ธเนศวร / ทรายสีเพลิง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บอส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 พ.ค. 2561 14:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บอส
แบบอักษร

                                  ภาพปลากรอบจะดูฟินๆ หน่อยเนอะ

​นิยายเรื่องนี้ หื่น หื่น และหื่น ถึงหื่นมากมั้งนะคะ 555  หื่นๆ หวานๆ ตามสไตส์นิยายอีโรติกโรมานซ์ค่ะ


“ฮือๆๆ” แทนที่จะตอบแต่คนถูกถามก็เอาแต่ร้องไห้

ไทม์ไทยถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยใจไปกับอาการของหญิงสาวตรงหน้า เฮ้อ! เอายังไงดี เขาไม่สนุกนะถ้าให้ต้องมาคอยตามง้อตามถามเธอโดยนั่งอยู่ในโรงพยาบาลอย่างนี้ ดังนั้นไทม์ไทยจึงตัดสินใจพาตัวหญิงสาวออกไปจากโรงพยาบาลกลับที่พักของตัวเองซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของโรแรมธีรธาดานั่นแหละ  ไทม์ไทยเขาไม่ได้ใช้ลิฟต์ด้านหน้า แต่มาจอดรถทางด้านหลังและใช้ลิฟต์ส่วนตัวที่ขึ้นถึงห้องพักชั้นบนสุดได้ โดยที่ไม่ต้องไปจอดเปลี่ยนลิฟต์ที่หน้าชั้นห้องทำงานของเขา

“ฉันจะกลับบ้านค่ะ” สาวน้อยพูดเมื่อผู้บริหารหนุ่มกดเรียกลิฟต์ให้ประตูเปิดออก

ไทม์ไทย์หันมองคนตัวเล็กที่เขาจับจูงให้เดินตามเข้าลิฟต์มาด้วยกัน ถึงว่าสาวน้อยจะขืนตัวเอาไว้

“อยู่ที่นี่จนกว่าจะจัดการงานศพของพี่สาวเธอเรียบร้อย ทุกเย็นจะมีคนขับรถมาพาเธอไปสางที่งาน แล้วเขาจะรอรับเธอกลับ”

“ทำไมต้องบังคับคะ ฉันมีบ้านฉันจะกลับบ้าน”

“คิดว่าสภาพเธอตอนนี้จะกลับไปอยู่คนเดียวได้หรือไง”

 ไทม์ไทยดึงข้อมือคนที่ดูว่ายังช็อคให้เดินตามเมื่อประตูลิฟต์เปิดที่ชั้นบนสุดของโรงแรม ซึ่งมันคือที่พักของเขาทั้งชั้น เขาจูงพาให้เธอเดินตามไป

“นั่งก่อน เดี๋ยวฉันโทรตามแม่บ้านขึ้นมาหาอะไรร้อนๆ ให้ทาน อย่าไปไหนล่ะ ฉันขอตัวไปอาบน้ำแล้วจะออกมาคุยด้วย”

สาวน้อยได้แต่นั่งเฉย เม้มปากแน่น อยากออกไปจากที่นี่ แต่ก็อย่างที่เขาบอกว่าสภาพเธอตอนนี้มันไม่พร้อมเลยกับการอยู่คนเดียว ต่อไปนี้เธอจะทำยังไง เรียนยังไม่จบ ฝึกงานเสร็จต้องกลับไปเรียนต่ออีก

“ฮือๆๆๆ”

คิดแล้วสาวน้อยก็น้ำตาร่วงจนต้องยกหลังมือขึ้นมาปาด คนที่บอกจะไปอาบน้ำเลยยังไปไม่ได้ บอกไม่ถูกว่าเขารู้สึกยังไง ควรสงสารเจ้าหล่อนดีไหม เมื่อกี้หล่อนเพิ่งกล่าวหาว่าเขาเป็นฆาตกรอยู่หยกๆ มาตอนนี้มานั่งร้องไห้เหมือนเด็กขี้แยไปได้

สรุปไทม์ไทยโทรตามแม่บ้านของโรงแรมให้ขึ้นมาดูแลหญิงสาว รอจนแม่บ้านขึ้นมาแล้วแล้วนั่นแหละเขาถึงหันหลังให้กำลังจะเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองเพื่อไปอาบน้ำ วันนี้เขาทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย แถมเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนเพราะช่วยเหลือหญิงสาวโชคร้ายคนนั้น แต่เท้าแกร่งก็ต้องชะงัก มือปลดเน็คไทมาถือค้างไว้ กระดุมเสื้อถูกปลดลงมาจนเห็นแผงอกแกร่ง เขาหันกลับมามองเมื่อแม่บ้านคนที่ขึ้นมาเอ่ยทักทายหญิงสาวเหมือนว่ารู้จักกันเป็นอย่างดี

“อ้าวคุณอ้อน ขึ้นมาทำอะไรบนนี้คะ แล้วทำไมถึงต้องร้องไห้”

แม่บ้านวัยเลยกลางคนทำท่ามือทาบอกเหมือนกำลังนึกเดาเรื่องราวที่เห็นสาวน้อยคนนั้นขึ้นมานั่งอยู่ในห้องพักส่วนตัวของเจ้าของโรงแรมหนุ่ม แถมเธอยังร้องไห้อีกด้วย

“ปิดปากของป้าให้สนิท แล้วอย่าไปพูดเรื่องนี้ให้ใครฟัง ถ้ายังไม่อยากตกงาน” เสียงห้าวของคนเป็นเจ้านายที่เดินกลับเข้ามาหา ดังขึ้นจากทางหนึ่ง

แม่บ้านหันมองแล้วทำหน้าเสีย รีบตอบรับเสียงสั่น

“เอ่อ ค่ะ ค่ะ ดิฉันจะไม่พูดเรื่องนี้ให้ใครฟัง”

“ดี”

“..............” ส่วนสาวน้อยกำลังมองผู้ชายตัวโตพูดอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเขาจะต้องสั่งห้ามถ้าแค่แม่บ้านของโรงแรมจะเอาไปพูดว่าเห็นเธอนั่งร้องไห้อยู่ในห้องพักของเขา ในเมื่อเธอกับเขาไม่ได้ทำเรื่องอะไรเสียหายไม่ใช่เหรอ

ไทม์ไทยมองหน้าสาวน้อยแล้วหันไปสั่งคนเป็นแม่บ้าน “ตามผมออกไปข้างนอก” พูดจบไทม์ไทยเดินนำหน้าออกมาที่หน้าห้อง ตายังหันกลับไปมองคนนั่งเหม่อข้างใน

“คุณรู้จักผู้หญิงคนนั้น?”

“เอ่อ ดิฉันไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวหรอกค่ะ”

“หมายความว่ายังไง รู้จักแต่ไม่ใช่เป็นการส่วนตัว พูดเหมือนเป็นเพื่อนร่วมงาน”

“ค่ะ ก็แม่หนูคนนั้นเป็นเด็กฝึกงานของโรงแรมค่ะ เธออยู่แผนกประชาสัมพันธ์ของโรงแรมน่ะค่ะ”

“อ้อๆ” ไทม์ไทยพยักหน้ารับด้วยท่าทางครุ่นคิด

“เข้าไปดูแลเธอได้แล้ว หาอะไรร้อนๆ ให้ทานหน่อยแล้วก็ช่วยไปจัดหาเสื้อผ้าให้ด้วยเอาชุดลำลองกับชุดดำอย่างละสักสี่ห้าชุด

“ค่ะ”  สั่งงานแม่บ้านเรียบร้อยชายหนุ่มล้วงมือถือขึ้นมากดเบอร์หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ของโรงแรมต่อก่อนออกคำสั่งให้ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ขึ้นมาพบเขาที่ห้องทำงานในอีกยี่สิบนาทีข้างหน้า จากนั้นเดินกลับเข้าไปข้างใน เดินเลยเข้าห้องนอนส่วนตัวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกลับออกมาอีกครั้ง ในขณะที่สาวน้อยคนนั้นยังคงนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม แต่มีถ้วยน้ำชาร้อนๆ วางอยู่ตรงหน้า

สาวน้อยอรนภาหันมองคนที่เดินตรงเข้ามาหา เขาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอีกตัว มือข้างหนึ่งวางพาดไปบนพนักของโซฟา อีกข้างเขาใช้นิ้วเคาะอยู่บนขาในกางเกงทำงานราคาแพงที่ตวัดไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ แต่ใบหน้าหล่อเหลากลับเคร่งขรึม

“เดี๋ยวฉันจะลงไปทำงานต่อ ส่วนเธอเดี๋ยวแม่บ้านกลับขึ้นมาเอาเสื้อผ้ามาให้ แล้วนั่นห้องนอนของเธออยู่ทางนั้นเดินผ่านห้องทำงานของฉันไปติดกันจะมีห้องนอนอยู่สามห้องเลือกเอาว่าจะอยู่ห้องไหน”

“ฉันจะกลับบ้านค่ะ”

“เธอชื่ออะไร”

“อรนภา” ตอบอย่างไม่เต็มใจ

“ชื่อเล่นมีไหมเอาแบบสั้นๆ”

“อ้อน”

“ค่ะ” เวลาพูดทำไมไม่มีหางเสียง รู้หรือเปล่าว่าฉันเป็นเจ้านาย




......................

ฝากบอสในรูปแบบอีบุ๊คด้วยน้า โหลดได้ที่เว็บพี่เมพนะคะ

www.mebmaket.com

ไม่สะดวกอ่านบนเว็ป หรือ อีบุ๊ก สามารถสั่งซื้อหนังสือทำมือได้ตามช่องทางดังต่อไปนี้นะคะ

เฟซบุ๊ก ธเนศวร  นามปากกา ( ส่งข้อความสอบถามที่นี่ตอบได้เร็วที่สุดค่ะ)

เฟซบุ๊ก ธเนศวร  นักหัดเขียน

เฟซบุ๊ก ธเนศวร  นักเขียน

เพจ ธเนศวร  ไรเตอร์

ขอบคุณสำหรับทุกๆ การสนับสนุนค่ะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}