่อรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าว อยู่ดีๆก็เริ่มเข้าใจคำว่าเวรกรรม ทำอะไรกับใครไว้ตอนนี้ก็รับไปเต็มๆเลยไอ้เฟยเอ๊ย


“ถ้าไม่ดื้อ กลับมาสัญญาว่าจะยอมเป็นเบ๊คุณหนึ่งอาทิตย์เลย โอเคเปล่า” หาอะไรมาต่อรองคนขี้อ้อน เดี๋ยวนี้จะขออะไรฟรีๆไม่ได้แล้วนะ ต้องมีรางวัลหรืออะไรมาแลก อื้ม...หวังผลจริงๆเลยตาคนนี้อ่ะ


“ไม่เอาเบ๊”


“หง่ะ...งั้นให้ทำแบบที่คุณชอบดีไหม” ลูบหัวเด็กชายเกรทที่กำลังยู่คิ้วครุ่นคิดในข้อเสนอภายใต้ทอปปิคแบบที่ชอบ แบบที่ชอบที่เราสองต่างก็รู้กันดีว่ามันคืออะไร เนี่ย...ไม่อยากใช้ไม้นี้เลย


“ตกลง”เกรทตอบทันทีหลังจากใช้เวลาไตร่ตรองไปทั้งสิ้นห้าวินาทีถ้วน


เดี๋ยวก่อน อีตานี่มันซื้อได้ด้วยร่างกายเขาหรอวะ เอ้อออ ต้องภูมิใจใช่มั้ยที่แฟนกลายเป็นคนหื่นได้ขนาดนี้เนี่ย  ฮึ่ยยยย...คิดได้อย่างนั้นก็หยิกแก้มที่ไม่ค่อยจะมีแรงๆไปอย่างหมั่นไส้ “คิดแต่อะไรแบบนี้อ่ะคุณ”


“ไม่ชอบหรอ” เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ “ไม่เห็นเหมือนสมัยก่อนเลย...อ่อยทุกวัน


“ยอมแพ้” เฟยยกมือแบขึ้นสองข้างเพื่อสงบศึกครั้งนี้ เขาไม่อาจต้านทานการลวนลามผ่านทางสายตาคู่คมนั้นได้ รังสีที่แผ่คุกคามออกมามันช่างแรงกล้าซะเหลือเกิน แค่มองปร้าดเดียวก็รู้แล้วว่าพี่แกต้องการอะไร “หิวจางง”บ่ายเบี่ยงโดยการดันร่างผู้ชายจอมหื่นออก ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงแล้วแสร้งเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาอะไรทาน ไม่ปลอดภัย! ขืนอยู่แบบนี้ร่างกายเขาต้องไม่ปลอดภัยแน่ๆ!


แต่เหมือนเรื่องจะไม่จบง่ายๆเพราะพี่แกดันเดินตามเข้ามาคลอเคลียถึงในครัว อ่ะ...มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุขละ นี่แฟนหรือปลาหมึกครับเนี่ย แถมเสียงแหบขรึมก็ถูกเปลี่ยนมาเป็นเสียงสองเหมือนคนพูดไม่ชัดแทน โอ้โห...อีตานี่ชักจะเยอะเกินไปแล้วนะ เขาต้องกล่อมอยู่นานกว่าเด็กตัวโตบางคนจะหยุดดื้อ เห้อออ...ใครจะไปคิดล่ะว่าเป็นแฟนกันแล้วพี่แกจะอ้อนขนาดนี้อ่ะ


มาถึงสนามบินก็เที่ยงพอดีเป๊ะ ทั้งๆที่เป็นคนนัดเพื่อนเองว่าให้เจอกันตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง แต่เพราะใครบางคนที่มันเอาแต่เฟียเขาอยู่นั่นจนสิบโมงกว่า โชคดีที่รองหัวหน้าอย่างไอ้นิกสามารถจัดการรวมคนไว้ได้ ไม่งั้นหัวหน้าตัวจริงอย่างเขาคงโดนสะท้อนผลยกใหญ่ ว่าแล้วก็ขอบิดพุงแน่นๆนั่นซักทีเถอะ!


“อื้อ! เจ็บนะ...” คนถูกทำร้ายลูบท้องเก้อๆพร้อมมองมาทางเขาด้วยแววตาเศร้าสร้อย


“ก็คุณอ่ะดื้อ ทำผมเกือบสายเลยรู้ไหม”


“ก็มาทันเช็คอินนี่นา”


ทีแรกก็ว่าจะดุกว่านี้ซักหน่อยแหละ แต่พอเห็นตาแป๋วๆแบบนั้นก็ทำไม่ลง แพ้ทาง แพ้ทางตลอดเลย “อื้มมม...ผมจะเข้าเกตแล้ว”


“ไม่เอา!” ดึงเจ้าของข้อมือขาวที่กำลังจะเดินจากไปให้หันหลังกลับพร้อมวาดแขนคล้องโอบเอวสอบไว้หลวมๆ


 “นี่คุณ! คนเยอะ” สอดส่องสายตาดูรอบๆก่อนจะพยายามจะดันแผงอกตรงหน้าออก แต่ยิ่งดันก็เหมือนร่างกายยิ่งถูกโอบให้แนบชิดกันและกันมากขึ้น ตายห่า...ทำไมช็อตนี้เขาถึงดูเป็นนางเอกขนาดนี้ฟะ


“ทำไม มึงอายหรอ” มุ่ยปากตัดพ้อ


“ไม่ได้อาย...แต่เขิน” และที่เขินก็ไม่ได้เขินคนอื่นหรอกนะ เขินตาเด๋อตรงหน้าเนี่ย ชอบออเซาะจนได้เรื่องตลอด เขาถอนหายใจพลางกับเงยหน้าขึ้นมองเด็กซึม “ผมต้องไปแล้วนะครับ” ยกนิ้วลูบแก้มแสนรักเบาๆ ยิ่งเห็นก็ยิ่งสงสาร เพราะงั้นถึงต้องรีบไปไง ไม่งั้นได้ใจอ่อนแน่ๆ


“ไม่ให้ไป”


นั่น...ดื้ออีกละ “ไม่ไปได้ไงล่ะคุณ มันเป็นงานนี่”


ก็ผมไม่ให้คุณไปนี่


เอื้อออออออ! จอมยุทธ์เกรทเอ๋ย คำพูดเจ้าช่างคมกริบดุจดั่งใบมีดพันเล่มยิ่งนัก ฮือออ ทำไมอ่อนโยนแบบนี้ ไม่ไปแล้วได้มั้ยอ่ะ ไอ้อ้ายไอ้นิกฝากบอกอาจารย์ด้วยว่ากูป่วยกะทันหัน T^T


“จะร้องแล้ว อย่าทำแบบนี้เลย”


“มะ...ไม่เอาไม่ร้อง” ฝ่ามือหนายกทาบรูปหน้าสวยเมื่อเห็นว่านัยน์ตาของลูกแกะน้อยกำลังสั่นไหว


“คุณอ่ะ ผมไม่ได้จากคุณไปไหนซะหน่อย เดี๋ยวผมก็กลับมา”


ได้แต่บอกตัวเองว่า...ฮึบไว้เกรท ฮึบไว้ อย่าทำตัวเป็นเด็กปอสองสิวะ เห็นไหมมึงทำไอ้ลูกแกะลำบากใจแล้วเนี่ย “อ...อื้ม ให้ไปแล้ว ห้ามร้องนะ” ดึงร่างหอมเข้ามากอดแน่นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกลั้นใจผละออก


“คุณก็ห้ามดื้อ”


ราวกับก้อนเนื้อในด้านอกซ้ายหายไปชั่วขณะ ความคิดถึงเริ่มเข่นฆ่าตั้งแต่ยังไม่แยกจากกัน แต่เขาก็ต้องทำ...เพราะเห็นท่าทางที่อีกฝ่ายน้ำตาคลอแบบนั้นทีไรก็ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่มทุกที “ต้องโทรหาทุกวัน”


“ครับ จะโทรหาทุกวันเลย” นางฟ้ายิ้มหยีพร้อมเอ่ยประโยคหวาน  “รักคุณนะ


โบกมือรับคนที่กำลังโบกมือบ้ายบายมาจากบันไดเลื่อน เขามองลูกแกะตัวน้อยที่ค่อยๆหายลับไปในทางเข้าเกตชั้นบน เก้าวันเลยสินะที่จะไม่ได้เจอกัน เก้าวันเลยสินะที่ต้องนอนคนเดียว เก้าวันเลยสินะที่จะไม่มีใครบางคนอยู่ข้างๆ เห้ออ...คิดแล้วก็ปวดใจ


 “อื้ม...รักเหมือนกัน












Day1

“อย่างหมา ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”


มองตาขวางใส่ไอ้บลูที่หัวเราะคิกคักไม่เลิก ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ในวงปาร์ตี้วันเกิดของไอ้ปาล์มกับไอ้ฟาร์มที่ทิวซ์เดย์ เอ้อ...เข้าใจอยู่หรอกว่าไอ้สองตัวนี้เป็นเพื่อนกัน แต่จำเป็นต้องเกิดวันเดียวกันมั้ยอ่ะ


“หมาพ่อมึงดิ”


อาจจะสงสัยว่าทำไมพวกทีมฟุตบอลถึงยังอยู่มอ ส่วนตัวเขาเนี่ยอยู่เพราะรอรับใครบางคน จริงๆก็ว่าจะไปกลับบ้านสลับกับมอแหละ ไม่รู้สิ...เหมือนหัวใจมันอยู่ไม่ถูก เลยต้องหาอะไรทำไม่ให้ฟุ้งซ่าน


ไอ้ปาล์มไอ้ฟาร์มอยู่ซ้อมบอลเพราะพี่โด้หมายมั่นปั้นมือให้พวกมันทั้งคู่เป็นโค้ชฝึกน้องปีหนึ่งในเทอมหน้า ไม่รู้พี่แกเล็งเห็นอะไรในตัวไอ้สองกล้วยหอมนี้ ไอ้บลูเห็นว่าอยู่ช่วยไอ้เอิร์ททำโปรเจคหรือตัดโมอะไรซักอย่าง


ไอ้เอิร์ทเนี่ยก็เป็นเพื่อนสนิทในกลุ่มเขาอีกคนตั้งแต่มัธยม รายนั้นนี่สนิทกับไอ้น้องอ้ายมากซะจนเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนซี้กันเชียวล่ะ แต่พอฝั่งนู้นมีแฟนเลยดูเหมือนว่าจะกลายมาเป็นสนิทกับไอ้บลูแทน


ส่วนไอ้เชี่ยบลู แน่ะ...ยังไม่หยุดขำอีก คนคิดถึงแฟนมันตลกมากหรือไงล่ะโว้ยย เห็นเขานิ่งหน่อยก็ชอบกวนประสาทเขานักนะ ว่าเสร็จก็โบกหัวมันไปหนึ่งที


“เจ็บนะเชี่ยตี๋! ตบแรงตัลหลอด” คนถูกทำร้ายยกมือนวดเช็คกบาลเบาๆว่ายังใช้ได้ปกติดีอยู่รึเปล่า “หวายยย เฟยได้ผัวใหม่แน่มึง เขาทิ้งมึงแน่!” หรี่สายตาพร้อมเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆเพื่อนรัก


“ไอ้เหี้ยบลู!” วอนตีนจริงๆ ครั้งที่แล้วก็โซโคเขาให้เอาเรื่องเล็กๆเก็บไปนอยด์จนเป็นเรื่องใหญ่ นี่เริ่มคิดแล้วนะว่ามันจงใจจะเสียบไอ้ลูกแกะอยู่จริงๆรึเปล่า ฮึ่มม ไม่ไว้ใจเลยซักตัว...ชีวิตแม่งเจอแต่คนกะล่อน!


“โอ๋ๆ บลูล้อเล่น เกรทอย่าคิดมากซี่” กอดคอคนหน้ามุ่ยก่อนจะหอมแก้มไปหนึ่งฟอด เนี่ยยย แก้มตรงนี้ใช่มั้ยที่เฟยหอม ไม่ได้เป็นแฟนก็ขอจูบทางอ้อมละกันว้อยยย


“พอเลยไอ้สัส” เกรทถอนหายใจเฮือกโตแต่ก็ไม่ได้ปัดแขนอีกคนออก “นี่ก็ทุ่มนึงแล้วยังไม่โทรมาเลยว่ะ” เนื่องด้วยเวลาของญี่ปุ่นจะเร็วกว่าไทยประมาณสามชั่วโมง เพราะงั้นตอนนี้ที่นั่นก็น่าจะสี่ทุ่มแล้ว แต่ลูกแกะตัวน้อยก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะติดต่อกลับมาเลย


“เขาไม่โทรมามึงก็โทรไปซี่”


“โทรไม่ติด สงสัยจะยังไม่ได้เปิดเน็ต”


“งั้นก็ส่งข้อความไป”


“ส่งไปจะเป็นร้อยข้อความแล้ว”


“ไอ้สัส จริงดิ”


ยื่นโทรศัพท์ให้คนที่คิ้วขมวดดู อ่ะ...อยากเสือกมากก็ดูซะให้เต็มตา อาจจะไม่ถึงร้อยข้อความอย่างที่พูด แต่ถ้าให้นับก็คงจะใกล้เคียงแหละ ก็เล่นส่งทั้งสติ๊กเกอร์ ทั้งกิฟ ทั้งมีมต่างๆไปเป็นบ้าเป็นหลังขนาดนั้น


“ไม่ตอบอะไร นี่เฟยตอบมาแล้ว”


สมาร์ทโฟนเครื่องสีขาวถูกกระชากออกจากฝ่ามือคนข้างๆทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ ตอบมาแล้วจริงๆงั้นหรอ! นิ้วเรียวเลื่อนดูประวัติการแชทลงมาจนถึงอันล่าสุด และก็พบว่าลูกแกะตอบเขากลับมาแล้วจริงๆด้วย!!


ลูกแกะ: ถึงแล้วนะครับ เลทนิดหน่อย เครื่องบินตกหลุมอากาศ

ลูกแกะ: โหห คุณส่งมาอะไรเยอะขนาดนี้เนี่ยผมนึกว่ามีใครตาย

ลูกแกะ: อากาศโคตรหนาวเลยคุณ นี่ขนาดที่นาริตะมีฮีทเตอร์ยังหนาวขนาดนี้อ่ะ

ลูกแกะ: อ่า ผมต้องไปขึ้นรถไฟแล้วนะครับ

ลูกแกะ: เดี๋ยวขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะโทรไปหาน้า

ลูกแกะ: อื้มม ถึงหนาวแต่ก็ต้องอาบใช่มั้ยล่า รู้แล้วครับไม่ต้องบ่นเลย

ลูกแกะ: ไม่อ่านด้วยแฮะ ไปเกเรที่ไหนหว่า

ลูกแกะ: งั้นผมของีบแปปนะ นอนบนเครื่องบินไม่ค่อยหลับอ่ะ จะฟ้องว่าเพราะไอ้อ้ายเตะเบาะแหละ


ราวกับเสียงรอบข้างเงียบหายไปชั่วขณะ เขายิ้มหยีเหมือนคนเป็นบ้าอยู่คนเดียว ก็มันดีใจนี่นาที่แฟนตอบข้อความกลับมา แต่มันคงนานซะจนไอ้เพื่อนรักต้องสะกิดเรียกสติ


“ยิ้มมม”


“กูจะกลับห้องละ ของขวัญไอ้กล้วยหอมกูหารคนละครึ่งกับมึงนะ”


ว่าเสร็จก็ลุกขึ้นออกจากวงปาร์ตี้ทันทีโดยไม่สนคำทัดทานของคนผิวแทน พอแล้วครับชีวิตตอนนี้ เพราะไม่มีอะไรน่าสนใจไปกว่าการกลับห้องเพื่อรอการโทรมาของใครบางคนอย่างใจจดใจจ่อ


เขาอาบน้ำปานสายฟ้าแล่บก่อนจะมานั่งท้าวคางมองไอโฟนเอ็กซ์สีขาวที่วางแน่นิ่งอยู่บนเตียง นี่สองทุ่มกว่าแล้วนะ ถ้าตีเวลาไปที่นู่นก็คงจะประมาณห้าทุ่ม แต่ก็ยังไร้วี่แววของใครบางคนอยู่ดี โทรมาซักทีซี่ลูกแกะ


เขานั่งมองเจ้าโทรศัพท์อยู่นานจนกระทั่ง...


RRRRRRRRRRRRRRRRRR!!

โทรมาแล้วโว้ยยยย [ลูกแกะ!]


“คร้าบ”


ทำไมเสียงดูเนือยๆนะ? “ไม่สบายหรอ”


[อื้อ ปวดหัวอ่ะคุณ] ปลายสายส่งเสียวหาวหวอดจนคนฟังต้องลอบยิ้ม [ตอนเทคออฟไม่ยักกะปวด พอแลนดิ้งเท่านั้นแหละหูอื้อ แล้วก็ปวดแบบสุดๆไปเลย]


“แล้วทำไมไม่กินหมากฝรั่ง ต่างประเทศตัวเองก็เคยไปบ่อยนี่”


[โหย ผมขึ้นเครื่องล่าสุดก็ตอนกลับจากอังกฤษสมัยสิบเอ็ดขวบนู่น]


“นี่แหละไม่ดูแลตัวเอง รู้ว่าร่างกายไม่แข็งแรงก็ยังไม่เตรียมพร้อม” เอ็ดเสียงดุ


[คุณอย่าว่าผมซี่]


โถ่...เสียงดูหงอซะจนเขารู้สึกได้ “อื้มๆ...ไม่ว่าแล้ว” เปลี่ยนมาเริ่มออดอ้อนผ่านสายโทรศัพท์ “คิดถึงจัง”


[คิดถึงเหมือนกันครับ]


“พูดให้มันดูคิดถึงกูมากกว่านี้ไม่ได้รึไง”


[ก็ผมปวดหัวอ่าคุณ]


เออว่ะ ลืมไปเสียสนิทเลย นี่เขาเอาแต่อยากจะคุยกับลูกแกะซะจนไม่ได้ใส่ในสุขภาพของอีกฝ่ายเลยสินะ ฮึ่ยยย ทำไมเป็นแฟนที่ใช้ไม่ได้แบบนี้วะเกรท “ขอโทษ ไปนอนเถอะ”


[อย่างอนซี่]


“ไม่ได้งอน พูดจริงๆ กลัวมึงไม่สบาย” ถึงแม้ใจจะอยากคุยนานกว่านี้ก็ตาม


[จริงนะครับ]


“ครับ”


[ง่าา อย่าอ่อนโยนได้มั้ย] มีเขินด้วยว่ะเดี๋ยวนี้ อื้ม...ก็ดีแล้วเขาชอบนักเวลาลูกแกะเขิน แต่เสียงเจ้าตัวดูเหมือนว่าจะเริ่มแหบแล้วแฮะ [งั้นผมไปนอนก่อนนะคุณ ฝันดีนะครับคนดี]


“ฝันดี กินยาด้วย ห่มผ้าด้วย ฝันถึงกูด้วย”












Day 3

ด้วยความที่ประเด็นในบทสนทนาเมื่อวานทำให้เขาหัวร้อนมากๆ ก็จะไม่ให้ร้อนได้ไงก็ในเมื่อไอ้ลูกแกะดันบอกว่า “ผู้ชายญี่ปุ่นหล่อมากกกเลยคุณ หล่อแบบไม่ไหวแล้ว คนหล่อนี่เจอทุกๆสองตารางเมตรอ่ะ


โอ้โห...มีผัวอยู่แล้วทั้งคนมึงยังกล้ามองผู้ชายอื่นอีกหรอ ผัวมึงอยู่นี่ครับน้องเฟยย!! คิดแล้วก็จี๊ด...ไม่น่าปล่อยแม่งไปแรดไกลถึงญี่ปุ่นเลย เพราะงั้นวันนี้เขาจึงต้องสั่งสอนเด็กเกเรโดยการมาร้านเหล้าซะบ้าง


“มาอีกแล้วนะตี๋”


“ทำไม กูจะอยากออกมาเจอเพื่อนบ้างไม่ได้รึไง”


“อ่ะจ้า มาได้จ้า”


มือหนาชนแก้วกับเพื่อนรักจอมกวนตีนก่อนจะกระดกเหล้าแกเซ็งไปหลายอึก จริงๆก็คิดถึงใครบางคนแหละ เมื่อกี้ก็ส่งข้อความไปบอกแล้วว่าจะมาร้านเหล้า แต่แทนที่พี่แกจะหัวร้อน ไม่มีเลยครับ มิหนำซ้ำยังอนุญาตให้มาอย่างว่าง่าย


เห้อออ...ค้นพบแล้วว่าข้อเสียของการมีแฟนเป็นผู้ชายก็คืออีกฝ่ายแม่งไม่งี่เง่าเลย เวลาขอไปปาร์ตี้อะไรก็เข้าใจกัน เพราะงั้นมันเลยทำให้เขาต้องแอบมาน้อยใจแทน น้อยใจตรงที่อีกฝ่ายดันไม่งี่เง่านี่แหละ ทำอะไรก็ปล่อย ทำอะไรก็ตามใจ โว้ยยย งอแงกับกูบ้างซี่ สนใจกูบ้างซี่ แกงกะหรี่มันสำคัญกว่ากูหรอเฟย!


ติ๊ง!

อ่ะ...ทักมาแล้ว ฮึ...นึกว่าจะลืมแฟนคนนี้ซะละ เดี๋ยวจะแกล้งตอบช้าๆดีกว่า ให้รู้ไปว่าคนรอมันทรมาน อื้ม...ทำได้ไม่เกินหนึ่งนาทีก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาซะแล้วเกรทเอ๊ยยย ลูซเซอร์ตั้งแต่ก่อนคบยันคบกัน


ลูกแกะ


ลูกแกะ

อยู่ไหนครับ

กินเสร็จยาง

พ่อเกรท

ทิวซ์เดย์

ยัง

ลูกแกะ

มีงานเลี้ยงอะไรหรอวันนี้?

พ่อเกรท

เปล่า

ไม่มีอะไรทำ

ลูกแกะ

ไม่มีอะไรทำก็กลับห้องสิคุณ

พ่อเกรท

มึงไม่กลับ กูก็ไม่กลับ

ลูกแกะ

เอ้า ผมจะกลับได้ไง ผมอยู่ญี่ปุ่น

พ่อเกรท

ไม่รู้แหละ

ถ้ามึงไม่กลับกูก็จะนั่งอยู่อย่างนี้

จะไปต่อยูบาร์ด้วย

ลูกแกะ

อ่ะ งั้นผมไปออนเซ็น

พ่อเกรท

โอเค กูกลับหอเดี๋ยวนี้

ลูกแกะ

อะไรอ่า คนไม่จริง โด่

พ่อเกรท

ห้ามไปออนเซ็น!!

ลูกแกะ

ก็แค่ไปแช่น้ำร้อนเอง

พ่อเกรท

มันต้องแก้ผ้า

ลูกแกะ

ผู้ชายด้วยกันผมไม่อายหรอกน่า

พ่อเกรท

มึงไม่อาย แต่กูหวง จบมั้ย!!

ถ้ามึงไป กูจะตามไปลากคอมึงกลับไทยเดี๋ยวนี้เลย

ลูกแกะ

เก่งจังเล้ย

พ่อเกรท

เข้าใจไหมเฟย!

กูเริ่มโมโหแล้วนะ!!

ลูกแกะ

คร้าบ ไม่ไปหรอกน่า

รอคนบางคนกลับหออยู่

/แนบรูปชูสองนิ้ว


นั่นแหละ...เจอแบบนี้เข้าไปแผนการก็ล่มไม่เป็นท่าสิครับ มีอย่างที่ไหนเอาเรื่องออนเซ็นมาต่อรอง สุดท้ายก็หมาอย่างที่ไอ้บลูว่าจริงๆ เพราะกะจะทำให้ใครบางคนหัวร้อน แต่ตัวเองดันหัวร้อนเสียเอง เห้อออ...เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าจะมีใครลูซเซอร์ไปกว่ากูอีกมั้ยครับเนี่ย!!












Day 5

 “ไอ้สัส ทำไมไม่บอกกู!”


โอ้โหขึ้นสิครับขึ้น ก็ไอ้ลูกแกะมันบอกว่าคอนโดที่เช่าอยู่เป็นชั้นแบบเหมาสำหรับอยู่10คน เพราะงั้นด้านในชั้นก็จะมีห้องเล็กๆแบ่งไว้อีกมากมาย ลูกแกะมันได้นอนกับไอ้น้องอ้าย แต่ที่เขาขึ้นเนี่ยเพราะดันมารู้ว่าแฟนไอ้น้องอ้ายแม่งก็มาด้วย เห้ยยย! มาได้ไงวะไอ้เดือน มึงอยู่คณะนิติไม่ใช่เรอะ


[เจมส์มันมาเอง แบบมันจองตั๋วของมันเอง แล้วทำเหมือนบังเอิญมาเจอกันงี้อ่ะ]


โอ้โห ชีวิตเขาต้องเจอแต่คนละร้ายๆ แฟนก็ร้าย คนรอบข้างแฟนก็ร้าย มีแต่เขาเนี่ยที่โง่  “ไม่โอเคมาก” ตอบเสียงขรึม แหงสิ...ถ้ารู้ว่าทำงี้ได้เขาก็บุคตั๋วไปกับไอ้ลูกแกะแล้ว ไม่ต้องมาทนคิดถึงขนาดนี้หรอก


[คุณอ่า ให้ผมทำไง]


ลูกแกะน้อยทำเสียงหงอซะจนเขาสงสาร เห้อออ ก็จริงแหละ พาลแฟนไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา “ขอโทษ...ไม่ได้จะว่า”


[อื้อ ผมไม่เคยโกรธคุณ ผมรักคุณนะ]


อื้มมม อ้อนเก่งเชียวล่ะคนนี้อ่ะ “ทำไมเสียงแผ่ว” หรี่ตาจับผิด ถึงจะได้ยินแค่เสียงก็เถอะ


[อยู่ในห้องนั่งเล่นครับ เบลกับแนนมองใหญ่เลยอ่า ผมอาย]


“อายทำไม ก็บอกว่าผัวโทรมา


[คุณ!!] แหน่ะ มีขึ้นเสียงใส่ซะด้วย เขินอ่ะดิลูกแกะ [เดี๋ยวนี้ไม่อายอะไรเลยนะ หน้าด้าน!]


“อายทำไม ทำมากกว่านี้ก็ทำมาแล้ว” ว่าล้อเลียน


[ฮึ่ยย ด้ายยเลย กลับไปรอเจอลูกแกะเวอร์ชั่นใหม่ด้ายยเลย พ่อเกรทจะต้องอ่อนระทวยแน่ๆ]


จ้า อยากเจอจังเลย อยากฟัดแก้มขาวๆนั่นจะแย่แล้วจ้า “อื้มๆ แต่ก่อนอื่นอยากเห็นหน้าก่อน คอลเร็ว”


[เมื่อวานก็เพิ่งคอลไปนี่]


“จะคอลทุกวัน ทำไม มึงมีชู้หรอ ไอ้หนุ่มญี่ปุ่นใช่ไหม”


[ใช่ๆ โคตรหล่ออ่ะ มีคนมาขอไลน์ผมด้วยนะ]


“ไอ้เฟยย!!” โอ้ว มือไม้สั่นไปหมดแล้ว อีกนิดจะหยิบกุญแจไปสนามบินแล้ว


[ล้อเล่นน่าคุณ] ปลายสายขำคิกคัก [เดี๋ยวเดินไปห้องแปปนะครับ / ไปไหนหรอเฟย / นั่น เบลแซวอีกแล้ว]


เขาถือสายรออยู่นานจนสุดท้ายอีกฝ่ายก็กดตัดสายไป ทีแรกคิดว่าน่าจะโทรมาเอง แต่นี่ห้านาทีแล้วนะ ห้องในญี่ปุ่นมันจะกว้างเป็นคฤหาสน์เลยหรือไง อ่ะขึ้นอีกละ ขึ้นง่ายจังวะเกรท หมายถึงอารมณ์โกรธนะ...


[รอนานมั้ย]


แต่เขาก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อภาพบนหน้าจอที่ปรากฏคือ “ชุด...” ใช่ครับ ชุดนั่น...ชุดที่ไอ้ลูกแกะใส่...นั่นมันเสื้อเชิ้ตเขาไม่ใช่หรอวะ เป็นเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งวับๆแวมๆที่เจ้าตัวชอบหยิบมาใส่นอน นี่ที่หายไปเพราะแอบไปเปลี่ยนชุดมาหรอ แถมชุดนั่นก็ยังแอบหยิบไปด้วยหรอ


[จะลงโทษคนกะล่อน]


“ก...กะล่อนบ้าอะไรเล่า” น้ำเสียงขรึมเริ่มติดขัดเมื่อคนในจอภาพวางโทรศัพท์ไว้บนหัวเตียงก่อนจะค่อยๆปลดกระดุมบนคอเสื้อทีละเม็ดๆ เผยให้เห็นผิวขาวยั่วยวนที่สายตาไม่ได้สัมผัสมาหลายวัน “ถอดทำไม!”


[คิดถึง อยากโดนคุณกอด]


ตาย วินาทีนี้กูตายจริงๆครับ น้ำเสียงแบบนั้น หน้าตาแบบนั้น ท่าทางแบบนั้น “ยอมแล้ว” อย่าเลยเฟย อย่าทำให้ความต้องการกูพุ่งทะลักมากไปกว่านี้เลย กูจะไม่ไหวแล้วนะ


[ไม่ไหวก็ถอดออกสิครับ]


เห้ย! นี่มันอ่านใจเขาได้หรอวะ “ถ...ถอดอะไรเฟย” เริ่มพูดอย่างตะกุกตะกัก “มึงจะทำแบบนั้นหรอ ล...แล้วไอ้อ้ายเล่า ถ้ามันมาเห็นมึงล่ะ กูไม่ยอมนะ” ใช่เขาหวง เขาไม่อยากให้ใครเห็นผิวขาวๆนั่นเลย


[ไอ้อ้ายไปนอนกับเจมส์ข้างนอกไง ผมนอนคนเดียว] เฟยว่าพลางถอดชุดคลุมออกจนหมด


ไอ้เหี้ยยยยยย...ลูกแกะ ไอ้ตัวร้ายย ทำแบบนี้สงสารใจกูบ้าง น้ำลายอึกโตถูกกลืนลงลำคออันแห้งผาก เขามองส่วนอ่อนไหวของอีกฝ่ายที่ค่อยๆพองโตขึ้นต่อหน้าต่อตา ขาเรียวทั้งสองค่อยๆแยกออกเผยให้เห็นช่องทางสีสวยที่กำลังขมิบเชื้อเชิญ “เฟย...กูจะเป็นบ้าแล้วนะ”


[เข้ามาสิครับคนดี]


ราวกับมีมนต์สะกดขับกล่อมให้เขาทำตามคำบัญชาของนางฟ้าทุกอย่าง กางเกงบอลสีดำถูกถอดออกแทบจะทันทีเหลือไว้เพียงแท่งดาบยักษ์ที่ตั้งชูชัน “มึงนี่มัน…” มือหนาค่อยๆเริ่มสาวส่วนแข็งขืนขึ้นลงอย่างเนิบนาบ “รู้ว่ากูคิดถึงก็ยังจะแกล้งกู”


ขณะเดียวกันฝ่ามือขาวของคนที่อยู่ในจอกระจกก็เริ่มขยับปรนเปรอความสุขให้ตนเองด้วยเช่นกัน [คิดถึง…อ๊ะ! เหมือนกันครับ] พลางกับมือเรียวอีกข้างที่ค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มตอดตุบ จากหนึ่งนิ้ว...เป็นสองนิ้ว...แปลก มันดันให้ความรู้สึกที่โคตรจะอีโรติกไปอีกแบบ


“เฟย...กูอยาก” เขามองการกระทำเหล่านั้นด้วยห้วงอารมณ์แห่งความปรารถนา อยากเข้าไปด้านในนั่นเหลือเกิน อยากลิ้มรสไออุ่นนั่นเหลือเกิน ยิ่งจินตนาการเลือดในกายก็ยิ่งเดือดพล่าน “อืมห์...เฟย”


[อ๊า...คุณ] ลูกแกะตัวน้อยกดเสียงครางไม่ให้ดังจนเกินไปเมื่อนิ้วเรียวขยับเขาถูกจุดกระสัน ในขณะที่แกนกายสีชมพูสวยก็เริ่มถูกรูดรั้งอย่างถี่เร้า ผิวแก้มเนียนเริ่มขึ้นสีแดงจากการถูกโลมเลียทางอารมณ์


เขามองภาพนั้นเหมือนตนเองได้เข้าไปอยู่ในสถานการณ์จริงๆ สวยเหลือเกิน...ลูกแกะของเขาช่างสวยเหลือเกิน “เฟย...อาห์...แบบนั้นแหละ” ฝ่ามือหนาเริ่มขยับท่อนรักหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆเมื่อกับดักทางความคิดกำลังชักนำว่าเขาได้ผสานรวมเป็นหนึ่งอยู่ในรอยจีบสีชมพูนั่น


[อื๊อ...แรงอีกครับคุณ]


“ครับเฟย ซี๊ดด”


จังหวะการปรนเปรอของคนทั้งสองเริ่มเร็วและเร็วขึ้น หาเปรียบกับปรอทก็คงเป็นช่วงที่ของเหลวสีแดงพุ่งขึ้นแตะขีดเลขด้านบนขวดแก้ว จนสุดท้ายต่างฝ่ายก็ต่างหลั่งรดหยาดหยดสีขาวขุ่นออกมาจนเลอะฝ่ามือ เขารู้สึกถึงสมองขาดการรับรู้ชั่วขณะ มีเพียงลมหายใจรวยรินของลูกแกะตัวน้อยที่สัมผัสได้ผ่านเสียงวิดีโอคอล


[แฮ่กๆ...ไงล่ะ บอกแล้ว...อย่าแหยมกับผม]


อื้ม...เก่งครับเก่ง หน้าตาหมดสภาพขนาดนี้ก็ยังจะมาอวดเบ่งอีก “อยากแหยมไปทุกวันเลย” เพราะถ้ารู้ว่าแหยมแล้วใครบางคนจะโซแดมเอ็กซ์ขนาดนี้ เขาจะยอม ยอมทุกอย่าง ยอมให้ลูกแกะตัวนี้จนหมดเลยล่ะ












Day 7

ครบหนึ่งอาทิตย์ที่เขากับลูกแกะไม่ได้อยู่ด้วยกันอย่างแท้จริง แม้ว่าจะส่งข้อความหรือคอลกันตลอดทุกคืน แต่นั่นก็ไม่สามารถเทียบได้กับอ้อมกอดและสัมผัสอ่อนนุ่มของคนตัวหอมที่เขาได้ครอบครองทุกวัน


ปกติเขาไม่ค่อยเล่นโซเชียลนะ เขาว่ามันน่าเบื่อกับการที่จะต้องมาแบกรับความคิดเห็นของคนที่ไม่รู้จักมากมาย บางทีเรื่องเล็กๆน้อยๆที่มันไม่มีอะไรก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ทันทีเพราะไอ้สังคมออนไลน์นี่แหละ


แต่พอใครบางคนไม่อยู่เลยจำต้องปัดฝุ่นทุกแอพพลิเคชั่นขึ้นมา แล้วเหมือนอีกฝ่ายจะรู้นะว่าเขาตามอยู่ มันเลยจงใจไม่อัพซักอย่างยกเว้นสตอรี่ไอจี แถมไอสตอรี่ไอจีนี่ก็ยังเปิดแจ้งเตือนไม่ได้อีก เพราะงั้นเขาเลยต้องเข้าแอพไปเช็คมันทุกห้านาทีนี่แหละ เอ๊ะ...หรือจริงๆแล้วมันเปิดได้แต่เขาทำไม่เป็นกันแน่วะ!?


“เอาของไปส่งป้าเดือนรึยังลูก”


“ส่งแล้วครับ”


ตอบม๊าในขณะที่คีบเกี๊ยวซ่าเข้าปาก วันนี้เขากลับมานอนบ้าน ก็บอกแล้วไงต้องสลับไปๆมาๆระหว่างบ้านกับคอนโด ขืนอยู่ที่นู่นนานคนเดียวก็ฟุ้งซ่านแย่ แต่ถ้าอยู่บ้านนานก็จะเจอซักไซร้จนวุ่นวายเหมือนกัน


“แล้วน้องเฟยกลับเมื่อไรคะ”

“กลับมารอบนี้พาเจ้าเฟยมากินข้าวบ้านเราด้วยนะลูก”

“เกรทบอกพี่เฟยตอบแชทกูหน่อย”


เห้ออออ...เพราะเหตุนี้แหละถึงไม่ค่อยอยากกลับ นี่ตกลงใครกันแน่วะที่เป็นลูกชายบ้านนี้ ไอ้ดีใจมันก็ดีใจอยู่หรอกที่คนในบ้านชอบแฟนเขา แต่นี้จะพากันหลงเสน่ห์ไอ้ลูกแกะมากเกินไปแล้วนะว้อยยยย


“อีกสองสามวันก็กลับแล้วครับ” ทำท่าหาวหวอดก่อนจะรีบเฟดตัวเองออกมาจากโต๊ะกินข้าว “ฮ้าวว เกรทง่วงอ่ะ ขอขึ้นไปอาบน้ำนอนนะครับ” นี่ถ้าทุกคนรู้ว่าลูกแกะจะโทรมาตอนสองทุ่ม มีหวังเขาโดนแย่งคุยแน่ๆ ไม่เอา ไม่มีทาง! เวลาของลูกแกะต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น


อาบน้ำเสร็จก็มานั่งอยู่หน้าคอมเพื่อดูสตอรี่ของใครบางคน ถึงแม้จะดูซ้ำไปหลายๆครั้งแล้วก็บ้างแต่ก็ยังไม่เบื่ออยู่ดี ก็แหงล่ะ ใครจะเบื่อแฟนตัวเอง ยิ่งคบกับก็ยิ่งสรรหาเรื่องมาทำให้เขาใจเต้นอยู่นั่น


วันนี้ดูเหมือนไอ้ตัวดีจะไปฟูจิ เพราะจากวิดีโอที่เห็นก็มีแต่ภาพภูเขาไฟสีขาว ท่าทางจะหนาวมากเลยแหละเพราะพื้นที่เจ้าตัวเดินดันเปรอะเลอะไปด้วยซากหิมะนี่เนอะ ได้ใส่ฮีทเทคมั้ยนั่น เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก


RRRRRRRRRRRRRRRRRRR!!

นึกถึงก็โทรมาเลยแฮะ ไอค่อนสีเขียวตรงเฟสไทม์ถูกกดรับแทบจะทันที ก่อนจะเผยให้เห็นลูกแกะตัวน้อยที่นั่งยิ้มแป้นอยู่บนเตียง อยู่ในห้องคนเดียวอีกแล้วแฮะ ดูท่าจะเขินเพื่อนจริงๆนะไอ้คนนี้


[ฟูจิสวยมากอ่ะคุณ ผมอยากให้คุณมาด้วยกันจัง] คนในจอทำท่าตื่นเต้นเสียจนเขาหมั่นไส้


“งั้นเดี๋ยวจองตั๋วไปพรุ่งนี้” ว่าอย่างนิ่งๆ


[คุณจะบ้าหรอ ผมหมายถึงครั้งหน้า] คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน [ไว้เรามาด้วยกันนะครับ]


สัญญาอีกและ พอทำสัญญาหัวใจเขาก็เหมือนถูกผูกมัดไว้ทันที “อื้ม...ก็จะไปด้วยทุกที่นั่นแหละ”


[น่ารักจัง อยากหยิกแก้มมม] ลูกแกะยิ้มหยีพร้อมยื่นมือทำท่าเข้ามาจะหยิกจริงๆ [แล้วนี่ทำอะไรอยู่]


“รอคุยกับมึง” มุ่ยปากอย่างหงอยๆ


[ไม่ใช่ซี่ หมายถึงทำอะไรอยู่นอกจากคุยกับผมอ่ะ]


กลับบ้านเราเถอะนะ” ไม่ตอบคำถามซ้ำยังเปลี่ยนเรื่องอีก เขาใช้ท่ากระพริบตาปริบๆออดอ้อนที่เป็นท่าประจำของใครไม่รู้ ที่รู้ๆคือเขาขอยืมมาใช้หน่อยเถอะ อยากให้กลับมา กลับมาเถอะนะลูกแกะ


[ง่า อีกสองวันไงครับ]


“กลับตอนนี้ เดี๋ยวซื้อตั๋วให้” พยักเพยิดหน้าหว่านล้อมเด็กตัวขาว


[เป็นอะไร ไหนบอกหมอซิ] คนถามเอียงหัวยิ้มอย่างเอ็นดู


คิดถึงมึงจะตายอยู่แล้ว กลับมาหากูเถอะนะ


[…..]


อยู่ดีๆหน้าจอก็กลายเป็นสีดำ แล้วทุกอย่างก็เงียบ... “เฟย...เป็นอะไร”


[…..]


“เห้ย! ไอ้เฟย อย่าเงียบ ตอบมา”


[โทษๆ แว้บไปเขินมา]


เขามองลูกแกะที่กำลังหน้าแดงแจ้ดพลางเม้มปากแน่นจากความกระดากอาย “เพิ่งจะมาเขิน” ก็ใช่น่ะสิ เขาบอกคิดถึงเจ้าตัวเกือบแทบจะทุกวัน แล้วดันเพิ่งจะมาหน้าร้อนเอาวันนี้ แต่ก็ดี...เวลาเขินแม่งโคตรน่าฟัดเลย


[ก็คุณแม่งพูดจาน่ารักอ่า ผมนอนดิ้นแล้วเนี่ย]


ว่าเสร็จมันก็ดิ้นแด้กๆโชว์ตรงนั้นเลย เห้อออ...ถ้าทะลุจอเข้าไปกอดได้ เขาจะทำซะเดี๋ยวนี้เลย “หึ” แค่นยิ้มนางฟ้าหัวฟู ตลกดีแฮะ พอช่วงจะนอนหรือตื่นนอนทีไร กลุ่มผมยุ่งๆนั่นก็จะฟูขึ้นมาทันที “แต่คิดถึงจริงๆนะ” กระพริบตาปริบๆออดอ้อนอีกครั้ง


[ฮ้าววว คิดถึงเหมือนกันครับ] ลูกแกะตัวน้อยหาวหวอดโชว์ [ง่วงแล้วอ่ะคุณ]


“อะไรกันเพิ่งคุยกันเอง”


[ก็มันหนาว อากาศน่านอนกอดคุณมักๆ]


เอาอีกละ อ่อยอีกละ ทำไมชอบทำให้เขาอยากจะซื้อตั๋วเครื่องบินอยู่เรื่อยวะ “มึงกำลังจะทำให้กูไม่อยากนอนนะเฟย” ตอนเห็นหน้าซึมๆแบบนั้นทีแรกก็ว่าจะให้พักแหละ รู้อยู่ว่าเดินเที่ยวทั้งวันเพราะเสร็จสิ้นการสัมมนาไปเรียบร้อย แต่พออีกฝ่ายพูดอ่อยปุ๊ป พี่เกรทด้านมืดก็เลยอยากจะแกล้งน้องแกะปั๊ปทันที


[หง่า ให้ลูกแกะนอนเถอะนะ]


“ให้นอนดีมั้ยน้า” เกาคางทำท่าครุ่นคิด


[ฮืออ เดี๋ยวแฟนตาดำ เดี๋ยวแฟนไม่หล่อ คุณรับได้หรอ]


โถ่ มีกลัวไม่หล่อด้วยหรอว่ะ โคลงหัวขำเด็กตัวขาว มาขนาดนี้แล้วยังจะคิดว่าตัวเองหล่ออีกหรอครับคุณเฟย “สัญญาว่าถ้าวางแล้วจะนอนเลย ห้ามดื้อ” ชี้นิ้วคาดโทษ


[ไม่ดื้อ]


“อื้ม ก็ได้” พยักหน้ายิ้มบางๆ ใจจริงก็อยากจะแกล้งนานกว่านี้อีกซักหน่อยแหละ แต่ถึงดึงดันแกล้งต่อไป ก็คงได้นั่งดูลูกแกะบางตัวหลับโชว์อ่ะ “ฝันดี ฝันถึงกูด้วย”


[อื้อ ฝันทุกคืนเลย] คนในจอยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยก่อนจะยกอะไรบางอย่างขึ้นมาอวด และคิ้วหนาก็ต้องเลิกผ่างทันทีอย่างไม่เชื่อสายตา เพราะสิ่งที่เห็นมันคือกุญแจมือที่น่าจะเอาไว้ทำเรื่องอย่างว่า เห้ย! เขาไม่ได้หมกมุ่นนะ ก็แค่...กุญแจทรงแบบนี้เหมือนเคยเห็นในหนังเรื่องอะไรซักเรื่อง [คืนนี้จะฝันว่าโดนคุณใช้ไอ้นี่นะครับ อิอิ] ว่าเสร็จมันก็กดตัดสายไปทันที


โว้ยยยยย ร้ายนัก! สูดอากาศเข้าสุดปอดเพื่อระงับอารมณ์อะไรบางอย่าง ขนาดอยู่ไกลถึงญี่ปุ่นก็ยังจะสามารถทำให้เขาสติแตกเป็นคนบ้าได้ รู้ว่าเขาคิดถึงก็ยังจะชอบทำให้เขาคิดถึงมากขึ้นไปกันใหญ่ เดี๋ยวถ้ากลับมาจะทำโทษให้หายคิดถึงไปสามวันสามคืนเลยคอยดูเถอะ แต่ก่อนหน้านั้น...


รีบกลับมาซักทีซี่ไอ้ลูกแกะะะะ!!












TBC

=================================================================================

โถๆๆๆ ตาเกรทคนอาภัพ หมดดราม่าแล้วก็ยังต้องมานั่งคิดถึงเมียอีก


ปล. ตอนหน้าจบแล้วน้าาา

ปล1. ถ้าชอบก็ช่วยคอมเม้นติชมหรือติดแท็ก #มายาดวงดาว เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยเน้อ

ทุกคอมเม้นทุกกำลังใจของทุกคน make my day มากๆน้าาา❤❤❤

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น